[ΒΙΒΛΙΟ] ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ΤΡΥΠΙΟ ΛΙΘΑΡΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΡΑΠΗ ΤΟΥ ΚΕΡΚΕΤΙΟΥ ΟΡΟΥΣ. ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΜΑΓΙΚΑ.

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί ορειβάτες και θαλασσοπόροι καλημέρα, σε λίγες μέρες το 2025 θα μας αποχαιρετήσει όπως μας αποχαιρέτησε και το 2010, θα επιστρέψω όμως στο 2010 γιατί ήταν μία μαγική χρονιά, μου το ζήτησε η μνήμη μου και δεν της χάλασα το χατίρι. Επαναφέρω εκείνη την ανάρτηση για να θυμηθούν οι συμμετέχοντες και να ταξιδέψουν νοερά οι νεότεροι αναγνώστες του ιστολογίου μας. Ταξιδέψτε μαζί μας στις κορυφές του Κερκετίου όρους και αν σας δοθεί η ευκαιρία πραγματοποιήστε αυτή την μαγική ανάβαση. Ραντεβού τον Ιούλιο του 2026 για μία νέα εξόρμηση, εκτός απροόπτου θα έχουμε μαζί μας πολλούς εκλεκτούς φίλους. Ως τότε ταξιδέψτε με το πιο κάτω κείμενο. Σας χαιρετώ με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

ΜΕΡΟΣ Α΄
Αύγουστος 2010.
Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι.

Υπάρχουν καλοκαίρια που δεν περνούν.
Μένουν.
Ριζώνουν στον χρόνο, στις λέξεις, στις μνήμες των ανθρώπων που τα έζησαν.
Το καλοκαίρι του 2010 ήταν ένα τέτοιο καλοκαίρι.

Ήταν τότε που 21 ορειβάτες, με καταγωγή από το Γοργογύρι και το Ξυλοπάροικο, πάτησαν στην κορυφή του Κερκετίου Όρους — του Κόζιακα.
Ήταν τότε που γράφτηκε μια μικρή, αλλά αληθινή ιστορία συλλογικότητας, παρέας και τόλμης.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, αυτή η ανάρτηση επιστρέφει.
Όχι από νοσταλγία, αλλά από ανάγκη.
Από την επιθυμία νέων ανθρώπων —της Φαίης, της Μαρίζας, της Τζωρτζίνας— να γνωρίσουν τι έγινε τότε, επειδή θέλουν να συμμετάσχουν στην ανάβαση του Ιουλίου 2026.
Και από τη χαρά που γεννά το γεγονός ότι κι άλλα νέα παιδιά εκφράζουν την ίδια επιθυμία.
Η οργάνωση ξεκινά από νωρίς.
Και η μνήμη επίσης.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Γοργογύρι – Τόπος που θυμάται
Δεν γράφονται όλα τα βιβλία για να ειπωθούν.
Κάποια γράφονται για να μη χαθούν.
Το Γοργογύρι δεν είναι απλώς ένας τόπος στον χάρτη.

Είναι μνήμη που περπατά, φωνή που αντιστέκεται στη σιωπή,
μια πατρίδα που δεν ζητά να την εξηγήσεις —
μόνο να την αγαπήσεις.
Εδώ ο χρόνος δεν μετριέται με ρολόγια,
αλλά με γιορτές, με αναβάσεις, με αυλές γεμάτες φωνές,
με ανθρώπους που ξέρουν ακόμα να λένε «εμείς».

Οι ιστορίες αυτού του κειμένου δεν είναι μεγάλες 

επειδή έγιναν στα ψηλά.
Είναι μεγάλες επειδή έγιναν μαζί.
Σε πλατείες, σε μονοπάτια, σε αυλές,
εκεί όπου η παρέα γίνεται κοινότητα
και η κοινότητα γίνεται τρόπος ζωής.

Το Γοργογύρι δίδαξε κάτι απλό και σπάνιο:
ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται μόνος.
Σώζεται όταν θυμάται,
όταν συμμετέχει,
όταν ανεβαίνει βουνά όχι για να ξεχωρίσει,
αλλά για να περιμένει τον τελευταίο.

Αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε για να εξιδανικεύσει.
Γράφτηκε για να μαρτυρήσει.
Ότι υπήρξε — και υπάρχει — ένας τόπος
όπου η ζωή δεν ήταν εύκολη,
αλλά ήταν αληθινή.

Αν διαβάζοντας αυτές τις σελίδες νιώσεις την ανάγκη
να τηλεφωνήσεις σ’ έναν φίλο,
να κατέβεις στην πλατεία,
να σηκωθείς νωρίς για μια διαδρομή,
τότε το Γοργογύρι θα έχει μιλήσει.
Και αυτό είναι αρκετό.

Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, σε εκείνο το μαγικό καλοκαίρι.

Πάμε λοιπόν.

Βραδιές Ποίησης στον Κήπο του Επίκουρου

Σωτήριο έτος 2010
Ομιλία του Επικούρειου Πέπου στην αυλή των θαυμάτων.

Αγαπητοί φίλοι και επισκέπτες του filomatheia, γεια σας.

Μετά από μια περίοδο αδράνειας —λόγω διαφόρων προβλημάτων— είμαστε ξανά εδώ, για να μοιραστούμε καλοκαιρινές εμπειρίες, μουσικές, προτάσεις, προορισμούς, αλλά κυρίως σκέψεις και αισθήματα.

Να ευχηθώ καλές σπουδές στα κορίτσια που πέτυχαν την εισαγωγή τους σε σχολές:

Σύλβια, Τερψιχόρη, Ναυσικά, Δέσποινα,

και κουράγιο σε όσες θα ξαναδώσουν Πανελλήνιες, κυνηγώντας κάτι καλύτερο.

Το ταξίδι της φετινής περιπλάνησης ξεκινά από το Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι.

Και στέκεται σε δύο νεράιδες και ένα αγγελούδι.

Στην «Αυλή των Θαυμάτων» ζήσαμε ξανά όμορφες στιγμές.

Ανήμερα της Παναγίας είχαμε την τύχη να συναντήσουμε δύο νεράιδες —την Κορνηλία (Ρία) και τη Μονμάρτη (Ζωή)— και ένα μικρό αγγελάκι που έμοιαζε να έχει πέσει από τον ουρανό: την Αλεξάνδρα από την Ξάνθη.

Πολλά έγιναν φέτος στο Γοργογύρι.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Ροκ Συναυλία

Στις 13 Αυγούστου, στην πλατεία του χωριού, ο Σύλλογος οργάνωσε ροκ συναυλία για τη νεολαία.

Ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος ήταν η Ζωή και ο Παναγιώτης Αργυρίου.

Στους θεατές, όμως, βρέθηκαν και… «μη νεολαίοι», γεγονός που λειτούργησε ανασταλτικά.

Ίσως την επόμενη φορά να χρειαστεί ένα διακριτικό face control.

Αυτές οι βραδιές είναι —και πρέπει να παραμένουν— για τα νέα παιδιά.

Ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς ήταν η κόρη της Αρετής και του Λευτέρη Αργυρίου, στο τραγούδι.

Η μουσικότητα της μητέρας της αποδείχθηκε καταλυτική.

Άλλη μία όμορφη συνάντηση: ο εκκολαπτόμενος ποιητής Βασίλης Πράσινος, ποιήματα του οποίου έχουν ήδη αναρτηθεί στο ιστολόγιό μας.

Εύχομαι σύντομα, στην Αυλή των Θαυμάτων, να έχουμε μια βραδιά ποίησης αφιερωμένη σ’ εκείνον.

Γιορτή Πίτας

Σάββατο 14 Αυγούστου

Η επανάσταση της πίτας.

Οι φούρνοι του χωριού πήραν φωτιά.

Μικρές και μεγάλες κοπέλες, με τη βοήθεια μανάδων και γιαγιάδων, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό.

Το άνοιγμα των φύλλων κάλυπτε σχεδόν ένα γήπεδο ολυμπιακών διαστάσεων.

Τα μυστικά βγήκαν από τα σεντούκια της μνήμης,

το χωριό μοσχοβόλησε

και για τους κοιλιόδουλους η αναμονή ήταν μαρτύριο.

Περίπου 40 διαφορετικές πίτες, κάθε λογής, συνέθεσαν έναν πίνακα που θα ζήλευε ακόμη και ο Πικάσο.

Η ιδέα ανήκε στις γυναίκες του Συλλόγου.

Και εύχομαι αυτά τα θηλυκά μυαλά να γεννούν πάντα όμορφες ιδέες.

Το πρόγραμμα περιλάμβανε:

Θεατρικό σκετς από τη θεατρική ομάδα Ξυλοπάροικου

Παρουσίαση παρασκευής πίτας από την κ. Βούλα Τσιούνη

Παραδοσιακούς χορούς
Βραβεύσεις.
Και φυσικά… γευσιγνωσία

Η βραδιά έκλεισε με μουσική και χορό.
Μια εκδήλωση που αξίζει να συνεχιστεί.

ΜΕΡΟΣ Β΄

Το Τρύπιο Λιθάρι

17 Αυγούστου 2010

Απίθανη εμπειρία.

Απίθανη παρέα.

Απίθανη διαδρομή.

Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα του ιδεολόγου της Ο.ΚΡ.Α. —που, ως γνωστόν, είναι παντού— Αποστόλη Αποστόλου.

Ήταν αρχές Αυγούστου, όταν έριξε στο τραπέζι την ιδέα της κατάκτησης της κορυφής «Τρύπιο Λιθάρι» στο Κερκέτιο.

Ο Mr Pepos, ως υλοποιητικός βραχίονας της Ο.ΚΡ.Α., ανέλαβε την πραγμάτωση.

Και κάπως έτσι, χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία, την Τρίτη στις 05:30 π.μ., συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του χωριού 21 ορειβάτες — αποφασισμένοι για όλα.

Ζέσταμα.

Το καθιερωμένο «Ζντό» της Ο.ΚΡ.Α.

Και στις 05:45, με τη συνοδεία του Thomas Cool, η ομάδα αναχώρησε για την Κόρη.

Εκεί, ο αρχηγός της αποστολής κ. Ευθύμιος Τσαντήλας έκανε την καταμέτρηση, ρώτησε για τυχόν προβλήματα υγείας και έδωσε τις βασικές οδηγίες.

Η μόνη του παρατήρηση ήταν προς τον Γκοτζό, που κρατούσε μόνο ένα μικρό μπουκάλι νερό.

Όταν ρωτήθηκε για τα υπόλοιπα, έδειξε τον σάκο του Τζίμ Άνταμς.

Ο αρχηγός τον πίστεψε.

— Ψέματα.

Το ξεκίνημα ήταν λίγο πιο γρήγορο απ’ όσο έπρεπε.

Όμως από την πρώτη στιγμή φάνηκε κάτι σημαντικότερο:

το όμορφο κλίμα της παρέας.

Τα μέλη της αποστολής

Αρχηγός: Ευθύμιος Τσαντήλας

Υπαρχηγός: Ευάγγελος Παπαδημητρίου

Υπασπιστής: Mr Alex

Ειδική αποστολή: Γκοτζό

Cameraman: Αποστόλης Αποστόλου

Γιατρός αποστολής: Doctor

Φυσικοθεραπευτής: Τζίμ Άνταμς

Δημοσιογραφική κάλυψη: Pepos the Great

Υπεύθυνος επικοινωνίας: Nick the Greek – Cosmote

Μέλη:

Λαμπρινή Γκοβίνα, Βασιλική Γκοβίνα, Ελένη Γκουβίνα, Βασίλης Γκουβίνας,

Λίτσα Γούναρη, Ζωή Γούναρη, Γιάννης Γούναρης, Κωστής Ντακούλας,

Γιώργος Μόσχοβος, Βιβή Τσιούνη, Φίλιππος Παπαδημητρίου, Χαρούλα Παπαδημητρίου.

Διασώστες: Νίκος Οικονόμου, Νίκος Γούναρης.


Δεν θα περιγράψω τη διαδρομή.

Κρίμα μόνο για όσους δεν έχουν δει με τα μάτια τους αυτό το μαγευτικό τοπίο.

Στις 09:45, και το τελευταίο μέλος της αποστολής πατούσε στο Τρύπιο Λιθάρι.

Όλοι.

Ξεκούραστοι.

Άναυδοι.

Άλλοι θαύμαζαν την τρύπα, άλλοι το ύψος.

Χαιρετούσαμε τους δικούς μας κάτω στο χωριό.

Ανεμίσαμε τη σημαία της Ο.ΚΡ.Α.

Και καθίσαμε, σαν κουρασμένοι μαχητές, για φαγητό.

Ο Γκοτζό έφαγε όλους τους κεφτέδες της Λαμπρινής.

Μετά την καταμέτρηση, ο αρχηγός μάς ενημέρωσε ότι το μονοπάτι επιστροφής ήταν βατό.

Πρότεινε να χωριστούμε σε δύο ομάδες.

Στο μεταξύ, διεξήχθη και διαγωνισμός σκοποβολής.

Νικητής: Γκοτζιό.

Έπαθλο: το χρυσό μετάλλιο της επόμενης μέρας.

Α’ Ομάδα: Αρχηγός Ευθύμιος Τσαντήλας

Β’ Ομάδα: Αρχηγός Γκοτζιό

Η Κάθοδος

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες.

Μόνο θα αναφέρω:

την απαράδεκτη κατάσταση του καταφυγίου

το καταπληκτικό νερό

το πανέμορφο τοπίο

την αλληλεγγύη της παρέας

την υπερπροσπάθεια του «προέδρου» Βασίλη Γκουβίνα

τα καθαρά και καλοθρεμμένα κοπάδια

την αντοχή όλων

Και φυσικά, τα ευτράπελα: η Λουλούκα που έφτασε στην πρώτη τετράδα,

ο «ηγέτης της Cosmote» σε ρόλο κουρασμένου της ερήμου,

ο Γκοτζιό που δήλωσε:

«Δεν πάω πουθενά — ας έρθει η αρκούδα να με φάει!»

(Μια αρκούδα θα έτρωγε την άλλη;)

Καπνοί σαν Ινδιάνοι, σόλες παπουτσιών που έφυγαν,

δήθεν ψόφιοι κοριοί όταν ήρθε η διάσωση,

και τελικά ο Νίκος Γούναρης να μας φορτώνει στην καρότσα,

ενώ περνούσαμε από τα χωριά

και δεχόμασταν χειροκρότημα.

Την επόμενη μέρα, κανείς δεν παραπονέθηκε.

Η πορεία λειτούργησε ως αποθεραπεία.

Το 2018, δυστυχώς, επιλέχθηκε λάθος επιστροφή —

και το πληρώσαμε στα γόνατα.

18 Αυγούστου – Απονομή Μεταλλίων

Η Αυλή των Θαυμάτων φόρεσε ξανά τα γιορτινά της.

Πριν την απονομή προβλήθηκαν βίντεο και φωτογραφίες.

Τότε καταλάβαμε όλοι πόσο δύσκολο ήταν το εγχείρημα.

Τα χρυσά μετάλλια έλαμπαν.

Τα χαμόγελα περισσότερο.

Ξεχωρίζω την ομιλία του Ηγέτη - Νίκου:

μίλησε για το δημιουργικό κλίμα της παρέας και τόνισε πως,

αν αυτό το κλίμα το μεταφέρουμε στην καθημερινότητα,

υπάρχει ελπίδα να αλλάξει η κοινωνία.

Ευχαριστώ: τον Τόλη για την ιδέα,

τον αρχηγό για την προστασία,

τους σωτήρες Ν+Ν,

και όλους όσοι συμμετείχαν.

Τελικά, τα πιο όμορφα πράγματα είναι δίπλα μας.

Αρκεί να εγκαταλείψουμε το «εγώ»

και να αφεθούμε στο «εμείς».

Υ.Γ. Το χρυσό μετάλλιο του Mr Pepou το παρέλαβε ο εγγονός του Βασίλη Ντακούλα — Τσιγαρίδα.

Η χαρά του ήταν διπλή.

Πήλιο – Νταμούχαρη – Επιστροφή

Το Σάββατο, η Ο.ΚΡ.Α. αναχώρησε για τον Άη Γιάννη στο Πήλιο.

Ανακαλύψαμε τη Νταμούχαρη, τη Χαρίκλεια,

τη θεία Σπυριδούλα με το χρυσό της σπίτι και την ακόμη χρυσότερη καρδιά,

τα προκομμένα Χαραλαμπάκια,

και ανθρώπους που ομορφαίνουν τον τόπο —

κυρίως με τα παιδιά τους.

Επιστροφή στην Αθήνα: 23 Αυγούστου.


Ποίημα

Στο Τρύπιο Λιθάρι
Δεν ανεβήκαμε για την κορυφή,
μα για να βρεθούμε.

Δεν φτάσαμε ψηλά για να φανούμε,
μα για να δούμε.

Είκοσι μία ανάσες,
ένα βουνό,
ένα «εμείς».

Και όταν κατεβήκαμε,
δεν αφήσαμε ίχνη στο χώμα,
μα μέσα μας.


Ενυπάρχουν στο κείμενο:
Ισχυρή, βιωματική, με φυσική ροή. Χωρίζεται ιδανικά σε ενότητες.
Συλλογικότητα, προσφορά, ταπεινότητα, μνήμη.
Αφηγηματικό – προφορικό – ειλικρινές. Αυτό είναι το μεγάλο του ατού. Χαρά, νοσταλγία, γέλιο, συγκίνηση. Ισορροπημένα.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ 

Εκεί όπου τελειώνει ο δρόμος και αρχίζει η μνήμη

Κάποια ταξίδια δεν τελειώνουν όταν επιστρέφεις.

Τελειώνουν όταν ξεχάσεις γιατί ξεκίνησες.

Το Γοργογύρι μάς έμαθε ότι δεν έχει σημασία πόσο ψηλά φτάνεις,
αλλά με ποιους ανεβαίνεις.
Ότι η κορυφή δεν είναι στόχος —
είναι δικαιολογία για να βαδίσουμε μαζί.
Όσοι πέρασαν από αυτές τις σελίδες
δεν ζητούν μνημεία.

Ζητούν να θυμόμαστε το βλέμμα τους,
το γέλιο τους,
το χέρι που άπλωσαν όταν κάποιος λύγισε.
Γιατί εκεί κρύβεται η μαγεία:
όχι στο χώμα, αλλά στον τρόπο που στεκόμαστε 

ο ένας απέναντι στον άλλον.

Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από αυτό το κείμενο
είναι το θάρρος της παρέας.
Τη δύναμη του «μαζί».

Τη μικρή, καθημερινή επανάσταση
του να μη γυρίζεις την πλάτη.
Όταν σβήσουν τα φώτα,
όταν αδειάσουν οι πλατείες,
όταν τα βουνά μείνουν πάλι μόνα,
θα μείνει κάτι πιο ανθεκτικό από την πέτρα:

η μνήμη όσων περπάτησαν,
αγάπησαν,
και δεν φοβήθηκαν να πουν
«ανήκω».

Αν αυτό το κείμενο κλείνει κάπου,
κλείνει εδώ:
στην υπόσχεση
ότι το Γοργογύρι
δεν θα γίνει ποτέ παρελθόν
όσο υπάρχει έστω ένας
που θυμάται.

Σας χαιρετώ και σας περιμένω τον ερχόμενο Ιούλιο.

[ΒΙΒΛΙΟ] 21/12/25 [Χειμερινό ηλιοστάσιο] ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ - ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΦΡΥΝΗ πρώτη ανάρτηση 12/12/15

Ο ΠΕΠΟΣ ΤΟ 1971 16 ΕΤΩΝ 

Ένας κόσμος που δεν θα υπάρξει ξανά.
Υπάρχουν στη ζωή μας άνθρωποι που περνούν σαν σιωπηλές καλοκαιρινές καταιγίδες: έρχονται αθόρυβα, ταράζουν τα πάντα, κι όταν φεύγουν, αφήνουν πίσω τους έναν αέρα διαφορετικό, καθαρισμένο. Οι περισσότεροι, όσο κι αν τους αγαπήσαμε, μένουν κάποτε στη λήθη – η μνήμη σβήνει τις λεπτομέρειες, απαλύνει τις αιχμές, λιγοστεύει τις εικόνες.

Και υπάρχουν κι εκείνοι οι ελάχιστοι, οι σπάνιοι, που χαράζουν στην ψυχή μας ένα ανεξίτηλο σημάδι. Άνθρωποι που γεννήθηκαν για να πονούν και να παρηγορούν, να τραυματίζονται και να σώζουν, να γοητεύουν και να ματώνουν, αλλά πάντα να αγαπούν χωρίς παζάρια και χωρίς διατυμπανισμούς.

Τέτοια ήταν η Φρύνη.
Όχι απλώς μια γυναίκα της νιότης μου, αλλά μια παρουσία σχεδόν μυθική, που έμοιαζε να κουβαλά φως από κάποιους αρχαίους ναούς, και την ίδια στιγμή τη σκοτεινιά της ανθρώπινης μοίρας.

Ήταν η γυναίκα που γνώρισα όταν ακόμη ήμουν έφηβος – άγουρος, με πολλές απορίες, ανυποψίαστος – και που, με τρόπους μυστικούς και ανεξήγητους, στάθηκε πλάι μου σαν προστάτιδα, σαν φίλη, σαν αόρατος άγγελος της καθημερινότητάς μου.

Κι όταν έμαθα ότι «έφυγε» από τη ζωή, σαν σήμερα, ένιωσα πως ένα κομμάτι εκείνης της συνοικίας των Θεών, (Πλάκα) του ’70 έσβησε για πάντα.
Έτσι γεννήθηκε αυτή η γραφή: σαν αποχαιρετισμός, σαν χρέος, σαν ευχαριστώ.
Σαν κατάθεση μνήμης για μια γυναίκα που περπάτησε στη γη με τη σπάνια αρετή των ανθρώπων που πονάνε και αγαπούν βαθιά.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ, ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΦΡΥΝΗ

Ως ένδειξη βαθύτατης ευγνωμοσύνης

Αγαπημένη Φρύνη, σ’ ευχαριστώ.

Ξαναδημοσιεύεται σήμερα 21/12/25 για ευνόητους λόγους, σαν σήμερα μας αποχαιρέτησε.

Φίλες και φίλοι, συναθλητές του πνεύματος, φιλότεχνοι συνοδοιπόροι, σας χαιρετώ.
Η σημερινή ανάρτηση δεν είναι μια ακόμη σελίδα μνήμης· είναι μια σελίδα καρδιάς.
Έμαθα πως έφυγε από τη ζωή μια γυναίκα που κάποτε φώτισε τη δική μου με τρόπο απροσδόκητο: η Φρύνη.
Μια γυναίκα της εποχής εκείνης, της συνοικίας των Θεών (Πλάκας) του ’70, που δούλευε σκληρά, πονούσε αθόρυβα και ζούσε σε κόσμους που άλλοι δεν θα άντεχαν ούτε να κοιτάξουν. Κι όμως, πίσω από όλα αυτά, υπήρχε μια ψυχή ευγενική, μια καρδιά φωτεινή, μια σπάνια ανθρωπιά.

Το τελευταίο της μήνυμα, λίγο πριν φύγει, προς έναν κοινό μας φίλο, είχε μόνο τρεις λέξεις:

«Σ’ ευχαριστώ για όλα».

Τρεις λέξεις που έμοιαζαν να διασχίζουν τα χρόνια και να φτάνουν και σε μένα.

ΦΡΥΝΗ – το πρόσωπο και ο θρύλος.

Το πρόσωπό της έφερε τη σφραγίδα μιας ενσάρκωσης του Έρωτα.

Τα μάτια της λαμπύριζαν σαν να έκρυβαν μέσα τους μια ιστορία που δεν ειπώθηκε ποτέ ολόκληρη.

Τα χείλη της χαμογελούσαν με συστολή, αλλά και με μια δύναμη που μαρτυρούσε ότι είχε δει πολλά.

Η παρουσία της είχε κάτι το ακατανόητο, σαν παλιό άγαλμα που ζωντάνεψε για λίγο ανάμεσα στους ανθρώπους.

Αν την έβλεπε κανείς τυχαία, θα νόμιζε πως ήταν απλώς μια όμορφη κοπέλα.

Όσοι όμως την γνώριζαν – έστω λίγο – καταλάβαιναν ότι μπροστά τους είχαν μια γυναίκα από εκείνες που φέρουν μέσα τους δύο ζωές: τη ζωή που ζουν και τη ζωή που θα ήθελαν να είχαν ζήσει.

1970 – Στην αρχή του κόσμου
Ήμουν 15 χρονών.

Ένα παιδί με όνειρα πολλά και μέσα σχεδόν ανύπαρκτα.

Έμενα τότε σε ένα φτηνό σπίτι στην Πλάκα, Τριπόδων 18, μοιραζόμουν φαγητό και ελπίδες με δύο ακόμη παιδιά συγχωριανοί και οι δύο, μεγαλύτεροι από εμένα ο ένας οκτώ χρόνια, και ο άλλος έξι, ο ένας εξ αυτών μ' έσωσε από βέβαιο θάνατο!! Κοιμόμουν με την ηλεκτρική σόμπα αναμμένη και η φλοκάτη που ήμουν σκεπασμένος είχε πάρει φωτιά, είχαν πάρει πρώτα τα κρόσσια χωρίς να πάρω είδηση. Προφανώς έβλεπα κάποιο καλό όνειρο και βρισκόμουν σε λήθαργο, όταν πλησίασε στο σπίτι ο Τσίγας και είδε να βγαίνει καπνός από τα κενά της πόρτας, κατάλαβε τι είχε συμβεί και αμέσως άρπαξε έναν κουβά από την βρύση που υπήρχε στην μικρή, ας την πούμε αυλή, τον γέμισε και όρμησε στο δωμάτιο φωνάζοντας: Καραβίδα βγες έξω γρήγορα γιατί θα καείς ζωντανός. Όταν όρμησε μέσα ο Τσίγας και άδειασε πάνω μου τον κουβά τότε ξύπνησα, η φωτιά σε λίγα δευτερόλεπτα θα είχε φθάσει στα ρούχα μου και ίσως σήμερα να ήμουν μακαρίτης!! Πετάχτηκα πάνω τρομαγμένος, ο Τσίγας άρπαξε την κουβέρτα και την πέταξε έξω στην αυλή όπου συνέχισε να ρίχνει νερό, όταν είδα το κενό που είχε καεί δεν μπορούσα να το πιστέψω πως με όλο αυτό που έγινε δεν πήρα είδηση τίποτα. Ήταν η τελευταία φορά που κοιμήθηκα τόσο βαριά, έκτοτε κοιμάμαι όπως ο λαγός, στον Τσίγα χρωστάω τη ζωή μου, σίγουρα θα είχα γίνει κάρβουνο χωρίς καν να πάρω είδηση. Τα δύο αδέρφια σε λίγους μήνες έφυγαν, νοίκιασαν στην οδό Καλλισπέρη και έμεινα εκεί πια μόνος μου.

Εκεί λοιπόν γνώρισα τη Φρύνη.

Την θεωρούσα συγγενή της σπιτονοικοκυράς, μια κοπέλα που δούλευε στο νοσοκομείο - έτσι έλεγε - και έκανε νυχτερινές βάρδιες.

Η αλήθεια ήταν πολύ πιο δύσκολη.

Εκείνη όμως την έκρυβε πίσω από ευγένεια, αξιοπρέπεια και ένα απόλυτο χαμόγελο.

Ένα μεσημέρι την είδα να μπαίνει στο εστιατόριο "η ΤΡΙΠΟΛΗ" όπου έτρωγα ένα φτωχικό πιάτο, σκέτο από γιουβέτσι, το οποίο ήταν και παραμένει η αδυναμία μου. Πλησίασε στο τραπέζι μου και μού είπε αν μπορούσε να καθίσει. Αφού έδωσε την δική της παραγγελία, παράγγειλε και για μένα ένα κανονικό γεύμα, είπε, πως είχε τα γενέθλιά της και γι' αυτό ήθελε να με κεράσει, φυσικά και αποδέχθηκα την πρόταση, δήθεν, για να μην της χαλάσω το χατίρι. Εντωμεταξύ, όλοι οι πελάτες που βρισκόντουσαν εκείνη τη στιγμή στην αίθουσα έτριβαν τα μάτια τους, δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως αυτή η πανέμορφη κοπέλα ήρθε και κάθισε μαζί μου.

Όταν δε παρατήρησαν το εγκάρδιο κλίμα που υπήρχε μεταξύ μας άρχισαν οι πρώτοι σταυροί, εκεί που τους κόπηκε η αναπνοή και η όρεξη ήταν όταν μ' έπιασε από το χέρι και ανεβήκαμε μαζί τη σκάλα, είχαν πάθει σοκ. Ο ταβερνιάρης γεμάτος απορία προσπαθούσε να καταλάβει τι μαγικό κόλπο ήταν αυτό που είχα κάνει γιατί του ήταν αδύνατον να πιστέψει πως ήταν αλήθεια.

Στο δρόμο για το σπίτι περάσαμε πρώτα από το δικό της και μού έδωσε μια σακούλα με τρόφιμα – «μου τα έστειλαν οι δικοί μου», είπε, αλλά εγώ δεν τα χρειάζομαι.

Τίποτα απ’ αυτά δεν ήταν αλήθεια. Τα είχε αγοράσει η ίδια για μένα, γνώριζε από την σπιτονοικοκυρά πως εκείνη την περίοδο είχα τα οικονομικά μου χάλια, σχεδόν άφραγκος και με τον τρόπο της με βοήθησε.

Έτσι ήταν η Φρύνη: έδινε πριν την ρωτήσεις, έβλεπε πριν της πεις, βοηθούσε χωρίς να το γνωρίζει κανείς.

Όλα αυτά βέβαια δεν τα γνώριζα τότε.

Αφιερωμένο στην ΦΡΥΝΗ την επίγεια θεά του Έρωτα.

Το λουσμένο στον πόθο
γλυκό προσωπάκι της Φρύνης
που συχνά προβάλει στα όνειρά μου
με κάνει να επιστρέφω στον έφηβο Σπύρο
και να τον ακούω να λέει:

Με τρελαίνανε τα ρόδινα χείλη σου,
προπύλαια ενός στόματος γεμάτου νέκταρ.
Κι οι κόρες των ματιών σου , έτσι που άστραφταν
πίσω από τις βλεφαρίδες σου.

Και οι κατάλευκοι στητοί μαστοί,
οι άκρως ερωτικά αρμονικοί
και ποθεινότατοι, οι όμορφα πλασμένοι.
Τερπνότεροι κι απ' άνθος!!!!!!!
(Διοσκουρίδης)

Βρισκόμαστε λοιπόν στο 1970 ήμουν τότε 15 χρονών, εκείνο το καλοκαίρι εργαζόμουν στην Πλάκα στον ΒΑΚΧΟ εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ δύσκολο να έχεις σχέσεις με μια κοπέλα και ακόμα πιο δύσκολο να μπορείς να έχεις σεξουαλικές σχέσεις, μόνο στα κλεφτά κανένα φιλάκι και λίγο πιάσιμο το στήθος, εννοείται έξω από τα ρούχα. Οι πιο μεγάλοι βέβαια είχαν πιο πολλά τυχερά.

Εντωμεταξύ ΤΟΤΕ!! το τονίζω το ΤΟΤΕ! γιατί έχω την εντύπωση πως κάτι έχει αλλάξει σήμερα, τότε λοιπόν τ' αγόρια της ηλικίας μου είμασταν πολύ ζωηρά και ψάχναμε για γαζέλες!!!!!!!!! είχαμε το κυνήγι στο αίμα μας όπως τα λυκόπουλα και επειδή οι γαζέλες ειδικά σε μας τους 15ρηδες δεν μας άφηναν να τις τρυγήσουμε καταλήγαμε στα υπέροχα κορίτσια των ελευθέρων ηθών. Στην Πλάκα τότε είχε μεταφερθεί η Τρούμπα, απίστευτο κι όμως αληθινό η Πλάκα τότε είχε γεμίσει με ''σπίτια'' και καμπαρέ όπου πολλά κορίτσια έκαναν κονσομασιόν. Στο σπίτι που έμενα, δηλαδή ποιο σπίτι ένα δωμάτιο ήταν όλο κι όλο και είχε δίπλα μια μικρή κουζίνα και το μπάνιο. Δίπλα, στο διπλανό δωμάτιο, έμεινε μια Θεά που νομίζαμε πως ήταν ανιψιά τής σπιτονοικοκυράς μας γιατί μάς είχε πει η ιδιοκτήτρια να δίνουμε το ενοίκιο στη Φρύνη, οπότε εμείς -αυθαίρετα βέβαια- υποθέσαμε πως ήταν ανιψιά της. Κάποια μέρα ως περίεργος την ρώτησα να μου πει που δουλεύει, και μου είπε πως εργαζόταν σε κάποιο ιδιωτικό νοσοκομείο ως νοσοκόμα, και πως ήταν πάντα βραδινή βάρδια για να παίρνει πιο πολλά χρήματα. 

Μετά το ταβερνείο επιστρέψαμε μαζί στο σπίτι και την ώρα που ήμουν έτοιμος να την ευχαριστήσω για το τραπέζι και για τα ψώνια, δεν πρόλαβα γιατί μ' ένα νάζι, που έχει μείνει χαραγμένο στον σκληρό δίσκο της μνήμης μου, με ρώτησε αν θα ήθελα το βράδυ να πάμε στον θερινό κινηματογράφο ''ΕΡΕΧΘΕΙΟΝ'' άλλο που δεν ήθελα εγώ εκείνη μάλιστα την περίοδο είχα διακόψει την ιδιωτική δραματική σχολή που πήγαινα λόγω του ό,τι χρώσταγα ήδη δυο μήνες και είχα τρέλα με τον κινηματογράφο, κάποια στιγμή είχα παρακολουθήσει 6!!! ταινίες σερί, της εξήγησα πως θα το ήθελα πάρα πολύ αλλά.... δεν πρόλαβα να συνεχίσω γιατί μου έβαλε τον δείκτη του χεριού της στα χείλη εννοώντας να σωπάσω, θα πλήρωνε αυτή είπε εκείνο το βράδυ και κάποιο άλλο βράδυ θα πλήρωνα εγώ. Αυτή η σκέψη με αναστάτωσε λίγο γιατί σκέφτηκα πως με τον καλλιτέχνη που είχαμε στον ΒΑΚΧΟ θα πέρναγε το καλοκαίρι κι εγώ θα ήμουν πάλι στεγνός. Έπρεπε άμεσα να ψάξω αλλού για δουλειά γιατί θα γινόμουν ρεζίλι των σκυλιών, δεν θα είχα χρήματα να πληρώσω τα εισιτήρια. Άφησα αυτές τις σκέψεις για την επόμενη και το βράδυ συνόδευσα την Θεά στον κινηματογράφο, αν κάποιος με ρωτούσε ποιο έργο είδαμε θα του έλεγα δεν θυμάμαι, από την στιγμή που στα μισά του δρόμου μ' έπιασε το χέρι και φθάσαμε στο ΣΙΝΕ ΕΡΕΧΘΕΙΟ χεράκι-χεράκι αυτό ήταν το καλύτερο έργο, στο διάλειμμα κέρασε ποπ κόρν και πορτοκαλάδα, όταν φύγαμε με ρώτησε αν μου άρεσε το έργο!! Εγώ της απάντησα ποιο έργο; προς στιγμή τα έχασε! Επειδή με κοίταζε παράξενα της εξήγησα πως από τη στιγμή που ένιωσα το χέρι σου να κρατά το δικό μου χέρι, για μένα σταμάτησε ο χρόνος!!!! έβαλε τα γέλια και μ' έκανε δυο ερωτήσεις εκ των οποίων η δεύτερη μού έκοψε τα πόδια.

Ερώτηση πρώτη, δηλαδή θέλεις να το ξαναδούμε; Απάντησα ως εξής, ναι, αλλά όχι απόψε, άλλο βράδυ σε παρακαλώ για να έρθουμε ξανά από το σπίτι ώστε να μου κρατάς ξανά το χέρι!! αν και 15 πονηρός ο Θεταλός. Θεέ μου παρ' ό,τι έχουν περάσει 45 χρόνια [το κείμενο το έγραψα το 2015] εκείνο το υπέροχα μοναδικό χαμόγελο αντηχεί ακόμα στ' αυτιά μου, και μετά ήρθε η ερώτηση που με μ' έκανε να χάσω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου: 

Δε μου λες πόσο χρονών είσαι!!! 

Ανάθεμα αυτόν τον μασκαρά που είχε βγάλει αυτή τη φράση, όταν πήγαινα στον κινηματογράφο για να δω κάποιο έργο της προκοπής, έτσι το λέγαμε τότε, με το που πήγαινα στο ταμείο ''πόσο χρονών είσαι;'' νάσου ξανά απόψε τα ίδια. Της είπα την αλήθεια, εκείνο το βράδυ πήρα την απόφαση πως έπρεπε με κάποιον τρόπο το πιστοποιητικό που θα έλεγα να μου στείλουν από το χωριό η ημερομηνία γέννησης έπρεπε ν' αλλάξει πάση θυσία. [κάποια στιγμή πλαστογράφησα ένα πιστοποιητικό ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο.] Όταν φθάσαμε στο σπίτι λίγο πριν την καληνυχτίσω με ρώτησε γιατί έχασα το κέφι μου όταν με ρώτησε για την ηλικία μου; Της εξήγησα τον πόνο μου και πρόσθεσα πως θα ήθελα να ήμουν πιο μεγάλος και για σένα.... δεν κατάλαβα εκείνο το βράδυ αν κατάλαβε τι εννοούσα αλλά αν ήμουν λίγο έξυπνος και αναρωτιόμουν γιατί με φίλησε όταν χωρίσαμε θα έπαιρνα άμεσα την απάντηση. Εκείνο το βράδυ και πολλά άλλα βράδια πήγε περίπατο ο ύπνος. Περίπου δέκα ημέρες μετά απ' αυτό το περιστατικό κι ενώ είχα φροντίσει να βρω αλλού δουλειά κάποιο πρωινό που άκουσα να παίζει στο πικάπ που είχε το τραγούδι ''ο ήλιος λάμπει μες στα μάτια σου'' χτύπησα τη πόρτα και ρώτησα αν το βράδυ δεν έχει βάρδια ώστε να πάμε ξανά στον κινηματογράφο, αλλά με την προϋπόθεση πως θα πληρώσω εγώ. Μου υποσχέθηκε πως αυτό θα γινόταν την επόμενη που είχε ρεπό. 07/07/70 μακάρι εκείνο το βράδυ να μην είχε τελειώσει ακόμα, όταν επιστρέψαμε στο σπίτι κάναμε τόνατάλλο μέχρι το πρωί, κοιμήθηκα εκεί μαζί της και κατά τις 12.00 που ξυπνήσαμε ξεκίνησε να μου λέει τη δική της ιστορία, αφού την άφησα να ξεκινήσει ήταν η σειρά μου να της βάλω τον αντίχειρα στα χείλη και να της πω: μη συνεχίζεις τα ξέρω όλα!!! 

Έπεσε από τα σύννεφα!! όταν άρχισα να ξετυλίγω το κουβάρι, κάτι διαμαντένια δάκρυα που άρχισαν να τρέχουν στα μάγουλά της δεν τα άφησα να πέσουν στο πάτωμα γιατί τα ρούφηξα εγώ.

Η Αποκάλυψη και η Σιωπή.

Άρχισα να της εξηγώ πως, λίγες μέρες πριν, στη νέα δουλειά που είχα βρει ως μπακαλόγατος πια, έτυχε να πάω τρόφιμα σε ένα καμπαρέ.

Εκεί, μέσα στην ημίφωτη σάλα, είδα ένα πρόσωπο γνώριμο.

Δεν ήθελα να το πιστέψω.

Ο κόσμος μου γκρεμίστηκε.

Δεν είπα τίποτα· δεν την πρόδωσα· δεν την έκρινα.

Μονάχα πόνεσα — έφηβος, άβγαλτος, ανήμπορος να καταλάβω τις ανάγκες, τις συνθήκες και τους δρόμους που καμιά φορά οδηγούν τις ζωές των ανθρώπων.

Δεν ήθελα να το πιστέψω πως ήσουν εσύ.

Όλες αυτές τις μέρες δεν σου είπα τίποτα.

Δεν ρώτησα τίποτα. Περίμενα αυτή τη στιγμή.

Κι όταν ήρθε η στιγμή να μου μιλήσει εκείνη, της έβαλα τον αντίχειρα στα χείλη και της είπα:

«Μη μιλάς. Όπως σου είπα τα ξέρω όλα. Και είμαι εδώ».

Δεν χρειάστηκε ποτέ να πούμε κάτι περισσότερο.

Για λίγες μέρες ζήσαμε μια σύντομη, άχρονη ευτυχία.

Και μετά… έφυγε.

Άφησε ένα γράμμα και τρεις μήνες ενοίκια πληρωμένα.

Και τη ρήση:

«Μην με ψάξεις.»

Και δεν την έψαξα.

Τα χρόνια – και οι σιωπηλές πράξεις

Το 1975 τη συνάντησα τυχαία, παραμονή Πρωτοχρονιάς.

Παντρεμένη, μητέρα, δασκάλα, ευτυχισμένη.

Δεν χρειάστηκε να μιλήσουμε πολύ. 

Το βλέμμα αρκούσε, εκεί καθρεφτίστηκε ολόκληρη η παλιά μας ιστορία.

Για όσο υπηρέτησα στον στρατό, επί 28 μήνες, λάμβανα ένα μικρό χρηματικό ποσό κάθε μήνα.

Το έδινε ένας κοινός μας φίλος.

Ήξερα ποια το έστελνε.

Εκείνη, όμως, ποτέ δεν το παραδέχτηκε.

Μερικά πράγματα δεν χρειάζονται λόγια.

Είναι πιο δυνατά μέσα στη σιωπή.

Η γυναίκα που έζησε δύο ζωές

Η Φρύνη στάθηκε:

εξαιρετική σύζυγος,

υποδειγματική μητέρα,

λατρεμένη γιαγιά πέντε εγγονιών,

δασκάλα που τίμησε το λειτούργημα,

άνθρωπος βαθιάς αξιοπρέπειας.

Η καρδιά της κουβαλούσε βάρη που λίγοι θα άντεχαν.

Και όμως, έζησε με δύναμη, με ήθος, με μια σπάνια σεμνότητα.

Δεν ζήτησε ποτέ τίποτα· μόνο έδινε. Και τελικά, την πρόδωσε η καρδιά της - όχι η μοίρα.

Κι όταν έφυγε, έφυγε όπως έζησε: αθόρυβα.

Επίλογος – Ένας χαιρετισμός

Κάποτε, σε έναν θερινό κινηματογράφο, στο ΕΡΕΧΘΕΙΟΝ

τη συνάντησα ξανά.

Μιλήσαμε μόνο με τα μάτια.

Δεν χρειάστηκε κάτι άλλο.

Φρύνη…

σ’ ευχαριστώ.

Για την καλοσύνη σου.

Για τα δώρα που άφησες στη ζωή μου.

Για την ανθρωπιά που δίδαξες χωρίς καν να το ξέρεις.

Αιωνία σου η μνήμη.

Ήσουν – και θα είσαι πάντα – μια ΚΥΡΙΑ.

Ήθος του κειμένου, η περιγραφή που ακολουθεί έγινε από την Δανάη.

Αγαπητέ Πέπο διάβασα την όμορφη και γεμάτη ανθρωπιά ιστορία σου, κατάφερες και πάλι να με συγκινήσεις έχεις βαθύ σεβασμό για τη Φρύνη και αυτό σε τιμά, σε τιμά κυρίως που δεν την ξέχασες διατηρώντας όλες αυτές τις όμορφες μνήμες.

Οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν τους ξεχνάμε.

Η ιστορία σου είναι μια εξομολόγηση χωρίς οίκτο και χωρίς κατάκριση — αυτό είναι μεγάλο ηθικό πλεονέκτημα.

Ο τρόπος που αναγνωρίζεις την ανθρώπινη δυσκολία, το παρελθόν της, τις συνθήκες, δείχνει ήθος σπάνιο.

Ύφος

Το ύφος της γραφής - εξομολόγησης είναι λυρικό, ποιητικό, με εικόνες, μεταφορές και καθαρή συναισθηματική ροή.

Η αφήγηση σου έχει ρυθμό, κορύφωση, ησυχία, νοσταλγία και αξιοπρέπεια.

Γλώσσα

Η γλώσσα σου είναι στοχαστική και καλαίσθητη.

Έχεις προτάσεις καθαρές, και ρέουσες.

Η αφηγηματική σου ιστορία αποδίδει τιμή στη Φρύνη με την αξιοπρέπεια που της αρμόζει, είναι ένας ύμνος συναισθημάτων

Αφιερωμένο στην Φρύνη την επίγεια θεά του Έρωτα.

Οι Μούσες δέσανε το Έρωτα
αλλά τους ξέφυγε μέσα απ' τα μάτια
τα δικά σου!!!
Στ ' άστρα είσαι τώρα αστέρι μου!
Μακάρι να 'μουν ουρανός
''να 'χα χίλια μάτια για να σε θωρώ''!!!
(Πλάτων)

Το τι θα συμβεί αύριο να μη με ρωτάς
και μήτε να σε μέλει.
Όποιας λογής σου δίνει η τύχη να είναι
η μέρα σου, να τη νομίζεις κέρδος.
Και όσο έχεις τη νεότητα, να μην υποτιμάς
τους έρωτες και τους χορούς. (Φρύνη)

Αυτά μου έλεγες τότε, αλλά εγώ δεν μπορούσα 

να σε καταλάβω γιατί ήμουν ερωτευμένος.
Επίσης μου είχες πει:
Ποθώ μαζί με σένα να παίξω
την εφηβεία σου
διότι οι τρόποι σου
έχουν μια χάρη μοναδική!!

Αυτά και άλλα πολλά όμορφα λόγια
μου έλεγες ομορφούλα μου όταν κράταγα
στην αγκαλιά μου το δαντελένιο σώμα σου.
Τα μάτια σου τα πράσινα που μ' άρεσε
να τα φιλώ συνέχεια, κι όμως ποτέ μου
δεν τα χόρτασα, εσύ θυμάμαι έλεγες:

Μην τα φιλάς τα μάτια μου!!!
Γιατί θα τα μισήσω
Μην τύχει κι είναι η αφορμή
Με σένα να χωρίσω!!

Φίλες και Φίλοι ευτυχώς που υπάρχει και η μνήμη γιατί εκεί κρατάμε τους πιο πολύτιμους θησαυρούς της ζωής μας. Έρρωσθε και Ευδαιμονείτε.

DENISE, DERRICK, και ΠΕΠΟΣ μία αληθινή ιστορία ύμνος στη Φιλία. όλα ξεκίνησαν πριν 49 χρόνια. ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.

Φίλες και Φίλοι καλημέρα, μεγάλη μέρα για μένα η σημερινή γιατί είναι αφιερωμένη σε μία Υπέροχη και Μοναδική Φιλία, κλείνοντας αυτός ο χρόνος θεώρησα καθήκον μου να αναφερθώ στoυς αγαπημένους μας φίλους Denise και Derrick, και να κάνω τρόπον τινά ένα αφιέρωμα σε όλους τους Εκλεκτούς μας φίλους. Είχα την τύχη να συναντήσω στη ζωή μου καταπληκτικούς φίλους, και ευτυχώς η ευλογία συνεχίζετε μέχρι σήμερα. Μην ξεχνάτε το απόφθεγμα ''Πάντων Κτημάτων Κράτιστον Εστί Φίλος Σαφής και Αγαθός''. 49 χρόνια, απίστευτο!!

Οι βαθιές φιλίες πραγματικά αξίζουν, γιατί είναι άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι τη ζωή σου με τον πιο ειλικρινή τρόπο.

Στις οικογένειες δεν μπορεί να πεις τα πάντα, τα βαριά λόγια, οι ειλικρινείς κρίσεις - αναφορές, πληγώνουν την οικογένεια.

Χρειάζεται περισσότερη αποδοχή και συγχώρεση παρά ειλικρίνεια.

Με τις βαθιές φιλίες όμως, είναι αλλιώς. Μπορείς να πεις τα πάντα και να ακούσεις τα πάντα.

Να κρίνεις τον φίλο σου και να κριθείς από αυτόν. 

Να μοιραστείς προβλήματα, αγωνίες, πάθη, δύσκολες αποφάσεις, αμφιβολίες, παραστρατήματα, μυστικά.

Να βιώσεις αυτή τη σημαντική επικοινωνία χωρίς λόγια, την αίσθηση ότι σε καταλαβαίνουν, ότι συμπάσχουν, ότι συναισθάνονται, ότι μπορείς απλά να υπάρχεις κοντά τους και να νιώθεις καλά, έτσι, χωρίς σαφή λόγο. 

Η φιλία, η πραγματική φιλία αν έχει καλλιεργηθεί με φροντίδα αντέχει στις καταιγίδες.

Είναι ο πιο ασφαλής και φιλόξενος χώρος σύνδεσης των ανθρώπων.

Και γι' αυτό αξίζουν πραγματικά οι βαθιές και διαχρονικές φιλίες.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Δεκέμβριος 2025 – Ιούλιος 1977
Σε λίγες μέρες θα μπούμε στα σαράντα εννέα χρόνια μιας ευλογημένης φιλίας.
Μιας φιλίας που γεννήθηκε απρόσμενα, καλοκαιριάτικα, σε μια αυλή της Αθήνας,
και ρίζωσε βαθιά στον χρόνο, όπως μόνο οι αληθινές σχέσεις μπορούν.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Ημερομηνία: 7 Ιουλίου 1977
Τοποθεσία: Ταβέρνα «Pepos School of Delicatessen»
Ώρα: 14:00 – μια ζεστή, συνηθισμένη μέρα του καλοκαιριού.
Ιούλιος.
Η ζέστη στην Αθήνα αφόρητη και ο τουρισμός στο αποκορύφωμά του. Εκείνη την εποχή οι επισκέπτες έμεναν στην πόλη αρκετές μέρες· τότε η Αθήνα ήταν ελκυστική, ζωντανή, όχι στο χάλι που έχει σήμερα.
Στο εργαστήριο μαγειρικής εκείνη την ημέρα βρίσκονταν:
ο μεταπτυχιακός σπουδαστής γαστρονομίας Επίκουρος,
ο δόκιμος σπουδαστής Πλάτων-Κωνσταντίνος Γκοτζιός,
ο καθηγητής Νικόλαος Μαστορίκας – Αίσωπος,
και ο αρχιμάγειρας Βασίλειος Σκρούτζ.
Όλα έως εκείνη την ώρα έδειχναν πως θα ήταν μια απολύτως συνηθισμένη μέρα.
Το εργαστήριο γαστρονομίας ήταν έτοιμο να υποδεχθεί τους πεινασμένους επισκέπτες.
Για όσους γνωρίζουν την περιοχή, το εργαστήριο βρισκόταν απέναντι από το σημερινό Μουσείο – για την ακρίβεια, πενήντα μέτρα δεξιά, όπως κοιτάζουμε την οδό Θρασύλλου.

Πιάτο ημέρας:
γεμιστές πιπεριές και ντομάτες,
μοσχαράκι γιουβέτσι σε πήλινα σκεύη.
Κατά τις 14:30, ενώ ο Επίκουρος βρισκόταν στον πανέμορφο κήπο και εξηγούσε στον μικρό Γκοτζιό –που τον παρακολουθούσε με ανοιχτό το στόμα, συνήθεια που διατηρεί ακόμη και σήμερα όταν μιλά ο «δάσκαλός του»– διάφορες απορίες, προέκυψε για άλλη μια φορά η μόνιμη ερώτηση του μικρού Κωστάκη:

«Γιατί οι περισσότερες τουρίστριες δεν φορούν σουτιέν;»

Αυτή ήταν η σταθερή του απορία από τότε που τον δέχθηκαν στο PEPOS SCHOOL.
Και, για να γελάσουμε λίγο, ακόμη και σήμερα, όταν ο Επίκουρος επισκέπτεται τη γενέτειρά του, ο Κωστάκης τον ρωτά το ίδιο πράγμα.
Ενώ λοιπόν βρίσκονταν στον κήπο, είδαν ένα ζευγάρι να πλησιάζει αναζητώντας τραπέζι.
Για μια στιγμή έμειναν και οι δύο στήλη άλατος.
Η γυναίκα θύμιζε την Αφροδίτη, τη θεά της ομορφιάς.
Για πρώτη φορά ο Πέπος έβλεπε τόσο όμορφη γυναίκα.

Ο άνδρας θύμιζε τον θεό Απόλλωνα:
μαλλιά σαν του Υπερίωνα,
μέτωπο σαν του Ασκληπιού,
μάτια σαν του Άρη – που φοβερίζουν και προστάζουν,
κορμοστασιά σαν του κήρυκα Ερμή.

Άγνωστο γιατί, με το που ο Επίκουρος αντίκρισε αυτό το ζευγάρι, ένιωσε ένα παράξενο συναίσθημα. Κάτι του έλεγε πως δεν είχαν έρθει τυχαία στο κατάστημα· κάτι τους είχε ωθήσει. Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να σκεφτεί το πώς και το γιατί. Αυτά θα τα μάθαινε αργότερα.

Αφού τους χαιρέτησε, τους πρότεινε να καθίσουν στο μοναδικό τραπέζι που ήταν ελεύθερο. Ήταν τόσο εντυπωσιασμένος από την παρουσία τους που δυσκολευόταν να λειτουργήσει κανονικά. Χρειάστηκε χρόνος για να συνέλθει.

Όταν κάθισε μαζί τους για να ρωτήσει τι είχαν επιλέξει από τον κατάλογο, του απάντησαν:

— «Δεν έχουμε επιλέξει κάτι· θέλουμε να μας προτείνετε εσείς.»

Τους πρότεινε τα δύο πιάτα ημέρας, σαλάτα Γοργογυρέικη, ορεκτικά και ροζέ κρασί Καλιγά.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του γεύματος, ο Επίκουρος δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω τους. Το αντιλήφθηκαν. Τους πλησίασε και, χωρίς να μπορεί να το εξηγήσει, τους μίλησε για αυτό το παράξενο συναίσθημα. Τους ρώτησε αν είχαν ξανάρθει.

Όχι. Ήταν η πρώτη τους φορά στο κατάστημα – και η πρώτη τους φορά στην Ελλάδα.

Ούτε και οι ίδιοι μπόρεσαν να δώσουν λογική εξήγηση, και δεν έδωσαν συνέχεια.

Στην πορεία της συζήτησης, ο Επίκουρος έμαθε πως κατάγονταν από τη Νότια Αφρική (Γιοχάνεσμπουργκ), πως είχαν διαβάσει πολλά για τους αρχαίους Έλληνες, πως ο άνδρας ήταν καρδιολόγος και είχε ονομάσει το ιατρείο-διαγνωστικό του «ΠΑΡΘΕΝΩΝ».

Είχε, όπως είπε, τρέλα με τα παλιά κτίρια – κι αυτός ήταν ο λόγος που επέλεξε το εργαστήριο γαστρονομίας.

Τα ονόματά τους ήταν Derrick (Ντέρικ) και Denice (Ντενίς).

Αφού τους προσφέρθηκαν κεράσματα –φρούτα και οίνος– ζήτησαν τον λογαριασμό.

Όταν τον πήγε ο Πέπος, ο γιατρός διαπίστωσε πως δεν είχε αρκετά μετρητά και ζήτησε να πληρώσει με… κάρτα!

Την εποχή εκείνη, η λέξη «κάρτα» ήταν άγνωστη στην Ελλάδα.

Ο Πέπος τους εξήγησε ότι αυτό δεν ήταν εφικτό και τους παρακάλεσε να δεχθούν να τους κάνει το τραπέζι. Ο γιατρός πρότεινε να πάει μέχρι το ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ για χρήματα και να μείνει η γυναίκα του μέχρι να επιστρέψει.

Ο Πέπος δεν το επέτρεψε. Με επιμονή –και με την «παρέμβαση της θεάς»– τους έπεισε, λέγοντας πως μόνο έτσι θα ηρεμούσε από την ταραχή που τους είχε ήδη εξηγήσει.

Ζήτησαν μια κάρτα για να επικοινωνούν και αποχαιρετίστηκαν.

Όταν ο Πέπος αποχαιρέτησε την κοπέλα –που θα πρέπει να ήταν κάτω από 25, ενώ ο σύζυγός της το πολύ 30– η καρδιά του πήγε να σπάσει. Το ανέφερε στον γιατρό.

Ο καρδιολόγος του πήρε αμέσως τους σφυγμούς: 140 παλμοί!

Έβαλε το αυτί του στο στήθος του και είπε, για πρώτη φορά, τη λέξη:

«Μεγαλοκαρδία».

Είχε μεγάλη καρδιά.

Έτσι έληξε η πρώτη συνάντηση.

Από το διπλανό κατάστημα με είδη λαϊκής τέχνης, ο Πέπος είχε ήδη αγοράσει τον Όρκο του Ιπποκράτη και ένα μικρό αγαλματίδιο της Αφροδίτης, τα οποία χάρισε στους νέους φίλους. Όταν άνοιξαν τα δώρα, ξετρελάθηκαν από χαρά.

Την επόμενη μέρα, ο Πέπος βρήκε στην είσοδο του mini restaurant μια γλάστρα και ένα γράμμα.

Ένα γράμμα βαθιά συγκινητικό.

Μαζί με το γράμμα είχαν φυτέψει έναν σπόρο.

Τον σπόρο της φιλίας.

Μιας φιλίας ευλογημένης.

Ο σπόρος αποδείχθηκε τόσο γόνιμος, που το δέντρο της φιλίας –αν και 48 ετών– παραμένει νεότατο και γεμάτο καρπούς.

ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ

Αγαπητέ Πέπο,

η ημερομηνία 07/07/77 είναι εντυπωσιακή από πολλές απόψεις και είναι απολύτως κατανοητό γιατί σου άφησε ισχυρό αποτύπωμα και την έχεις συνδέσει με κάτι τόσο βαθύ και όμορφο όσο η εκλεκτή φιλία. 

Ας την εξετάσουμε από διάφορες πλευρές για να δούμε αν "σηματοδοτεί κάτι" ή αν μπορεί να μεταφέρει κάποιο μήνυμα:

Αριθμολογική σημασία.

Ο αριθμός 7 θεωρείται εδώ και χιλιετίες ιερός και μυστηριακός:

Είναι ο αριθμός της σοφίας, της ενδοσκόπησης, της πνευματικότητας, της αλήθειας και της φωτισμένης αναζήτησης.

Υπάρχουν 7 μέρες στην εβδομάδα, 7 πλανήτες στην παραδοσιακή αστρολογία, 7 θαύματα του κόσμου, 7 τσάκρα - κρίκοι στο σώμα.

Το τριπλό 7 (7/7/77) ενισχύει υπερβολικά αυτή την ενέργεια — σαν ένα πνευματικό τρίγωνο, μια σπάνια συγκυρία που μπορεί να θεωρηθεί καρμική, μοιραία, ή και ευλογημένη.

Συμβολισμός της ημέρας

Το 1977 ήταν μια εποχή αναζητήσεων, εξερεύνησης, πολιτιστικής αλλαγής και ανατολής νέων κινημάτων.

Η ημερομηνία 07/07/77 είναι συμμετρική, ευανάγνωστη, και πολύ σπάνια, κάτι που την καθιστά ισχυρό ψυχικό αποτύπωμα. Όταν συναντάς ανθρώπους σημαντικούς σε μια τόσο σπάνια μέρα, είναι λες και ο Κόσμος σου ψιθυρίζει: 

“Κράτησέ το αυτό. Είναι σπάνιο.”

Μήνυμα που θα μπορούσε να φέρει

Αν το δούμε ποιητικά και φιλοσοφικά, η ημερομηνία 07/07/77 μπορεί να σημαίνει:

“Στην καρδιά του χρόνου, υπάρχουν στιγμές που δεν φθείρονται. Είναι οι στιγμές που γεννήθηκαν με νόημα.”

Ίσως το μήνυμα είναι ότι κάθε μεγάλη φιλία είναι συγχρονισμός. Μια μυστική συμφωνία της ζωής να σε φέρει κοντά με ανθρώπους που έχεις να "συναντήσεις" από καιρό — ή από αλλού.

Ύμνος στην Εκλεκτή Φιλία

(Για την 7η Ιουλίου 1977)

Στις επτά του Ιούλη, επτά κι εβδομήντα,

άνοιξε ο ουρανός κι ένωσε νήματα.

Μέσα στον χρόνο, που σιωπά και βλέπει,

γεννήθηκε φιλία — βαθιά σαν λέξη προσευχή.

Δε φωνάξαμε τον κόσμο,

ούτε σαλπίσαμε βρονταχτά.

Μονάχα οι καρδιές μιλούσαν

σε γλώσσα αρχαία, μυστική — των Εκλεκτών και των Μυημένων.

Δεν ήμασταν πολλοί, μα ήμασταν όλοι.

Δε γνωριζόμασταν, μα αναγνωριστήκαμε.

Ο ένας είδε φως στον άλλον

κι είπε: "Θα μείνω."

Από τότε ποτίζουμε

το χώμα που πατήσαμε μαζί.

Με δάκρυα, με γέλια, με γράμματα και σιωπές, με αγκαλιές, με τις αλήθειες που δεν χρειάζονται εξηγήσεις.

Κι αν ο κόσμος αλλάζει μορφές,

κι αν οι μέρες σκοντάφτουν στην ταχύτητα,

εμείς έχουμε την 07/07/77

σαν άστρο ακίνητο σε νύχτα αιώνια.

Εκεί γυρίζουμε. Εκεί στεκόμαστε.

Και λέμε:

Σας ευχαριστώ, φίλοι μου. Που ήρθατε. 

Που αλλάξατε το νόημα της ζωής μου. 

Στις 8/7/1977, ο Επίκουρος ένιωθε χαρά, αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος άνθρωπος.

Κάτι μέσα του είχε αλλάξει. Τον είχε συγκλονίσει. Οι μορφές τους –και κυρίως της γυναίκας– είχαν χαραχθεί έντονα στη μνήμη του.

Δεν ήταν ερωτική έλξη. Κάθε άλλο.

Ήταν κάτι διαφορετικό. Κάτι βαθύτερο.

Πολύ αργότερα θα μάθαινε πως εκείνη η κοπέλα ήταν αδερφή του.

Όταν ανέφερε το περιστατικό στον σοφό γέροντα της συνοικίας των Θεών, τον Πατροκοσμά, έλαβε μια εξήγηση που αποδέχθηκε:

Αν δύο άνθρωποι γεννηθούν την ίδια ώρα, έστω κι αν ο ένας γεννηθεί στην Ελλάδα και ο άλλος στην Ιαπωνία, όταν συναντηθούν θα νιώσουν αυτό το ίδιο ανεξήγητο συναίσθημα.

Δεν πέρασαν δύο εβδομάδες και ήρθε το πρώτο γράμμα.

Και ακολούθησαν πολλά. Όλα φυλαγμένα στο αρχείο μου.

Μεγάλη συμβολή είχε η γραμματέας μου τότε, η Βίκυ, μαθήτρια γυμνασίου, που αργότερα έγινε κι εκείνη κρίκος στη χρυσή αλυσίδα της φιλίας.

Οι φίλοι αυτοί μας επισκέφθηκαν πολλές φορές στην Ελλάδα, όπως κι εμείς στη Νότια Αφρική. Ζήσαμε μαγικές στιγμές και είδαμε την αλυσίδα της φιλίας να μεγαλώνει.

Ίσως κάποτε, με τη βοήθεια του εκλεκτού φίλου μου, του κορυφαίου φιλολόγου Παναγιώτη Λαδιά, να γράψω ένα βιβλίο γι’ αυτή τη συναρπαστική ιστορία.

Την επιμέλεια θα αναλάβει η εξίσου κορυφαία φιλόλογος και αδερφή ψυχή, η Αφροδίτη της καρδιάς μας.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Χθες επικοινώνησαν μαζί μου η Denise και ο Derrick.
Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ πουλήθηκε!!!
Έτσι ονόμαζε ο Ντέρικ το πολυϊατρείο που διατηρούσε για 55 χρόνια στο Germiston.
Ήταν δύσκολη απόφαση, αλλά αναγκαία, αφού όλη η οικογένεια μετακομίζει πλέον στο Κέιπ Τάουν. Στεναχωρήθηκα πολύ. Ήταν σημείο αναφοράς.
Κάθε φορά που τους επισκεπτόμουν, ο Ντέρικ –λόγω της κολπικής μαρμαρυγής που είχα– μου έκανε πλήρες check-up. Είναι ένας από τους δέκα κορυφαίους καρδιολόγους παγκοσμίως. Ήμουν τυχερός.

Ακολουθεί ένα πρόσφατο γράμμα από τους ευλογημένους φίλους μας.

Αγαπημένε φίλε Σπύρο!

Αγαπημένε φίλε, αγαπημένη οικογένεια.

Θέλω να σε ευχαριστήσω για τον Ευλογημένο Λόγο σου! Θυμήσου πως είναι ελληνική λέξη – και σημαίνει Αλήθεια! Όταν διαβάζω τα υπέροχα λόγια σου, νιώθω κατακλυσμένος από τη συγκίνηση, όχι μόνο για τα γεγονότα του παρελθόντος, αλλά και για τις «αναμνήσεις – η  απίστευτη μνήμη για όσα ζήσαμε, για την μοναδική σχέση μας και το πώς μας έδεσε μεταξύ μας!»

Θυμόμαστε τα μέλη της οικογένειάς μας να απολαμβάνουν τη φιλοξενία του σπιτιού σου και την ασφάλεια της συνεχούς φροντίδας σου! Η μητέρα μου και η μητέρα της Denise!

Όχι, ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνο το πρώτο συναίσθημα – εκείνη τη φιλανθρωπία που απλώθηκε σε ξένους και τους έκανε μέρος των Γκοβίνα, και εκείνη τη δέσμευση που δημιουργήθηκε και εξακολουθεί να υπάρχει!

Ούτε μπορώ ποτέ να ξεχάσω εκείνο το βράδυ στη Βεράντα, όταν οι καλεσμένοι σου –χάρη στη μουσική σου και στα Δενδρόφυτά σου– χάρη στη μουσική και τη μοιρασμένη εμπειρία της νύχτας– μπόρεσαν να δουν και να νιώσουν εκείνη τη Μοναδική Στιγμή στον Χρόνο!

Αγαπημένοι φίλοι, χαιρόμαστε για το Παρελθόν, ευχαριστούμε για το Παρόν και παρακαλούμε τον Ύψιστο να προσέχει την Οικογένειά σας και να μας ενώσει

ξανά!

Με αγάπη,

Derrick, Denise και η Οικογένεια.

Αν όλα πάνε όπως τα υπολογίζουμε, το ερχόμενο καλοκαίρι θα υποδεχθούμε ξανά τους φίλους μας στην Ελλάδα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Υπάρχουν συναντήσεις που δεν ανήκουν στον χρόνο,
αλλά στον προορισμό.
Δεν εξηγούνται με τη λογική,
δεν περιγράφονται πλήρως με λέξεις,
και δεν χωρούν σε ημερολόγια.
Είναι εκείνες οι στιγμές που, χωρίς να το ξέρεις,
η ζωή ακουμπά απαλά τον ώμο σου και σου ψιθυρίζει:

«Πρόσεξε. Αυτό θα μείνει.»

Η έβδομη Ιουλίου του 1977 δεν ήταν απλώς μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα.
Ήταν η μέρα που φυτεύτηκε ένας σπόρος –
όχι στο χώμα, αλλά στις καρδιές.
Και οι καρδιές, όταν είναι ανοιχτές,
ξέρουν να γεννούν δέντρα που αντέχουν δεκαετίες, αποστάσεις, αλλαγές, απώλειες.

Σαράντα εννέα χρόνια μετά, το δέντρο αυτό στέκει ακόμη όρθιο.
Με κορμό γερό, ρίζες βαθιές και καρπούς άφθονους.
Κάθε γράμμα, κάθε αγκάλιασμα, κάθε επανένωση,
ένας νέος κρίκος στη χρυσή αλυσίδα της φιλίας.
Γιατί η αληθινή φιλία δεν χρειάζεται εξηγήσεις.
Δεν απαιτεί ανταλλάγματα.

Δεν μετριέται με συχνότητα, αλλά με βάθος.
Και αναγνωρίζεται πάντα από ένα και μόνο σημάδι:
ότι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Αν κάτι έμαθα από αυτή την ιστορία,
είναι πως η μεγαλοκαρδία δεν είναι ιατρικός όρος.

Είναι στάση ζωής.
Είναι το θάρρος να ανοίγεις την πόρτα,
να στρώνεις τραπέζι,
να εμπιστεύεσαι το άγνωστο
και να δίνεις χωρίς να περιμένεις.

Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το νόημα όλων:
να αφήνουμε πίσω μας ανθρώπους που, όταν μας σκέφτονται,
νιώθουν ζεστασιά.
Όπως νιώθει κανείς όταν θυμάται ένα παλιό καλοκαίρι
που δεν τελείωσε ποτέ. Ακολουθεί φωτογραφικό ρεπορτάζ.

Φίλες και Φίλοι, αγαπητοί επισκέπτες του ιστολογίου σας καλησπερίζω στην 39τη ΣΥΝΑΣΤΡΕΙΑ ευλογημένων φίλων. Γιατί 39τη; είναι απλό φέτος τον Ιούλιο η υπέροχη-ευλογημένη φιλία μας έκλεισε τα 39 χρόνια. [10 χρόνια πριν γιατί σήμερα 2025 φθάσαμε στο 2025].

Ευλογημένοι φίλοι σας καλησπερίζω και σας ευχαριστώ που απόψε βρισκόσαστε εδώ για να υποδεχθούμε τα ''χελιδόνια'' από την Νότια Αφρική. Όταν πριν λίγες μέρες κάτι πήγε ν' αλλάξει στο προγραμματισμένο ταξίδι των ευλογημένων φίλων μας εγώ και η Λαμπρινή που βρισκόμασταν στο χωριό πάθαμε ένα μικρό σοκ! Αυτόματα και οι δύο πήγαμε στο αρχηγείο για ν' ακούσουμε αυτό το c.d. που σας δείχνω,(πρόκειται για το (EMPEROR) αυτό το συγκεκριμένο c.d. κρύβει μια μαγική δύναμη, και είναι ιστορικό κειμήλιο, μου το είχαν χαρίσει οι φίλοι μας πριν περίπου 20 χρόνια όταν ακόμα μέναμε στον Νέο Κόσμο ο λόγος που ακούσαμε πολλές φορές αυτό το c.d. ήταν γιατί μ' έναν μαγικό τρόπο, μια αόρατη κλωστή μας ενώνει μαζί τους. Εκείνη την ημέρα θέλαμε να στείλουμε θετική ενέργεια στον αγαπημένο φίλο μας ώστε να ξεπεράσει το πρόβλημα που παρουσιάστηκε και να μην ακυρωθεί αυτό το ταξίδι.(Θέλετε να το πιστέψτε τε, πιστέψτε το, δεν θέλετε νο πρόβλεμ, μας ρώτησε η DENICE τη ώρα έγινε αυτό το περιστατικό, γιατί το πράσινο φως άναψε στις 17.00 εκείνη τη στιγμή πάρθηκε η απόφαση πως το ταξίδι δεν θα αναβληθεί μιας και όλες οι εξετάσεις ήταν οκ, και τις είπαμε από τις 13.00 έως τις 17.00!!!!!!!!!! Απίστευτο κι όμως αληθινό!!!! Η ΟΚΡΑ κάνει και θαύματα τώρα; Η θετική ενέργεια που στείλαμε στον εκλεκτό μας φίλο έπιασε τόπο.)

Αργά το βράδυ κι ενώ ήμασταν καθ' οδόν προς το μικρό ταβερνείο του χωριού χτυπάει το τηλέφωνο και ο άλλος εκλεκτός μου φίλος ο σοφός Γεώργιος μ' ανακοινώνει τα ευχάριστα!!!!!! Η ομάδα των 4 φθάνει στην Αθήνα την παρασκευή το πρωί! Λίγο πριν είχε επικοινωνήσει με την Μελισσάνθη και είχε μάθει τα ευχάριστα, όταν σε λίγο επικοινώνησε μαζί μου και η κόρη μου ήμουν πια βέβαιος πως σε λίγες μέρες θα έκλεινα στην αγκαλιά μου 4 πολυαγαπημένα μέλη από την οικογένεια WILTON.

Φίλες και Φίλοι την αποψινή συνάντηση την έχω ονομάσει 39τη συναστρεία!!!! Απίστευτο και όμως αληθινό, αυτή η υπέροχη-μοναδική φιλία έκλεισε φέτος τα 39 χρόνια και οδεύει φουλ για τα 5τη δεκαετία.

Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένος γιατί απόψε βρίσκονται κοντά μου πρόσωπα πολύ αγαπημένα που με τον δικό σας τρόπο έχετε χαράξει το όνομά σας στην καρδιά μου με χρυσά γράμματα και είμαι πολύ τυχερός που σας συνάντησα.

Θα σταθώ ιδιαίτερα σε 5 νέους χρυσούς κρίκους που έχουν προστεθεί εδώ και κάποια χρόνια στη χρυσή αλυσίδα φιλίας, και που δεν έτυχε να είναι παρόντες σε προηγούμενες συναντήσεις μας.

Πρόκειται για την Κορνηλία, για την Διώνη, για τον καθηγητή Σεχίδη, ''Πατέρας'' για την Όλγα, και για τον Φιλοκτήτη, σας καλωσορίζω και σας ευχαριστώ που με την αγάπη σας και τη φιλία σας δίνετε ένα καλύτερο νόημα στη ζωή μου.

Φίλες και Φίλοι από την αποψινή συναστρεία λείπουν 5 κρίκοι,η Δήμητρα, η Ράνια και ο Αλέκος γιατί έχουν πάει στο χωριό λόγω της γιαγιάς, ο Βασίλης και η νύφη μου η η Ελένη, η Ελένη που αυτή την περίοδο δίνει την πιο σημαντική μάχη στη ζωή της, η Ελένη έχει κοντά της τον διασώστη γιο της και όλοι μας προσδοκούμε το καλύτερο.

Φίλες και Φίλοι στο πρόσωπο της DENISE βρήκα τη δίδυμη αδερφή μου, στο πρόσωπο του DERRICK βρήκα ένα πιστό και αληθινό φίλο, αυτοί οι ευλογημένοι φίλοι με την αγάπη τους άλλαξαν τη ζωή μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια μιας κοπέλας από το χωριό μου που είχε πει το 2007 ''κύριε Σπύρο αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να σας αγαπάνε πάρα πολύ, είχε δίκιο, να λοιπόν γιατί σας λέω πως με την αγάπη τους άλλαξαν τη ζωή μου.

Στα πρόσωπα της Χριστίνας και του Τζόναθαν απέκτησα μια κόρη ακόμα και έναν γιο.

Ευχαριστώ την Λαμπρινή που ετοίμασε υπομονετικά και με τέχνη όλα τα γευστικά εδέσματα για την αποψινή Συναστρεία, και τον επίσης εκλεκτό μου φίλο τον Παπαγιώργη που επιμελήθηκε τα μεζεδάκια της σχάρας, και τον Πεπέ για τα λίγα υπόλοιπα. 

Φίλες και Φίλοι εις υγείαν τον παραυρισκομένων, και ειδικότερα σ' αυτούς που για διάφορους λόγους δεν μπόρεσαν απόψε να είναι κοντά μας, και φυσικά όπως λέει και ο σοφός φίλος μου, και όχι μόνο!!!!!!
Υ.Γ. Φίλες και Φίλοι οι στιγμές που ζήσαμε ήταν μαγικές. Σας χαιρετώ, με αγάπη και Επικούρεια διάθεση ο Επικούρειος Πέπος.

ΚΑΝΤΖΑ 2019

ΜΑΓΕΙΑ!!

ΜΑΓΕΙΑ!!

ΜΑΓΕΙΑ!!

ΜΑΓΕΙΑ!!

ΜΑΓΕΙΑ!!

ΜΑΓΕΙΑ!!

ΜΑΓΕΙΑ!!

ΜΑΓΕΙΑ!!

Σας χαιρετώ με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος. Στην τελευταία φωτογραφία είναι το πρώτο γράμμα. Στις δύο προηγούμενες φωτογραφίες υπάρχουν δύο c.d. Αυτά τα δύο c.d. έχουν πολύ μεγάλη ιστορία, απίστευτη ιστορία, σίγουρα θα την διηγηθώ στους εδώ εκλεκτούς μου φίλους. Έρρωσθε με καλή τύχη.