Life for Life
"Το θαύμα δεν είναι πουθενά
παρά κυκλοφορεί μέσα
στις φλέβες του ανθρώπου!!!"


"The marvel nowhere is not,
despite it circulates in
the veins of the pesrson!!!"


ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΑΣ
Εμείς στο χωριό μας έχουμε ακόμα αυλές. Εκεί μαζευόμαστε, αμπελοφιλοσοφούμε, καλαμπουρίζουμε, ψιλοτσακωνόμαστε
μέχρι τις... πρώτες πρωινές ώρες
! Κοπιάστε ν' αράξουμε!!!

-Χτυπήστε στην ΑΥΛΟΠΟΡΤΑ να σας υποδεχτούμε!
-Aναζητείστε το"Ποίημα του μήνα" στο τέλος της σελίδας.

7.4.17

Περί μουσικής Παιδείας στην Ελλάδα, το άλλο με τον Τοτό το θυμόσαστε;

Για να σχηματίσει κάποιος άποψη για το επίπεδο της ποιοτικής μουσικής στην Ελλάδα, αρκούν μερικά ταξίδια στο εξωτερικό. Μόνο συγκρίνοντας την χώρα μας με άλλα ευρωπαϊκά κράτη, μπορεί κανείς να βγάλει τέτοια συμπεράσματα. Κάποτε την εποχή του «σιδηρού παραπετάσματος», σε μια χώρα της πρώην Ανατολικής Ευρώπης μπορούσες να καταμετρήσεις πάνω από δέκα κρατικές ορχήστρες μουσικής, όπερες, και ανάλογο αριθμό μουσικών σχολείων. Όταν ο Μανώλης Καλομοίρης είχε επισκεφθεί την δεκαετία του ’50 την ενωμένη ακόμα Γιουγκοσλαβία είχε μείνει εντυπωσιασμένος από τις κρατικές, δημοτικές και εργατικές χορωδίες της, με τις 11 μόνιμες όπερές της και τις 12 κρατικές της ορχήστρες. Και ήταν η Γιουγκοσλαβία! Φανταστείτε για τις χώρες εκείνες που θεωρούνται ανεπτυγμένες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία ή η Αυστρία.
Βέβαια για να υπάρχουν πολλές και καλές ορχήστρες, Μέγαρα Μουσικής και Λυρικές σκηνές, προϋπόθεση είναι να υπάρχει εκπαιδευμένο κοινό. Ένα κοινό που να λατρεύει την καλή, ποιοτική και αγνή μουσική. Να έχει εκπαιδευθεί μουσικά και να γνωρίζει από την Δημοτική μουσική του τόπου του έως Τσαϊκόφσκυ, Σιμπέλιους ή τον Στράους. Ένα κοινό που θα πρέπει να ξέρει να τιμά τους πραγματικούς καλλιτέχνες και να τους αποδίδει την θέση που πρέπει να κατέχουν στην κοινωνία.
Κάποτε όταν προπολεμικά στην Αγγλία είδαν ότι υστερούσαν στα μουσικά πράγματα έναντι της Γερμανίας ή της Αυστρίας, το B.B.C. ξεκίνησε να εκπέμπει ποιοτική μουσική σε όλη την χώρα, σοβαρή ή ελαφρά, να συντηρεί δικές της συμφωνικές ορχήστρες και ορχήστρες δωματίου, άλλες για ελαφρά μουσική, άλλες για τζαζ και οτιδήποτε μπορούσε κανείς να φανταστεί. Ο κόσμος σιγά σιγά εκπαιδεύονταν στην καλή μουσική, στην ακρόαση, στο μουσικό ήθος. Σταδιακά στο Λονδίνο άρχιζαν να συγκεντρώνονται μεγάλοι και σπουδαίοι μουσικοί. Στα συμβόλαια των περισσοτέρων υπήρχε όρος που έλεγε ότι για να δώσει συναυλία στις Η.Π.Α. θα έπρεπε πρώτα να δώσει αριθμό συναυλιών στην Μεγάλη Βρετανία και στην Ιρλανδία! Μπορεί μεν οι καλλιτέχνες να δυσφορούσαν αρχικά, αλλά έτσι ο κόσμος στην Αγγλία σταδιακά εκπαιδεύονταν, ώστε να γίνει στην συνέχεια ένα Κόβεντ Γκάρντεν, ένα Τσάντλερ Γουέλς αλλά και το πλήθος μουσικών σχημάτων σε κάθε πόλη της. Σήμερα δεν είναι τυχαίο, που η νέα αγγλική σκηνή μονοπωλεί στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Κάποιοι παρακολουθούν εκστασιασμένοι την αγγλική μουσική πρωτοπορία, αγνοώντας το γεγονός ότι προπολεμικά έγινε αγώνας μεγάλος για την μουσική παιδεία της χώρας.
Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, ακόμα δυστυχώς παλεύουμε για την δημιουργία νέων μουσικών σχολείων, για την εξεύρεση πόρων ακόμα και για την αγορά μουσικών οργάνων, ενώ κάθε θέμα που ανάγεται στα πολιτιστικά, αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό και επιφυλακτικότητα. Από τις τελευταίες βροχές των ημερών, ένα μουσικό σχολείο καταστράφηκε και αμέσως τέθηκε εκ νέου ζήτημα οικονομικό, καθώς κάποιοι θεωρούν ότι τα μουσικά σχολεία κοστίζουν. Αν στην θέση του σχολείου αυτού είχε καταστραφεί κάποιο άλλο δημόσιο οίκημα, αμέσως θα δραστηριοποιούνταν στην άμεση αποκατάσταση των ζημιών, άνευ προβληματισμού. Κάποιοι θεωρούν πως η μουσική εκπαίδευση, είναι ζήτημα ελάσσονος σημασίας παραβλέποντας όχι μόνο τον παιδαγωγικό της ρόλο, αλλά και τον εξευγενισμό της ίδιας της κοινωνικής δομής. Κάθε διευκόλυνση της πολιτείας προς τα μουσικά εκπαιδευτήρια, τα ωδεία, το χοροδιδασκαλεία δεν θα πρέπει να θεωρείται οικονομική δαπάνη, αλλά επένδυση κοινωνική, με σύντομη απόδοση αποτελεσμάτων, όπως μας κατέδειξε και το Αγγλικό παράδειγμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: