Life for Life
"Το θαύμα δεν είναι πουθενά
παρά κυκλοφορεί μέσα
στις φλέβες του ανθρώπου!!!"


"The marvel nowhere is not,
despite it circulates in
the veins of the pesrson!!!"


ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΑΣ
Εμείς στο χωριό μας έχουμε ακόμα αυλές. Εκεί μαζευόμαστε, αμπελοφιλοσοφούμε, καλαμπουρίζουμε, ψιλοτσακωνόμαστε
μέχρι τις... πρώτες πρωινές ώρες
! Κοπιάστε ν' αράξουμε!!!

-Χτυπήστε στην ΑΥΛΟΠΟΡΤΑ να σας υποδεχτούμε!
-Aναζητείστε το"Ποίημα του μήνα" στο τέλος της σελίδας.

3.4.17

Η Μουσική και το παιδί

Τα περισσότερα παιδιά γύρω μας, θα μπορούσαν να υπάρξουν μεγάλοι μουσικοί, περισσότερο τουλάχιστον απ΄ ότι φαντάζονται οι γονείς τους. Όταν ένα παιδί δεν δείχνει ενδιαφέρον για την μουσική, δεν του αρέσει να τραγουδά, αρνείται να μελετήσει την μουσική του σχολείου, αυτό δεν σημαίνει πως δεν του αρέσει η μουσική!
Η κλίση για την μουσική τις περισσότερες φορές, είναι βαθιά θαμμένη μέσα στο άτομο και πολλές φορές μάλιστα δεν βρίσκει ποτέ τον τρόπο να εκδηλωθεί. Μοιάζει με τις πηγές νερών που βρίσκονται κάτω από το έδαφος και εμφανίζονται μόνο όταν κάποιο άτομο με ένα απλό σκάψιμο τους ανοίξει τον δρόμο.
Πολλοί γονείς φαντάζονται πως εάν τα παιδιά τους έχουν καλή και καθαρή φωνή, τότε μόνο έχουν και μουσικό ταλέντο. Αυτό βεβαίως δεν είναι σωστό καθώς ένα παιδί που αυτοσχεδιάζει με μια ωραία φωνή, φθόγγους χωρίς όμως τάξη, χωρίς χρόνο, δεν θεωρείται και καλός μουσικός, εάν πρώτα δεν σπουδάσει την κλίση του. Αλλά και αντιθέτως πάλι λένε:
Δεν θέλω το παιδί μου να σπουδάσει μουσική, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχει μουσικό αυτί και κάνει παραφωνίες.
Αυτό το ίδιο παιδί όμως τραγουδούσε μπροστά σε έναν δάσκαλο Ωδείου, εκείνος ίσως να παρατηρούσε, πως η φωνή του δεν είναι ακατάλληλη, απλώς δεν ξέρει να σχηματίσει μουσική με τον ήχο που του ζητούν να μιμηθεί. Έτσι με την εσφαλμένη κρίση των γονιών, τα παιδιά μένουν μακριά από την μουσική που εξυψώνει το πνεύμα και την ψυχή τους. Η μουσική είναι εκείνη που μπορεί να εξευγενίσει ένα παιδί. Αλλά για να γίνει αυτό, το παιδί από μικρή ηλικία, θα πρέπει να μάθει να νοιώθει την μουσική που ακούει, να εμποτίζεται από αυτήν, να την ακούει δηλαδή όχι μόνο με τα αυτιά του αλλά με την ψυχή του.
Κάποιος μεγάλος μουσικολόγος είχε γράψει πως το αυτί συνδέεται με τον λάρυγγα και είναι βέβαιο πως υπάρχουν μεγάλες επιρροές, της φωνής επί της ακοής, αλλά και της ακοής επί του φωνητικού συστήματος. Συνεπώς για να μάθει κάποιος να τραγουδάει από μικρή ηλικία, θα πρέπει πρώτα να έχει μάθει να ακούει μουσική. Κι αυτό γίνεται μόνο όταν συντελείται σε ηλικία τέτοια που το παιδί βρίσκεται υπό ανάπτυξη. Ο Ρουσσώ είπε, ότι η ανάπτυξη ενός παιδιού, αρχίζει ήδη από την ημέρα της γεννήσεώς του. Οι πρώτες συνήθειες είναι και οι πιο ισχυρές. Σε συνδυασμό αυτών, έχει λεχθεί επίσης πως «τα μεγαλύτερα ελαττώματα γεννιούνται στην τρυφερή ηλικία». Γι αυτό και στον Δυτικό κόσμο παλαιότερα (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία…) έδιναν μεγάλη σημασία στις γκουβερνάντες και στις παραμάνες, καθώς γνώριζαν αυτή την σπουδαία αρχή και αρνιόντουσαν να εμπιστευτούν την ανατροφή του παιδιού τους, σε τυχαία άτομα!
Η πρώτη εκπαίδευση συνεπώς πάνω στο παιδί είναι άμεση και σπουδαία. Κι αυτός ο κανόνας γίνεται ακόμα πιο σημαντικός, όταν η εκπαίδευση αυτή αφορά την μουσική! Γι αυτό θα πρέπει οι γονείς, να μην κρίνουν από μόνοι τους εάν το παιδί τους έχει μουσική κλίση ή όχι, εάν είναι καλλίφωνο ή όχι, εάν έχει ταλέντο ή όχι, παρά θα πρέπει να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό, που είναι αρμόδιος για αυτό. Τα πρώτα βήματα, έχουμε γράψει και παλιότερα, είναι τα πιο σημαντικά στην μουσική παιδεία.
Τέλος αξίζει να αναφέρουμε πως τα παιδιά ακόμα και όταν δεν έχουν επιλέξει ένα όργανο όπως πιάνο ή κιθάρα, θα πρέπει να έρχονται σε επαφή με τα Ωδεία, καθώς μουσική δεν είναι μόνο η σπουδή ενός πιάνου για παράδειγμα, αλλά η σπουδή της ίδιας της μουσικής. Το Ωδείο της Βιέννης διάλεξε δώδεκα παιδιά και τα χώρισε σε δύο ομίλους. Ο ένας όμιλος επιδόθηκε αποκλειστικά με την σπουδή του πιάνου, ενώ ο άλλος με την σπουδή του σολφέζ. Τα συμπεράσματα ήταν καταπληκτικά! Τα παιδιά που έκαναν Σολφέζ αγάπησαν την μουσική, περισσότερο ίσως κι από αυτά που έμαθαν πιάνο. Αυτό έδειξε ότι η σπουδή του Σολφέζ δεν είναι απώλεια χρόνου. Τα παιδιά του δεύτερου ομίλου, κατανόησαν την μουσική, την αγάπησαν, παρακολουθούσαν συναυλίες και έκαναν την μουσική μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής τους. Στα μετέπειτα χρόνια τους άλλοι έγιναν νομικοί, άλλοι ιατροί, άλλοι μηχανικοί, αλλά κανείς από αυτούς δεν εγκατέλειψε την ενασχόλησή του με την μουσική. Κατέφευγαν σ΄ αυτήν σε όλες τις στιγμές της ζωής τους, για να χαλαρώσουν, ήταν το καταφύγιο τους, το κρυφό τους όπλο! Το ωδείο της Βιέννης με αυτό το «πείραμα» ήθελε να αποδείξει την θεωρία που όλοι μας γνωρίζουμε, πως η τέχνη δεν είναι κτήμα ολίγων, που προορίζονται για αυτήν, αλλά όλων μας!
Πηγή: Ωδείο Όπερα Αθηνών.
Ανιχνευτής ο Πεπέ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: