Life for Life
"Το θαύμα δεν είναι πουθενά
παρά κυκλοφορεί μέσα
στις φλέβες του ανθρώπου!!!"


"The marvel nowhere is not,
despite it circulates in
the veins of the pesrson!!!"


ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΑΣ
Εμείς στο χωριό μας έχουμε ακόμα αυλές. Εκεί μαζευόμαστε, αμπελοφιλοσοφούμε, καλαμπουρίζουμε, ψιλοτσακωνόμαστε
μέχρι τις... πρώτες πρωινές ώρες
! Κοπιάστε ν' αράξουμε!!!

-Χτυπήστε στην ΑΥΛΟΠΟΡΤΑ να σας υποδεχτούμε!
-Aναζητείστε το"Ποίημα του μήνα" στο τέλος της σελίδας.

9.12.16

Aφιερωμένο στην Σαννούλα του βοριά.



Φίλες και Φίλοι, συναθλητές της Ουτοπίας OHAYO, όσοι από τους επισκέπτες αυτού του ιστολογίου δεν έχετε διαβάσει άρθρα του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΡΑ'Ι'ΑΝΟΥ σας προτρέπω να το κάνετε σήμερα. Πάμε τώρα στην ουσία της ανάρτησης, μιας ανάρτησης που θα είναι και πάλι αφιερωμένη στην ποίηση, ίσως κάποια/ος πει, γιατί πάλι ποίηση?  Φίλη/ε εσύ που το σκέφτηκες είσαι σε λάθος ιστολόγιο! βγες γρήγορα γιατί υπάρχει κίνδυνος να ''μολυνθείς''. Θα κάνω λοιπόν και σήμερα ό,τι κάνω στις τελευταίες αναρτήσεις, δηλαδή να συνοδεύω το κείμενο, με φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων. ''Τότε η ανθρώπινη καρδιά άρχισε να βρίσκει πολυποίκιλες εκφράσεις για τη χαρά που προκαλεί η ομορφιά των λουλουδιών, για το θαυμασμό που προκαλεί το κελάηδημα των πουλιών, για την απαλή χαρμολύπη όταν διαβάζουμε ποίηση, και για τη λυπηρή συμπάθεια  που προκαλεί η σύντομη ζωή της πρωινής δροσιάς. Έτσι όπως είναι αναγκαίο να κάνουμε το πρώτο βήμα για ένα μακρινό μας στόχο κι ύστερα να πάμε μήνες και χρόνια μακριά, έτσι όπως από το μόριο της σκόνης βαλμένο σε άλλο και σε άλλο μόριο γίνονται τα ψηλά βουνά, τόσο ψηλά που οι κορφές τους χάνονται μέσα στα σύννεφα, που κινούνται στον ουρανό, έτσι σιγά-σιγά πλήθυναν και οι στίχοι μας. Ριγούσαν πάντα οι καρδιές των ποιητών, όταν την ώρα των ανοιξιάτικων πρωινών θαύμαζαν τα κύματα των λουλουδιών, ή όταν τα φθινοπωριάτικα βράδια άκουγαν τον ψίθυρο των φύλλων που έπεφταν, ή όταν αντίκριζαν μελιστάλαχτους κι ερωτικούς οφθαλμούς.
Σήμερα θα ξεκινήσω με ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ.
Tο νερό, μαθαίνεται απ' τη δίψα.
Η στεριά-από το αρμένισμα στα Πέλαγα.
Η Έκσταση-απ' την οδύνη.
Η Ειρήνη, απ' των πολέμων της το χρονικό.
Η Αγάπη, απ' του τάφου το ανάγλυφο.
Ο Έρωτας από τις κρυφές ματιές.
Να έχεις του νούφαρου τα πόδια
Να έχεις το φτέρωμα πουλιού
Γιατί είσαι από μέρη ξακουσμένα
Που δεν τα έχω καν στο νου.
Διαλέγει τη δική της συντροφιά η ζωή-
Μετά- κλείνει την πόρτα-
Κανένας άλλος μην προβάλει-
κι αλλοίμονο  αν έχει κάνει λάθος.
Της έδειξα τα μυστικά-φιλιά του πρωινού-
και το σκοινί, τις νύχτες ν' ανεβαίνεις-
Από τότε τα χείλη της συνέχεια νοσταλγώ-
Και τώρα κομμάτια έχω κάνει τη ζωή μου.
Όταν χαμογελάς, εγκάρδιο φέγγος
Επάνω στην Κοιλάδα απλώνει-
Θαρρείς η φλόγα ενός βεζούβιου
που αφήνει τη χαρά του να φανεί.
Τέσσερα Μάτια- σ' ένα έρημο χωράφι-
Δίχως Τάξη
Η σκοπό, ή δράση φανερή-
στην ίδια θέση!
Ερωτευμένα.
Αν εμποδίσω να ραγίσει μια Καρδιά./ Μάταια δε θα ζω
Αν στάξω λάδι στην πληγή./ Η αν θα σβήσω έναν Καημό
Η αν συντρέξω ένα αδύναμο πουλάκι./ Για τη φωλιά να βρει τον γυρισμό
Μάταια δε θα ζω.
Μελισσάνθη! Περιμένω να φανείς!
Έλεγα μόλις χθες/ Σε κάποιον γνώριμό σου
Πως ήταν για να 'ρθεις./  Δε σπάζει με την πέτρα η καρδιά
Ούτε και με Ραβδί-/ Παρά, με της ματιά σου το μαστίγιο
Που μόνο εγώ έχω δει.
ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ
Και τώρα συνεχίζω με  WALT WHITMAN
Mη ταράζεσαι-να νοιώθεις άνετα μαζί μου-/ είμαι ο Γουόλτ Γουϊτμαν, ερωτικός και
λάγνος όπως η φύση./ Όσο ο ήλιος δεν σε αποκλείει δεν θα σε
αποκλείσω ούτε εγώ./ Όσο τα νερά δεν θα αρνούνται να λάμπουνε
για σένα οι φυλλωσιές να σου ψιθυρίζουν,/ ούτε τα λόγια μου θα αρνηθούν να λάμπουνε
και να σου ψιθυρίζουν./ Κορίτσι μου σου δίνω ένα ραντεβού
και σου ζητώ να ετοιμαστείς ώστε να είσαι/  αντάξια για να με συναντήσεις.
Και σου ζητώ να μη με ξεχάσεις μέχρι να έρθω./ Μέχρι τότε σε χαιρετώ με μια ματιά
γεμάτη σημασία ώστε να μη με ξεχάσεις/  Ιδού τα πιο εύθραυστά μου φύλλα κι 
ωστόσο τα πιο ανθεκτικά/ Ιδού μέσα στη σκιά τους κρύβω τις σκέψεις μου,
ούτε κι εγώ ο ίδιος τις εκθέτω/ Κι ωστόσο αυτές οι ίδιες με εκθέτουν
περισσότερο απ' όλα τα αισθήματά μου.
Αυτή τη στιγμή γεμάτος πόθο και σκέψεις/ σκέφτομαι αγαπημένα πρόσωπα
Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν κι άλλοι/ άνθρωποι σε πολλές χώρες
γεμάτοι πόθο και σκέψεις/ Έχω την πεποίθηση ότι το βλέμμα μου
μπορεί να πάει και να τους φτάσει/ στη Γαλλία, στη Φινλανδία, στην Ιταλία,
στη Νορβηγία, στο Γοργογύρι./ στην Ιαπωνία, στη Νότια Αφρική,
ΓΟΡΓΟΓΥΡΙ
Προς εσένα παλιά αγάπη!/Εσύ ασύγκριτη, παθιασμένη, 
παλιά αγάπη/ Εσύ αυστηρή, ανελέητη, 
γλυκιά αιτία
Αξέχαστη στο διάβα του χρόνου/  Για σένα αυτές οι ωδές
Για σένα όλες οι απαγγελίες/  των ποιημάτων στην Αυλή των
θαυμάτων. Όλα περιστρέφονται γύρω από 'σένα.
WALT WHITMAN
Και τώρα λίγα Ιαπωνικά Ποιήματα./ Το φεγγαρόφωτο στα πόδια 
του κρεβατιού/ μοιάζει παγωνιά που έπεσε 
στο πάτωμα/ Σηκώνω το κεφάλι κι αντικρίζω
το λαμπρό φεγγάρι/ Το χαμηλώνω κι ονειρεύομαι πως
είμαι στην αγκαλιά σου.
 (ΛΙ ΠΟ)
 Αν ήξερα πως θα 'κρουαν/ τα γεράματα
Θα σφάλιζα την πόρτα/ Και θα φώναζα
Κανείς!
Θα 'θελα να τον έκρυβα/ Όμως τόσο ξάστερος
Δείχνει στην όψη μου ο έρωτας/ Που με ρωτούν οι άνθρωποι
Μα, δε σκέφτεσαι τον κόσμο?

ΤΑ'Ι'ΡΑ-ΝΟ ΚΑΜΕΜΟΡΙ
Φέγγος αστραπής/ Στο ζόφο λάμπει/
Φωνή ερωδιού/ Κορυδαλλός
Ολημέρα τραγουδάει/ Και δε σώνεται η μέρα
Κοπελούδα/ Τόσο λιγνή/ Με χυλό κι έρωτα
Όταν ένα πουλί περνά/ Σαν το φεγγάρι/ Ένας έρωτας σβήνει στο νερό.
MATSOUO MPASAOO
Απόψε φέγγει το φεγγάρι/ όπως εκείνη τη βραδιά
όπως και τότε είναι/ Αύγουστος ξανά.
Μονάχα εγώ δεν είμαι/ αυτό που ήμουν τότε,
μονάχα εγώ δεν είμαι/ όπως ήμουν εκείνη τη φορά.
Αριουάρε-Νο-Ναριχίρα 
Οι άνθρωποι μιλούν για μας/ λένε κρυφά, πως σ' αγαπώ,
κρυφά πως μ' αγαπάς/ Δεν ξέρω για σένα-
μα εγώ έχω καημό στα στήθια
Αριουάρα-Νο-Μοτοκάτα
Στις όχθες του Κεφαλοπόταμου/ έσκυψα να πιω νερό
ένας αέρας με μανία αρπάζει τη ματιά σου
Δεν θα χαθεί έτσι κι η αγάπη ξαφνικά?
Pepe-Poof
Για σένα και μόνο πήγα/ στο ανοιξιάτικο λιβάδι
για να συνάξω των πρώτων/ μπουμπουκιών το χάδι
Νίνα-Νο-Μικάντο
Ψηλά μέσα στα σύννεφα/ ένα χρυσάνθεμο άσπρο.
Η μήπως έλαμψε με άσπρο/ φως ένα άστρο?
Φ-Νο-Τοσιηγιούκι
Μου είπε: Θα 'ρθω/ αμέσως μόλις θα μπορώ/ Κι εγώ ακόμα περιμένω/
 σήμερα πια δεν απορώ για το πόσο/ μακρές είναι οι νύχτες του Αυγούστου.
Μοναχός Σοσέϊ
Είναι μάταιο να γράφεις πάνω στο νερό που ρέει./ Τα γράμματα θ' αρχίσουν το
χορό. Κι ακόμα ματαιότερο να γράφεις/ πάνω σε μια καρδιά που δεν θέλει πια
να σ' αγαπά. Fuji Tomo Kazu
Eσένα τόσο πολύ σε σκέφτομαι/ που στον ύπνο μου έβλεπα τη μορφή σου.
Αν το 'ξερα πως ήταν όνειρο/ δεν θα 'θελα ποτέ να με ξυπνήσουν.
Όνο-Νο-Κοματσιή
Αν τύχει και κάποιος σας ρωτήσει/  που είμαι τώρα, να του πείτε την αλήθεια.

Στον Κεφαλοπόταμο κάνει τον ψαρά,/ μαζεύει αλάτι, βγάζει φύκια, και
γράφει ποιήματα πάνω στο νερό.
Pepe-Poof-Fuji Tomo Kazu.
Επιμέλεια Ανάρτησης: Επικούρειος Πέπος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: