Life for Life
"Το θαύμα δεν είναι πουθενά
παρά κυκλοφορεί μέσα
στις φλέβες του ανθρώπου!!!"


"Στης σκέψης τα γυρίσματα μ’ έκανε να σταθώ
ιδέα περιπλάνησης σε όμορφο βουνό.
Έτσι μια μέρα το ’φερε κι εμέ να γυροφέρει
τ’ άτι το γοργοκίνητο στου Γοργογυριού τα μέρη !!!"


ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΑΣ
Εμείς στο χωριό μας έχουμε ακόμα αυλές. Εκεί μαζευόμαστε, αμπελοφιλοσοφούμε,
καλαμπουρίζουμε, ψιλοτσακωνόμαστε μέχρι τις... πρώτες πρωινές ώρες! Κοπιάστε ν' αράξουμε!!!
-Aναζητείστε το"Ποίημα για το Γοργογύρι " στο τέλος της σελίδας.

5.1.26

ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΠΤΑΝ ΦΑΤΟΥΡΓΟ. O ΠΕΙΡΑΤΗΣ ΠΟΥΦ!!! ΣΕ ΝΕΕΣ ΠΕΙΡΑΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ.
Υπάρχουν ιστορίες που δεν γράφονται για να τελειώσουν, αλλά για να θυμίσουν πως κάποτε υπήρξαν άνθρωποι που τόλμησαν. Που άκουσαν το ένστικτο, σήκωσαν πανιά και κοίταξαν τον ορίζοντα χωρίς φόβο. Αυτή είναι μία τέτοια ιστορία. Μια ιστορία πειρατική, τραχιά, γεμάτη αλμύρα, μνήμη και ανεκπλήρωτα ταξίδια.
Και όπως όλες οι αληθινές ιστορίες της θάλασσας, ξεκινά… με μια επιστροφή.

Φίλες και Φίλοι σας καλημεροκαλησπερίζω από την συνοικία των Θεών, [ΠΛΑΚΑ] σαν σήμερα 05/01/24 ο μέγιστος των πειρατών ο Poof, ο τρομερός θαλασσόλυκος, αποφάσισε κατόπιν προτροπής του Αρχιπειρατή Καπτάν Φατούργου, να ξαναβγεί στις θάλασσες για πειρατεία και κυρίως για νέες περιπέτειες. 
Μετά από 40 χρόνια αδράνειας το ένστικτο του πειρατή ενεργοποιήθηκε ξανά για να του θυμίσει τις ένδοξες μέρες της πειρατείας, τότε που αλώνιζε τις θάλασσες και ήταν ο φόβος και ο τρόμος παράνομων πειρατών.

Την ''γλύκα'' του σπαθιού του είχαν γευτεί πολλοί ανεγκέφαλοι που προσπαθούσαν να προβάλουν αντίσταση στο πιο γρήγορο και αποτελεσματικό σπαθί που γνώρισαν οι θάλασσες στη νεότερη ιστορία των πειρατών.

Όλα ξεκίνησαν περίπου έναν μήνα πριν όταν ο τρομερός Poof δέχθηκε μια πρόσκληση για ένα συνέδριο πειρατών στη θάλασσα των Σαργασσών, όπου τον καλούσαν να είναι ο κεντρικός ομιλητής. Το συνέδριο προς τιμήν του θα ονομαζόταν: ''Α' συνέδριο Πειρατών αφιερωμένο στον αρχιπειρατή Poof!!'' Εννοείται πως αυτό ήταν πολύ μεγάλη τιμή για τον Poof αλλά τον προβλημάτισε το γεγονός της μεγάλης αδράνειας. Τι θα έλεγε στους παρευρισκόμενους; 
τι θα έλεγε στους μεταπτυχιακούς σπουδαστές της πειρατείας; 
Όλα αυτά που γνώριζε είχαν συμβεί 40 χρόνια πριν... Και αν κάποιος ρωτούσε: ''Και τι έκανες, αρχιπειρατή, όλα αυτά τα χρόνια;'' τι θα του απαντούσε ο Poof;

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή άκουσε τη ''άτακτη φωνούλα'' του πειρατή που έκρυβε μέσα του να του λέει: 
Φύγε! Φύγε ξανά για νέες περιπέτειες, για καινούριες εμπειρίες. 
Αμέσως μετά, όταν επέστρεψε στο σπίτι του, προσπάθησε να επικοινωνήσει με παλιούς συναδέλφους ώστε να μάθει τι έχουν απογίνει. Τελικά βρήκε μόνο τον Καπτάν Φατούργο. 

Ο Καπτάν Φατούργος είχε αποσυρθεί σε κάποιο μικρό νησάκι του Ιονίου και πάντα ήταν σε ετοιμότητα. Όταν άκουσε το σχέδιο του Poof πέταξε από τη χαρά του, αυτό περίμενε ν' ακούσει τόσα χρόνια. 
Κάλεσε τον Poof να τον επισκεφθεί στο νησάκι που ζούσε με τα λάφυρά του και την αγαπημένη του, για να του δείξει - όπως είπε- πολλά και διάφορα. 
Πράγματι ο Poof επισκέφθηκε τον Καπτάν Φατούργο και όταν τον ξενάγησε στο υπόγειο του σπιτιού του, δεν πίστευαν τα μάτια του γι' αυτά που έβλεπαν. 
Ο Καπτάν Φατούργος όλα αυτά τα χρόνια συγκέντρωνε εξοπλισμό για μια νέα εξόρμηση. Εξήγησε στον Poof πως ό εξοπλισμός αρκούσε για να αρματωθούν τουλάχιστον 20 άτομα. Όσο για το πειρατικό καράβι θα ξεκινούσαμε αρχικά με μια μικρή γαλέρα και στην πορεία θα κουρσεύαμε κάποιο μεγαλύτερο. 

Στην ηρεμία του νησιού ξεδίπλωσαν όλα τα σχέδια, το μόνο που έλειπε ήταν η στρατολόγηση των νέων πειρατών, οι οποία έπρεπε να γίνει με μεγάλη προσοχή, χρειαζόταν τουλάχιστον 20 άτομα: που να είναι μαχητές, να μην έχουν υποχρεώσεις, να μην είναι βρακάκηδες, όπως ο Πλαταρούχας, να μην είναι πονόψυχοι, να είναι σκληροτράχηλοι, να μην είναι προληπτικοί, να μην είναι θρησκόληπτοι, και να αντέχουν στις κακουχίες. 

Ο Poof πρότεινε στον Καπτάν Φατούργο να υπάρχουν στο πλήρωμα και κάποιες δυναμικές γυναίκες όπως η Φαίη, η Μαρίζα, η Τζωρτζίνα και η Δολέντσια. Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση του Poof o Καπτάν Φατούργος την απέρριψε αμέσως γιατί θεωρούσε πως αν υπήρχε γυναίκα στο πλήρωμα αυτό θα ήταν η καταστροφή τους

Επειδή τον τελευταίο λόγο τον είχε πάντα ο Καπτάν Φατούργος, ο Poof συμφώνησε, πάντα σ' αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να υπάρχει σεβασμός στην κρίση του Καπετάνιου. Ο Poof ενημέρωσε τον Καπτάν Φατούργο για την πρόσκληση που είχε δεχθεί και συμφώνησε πως έπρεπε να παραστεί, και απλά να αναφέρει κάποια ιστορία από το παρελθόν. Πράγματι αυτό και έκανε ο Poof, πήγε στο συνέδριο και τους μίλησε για τα παλιά, αλλά παράλληλα διέκρινε και κάποιους υποψήφιους τους οποίους με τρόπο τους μίλησε για τα μελλοντικά του σχέδια.

Θα σας παρουσιάσω εδώ την ομιλία του Poof στο συνέδριο των πειρατών, και αμέσως μετά τα πρώτα ονόματα αυτών που εκδήλωσαν το ενδιαφέρον να συμμετέχουν στο πειρατικό του Καπτάν Τζίμη Φατούργου.

''Σκληροτράχηλοι υποψήφιοι πειρατές σας καλοσωρίζω στο συνέδριο, κατ' αρχάς να ευχαριστήσω τους διοργανωτές για την τιμή που μου έκαναν ώστε να είμαι ο βασικός ομιλητής, και το ότι έδωσαν στο συνέδριο το όνομά μου είναι επίσης πολύ μεγάλη τιμή. Θα σας μιλήσω σήμερα για την ιστορία της μαύρης και της κόκκινης σημαίας και όχι μόνο.
Η μαύρη σημαία με τη νεκροκεφαλή και τα οστά από κάτω, παραμένει το σύμβολο που έχει ταυτιστεί με τους πειρατές. Η σημαία αυτή ονομάζεται Τζόλυ Ρότζερς. Οι πειρατές ανύψωναν την σημαία στο κατάρτι για να μεταδίδουν ένα μήνυμα στους στόχους τους. Σκοπός τους ήταν να προκαλέσουν τρόμο και να δείξουν τη δύναμή τους. 

Ο Αρχιπειρατής ΔΡΥΠΕΟΣ ήταν ο μόνος που δεν έδειχνε ποτέ έλεος. Τους έσφαζε όλους, ήταν πάντα αμίλητος και μόνο όταν βρισκόταν κοντά στην αγαπημένη του γυναίκα ήταν γλυκομίλητος και πολυλογάς.

Αν οι πειρατές όμως κατά την εκδήλωση της επίθεσης συναντούσαν αντίσταση, τότε άλλαζαν τη μαύρη σημαία με μια κόκκινη που δήλωνε πως δεν θα έδειχναν οίκτο. 

Σήμερα η γνωστή πειρατική σημαία θεωρείται ως ένα από τα παλαιότερα δείγματα λογότυπου που κατάφερε να μετατραπεί σε παγκόσμιο σύμβολο. Πρόκειται για το απόλυτο σύμβολο επωνυμίας. Οι ιστορίες των πειρατών συνεχίζουν να συναρπάζουν και να γυρίζονται ταινίες όπως ο «Κάπτεν Χουκ» ή «Οι πειρατές της Καραϊβικής».

Μετά την ομιλία του Αρχιπειρατή Πούφ πολλοί ναυτικοί άρχισαν να συζητούν μεταξύ τους λέγοντας:
Ίσως σύντομα να ξαναδούμε στις θάλασσες ξανά το φοβερό δίδυμο των πειρατών, τον Καπτάν Φατούργο και τον Poof να σπέρνουν τον φόβο και τον τρόμο σε όλες τις θάλασσες.

Μετά το τέλος της ομιλίας, ακολούθησε μεγάλος μπουφές με θαλασσινούς μεζέδες, καρχαρίες, κ.ο.μ. και ο Πούφ είχε την ευκαιρία να μιλήσει, να αξιολογήσει και να στρατολογήσει αρκετούς νέους πειρατές που είχαν την περιπέτεια στο αίμα τους. Ήταν όλοι τους ο ένας σκληρότερος - χειρότερος από τον άλλον. Κάποιοι απορρίφθηκαν γιατί ενώ έδειχναν σκληροτράχηλοι ήταν βρακάκηδες και ο Καπτάν Φατούργος δεν τους πήγαινε τους βρακάκηδες.
Και τώρα θα σας παρουσιάσω τα ονόματα των υποψηφίων.
1) Αρκαδεμένος χειροπόδαρα.
2) Μουτρούχος Αγέλαστος
3) Δάμωνας Ανεγκέφαλος
4) Μαντρόσκυλος Γαυγάκιας
5) Γκορκοτζιόλας Απλοχέρης
6) Βύρων Ακαμάτης
7) Ζαγάρος Σπαθάτος
8) Γκουσγκουντέβας κουβαρδάς.
9) Καμακότσιος Σμυρνιώτης (ως μάγειρας)
10) Τριριμπίμ Τσιριμπόμ
11) Λαμπρακιάς Μπιριμπάκιας
12) Αγάνας Γανωμένος
13) Νικόλαος Πλημμύρας
14) Μανδραγόρας Στίουαρτ.
15) Αμίγκος Κλοτσοσκούφης
16) Κλαρίνας Θεόφραστος
17) Γιούλης Φωτοσκέπαστρος
18) Μούτος Βάζελοκαμμένος
19) Κώτσιος Καπνιάς.
20] Στράτος Πολυλογάς.
21] Χασομεσοχώρας Μίστερ
22] Καρφίτσας Ταχαμουτζής
23] Βελόνας της Σακοράφας.


Όλοι οι πιο πάνω ενημερώθηκαν για το πότε θα γίνει η αναχώρηση, ποιες θα ήταν οι συνθήκες, ποια η αμοιβή τους, ποια τα καθήκοντά τους, για την τυφλή υπακοή στον Καπτάν Φατούργο.

Συμφώνησαν όλοι και ορίστηκε η ημέρα συγκέντρωσης αναχώρησης, ήταν η 17/01/25 από το κρησφύγετο του Καπτάν Φατούργου που βρισκόταν στο νησί Ερείκουσα, βρίσκετε κοντά στην Κέρκυρα. Ως συγκυβερνήτη του ο Καπτάν Φατούργος ζήτησε τον κουμπάρο του τον Mr ALEX με τον οποίο στο παρελθόν είχαν συνταξιδέψει σε πολλές θάλασσες, σε πολλές χώρες και είχαν να διηγούνται φοβερές ερωτικές ιστορίες όταν έπιαναν λιμάνια. Όταν έσμιγαν οι δυό τους οι συζητήσεις κράταγαν μέχρι τις πρώτες πρω'ι'νές ώρες. Σταματούσε ο ένας άρχιζε ο άλλος. Μιλάμε για μεγάλο σόου, ειδικά όταν άρχιζαν να μολογάνε για αλαβάστρινα κορμιά είμασταν όλοι έτοιμη να μπούμε ξανά στο πειρατικό μας. Επίσης, ο Καπτάν Φατούργος ήταν μάστορας στο να διηγείται ανέκδοτα, ήταν ανεπανάληπτος. Φίλε Δημήτρη άφησες μεγάλο κενό.

Εγώ λοιπόν, ο Πειρατής Πούφ, είχα αναλάβει την οργάνωση και εκπαίδευση όλων των δόκιμων πειρατών, αφού πρώτα είχα μία συνάντηση με τον αξιωματικό των ειδικών δυνάμεων, τον σοφό Διδάσκαλο από την Ιστορική και Πνευματική Πιάλεια, ώστε να μας διδάξει τα μυστικά των πολεμικών τεχνών σε κάποια σεμινάρια, ο Διδάσκαλος αποδέχθηκε την πρότασή μου και σύντομα είχαμε κανονίσει να ξεκινήσουν τα μαθήματα.

''Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε θεός κελεύει''.

Δυστυχώς όλα παρέμειναν σχέδια επί χάρτου γιατί τέτοιες μέρες πέρυσι, που ο Καπτάν Φατούργος επέστρεψε στην Κέρκυρα για τις τελευταίες ετοιμασίες, συνέβη το απροσδόκητο!!! Ο Χαρούλης ζήλεψε τη φήμη του Καπτάν Φατούργου και θέλησε να τον πάρει στο δικό του πλήρωμα....

Στις 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ στην ΚΕΡΚΥΡΑ θα τελεστεί το ετήσιο μνημόσυνο του Καπτάν Φατούργου... Δυστυχώς η συγκυρία - οιωνοί τα έφεραν έτσι που να μην μπορώ να παραβρεθώ λόγω του 40ήμερου μνημοσύνου του πεθερού μου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Οι θάλασσες, λένε, δεν ξεχνούν ποτέ εκείνους που τις αγάπησαν αληθινά.
Ούτε τους πειρατές που τόλμησαν, ούτε τα όνειρα που έμειναν μισά πάνω στον χάρτη.
Κάποιες φορές, οι μεγαλύτερες περιπέτειες δεν βιώθηκαν για να γραφτούν…
αλλά γράφτηκαν για να μη χαθούν.
Και όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται,
όσο θα υπάρχει ένας Poof να αφηγείται
και ένας Καπτάν Φατούργος να κυβερνά — έστω και από αλλού —
οι πειρατικές σημαίες δεν θα κατέβουν ποτέ ολοκληρωτικά.
Καλή αντάμωση, όπου φυσά ο άνεμος της μνήμης.
Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος πρώην πειρατής.

4.1.26

[BIBLIO] Τα αγαπημένα του Επικούρειου Πέπου ως Επικούρειο Μανιφέστο Ζωής.

Φίλες και Φίλοι καλησπέρα, στις αρχές αυτού του μήνα είχαμε πολλά γενέθλια αγαπημένων προσώπων, Χρηστάκης, Denise, Jonathan, Χρόνια καλά σε όλους και ειδικότερα σε όσους το έχουν ανάγκη. Την ιδέα της σημερινής ανάρτησης μού την έδωσε πριν 15 χρόνια περίπου, ο κ. Χρήστος Μιχαηλίδης, για μένα ο πιο καταξιωμένος δημοσιογράφος τον οποίο παρακολουθώ, στον γραπτό του και στον προφορικό του λόγο τουλάχιστον 30 χρόνια. Αυτό ο δημοσιογράφος ήταν η αιτία που το 2004 με συγκίνησε με ένα άρθρο που είχε γράψει στην ''ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ'' και κίνησα γη και ουρανό, ώστε το όνειρο μιας κοπέλας από την ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ να γίνει πραγματικότητα. Σκέφτηκα τότε να ξεκινήσω κι εγώ να γράφω μία στήλη με τα αγαπημένα μου, και ιδού το αποτέλεσμα. Προφανώς και δεν είναι όλα, είναι κι άλλα πολλά αλλά επειδή κάποιοι φίλοι μού λένε: Μη γράφεις πολλά γιατί μας κουράζεις, το σεβάστηκα αυτό και αφαίρεσα τα μισά. Καλή Ανάγνωση, τα δικά σας αγαπημένα ποια είναι; Σας χαιρετώ με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.


ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Άραγε είναι όλα όσα αξίζουν μετρήσιμα;

Κάποια με οικονομικούς όρους ναι, κάποια άλλα είναι απλώς βιώματα που παραμένουν ζωντανά στη μνήμη μου.

Το κείμενο που ακολουθεί δεν γράφτηκε για να εντυπωσιάσει,

ούτε για να δικαιολογήσει μια ζωή.

Γράφτηκε για να τη θυμηθεί, και γιατί όχι να το μιμηθούν κι άλλοι

γιατί είναι ένας κατάλογος μικρών και μεγάλων στιγμών ευτυχίας, είναι μια άσκηση ευγνωμοσύνης,

μια επικούρεια δήλωση ότι το νόημα δεν βρίσκεται στο σπάνιο, αλλά στο συνειδητά βιωμένο.

Εδώ δεν θα βρεις ιδέες αφηρημένες.

Θα βρεις ανθρώπους με ονόματα, τόπους με μνήμη,

γεύσεις, ήχους, βλέμματα, αγκαλιές.

Ό,τι αξίζει, άλλωστε,

δεν ζει στη θεωρία —

ζει στη σχέση.

Αν αυτό το κείμενο μοιάζει με λίστα, είναι γιατί η ζωή, όταν αγαπιέται και βιώνεται, ζητά να ειπωθεί ένα ένα όσα τη συγκρότησαν.

Και αν μοιάζει με εξομολόγηση,

είναι γιατί καμία φιλοσοφία δεν έχει αξία αν δεν περνά πρώτα από την καρδιά.


ΔΟΜΗ – ΕΝΟΤΗΤΕΣ

Οι Άνθρωποι

Φίλοι, δάσκαλοι, οικογένεια, πρόσωπα-σταθμοί

Οι Τόποι

Γοργογύρι, Πιάλεια, Κερκέτιο, Πήλιο, Παρίσι, θάλασσες

Οι Τέχνες & το Πνεύμα

Βιβλία, μουσικές, θέατρο, φιλοσοφία

Η Καθημερινή Ευδαιμονία

Φαγητό, κήπος, λουλούδια, μικρές τελετουργίες

Ο Έρωτας & το Σώμα

Χωρίς ωραιοποίηση, χωρίς ενοχή

Η Μνήμη & η Προσδοκία

Παιδικά χρόνια, απουσίες.


ΓΕΝΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ

Αυτά που έγραψα δεν είναι κάτι το αυτοαναφορικό.

Είναι μαρτυρία τρόπου ζωής.

Δεν εξιδανικεύω·

κατονομάζω.

Και αυτό νομίζω πως είναι σπάνιο.

Σε έναν κόσμο που καταναλώνει εμπειρίες, εγώ κατοικώ μέσα τους.

Σε έναν καιρό θορύβου,

εγώ κρατώ σημειώσεις σιωπής.

Το κείμενο αυτό, το καταθέτω

—χωρίς υπερβολή—

ως επικούρεια παρακαταθήκη.

Έρρωσθε και Ευδαιμονείτε.


Ι. ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ – Η ΣΧΕΣΗ

Να κρατώ στην αγκαλιά μου τον Ιωνάκο και την κόρη μου, ειδικά αυτούς τους δύο για ειδικούς λόγους.♥️♥️

Να βλέπω - με πολύ συγκίνηση - την Μελισσάνθη μου να κρατάει στην αγκαλιά της το σπλάχνο της, τον Ιωνάκο μας, και να τον ταΐζει με ευλάβεια.♥️♥️

Και κρατώ επίσης στην αγκαλιά μου τον Χρηστάκη, τον αγαπημένο μας χαμογελαστό Χρηστάκη που μαζί με τον Ιωνάκο όταν μεγαλώσουν θα πάνε παρέα στην Ιαπωνία.♥️♥️

Να βλέπω ξανά και ξανά τα βιντεάκια με την αγαπημένη μου Ena και τον αγαπημένο μου Rei, τα αγγελούδια της Θάλασσας, εγγονάκια της Eriko.♥️♥️

Να κοιτάζω την φωτογραφία με τον μικρό Ευθύμη την ώρα που ανάβει με ευλάβεια το κερί στην εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους υπέρ υγείας της Βασούλας.♥️♥️

Να συναντώ τους υπέροχους φίλους μου – και ειδικότερα την Αφροδίτη, τον Ηλία, τον Διδάσκαλο και τη Γιώτα, τη Ναυσικά, τον Θέμη, την Αλέκα, τον Κώστα – είτε στον κήπο του Ασκληπιού στην Πιάλεια είτε στον Επικούρειο κήπο στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι, και χάρη σ’ αυτούς τους φίλους της σοφίας να γίνομαι κι εγώ λίγο πιο σοφός και πιο ευτυχισμένος.

Ν’ ακούω κάθε πρωί τον μικρό Ιππότη, τον εγγονό του Θεόφραστου, να φωνάζει:
«Δάσκαλε, με χρειάζεσαι;»
και μετά να του μιλώ για τις Μούσες, για τον Ασκληπιό, για τον Κερκέτη, για τον Όμηρο και τα δύο παιδιά του – την Ιλιάδα και την Οδύσσεια – για τη Συννεφούλα και τη Βροχούλα, κι εκείνος να ακούει με προσήλωση.

Να επισκέπτομαι την Βαγγελιώ, και τον πατέρα Ευθύμιο για έναν καφέ, και να εννοούν τραπέζι με: τυριά από την Αμοργό, ψαρόσουπα, χταπόδι κρασάτο, και καλαμάρι όλα από την Λήμνο, με ταραμοσαλάτα χειροποίητη, και τσίπουρο με γλυκάνισο όλα ευλογημένα.

Να βρίσκομαι στην αγκαλιά της μητέρας μου και να μην ξέρω για πόσο ακόμη θα μπορώ να απολαμβάνω αυτή τη ζεστή αγκαλίτσα.

Να κρατώ στην αγκαλιά μου τον μικρό Απόλλωνα, τον γιο της Διοτίμας μου, την Μαρίλια, τον μικρό Ευθύμη του Λευτέρη της ΟΚΡΑ, και τα ζουζούνια της βαπτιστήρας μου – τον Επικούρειο Κωνσταντίνο και τον πολύτροπο Οδυσσέα.

Να συναντώ ανθρώπους δοτικούς και απονήρευτους, που σε κάνουν να νιώθεις πως ο χρόνος μαζί τους περνά γρήγορα.

ΙΙ. ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ – ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

Να συζητώ – για την ακρίβεια, να ακούω – ώρες πολλές τον φιλόλογο, φιλόσοφο και συγγραφέα Ηλία Γιαννακόπουλο να μιλάει για φιλοσοφικά θέματα και όχι μόνο.

Να παραβρίσκομαι, γενικά στο πατάρι του Gutenberg και ειδικότερα να ακούω τους αδελφούς Αποστολίδη να αναλύουν Ίψεν και Στρίντμπεργκ, Νίτσε, και Πλάτωνα.

Να παρακολουθώ ομιλίες του καθηγητή Παπαγγελή για την ελληνική γλώσσα και τις μεταμορφώσεις του Οβίδιου.

Να παρακολουθώ ώρες ατελείωτες τα μαθήματα Ιστορίας της κορυφαίας ιστορικού Μαρίας Ευθυμίου.

Να ακούω τον χαρισματικό δάσκαλο καθηγητή Βερτουδάκη, να αναλύει τον Οιδίποδα Τύραννο και να συνειδητοποιώ, την μαγεία των κειμένων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.

Να ακούω πέντε μέρες την εβδομάδα την εκπομπή "καθρέφτης" του Χρήστου Μιχαηλίδη γιατί είναι μια όαση στο άνυδρο τοπίο των ΜΜΕ.

Να ακούω τον καθηγητή Τάσιο και τον επίσης καθηγητή Τάση να μιλούν για την επιστήμη τους και ειδικότερα για το έλλειμμα της παιδείας.

Να διαβάζω ξανά και ξανά τους Έλληνες κλασικούς, γιατί εκεί βρίσκω το παρελθόν μου, και το μέλλον μου.

Να διαβάζω τις μεταφράσεις του Στάντη και του Ήρκου, των αδελφών Αποστολίδη, και να ακούω τις αναλύσεις τους στο διαδίκτυο.

Να ακούω σημαντικές εκπομπές στο ραδιόφωνο, με τον Δαυίδ Ναχμία, και τον Χρήστο Παπαγεωργίου στο τρίτο πρόγραμμα, να παρακολουθώ επίσης αξιόλογες ομιλίες στο διαδίκτυο, όπως π.χ. το κανάλι του κ. Μπαλτάκου και του κ. Μαρινάκη του οικονομολόγου.

ΙΙΙ. ΟΙ ΤΟΠΟΙ – Η ΜΝΗΜΗ

Να αγναντεύω το Κερκέτιο Όρος με δέος, ειδικά το Τρύπιο Λιθάρι και την Κορυφή ''ΑΣΤΡΑΠΗ'' όπου δύο φορές αξιώθηκα να ζήσω μαγικές στιγμές.

Να περπατώ στο μονοπάτι του Κεφαλοπόταμου και να ακούω το κελάρυσμα του νερού, επιστρέφοντας στα παιδικά μου χρόνια τότε που περνούσα εκεί πολλές ώρες πιάνοντας μουρμουρίτσες, και νεροφίδες, και αν τύχαινε και καμιά καραβίδα.

Να διοργανώνω βραδιές ποίησης και μουσικής στην Αυλή των Θαυμάτων στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι παρέα με τις Μούσες και τις Νύμφες.

Να βγαίνω το πρωί στην αυλή των θαυμάτων και να βρίσκω κρεμασμένη στα κάγκελα του αυλόγυρου, μια τσάντα με φρούτα του κήπου που άφησε η θεία Ελένη, η μητέρα του Γιούλη.

Να βρίσκομαι ξανά και ξανά στο Πήλιο, τον μεγάλο έρωτα - προορισμό των καλοκαιρινών μας διακοπών, εκεί όπου μας περίμενε η αγαπημένη μας Βαγγελίτσα που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας.

Να επισκέπτομαι για καλό φαγητό και καλούς μεζέδες - πάντα με καλή παρέα - τ' Αλώνια στην Πιάλεια, και το Χάνι του Γώγου στην Παλαιοκαριά με τους υπέροχους ιδιοκτήτες.

Να ταξιδεύω στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στην Ιαπωνία, στη Νότια Αφρική πάντα με καλή παρέα αγαπημένων προσώπων.

Να περπατώ δίπλα στη θάλασσα με τον Μανδραγόρα και να βρίσκω μύδια και αχινούς για το μεσημεριανό μεζεδάκι.

Να παραθερίζω στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι περιμένοντας εκλεκτούς φίλους για φιλοσοφικές και ποιητικές συζητήσεις και ο Διδάσκαλος να απαγγέλλει στίχους του μέγιστου ποιητή Επικούρειου Πέπου.

Να συνομιλώ και να συναντώ φίλους από την εποχή της στρατιωτικής μου θητείας, τον Παναγιώτη, τον Ντίνο, τον Μανδραγόρα, και τον Γιάννη και να αναπολούμε τα όμορφα χρόνια που περάσαμε μαζί.

IV. Η ΤΕΧΝΗ – Η ΑΙΣΘΗΣΗ

Να διαβάζω βιβλία, πολλά βιβλία:
Όμηρο, Σοφοκλή, Αισχύλο, Ευριπίδη, Νισίντα Κιτάρο, Μιγιαμότο Μουσάσι, Μάρκο Αυρήλιο, Πλάτωνα, Θουκιδίδη, Σαίξπηρ, Ίψεν, Στρίντμπεργκ, Νίτσε, Γκαίτε, Μέλβιλ, Καβάφη, Γιαννακόπουλο.

Ν’ ακούω την 9η του Μπετόβεν, τη 5η του Μάλερ, το Κονσέρτο για πιάνο αρ. 5 ''ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ'', τα βραδεμβούργια κονσέρτα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπάχ, του Βάγκνερ τον ιπτάμενο Ολλανδό και τον 
Λεογκρίν, την ΤΡΑΒΙΑΤΑ του Βέρντι, την μικρή νυχτερινή μουσική και την την συμφωνία αρ. 40, και τον Μαγικό Αυλό του Μότσαρτ, Λεογκρίν, τις Πολωνέζες του Σοπέν, κάθε τραγούδι του Χατζιδάκι, του Λοΐζου, του Κογιουμτζή.

Να ακούω την γλυκολάλητη Χρύσα Νταή να απαγγέλει τον "Αμερικάνο" του Παπαδιαμάντη και να νιώθουν τα ώτα μου απέραντη ακουστική ηδονή.

Να δανείζω βιβλία στην δασκάλα μου την κ. Μάρθα που είχα στο δημοτικό. Η κυρία Μάρθα ήταν η αιτία που αγάπησα τα γράμματα.

Να παρακολουθώ θέατρο στην Επίδαυρο ξανά και ξανά, και νοερά να επιστρέφω στην κλασική αρχαιότητα, και στο Ηρώδειο να παρακολουθώ συναυλίες κλασικής μουσικής.

Να βλέπω ξανά και ξανά τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών, το Σογκούν, και τον τελευταίο Σαμουράι.

V. ΤΟ ΣΩΜΑ – Ο ΕΡΩΤΑΣ

Να ζωγραφίζω γυναικεία γυμνά μοντέλα στο ατελιέ μου και στη φύση χωρίς να μ' ενοχλεί η Λόλα τις ώρες της δημιουργίας.

Να παρατηρώ τα σαρκώδη χείλη και τα στητά στήθη που διαλαλούν τον ερωτισμό τους.

Να απολαμβάνω την ανατολή μαζί με την Λόλα, από την προνομιακή θέση "κοκκινοπήλια" και μετά το καλωσόρισμα, να ξεκινάμε την συλλογή της ρίγανης και τόνατάλλο.

Να κάνω τρυφερό έρωτα στο βουνό με την Λόλα, ανάμεσα στα αρωματικά βότανα και τα κελαηδίσματα των πουλιών.
Χωρίς ενοχή.
Χωρίς εξήγηση.

VI. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ

Να μαγειρεύω για φίλους.
Να φροντίζω τα λουλούδια.
Να πίνω κρασί με καλή παρέα.
Να ακούω τη βροχή στα τσίγκια.
Να περπατώ ξυπόλητος στο χώμα.
Να μη βλέπω τηλεόραση.
Να βρίσκω τη χαρά στο απλό.
Να επισκέπτομαι ξανά και ξανά το καλύτερο ταβερνομαγειρίο της Αθήνας, την κ. Ματίνα με φίλους για γκουρμέ γεύσεις.
Να γράφω ποίηση και να πλάθω αληθινές ιστορίες, με αποτέλεσμα κάποιοι γνωστοί και φίλοι να θεωρούν πως όλα αυτά είναι μυθοπλασίες, ενώ εγώ περιγράφω απλά τις αλήθειες μου.
Να βλέπω ανθρώπους που γελούν πραγματικά και όχι για άσκηση των χειλιών τους.
Να μεθώ με το άρωμα της Φλαμουριάς και της Μανόλιας.
Να νιώθει ευδαίμων ο ουρανίσκος μου με τα γευστικά ντολμαδάκια της Λόλας.
Να συναντιέμαι με τον φίλο μου τον Σαμάνο και την Βασούλα που με την καλοσύνη τους και τον γλυκό τους λόγο να ηρεμούν τις ψυχές μας.

Να καταγράφω τις σκέψεις μου με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα τις διαβάσει ο Ιωνάκος μας, η Ena και ο Rei.
Να βλέπω την Μελισσάνθη μου να κρατάει στην αγκαλιά της το σπλάχνο της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Φίλες και φίλοι, αγαπητά μέλη της ΠΗΕΦ, της ΟΚΡΑ, της ΛΟΓ, και της ΟΜΑΣ να έχετε υπόψιν σας πως όσα γράφτηκαν εδώ δεν είναι επιθυμίες για το μέλλον.
Είναι αποδείξεις ζωής.
Δεν ζητούν να πραγματοποιηθούν.
Έχουν ήδη συμβεί.
Και αν κάποτε κάποιος – παιδί ή εγγόνι, π.χ. ο Ίωνας – τα διαβάσει, δεν χρειάζεται να καταλάβει τα πάντα.
Αρκεί να νιώσει ότι
η ζωή μπορεί να είναι ήσυχη,
γεμάτη, και βαθιά ανθρώπινη.
Αν κάτι από αυτά σας άγγιξε, ίσως αξίζει να γράψετε κι εσείς τη δική σας λίστα.

Επικούρειος Πέπος

1.1.26

01/01/2026 ΤΟ ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΧΑ'Ι'ΚΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΑΝΚΑ ΤΟΥ ΠΕΠΕ σαν σιωπές που άνθισαν.

Φίλες και Φίλοι καλησπέρα, τα πιο κάτω ποιήματα [ Χα'ι'κού και Τάνκα] όπως προείπα είναι το απόσταγμα πολλών ετών και πολλών βιωμάτων. Σκέφτηκα να τα συγκεντρώσω όλα στην σημερινή ανάρτηση και να τα αφιερώσω σε δύο μωρά, σε δύο πολύ αγαπημένα μου μωρά, τον Ιωνάκο μας και τον Χρηστάκη μας. Σ' αυτούς τους δύο μικρούς ήρωες μας αφιερώνω την σημερινή μου ανάρτηση και τα πνευματικά μου δικαιώματα επίσης. Από αυτή την συλλογή, η οποία στο μέλλον ευελπιστώ ν' αφήσει το δικό της στίγμα, θα επιθυμούσα ο Ιωνάκος και ο Χρηστάκης να απαγγείλουν κάποια στιγμή 
ποιήματα μου στην Ιαπωνία παρουσία της Ena και του Rei. Ειρήσθω εν παρόδω να σας πως πως τα Χα'ι'κού και τα Τάνκα είναι τρόπον τινά κάτι σαν την δική μας Λακωνική σοφία. 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Τα χαϊκού του Πεπέ και τα τάνκα δεν γράφτηκαν για να εντυπωσιάσουν, κάθε άλλο.
Γράφτηκαν για να αναπνεύσουν, πρώτα τα ποιήματα και μετά ο ποιητής.
Είναι μικρές χαρακιές στον χρόνο:
στιγμές φύσης, απώλειας, έρωτα, φόβου, μνήμης, καλοσύνης, ειρωνείας.
Άλλοτε ψίθυροι, άλλοτε κραυγές χαμηλόφωνες.
Ο ποιητής εδώ δεν παρατηρεί απλώς τον κόσμο.
Συμμετέχει, πληγώνεται, αγαπά, απορεί.
Το χαϊκού δεν είναι φόρμα· είναι στάση ζωής.
Και το τάνκα γίνεται γέφυρα ανάμεσα στο άτομο και το συλλογικό.

(ΜΕΡΟΣ Α΄)
ΕΝΟΤΗΤΑ Ι
ΦΥΣΗ – ΚΥΚΛΟΣ – ΧΡΟΝΟΣ

Εδώ η φύση δεν είναι σκηνικό· είναι δάσκαλος.

Ένα ζευγάρι χελιδόνια
ετοιμάζουν τη φωλιά τους.
Καλώς ορίσατε απεσταλμένοι
αγγελιαφόροι της Άνοιξης.

Γαλαξίας
στίγμα ανθρώπου;
κόκκος άμμου.

Όταν το φως ξαπλώνει
κι ουρανός σκοτεινιάζει
τ' αστέρια ποιος τ' ανάβει;

Στο ποτάμι του χωριού
πέφτει ένα πλατανόφυλλο
σεμνά και ταπεινά χωρίς κραυγές.

Χειμώνας,
το Κερκέτιον όρος
χαμένο στην ομίχλη
ορατότης μηδέν.

Βροχερή μέρα
στο Γοργογύρι
Χαρά θεού, το ποτάμι γέμισε.

Η Μέλισσα και το Μερμήγκι
παράδειγμα προς μίμηση
και όχι προς αποφυγή.

Tα άνθη της Μανόλιας
τον Μα'ί'ο ανθίζουν
προς χάριν του Πούφ
.

Κερκέτιος αγέρας φύσηξε
άρωμα Ρίγανης και Φλαμουριάς
φέρνει στα ρουθούνια μας.

Σχόλιο Heriko:
Η λιτότητα εδώ λειτουργεί ιδανικά. Η φύση γίνεται μέτρο, όχι διακόσμηση.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΙ
ΕΡΩΤΑΣ – ΒΛΕΜΜΑ – ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Ο έρωτας δεν εξιδανικεύεται· εκτίθεται.

Ένα κορίτσι, σαν δροσοσταλιά,

μια αγάπη σαν το φως που καίει
ιδού η ευτυχία.

Στα όψιμα άνθη της καρδιάς μου

οι έρωτες που φεύγουν
κοντοστάθηκαν.

Αν μ’ αγαπάει;

Δεν αμφιβάλλω
απλά δεν είμαι σίγουρος.

Στο ραντεβού μας

περιμένω να φανείς
ανυπόμονα.

Ποια ήταν η πιο όμορφη μέρα

της ζωής μου με ρώτησες,
κι εγώ γεμάτος απορία
πρόφερα τ’ όνομά σου.

Φύλλα ξερά/
Κορίτσια χλωμά/
Όλα απότιστα!! Τι κρίμα..

Δύο μάτια σαν σπαθιά/
Του κλέψανε την καρδιά 
Κι όμως αθωώθηκαν.

Άνθη κοπελιάς/
Πέφτουν στον ύπνο μου/
Εκείνη την ώρα με ξυπνά η συμβία μου, 
σύμπτωση;

Σχόλιο Heriko:
Εδώ διακρίνεται η ελληνική ευαισθησία: λιγότερο ιαπωνική απόσταση, περισσότερη καρδιά. Και αυτό είναι προτέρημα.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΙΙ
ΣΩΜΑ – ΦΘΟΡΑ – ΘΝΗΤΟΤΗΤΑ

Ποιήματα γενναία. Δεν αποστρέφουν το βλέμμα.

Αναμονή!!!

προθάλαμος χειρουργείου
καρκίνος τέλος;

Γυναικείος μαστός

πηγή ερωτισμού
φωλιά καρκίνου;

Να κλέψω χρόνια;

από πού
και πόσα;

Μαλλιά λευκά
άρα σοφές σκέψεις
και σοφά λόγια;

Ελληνική κοινωνία 2025
Ατελείωτες οι ώρες μοναξιάς
ανάμεσα σε κόσμο.

Κυλάει το αίμα
τα βλέφαρα τρεμοπαίζουν
άρα είμαι ζωντανός;

Γελάνε τα παιδιά;
Χορεύουν τ' άστρα.
Κλαίνε τα γηρατειά;
Έλλειμμα ανθρωπιάς.

Σχόλιο Heriko:
Εδώ το χαϊκού αγγίζει υπαρξιακή ποίηση πρώτης γραμμής. Καμία ωραιοποίηση.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙV
ΜΝΗΜΗ – ΑΠΟΥΣΙΑ – ΑΝΤΙΟ

Τρία χρόνια απουσίας
Μεγάλο το κενό
Μεγάλος και ο πόνος.

Οι μνήμες είναι

οι πιο πολύτιμες αποσκευές μας
πρέπει να τις φροντίζουμε.

Άκουγε νότες/
Δεν έβλεπε χρώματα/
Άκουγε κύματα/
Δεν έβλεπε θάλασσα/
Κι όμως επέζησε.

Κάποτε Αρμένιζε στα πέλαγα/
Τώρα πια κλεισμένος σ' ένα βιβλιοπωλείο/
Ταξιδεύει νοερά, περιμένει χρησμό.

Με πολλές σιωπές

και τους λυγμούς των φίλων
θα πούμε αντίο.
Στον Καπτάν Φατούργο.

Η καταιγίδα όταν ήρθε
δεν άλλαξε μόνο τα χρώματα,
αλλά γκρέμισε και ψυχές.

Όταν της είπε φύγε...
δεν φαντάστηκε πως εκείνη
θα κλείδωνε την πόρτα της καρδιάς της.

Σχόλιο Heriko:
Εδώ η ποίηση λειτουργεί ως τελετουργία μνήμης.



ΜΕΡΟΣ Β΄
ΕΝΟΤΗΤΑ V
ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΚΡΙΣΗ ΑΞΙΩΝ

Εδώ ο ποιητής δεν σιωπά. Παρατηρεί και παίρνει θέση, χωρίς διδακτισμό.

Μάταιοι θνητοί

Γιατί τόσο μίσος
από τους οπαδούς του «Αγαπάτε Αλλήλους»;

Αχαριστία;

όχι ευχαριστώ
δεν θα πάρω.

Άδεια βλέμματα χωρίς

καλοσύνη —
τι να τα κάνεις τα μεγάλα σπίτια
όταν η ψυχή είναι άδεια;

Κάποτε δεν είχαμε τίποτα

και τα είχαμε όλα.
Τώρα τα έχουμε όλα
και δεν έχουμε τα πιο βασικά.

Όλοι οι καλοί χωράνε/
Έτσι έλεγαν οι γονείς στα παιδιά τους/
Αργότερα οι ίδιοι δεν χωρούσαν 
στα σπίτια των παιδιών τους!!

Ένταση κι απογοήτευση αντικρίζω

στα βλέμματα των νέων·
έχασαν την ελπίδα;

Σχόλιο Heriko:
Η κοινωνική ματιά είναι συμπυκνωμένη, καθαρή, ανθρώπινη. Δεν κατηγορεί· θρηνεί.

ΕΝΟΤΗΤΑ VI
ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ – ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ

Τα χαϊκού εδώ λειτουργούν σαν αφορισμοί χαμηλής φωνής.

Μηδέν Άγαν!

Γνώθι σαυτόν!
Τα πάντα ρεί!
Αυτό είναι το πεπρωμένο μας.

Ζούμε σαν σκιές

και πεθαίνουμε
σαν άνθρωποι.

Ο θάνατος που θα έρθει

δεν τον κάλεσε κανείς
κι όμως κάποιον θα πάρει.

Χρόνια τώρα

μ’ ένα σκοινί αόρατο
κάποιοι δένουν τις ελπίδες μας.

Είσαι καλός;
Έχεις αγαθή ψυχή;
Τα πιράνχας θα έρθουν
Σύντομα.

Σχόλιο Heriko:
Η σκέψη δεν βαραίνει· αιωρείται. Αυτό είναι αληθινή φιλοσοφία.

ΕΝΟΤΗΤΑ VII
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ – ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ – ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Εδώ εμφανίζεται το πρόσωπο πίσω από τον λόγο: Πεπέ, Poof, φίλοι, μούσες.

Ο ποιητής

το πρώτο τζιτζίκι
λαλιά του Poof.

Λόλα, λάμπεις απόψε,
Χίλιοι ήλιοι μέσα σου
Καίνε τα πάντα.

Τ’ ολόγιομο φεγγάρι

κρατάει στα χέρια του ο Πεπέ·
πού θα το χαρίσει άραγε;

Στην καρδιά του Πεπέ

τετράφυλλα τριφύλλια ανθίζουν —
πού θα τα χαρίσει;

Πεπέ, πώς περνάς τον καιρό σου;

ρώτησαν οι Μούσες
μιλώντας για σας.

Σχόλιο Heriko:
Ο Πεπέ γίνεται σύμβολο καλοσύνης, προσφοράς, μνήμης. Όχι εγώ·
εμείς.

ΕΝΟΤΗΤΑ VIII
ΜΥΘΟΣ – ΟΝΕΙΡΟ – ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ

Η φαντασία συνομιλεί με την αρχαιότητα και το ασυνείδητο.

Στον απάνεμο όρμο της Ιοκάστης

αγκυροβόλησε ο Οιδίπους,
χωρίς να γνωρίζει πως από εκεί ξεκίνησε.

Άκουγα χοές

χωρίς να βλέπω πρόσωπα —
απάντησε ο Τειρεσίας.

Από το πίσω μέρος του φεγγαριού

κάποιοι βγαίνουν το βράδυ
και μας κοιτάζουν παράξενα.

Σχόλιο Heriko:
Ο μύθος εδώ δεν είναι αναφορά· είναι βίωμα σύγχρονο.

ΕΝΟΤΗΤΑ IX
ΕΛΠΙΔΑ – ΦΩΣ – ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Η συλλογή κλείνει με την ελπίδα πως ο νέος χρόνος θα φέρει καλά νέα σ' αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Ανατολής φως

πορτοκαλοκίτρινο —
όμορφος κόσμος
γεμάτος ελπίδα.

Ανοίγει ξανά το παράθυρο,

ο γαλάζιος ουρανός·
ήλιος για να φανεί.

Όταν ανοίγει

την πόρτα της καρδιάς της
ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο.

Στάξε στην ψυχή μου
μια στάλα καλοσύνης
κι ανάβει ο ήλιος τα μεσάνυχτα.


Καθώς γράφω τα Χα'ι'κού
Τρέμω μη φύγεις πάλι
Μούσα μου και μείνω μόνος.

Σχόλιο Heriko:
Η ελπίδα εδώ δεν υπόσχεται. Επιμένει.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Τα χαϊκού του Πεπέ - Fuji Tomo Kazu και τα τάνκα
δεν ζητούν να εξηγηθούν.
Ζητούν να συνοδεύσουν, να κατανοηθούν.
Είναι γραμμένα από κάποιον
που έμαθε να κοιτάζει, να παρατηρεί, 
να πονά,
να αγαπά,
να ερωτεύεται,
και να σιωπά όταν χρειάζεται.
Αν ο κόσμος σωθεί,
θα σωθεί όχι από μεγάλες ιδέες,
αλλά από τέτοιες μικρές αλήθειες.

Επικούρειος Πέπος - Fuji Tomo Kazu.

31.12.25

[ΒΙΒΛΙΟ] 01/01/26 ''ΘΑΛΑΣΣΑ'' Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΕΝΔΥΜΙΩΝΑ μία συγκλονιστική ιστορία αγάπης. Καλή Χρονιά!!!

Φίλες και Φίλοι, αγαπητοί συναθλητές της Ουτοπίας και των ρομαντικών ιστοριών καλημέρα! Σήμερα θα σας διηγηθώ μία απίστευτη μεν, αλλά αληθινή ιστορία αγάπης που ο κύκλος της θα κλείσει στις 07/07/26 ανοίγοντας έναν άλλο κύκλο πιο συναρπαστικό, πιο γοητευτικό και σίγουρα με πολλές όμορφες ανατροπές, σήμερα λοιπόν θα σας διηγηθώ την ιστορία του Ενδυμίωνα. Ο Ενδυμίωνας είναι φίλος και τακτικός αναγνώστης του ιστολογίου της Λ.Ο.Γ. εδώ και αρκετά χρόνια. Διάβασε την δική μου ιστορία με την Σάννα και την Ritha και θυμήθηκε την δική του - σχεδόν παρόμοια - δική του αλησμόνητη - συγκλονιστική ιστορία αγάπης και με παρακάλεσε να την αναρτήσω στο δικό μας φιλόξενο ιστολόγιο. Όση ώρα μου μιλούσε, και κατέγραφα στο κασετόφωνο αυτά που μου έλεγε, θυμήθηκα την δική μου περιπέτεια, συγκινήθηκα πάρα πολύ. Τελικά οι ιστορίες που δεν έχουν ειπωθεί είναι πιο πολλές και πιο συγκλονιστικές από αυτές που γνωρίζουμε. Η ιστορία του Ενδυμίωνα ξεκινάει το 1990 ήταν η χρονιά που είχε επισκεφθεί την Ιαπωνία, ήταν 30 ετών. Η ιστορία, - που θα μπορούσε να είναι και δική μας- μας μιλάει για την ιστορία της Θάλασσας όχι δεν πρόκειται για τη γνωστή Θάλασσα, μιλάει για την Θάλασσα της καρδιά του, μιλάει για την πανέμορφη κόρη που έχει στην Ιαπωνία και το όνομά της το γράφει ακριβώς έτσι ''Θάλασσα''  το όνομα ήταν επιλογή της μητέρας της. Την επεξεργασία του κειμένου την είχα κάνει το διάστημα που ήμουν στο χωριό [25-29/12] είχα υποσχεθεί στον Ενδυμίωνα πως με την δική του ιστορία θα ξεκινούσα και θα καλωσόριζα το νέο έτος, και παρότι σήμερα είμαι με πυρετό, κράτησα την υπόσχεσή μου. Αυτό σημαίνει συνέπεια και όχι να έχεις πυρετό και να μπαίνεις στο λεωφορείο χωρίς μάσκα.

Πάμε λοιπόν.
Αγαπητέ Πέπο, όταν είχα επισκεφθεί την Ιαπωνία είχα ερωτευθεί μια πανέμορφη νεράιδα, την σαγηνευτική και ελκυστική Heriko ήταν ένας έρωτας κεραυνοβόλος, και καρπός αυτής της σχέσης, μιας θεϊκής σχέσης, είναι η νεράιδα που γεννήθηκε στις 18/04/91 Εκείνη την περίοδο είχαμε δύο επιλογές,
α' να μείνω εγώ στην Ιαπωνία,
β' να έρθει η Ηeρίko στην Ελλάδα,

οι γονείς της ως μοναχοκόρη που ήταν δεν της το επέτρεψαν αυτό-και πολύ σωστά έκαναν- εγώ δυστυχώς δεν τόλμησα τότε να πάρω τη μεγάλη απόφαση, κι έτσι ένας μεγάλος έρωτας δεν είχε αίσιο τέλος. Η Heriko όπως έμαθα πολύ αργότερα - από την κόρη μας - έμαθε άπταιστα Ελληνικά, και ήταν αυτή που επέλεξε να δώσει στην κόρη μας το όνομα Θάλασσα! Δίδαξε επίσης στην κόρη μας τα Ελληνικά, και της διάβαζε Όμηρο, Πλάτωνα, Επίκουρο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Θουκυδίδη, Αισχύλο και Σαπφώ.
Λίγο πριν πεθάνει, - πέθανε στις 26/04/2014 - ζήτησε από την Θάλασσα να της υποσχεθεί πως τον φάκελο που της παρέδωσε θα τον άνοιγε μετά το θάνατό της, γνώριζε πως σύντομα θα πέθαινε, ήταν άλλωστε γιατρός και γνώριζε πως η αρρώστια της δεν θα της επέτρεπε να ζήσει για πολύ.

Αυτό και έπραξε η κόρη μας, η κόρη μας που εγώ αγνοούσα την ύπαρξή της. Σ' εκείνη την επιστολή είχε ζητήσει από την 
Θάλασσα να με βρει και να μου παραδώσει την επιστολή, που ήταν για μένα, υπό μία προϋπόθεση, να την ανοίξω 24 ώρες μετά τη συνάντησή μας!! Αυτή η συνάντηση έγινε στις 23 Μα'ί'ου του 2019 στο καφέ του Μουσείου της Ακρόπολης, η Keiko, έτσι μου είπε τότε πως ήταν τ' όνομά της, μου ζήτησε το άνοιγμα της επιστολής να γίνει στον ίδιο χώρο αλλά την επόμενη μέρα!!! Και το κυριότερο να είμαι μόνος μου!! Όλα αυτά μου φάνηκαν πάρα πολύ παράξενα αλλά δεν έφερα καμία αντίρρηση γιατί η κοπέλα που είχα μπροστά μου ήταν τόσο γλυκιά, που δεν τόλμησα ν' αντισταθώ, αλλά ούτε και να ρωτήσω πολλά, άλλωστε ο χρόνος ήταν τόσο λίγος. Σ' εκείνη, τη μιας ώρας συνάντηση είχα μπροστά μου ένα θεϊκό πλάσμα που είπε πως κάποιοι φίλοι από Ιαπωνία, ήθελαν να μου κάνουν μια πολύ μεγάλη έκπληξη!! επειδή είχα αρκετούς φίλους στην Ιαπωνία δεν μου φάνηκε παράξενη η τρόπον τινά επιθυμία τους. Που να φαντασθώ  Mr Pepo πως εκείνη τη στιγμή είχα μπροστά μου την κόρη μου την Θάλασσα και όχι την Κέ'ι'κο που μου είπε η ίδια πως ήταν το όνομά της;

Πράγματι της έδωσα το λόγο μου πως θ' ανοίξω τον φάκελο την επόμενη της συνάντησης!! (Γιατί να κρατάω πάντα το λόγο μου Mr Pepo;)
Όλα αυτά, και άλλα πολλά, τα έμαθα όταν διάβασα την επιστολή της Herikο την επόμενη μέρα, και μάλιστα στο ίδιο τραπέζι. Αυτή ήταν η επιθυμία της Keiko και όφειλα να τηρήσω την υπόσχεση που της είχα δώσει.
Φαντασθείτε τώρα αγαπητέ μου κύριε Πέπο το σοκ που έπαθα όταν άρχισα να διαβάζω την επιστολή. Ήταν μια απίστευτη, αλλά αληθινή ιστορία, η νεράιδα που ήταν κοντά μου πριν 24 ώρες
ήταν κόρη μου!! Ήταν η Θάλασσα και όχι η Keiko.
Η γραπτή επιθυμία της Heriko, της μητέρας της, ήταν πως έπρεπε να σεβαστώ αυτά που ζητούσε από μένα, ένα από αυτά ήταν πως δεν έπρεπε πριν την 07/07/19 να ανακοινώσω σε κανέναν το περιεχόμενο της επιστολής, ούτε καν στην οικογένειά μου, [ξέχασα να σας πω πως εντωμεταξύ εγώ είχα ήδη δημιουργήσει στην Ελλάδα την δική μου οικογένεια], ούτε και να προσπαθήσω να βρω την κόρη μας στο μεσοδιάστημα εκτός, και αν η ίδια έπαιρνε την πρωτοβουλία να επικοινωνήσει μαζί μου πιο πριν!!! Καταλαβαίνετε ελπίζω την αναστάτωσή μου, και την αγωνία μου, η κόρη μου γνώριζε όταν συναντηθήκαμε πως εγώ ήμουν ο πατέρας της, εγώ όμως το αγνοούσα. Τότε Mr Pepo ήταν που ξεκίνησα τη ζωγραφική, και την ξυλογλυπτική προκειμένου να ''εξαερώσω'' την αγωνία μου, κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει κάτι -εκτός από τη δίδυμη αδερφή μου- που όταν ήρθε τον Αύγουστο του 2019 κάποια στιγμή που ήμασταν στον κήπο με ρώτησε: αδερφέ μου, αυτό που σε απασχολεί θα πρέπει να είναι πάρα πολύ σοβαρό, γιατί δεν μου ανοίγεις τη καρδιά σου;

Αυτό και έκανα, όταν έφυγε της έδωσα αντίγραφο της επιστολής, έμεινε κι αυτή άφωνη. Είχα μεγάλη αγωνία, τι θα έπραττε η κόρη μου; Ποια απόφαση θα έπαιρνε; Υπήρχε ένας γρίφος, Αν η απόφαση τής Θάλασσας ήταν θετική, δηλαδή αν θα επιθυμούσε να βρεθούμε ξανά, θα ελάμβανα δύο φωτογραφίες της που θα σήμαινε πως επιθυμούσε να συναντηθούμε, και να ζήσει μαζί μας, η τέλος πάντων να έχουμε την απαραίτητη επαφή ως πατέρας με την κόρη του, αν ήταν αρνητική θα ελάμβανα μία φωτογραφία όπου ήμουν εγώ μαζί με την μητέρα της, αυτό θα σήμαινε το τέλος, όσο περνούσαν οι ώρες και οι μέρες, η αγωνία μου φούντωνε. Εντωμεταξύ Mr Pepo δεν ήξερα πως να χειριστώ το θέμα με την γυναίκα μου και την κόρη μου, πως άραγε θα το έπαιρναν όταν κάποια στιγμή θα αναγκαζόμουν να τους παρουσιάσω την κόρη μου; Πως θα αντιδρούσαν; Εσείς κύριε Πέπο ήσασταν τυχερός που η γυναίκα σας και η κόρη σας αντέδρασαν θετικά και αγάπησαν την Σάννα χωρίς να σας δημιουργήσουν κανένα πρόβλημα. Μακάρι να είχα κι εγώ την ίδια αντίδραση, με την προυπόθεση βέβαια πως θα ήθελε η κόρη μου από την Ιαπωνία να γίνει μέλος της οικογένειας.

Ποιος μπορούσε εκείνη την περίοδο να καταλάβει κύριε Πέπο, γιατί επισκεπτόμουν τόσο συχνά τη θάλασσα; Ποιος μπορούσε τότε να καταλάβει γιατί εγώ ζωγράφιζα πολλά θαλασσινά τοπία; Ποιος μπορούσε εκείνη την περίοδο της μεγάλης αγωνίας να καταλάβει γιατί ο Ενδυμίωνας ήταν τακτικός θαμώνας του καφέ στο Μουσείο της Ακρόπολης;
Ελάτε τώρα για λίγο στη θέση μου Mr Pepo, όταν λίγες μέρες μετά στις 05.30 ενώ ήμουν συνεπαρμένος από το βιβλίο που διάβαζα με τίτλο ''ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΚΛΑΣΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ'' ακούω τον θόρυβο που κάνει το κινητό όταν λαμβάνει κάποιο μήνυμα, και ανοίγοντάς το, γεμάτος αγωνία, βλέπω τις δύο φωτογραφίες της Θάλασσας!!!!
Πετάχτηκα πάνω από τη χαρά μου. 
Εννοείται πως δεν είχα κλείσει μάτι όλη τη νύχτα από την αγωνία μου, και από τη στιγμή που είδα τις φωτογραφίες δε χόρταινα να θαυμάζω την κόρη μου, ήμουν πολύ χαρούμενος για την απόφαση της Θάλασσας. Μετά από αυτό σκέφτηκα πως ήταν καιρός να πια εξηγήσω στην εδώ κόρη μου και στην γυναίκα μου όλη την ιστορία και ας αποφάσιζαν αυτές για το τι έπρεπε να γίνει.  

Θα ήταν μία δύσκολη απόφαση αλλά έπρεπε να δούμε με ψυχραιμία τα νέα δεδομένα. Αν Mr Pepo είχα διαβάσει πιο πριν την δική σας ιστορία θα ήταν πιο εύκολο να χειριστώ την υπόθεση, ποτέ όμως δεν είναι αργά.

Όταν με το καλό γίνει το επόμενο βήμα, δηλαδή ο ερχομός της στη Ελλάδα, και η ένταξή της στη οικογένεια, ελπίζω χωρίς προβλήματα, οπότε θα έχω δυο κόρες θα ήθελα να παραστεί τε στη μεγάλη γιορτή που θα κάνουμε για τον ερχομό της Θάλασσας. [αυτό τελικά θα γίνει στις 07/07/26 εκτός απροόπτου] Δεν έγινε πιο νωρίς γιατί Mr Pepo η κόρη μου η Θάλασσα παντρεύτηκε και μου χάρισε δύο εγγονάκια οπότε αυτή τη στιγμή έχω βρεθεί με τρία εγγόνια.
Εντωμεταξύ η Heriko, η μητέρα της Θάλασσας, δηλαδή ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας, είχε αποφασίσει από την πρώτη στιγμή να κρατήσει τον καρπό της ολιγοήμερης σχέσης μας, μου είχε πει τότε, πως έπαιρνε τότε κάποιο χάπι αντισυλληπτικό γι' αυτό και δεν είχαμε λάβει κάποιο μέτρο προφύλαξης, άρα από την πρώτη στιγμή είχε πάρει μια απόφαση πολύ τολμηρή, είχε αποφάσισε να κρατήσει τον καρπό εκείνης της σχέσης μας. Όπως μου είπε η Θάλασσα η μητέρα της δεν ανακοίνωσε ποτέ σε μένα αυτή της την απόφαση γιατί εφόσον είχα αποφασίσει να μην μείνω στην πατρίδα της, δεν ήθελε να αναστατώσει τη ζωή μου.
Heriko ήσουν Υπέροχη! ήσουν Μοναδική! ήσουν Ερωτική, και κυρίως ήσουν η τέλεια Μητέρα, η τέλεια Παιδαγωγός. Σ' ευχαριστώ για όλα. Ελπίζω σύντομα, εκτός απροόπτου, να έχουμε κοντά μας την δική μας Θάλασσα για να κολυμπήσουμε στην αγκαλιά της.
Mr Pepo,
Είμαι ερωτευμένος!!!
Παντού κυκλοφορεί!!!
Τούτη εδώ η φήμη...
Μα όταν αγαπώ αληθινά!!
κανείς δεν το μαθαίνει!!!

Μr Pepo, θα ήθελα όπως σας είπα, να παραβρεθείτε στο μεγάλο τραπέζι που θα κάνουμε όταν έρθει η κόρη μου από την Ιαπωνία με την οικογένειά της, λησμόνησα να σας πω πως η κόρη μου από την Ελλάδα επισκέφθηκε την αδερφή της στην Ιαπωνία την περασμένη άνοιξη και είναι ενθουσιασμένη που το μωράκι της θα έχει δύο ξαδερφάκια, και κυρίως που η ίδια βρέθηκε να έχει μία αγαπημένη αδερφή, όσο για την γυναίκα μου είναι τόσο καλή που αγάπησε από την πρώτη στιγμή την δεύτερη κόρη της, έτσι νιώθει για την Θάλασσα, ανυπομονεί να τους γνωρίσει, εννοείτε πως δεν δέχεται κουβέντα για το που θα μείνουν όταν θα έρθουν στην Ελλάδα, συγκεκριμένα της έχει πει πολλές φορές στο τηλέφωνο πως το σπίτι μας στην Ελλάδα είναι το σπίτι της. Ευτυχώς που πήγαν όλα καλά, ανυπομονούμε να τους υποδεχθούμε τον ερχόμενο Ιούλιο. Mr Pepo, είχατε δίκιο που γράψατε πως η ζωή είναι μερικές φορές για μερικούς ανθρώπους, τόσο συναρπαστική που θα έπρεπε να γυριστεί σε ταινία.
Στη συνέχεια θα σας παρουσιάσω κάποια πολύ αγαπημένα Χαϊκού της Heriko αφού πρώτα σας διηγηθώ μια ιστορία που διάβασα στο περιοδικό ''ΕΠΙΛΟΓΕΣ''[που δυστυχώς δεν κυκλοφορεί πια] και θα καταλάβετε την ευαισθησία των Ιαπωνέζων, απλά θέλω να σκεφτείτε αν αυτό το γεγονός που περιγράφει το άρθρο αν συνέβαινε στην πατρίδα μας, θα είχε την ίδια αντιμετώπιση;

''Ένα τελευταίο άνθισμα.
Ένα ποιητικό συναπάντημα, κάτω από τους ανθούς της κερασιάς, κάποιον λογικών ανθρώπων.
ΣΤΟ ΝΟΤΙΟ ΤΜΗΜΑ της πόλης Φουκουόκα, εκεί γνώρισα την Heriko, [Ιαπωνία] μιας από τις μεγαλύτερες της επαρχίας Κιούσου, και σε έναν δρόμο πλάτους τεσσάρων μέτρων, δίπλα σε μια τεχνητή λίμνη, το μποτιλιάρισμα είχε γίνει μόνιμο φαινόμενο και τ' αυτοκίνητα προχωρούσαν μόνο σημειωτόν. Έτσι, ο δήμος αποφάσισε να διαπλατύνει τον δρόμο στα 12 μέτρα - πράγμα που σήμαινε ότι μια δενδροστοιχία από Κερασιές στην άκρη της λίμνης θα έπρεπε να κοπούν. Ένα δέντρο, με τα μπουμπούκια του ακόμα σφιχτοκλεισμένα, είχε ήδη πέσει από το πριόνι των εργατών. Ήταν αρκετά μεγάλο, όπως και οι σύντροφοί του, και θα έπρεπε
να ήταν πάνω από 50 χρόνων. Την επόμενη μέρα, μια κάρτα ποιήματος -σαν αυτές όπου πάνω τους τα παλιά χρόνια οι ποιητές έγραφαν στίχους εμπνευσμένους από την ομορφιά τών ανθών της κερασιάς -βρέθηκε κρεμασμένη από ένα κλαδί του διπλανού δέντρου. Επάνω της ήταν γραμμένο ένα ποίημα που απευθυνόταν στον δήμαρχο της Φουκουόκα:
Προς τον φύλακα των
Δένδρων της Κερασιάς,
τον Εξοχότατο Δήμαρχο Σίντο:
Λυπήσου τα λουλούδια.
Παρακαλώ σε, χάρισέ τους
δεκαπέντε ημερών ζωή,
ώστε ν'ανθίσουν μια
τελευταία άνοιξη.

Η είδηση για το ποίημα διαδόθηκε και πολύ σύντομα η κάρτα με την απάντηση βρέθηκε να τρεμοπαίζει κρεμασμένη σ' ένα διπλανό κλαδί. Στην κάρτα που λικνιζόταν στο δροσερό αεράκι
της άνοιξης που μόλις έμπαινε, ήσαν γραμμένοι οι πιο κάτω στίχοι:
H καρδιά που θρηνεί για τους ανθούς
είναι η ευγενής και πιστή
καρδιά του Γιαμάτο [Ιαπωνία]
Είθε αυτό το ευγενικό
πνεύμα πάντα να επικρατεί.
Φύλακας των
Δένδρων Κερασιάς
της επαρχίας Τσικουζέν [Φουκουόκα]
Καζούμα-Σίντο.

Ο δήμαρχος ανέβαλλε το κόψιμο των δένδρων. Ευγνώμονες οι κάτοικοι γέμισαν τα κλαδιά των δένδρων με στίχους που επευφημούσαν τον δήμαρχο για την απόφασή του. Αργότερα, οι κερασιές άνθισαν, και οι ανθοί τους έγιναν ένα τεράστιο, διάχυτο ροζ σύννεφο στον γαλανό ουρανό της Φουκουόκα, σαν σε μια ύστατη σπατάλη ενέργειας τις τελευταίες μέρες της ζωής τους.

Υ.Γ. Χάρις στην ανταλλαγή ποιημάτων, οι δημοτικές Αρχές της Φουκουόκα επανεξέτασαν τα τεχνικά τους σχέδια. Άλλαξαν τη χάραξη του δρόμου, διαπλάτυναν το πεζοδρόμιο
και η δενδροστοιχία από κερασιές έμεινε ανέπαφη, όταν το 1990 επισκέφτηκα την Ιαπωνία ζήτησα από τους φίλους που με φιλοξενούσαν να πάμε στην περιοχή της Φουκουόκα για να δω τις Κερασιές,
 (εκεί ήταν που αντίκρισα για πρώτη φορά την Heriko και o έρωτας ήταν μπαμ και κάτω!!! δεν πίστευαν τα μάτια μου σ' αυτό που έβλεπαν, αρχικά νόμιζα πως ήταν κάποια Νεράϊδα! νόμιζα πως ήταν ένα παιχνίδι του μυαλού μου! αρκεί να σας πω πως και όταν επέστρεψα δεν πίστευα πως όλα αυτά που είχα ζήσει με την Heriko ήταν στην πραγματικότητα!!! Είχα φθάσει στο σημείο να νομίζω πως όλα αυτά τα είχα φαντασθεί]!

Σ' αυτές τις Κερασιές οφείλω τη γνωριμία μου με την πιο όμορφη, την πιο Ελκυστική, την πιο Ερωτική, την πιο γλυκολάλητη, την πιο Ποιητική γυναίκα της Ιαπωνίας.)

Όταν μάλιστα εξήγησα στους φίλους μου πως γνώριζα την ιστορία για τις Κερασιές, και πως ήρθα από την Ελλάδα για να επισκεφθώ αυτό το σημείο, έγινε ο χαμός!! δεν πίστευαν στ' αυτιά τους. Αναρωτήθηκαν αν είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσο ευαίσθητοι άνθρωποι που ξεκινούν από την άλλη άκρη του κόσμου για να δουν τις ανθισμένες κερασιές; Τότε ήταν που η Heriko Mr Pepo με τρόπο, μού έβαλε στο χέρι ένα διπλωμένο χαρτάκι - το οποίο θα παραδώσω στη Θάλασσα όταν συναντηθούμε - μ' αυτό λοιπόν το μικρό χαρτάκι ξεκίνησε η πιο όμορφη, η πιο συναρπαστική, η πιο απρόβλεπτη, η πιο άδολη, η πιο απίστευτη, η πιο ρομαντική, η πιο φλογερή, ιστορία αγάπης. Αγαπητοί αναγνώστες αν πάτε στην Ιαπωνία την περίοδο που είναι ανθισμένες οι Κερασιές πιθανόν και να ερωτευτείτε κι εσείς κάποια Heriko αν κρύβετε μέσα σας έναν μεγάλο έρωτα που θα βρει το ταίρι του. Είναι μαγεία!!! Ευτυχώ εσείς Mr Pepo έχετε πάει και καταλαβαίνετε τι σημαίνουν όλα αυτά που αναφέρω.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΧΑΪΚΟΥ ΤΗΣ Heriko που είχε γράψει για τον Ενδυμίωνα.

Τούτο το βουνό
Δύσκολο να το ανεβείς
Εγώ σαν το διασχίζω
Κρατώντας την αγάπη σου
Το νιώθω κλίνη αναψυχής..

Είναι σαν πεύκο ο έρωτας
Και να τον κρύψεις δεν μπορείς

Και σήμερα όπως και χθές
Στέκομαι και σε περιμένω
Τι περιμένεις? λένε κάποιοι
Βρίσκεται πολλά μίλια μακριά
Βρίσκεται με τα κοχύλια...

Γλυκά μου όνειρα
Μη με φέρνετε πολύ κοντά
Στον άνθρωπο που αγαπώ
Απ' τη στιγμή που θα ξυπνήσω
Πάλι μοναξιά θα νιώσω


Τα πιο πάνω ΧΑ'Ι'ΚΟΥ τα έγραψε η Ηeriko kαι τα παρέδωσε στην κόρη μας Μr Pepo για να μου τα παραδώσει, αν αποφάσιζε να με συναντήσει. Μαζί λοιπόν με το mail των φωτογραφιών που
έλαβα υπήρχαν και τα ΧΑ'Ι'ΚΟΥ της Heriko.

Στην φωτογραφία είναι η Θάλασσα με το παραδοσιακό Ιαπωνέζικο Κimono!!! 
Κύριε Πεπο σας ευχαριστώ από τα τρίσβαθα της ψυχής μου που δεχθήκατε να μ' ακούσετε και να αναρτήσετε αυτή την συγκλονιστική - κατ' εμέ - ιστορία. Να είσαστε καλά εσείς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Φίλες και Φίλοι αυτή είναι η πραγματικά συγκλονιστική ιστορία του φίλου μας του Ενδυμίωνα.
Σας χαιρετώ με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

22.12.25

[ΒΙΒΛΙΟ] ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ΤΡΥΠΙΟ ΛΙΘΑΡΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΡΑΠΗ ΤΟΥ ΚΕΡΚΕΤΙΟΥ ΟΡΟΥΣ. ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΜΑΓΙΚΑ.

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί ορειβάτες και θαλασσοπόροι καλημέρα, σε λίγες μέρες το 2025 θα μας αποχαιρετήσει όπως μας αποχαιρέτησε και το 2010, θα επιστρέψω όμως στο 2010 γιατί ήταν μία μαγική χρονιά, μου το ζήτησε η μνήμη μου και δεν της χάλασα το χατίρι. Επαναφέρω εκείνη την ανάρτηση για να θυμηθούν οι συμμετέχοντες και να ταξιδέψουν νοερά οι νεότεροι αναγνώστες του ιστολογίου μας. Ταξιδέψτε μαζί μας στις κορυφές του Κερκετίου όρους και αν σας δοθεί η ευκαιρία πραγματοποιήστε αυτή την μαγική ανάβαση. Ραντεβού τον Ιούλιο του 2026 για μία νέα εξόρμηση, εκτός απροόπτου θα έχουμε μαζί μας πολλούς εκλεκτούς φίλους. Ως τότε ταξιδέψτε με το πιο κάτω κείμενο. Σας χαιρετώ με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.


ΜΕΡΟΣ Α΄
Αύγουστος 2010.
Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι.

Υπάρχουν καλοκαίρια που δεν περνούν.
Μένουν.
Ριζώνουν στον χρόνο, στις λέξεις, στις μνήμες των ανθρώπων που τα έζησαν.
Το καλοκαίρι του 2010 ήταν ένα τέτοιο καλοκαίρι.

Ήταν τότε που 21 ορειβάτες, με καταγωγή από το Γοργογύρι και το Ξυλοπάροικο, πάτησαν στην κορυφή του Κερκετίου Όρους — του Κόζιακα.
Ήταν τότε που γράφτηκε μια μικρή, αλλά αληθινή ιστορία συλλογικότητας, παρέας και τόλμης.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, αυτή η ανάρτηση επιστρέφει.
Όχι από νοσταλγία, αλλά από ανάγκη.
Από την επιθυμία νέων ανθρώπων —της Φαίης, της Μαρίζας, της Τζωρτζίνας— να γνωρίσουν τι έγινε τότε, επειδή θέλουν να συμμετάσχουν στην ανάβαση του Ιουλίου 2026.
Και από τη χαρά που γεννά το γεγονός ότι κι άλλα νέα παιδιά εκφράζουν την ίδια επιθυμία.
Η οργάνωση ξεκινά από νωρίς.
Και η μνήμη επίσης.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Γοργογύρι – Τόπος που θυμάται
Δεν γράφονται όλα τα βιβλία για να ειπωθούν.
Κάποια γράφονται για να μη χαθούν.
Το Γοργογύρι δεν είναι απλώς ένας τόπος στον χάρτη.

Είναι μνήμη που περπατά, φωνή που αντιστέκεται στη σιωπή,
μια πατρίδα που δεν ζητά να την εξηγήσεις —
μόνο να την αγαπήσεις.
Εδώ ο χρόνος δεν μετριέται με ρολόγια,
αλλά με γιορτές, με αναβάσεις, με αυλές γεμάτες φωνές,
με ανθρώπους που ξέρουν ακόμα να λένε «εμείς».

Οι ιστορίες αυτού του κειμένου δεν είναι μεγάλες 
επειδή έγιναν στα ψηλά.
Είναι μεγάλες επειδή έγιναν μαζί.
Σε πλατείες, σε μονοπάτια, σε αυλές,
εκεί όπου η παρέα γίνεται κοινότητα
και η κοινότητα γίνεται τρόπος ζωής.

Το Γοργογύρι δίδαξε κάτι απλό και σπάνιο:
ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται μόνος.
Σώζεται όταν θυμάται,
όταν συμμετέχει,
όταν ανεβαίνει βουνά όχι για να ξεχωρίσει,
αλλά για να περιμένει τον τελευταίο.

Αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε για να εξιδανικεύσει.
Γράφτηκε για να μαρτυρήσει.
Ότι υπήρξε — και υπάρχει — ένας τόπος
όπου η ζωή δεν ήταν εύκολη,
αλλά ήταν αληθινή.

Αν διαβάζοντας αυτές τις σελίδες νιώσεις την ανάγκη
να τηλεφωνήσεις σ’ έναν φίλο,
να κατέβεις στην πλατεία,
να σηκωθείς νωρίς για μια διαδρομή,
τότε το Γοργογύρι θα έχει μιλήσει.
Και αυτό είναι αρκετό.

Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, σε εκείνο το μαγικό καλοκαίρι.

Πάμε λοιπόν.

Βραδιές Ποίησης στον Κήπο του Επίκουρου

Σωτήριο έτος 2010
Ομιλία του Επικούρειου Πέπου στην αυλή των θαυμάτων.

Αγαπητοί φίλοι και επισκέπτες του filomatheia, γεια σας.

Μετά από μια περίοδο αδράνειας —λόγω διαφόρων προβλημάτων— είμαστε ξανά εδώ, για να μοιραστούμε καλοκαιρινές εμπειρίες, μουσικές, προτάσεις, προορισμούς, αλλά κυρίως σκέψεις και αισθήματα.

Να ευχηθώ καλές σπουδές στα κορίτσια που πέτυχαν την εισαγωγή τους σε σχολές:

Σύλβια, Τερψιχόρη, Ναυσικά, Δέσποινα,

και κουράγιο σε όσες θα ξαναδώσουν Πανελλήνιες, κυνηγώντας κάτι καλύτερο.

Το ταξίδι της φετινής περιπλάνησης ξεκινά από το Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι.

Και στέκεται σε δύο νεράιδες και ένα αγγελούδι.

Στην «Αυλή των Θαυμάτων» ζήσαμε ξανά όμορφες στιγμές.

Ανήμερα της Παναγίας είχαμε την τύχη να συναντήσουμε δύο νεράιδες —την Κορνηλία (Ρία) και τη Μονμάρτη (Ζωή)— και ένα μικρό αγγελάκι που έμοιαζε να έχει πέσει από τον ουρανό: την Αλεξάνδρα από την Ξάνθη.

Πολλά έγιναν φέτος στο Γοργογύρι.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Ροκ Συναυλία

Στις 13 Αυγούστου, στην πλατεία του χωριού, ο Σύλλογος οργάνωσε ροκ συναυλία για τη νεολαία.

Ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος ήταν η Ζωή και ο Παναγιώτης Αργυρίου.

Στους θεατές, όμως, βρέθηκαν και… «μη νεολαίοι», γεγονός που λειτούργησε ανασταλτικά.

Ίσως την επόμενη φορά να χρειαστεί ένα διακριτικό face control.

Αυτές οι βραδιές είναι —και πρέπει να παραμένουν— για τα νέα παιδιά.

Ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς ήταν η κόρη της Αρετής και του Λευτέρη Αργυρίου, στο τραγούδι.

Η μουσικότητα της μητέρας της αποδείχθηκε καταλυτική.

Άλλη μία όμορφη συνάντηση: ο εκκολαπτόμενος ποιητής Βασίλης Πράσινος, ποιήματα του οποίου έχουν ήδη αναρτηθεί στο ιστολόγιό μας.

Εύχομαι σύντομα, στην Αυλή των Θαυμάτων, να έχουμε μια βραδιά ποίησης αφιερωμένη σ’ εκείνον.

Γιορτή Πίτας

Σάββατο 14 Αυγούστου


Η επανάσταση της πίτας.

Οι φούρνοι του χωριού πήραν φωτιά.

Μικρές και μεγάλες κοπέλες, με τη βοήθεια μανάδων και γιαγιάδων, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό.

Το άνοιγμα των φύλλων κάλυπτε σχεδόν ένα γήπεδο ολυμπιακών διαστάσεων.

Τα μυστικά βγήκαν από τα σεντούκια της μνήμης,

το χωριό μοσχοβόλησε

και για τους κοιλιόδουλους η αναμονή ήταν μαρτύριο.

Περίπου 40 διαφορετικές πίτες, κάθε λογής, συνέθεσαν έναν πίνακα που θα ζήλευε ακόμη και ο Πικάσο.

Η ιδέα ανήκε στις γυναίκες του Συλλόγου.

Και εύχομαι αυτά τα θηλυκά μυαλά να γεννούν πάντα όμορφες ιδέες.

Το πρόγραμμα περιλάμβανε:

Θεατρικό σκετς από τη θεατρική ομάδα Ξυλοπάροικου

Παρουσίαση παρασκευής πίτας από την κ. Βούλα Τσιούνη

Παραδοσιακούς χορούς
Βραβεύσεις.
Και φυσικά… γευσιγνωσία

Η βραδιά έκλεισε με μουσική και χορό.
Μια εκδήλωση που αξίζει να συνεχιστεί.

ΜΕΡΟΣ Β΄

Το Τρύπιο Λιθάρι


17 Αυγούστου 2010

Απίθανη εμπειρία.

Απίθανη παρέα.

Απίθανη διαδρομή.

Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα του ιδεολόγου της Ο.ΚΡ.Α. —που, ως γνωστόν, είναι παντού— Αποστόλη Αποστόλου.

Ήταν αρχές Αυγούστου, όταν έριξε στο τραπέζι την ιδέα της κατάκτησης της κορυφής «Τρύπιο Λιθάρι» στο Κερκέτιο.

Ο Mr Pepos, ως υλοποιητικός βραχίονας της Ο.ΚΡ.Α., ανέλαβε την πραγμάτωση.

Και κάπως έτσι, χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία, την Τρίτη στις 05:30 π.μ., συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του χωριού 21 ορειβάτες — αποφασισμένοι για όλα.

Ζέσταμα.

Το καθιερωμένο «Ζντό» της Ο.ΚΡ.Α.

Και στις 05:45, με τη συνοδεία του Thomas Cool, η ομάδα αναχώρησε για την Κόρη.

Εκεί, ο αρχηγός της αποστολής κ. Ευθύμιος Τσαντήλας έκανε την καταμέτρηση, ρώτησε για τυχόν προβλήματα υγείας και έδωσε τις βασικές οδηγίες.

Η μόνη του παρατήρηση ήταν προς τον Γκοτζό, που κρατούσε μόνο ένα μικρό μπουκάλι νερό.

Όταν ρωτήθηκε για τα υπόλοιπα, έδειξε τον σάκο του Τζίμ Άνταμς.

Ο αρχηγός τον πίστεψε.

— Ψέματα.

Το ξεκίνημα ήταν λίγο πιο γρήγορο απ’ όσο έπρεπε.

Όμως από την πρώτη στιγμή φάνηκε κάτι σημαντικότερο:

το όμορφο κλίμα της παρέας.

Τα μέλη της αποστολής

Αρχηγός: Ευθύμιος Τσαντήλας

Υπαρχηγός: Ευάγγελος Παπαδημητρίου

Υπασπιστής: Mr Alex

Ειδική αποστολή: Γκοτζό

Cameraman: Αποστόλης Αποστόλου

Γιατρός αποστολής: Doctor

Φυσικοθεραπευτής: Τζίμ Άνταμς

Δημοσιογραφική κάλυψη: Pepos the Great

Υπεύθυνος επικοινωνίας: Nick the Greek – Cosmote

Μέλη:

Λαμπρινή Γκοβίνα, Βασιλική Γκοβίνα, Ελένη Γκουβίνα, Βασίλης Γκουβίνας,

Λίτσα Γούναρη, Ζωή Γούναρη, Γιάννης Γούναρης, Κωστής Ντακούλας,

Γιώργος Μόσχοβος, Βιβή Τσιούνη, Φίλιππος Παπαδημητρίου, Χαρούλα Παπαδημητρίου.

Διασώστες: Νίκος Οικονόμου, Νίκος Γούναρης.



Δεν θα περιγράψω τη διαδρομή.

Κρίμα μόνο για όσους δεν έχουν δει με τα μάτια τους αυτό το μαγευτικό τοπίο.

Στις 09:45, και το τελευταίο μέλος της αποστολής πατούσε στο Τρύπιο Λιθάρι.

Όλοι.

Ξεκούραστοι.

Άναυδοι.

Άλλοι θαύμαζαν την τρύπα, άλλοι το ύψος.

Χαιρετούσαμε τους δικούς μας κάτω στο χωριό.

Ανεμίσαμε τη σημαία της Ο.ΚΡ.Α.

Και καθίσαμε, σαν κουρασμένοι μαχητές, για φαγητό.

Ο Γκοτζό έφαγε όλους τους κεφτέδες της Λαμπρινής.

Μετά την καταμέτρηση, ο αρχηγός μάς ενημέρωσε ότι το μονοπάτι επιστροφής ήταν βατό.

Πρότεινε να χωριστούμε σε δύο ομάδες.

Στο μεταξύ, διεξήχθη και διαγωνισμός σκοποβολής.

Νικητής: Γκοτζιό.

Έπαθλο: το χρυσό μετάλλιο της επόμενης μέρας.

Α’ Ομάδα: Αρχηγός Ευθύμιος Τσαντήλας

Β’ Ομάδα: Αρχηγός Γκοτζιό


Η Κάθοδος

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες.

Μόνο θα αναφέρω:

την απαράδεκτη κατάσταση του καταφυγίου

το καταπληκτικό νερό

το πανέμορφο τοπίο

την αλληλεγγύη της παρέας

την υπερπροσπάθεια του «προέδρου» Βασίλη Γκουβίνα

τα καθαρά και καλοθρεμμένα κοπάδια

την αντοχή όλων

Και φυσικά, τα ευτράπελα: η Λουλούκα που έφτασε στην πρώτη τετράδα,

ο «ηγέτης της Cosmote» σε ρόλο κουρασμένου της ερήμου,

ο Γκοτζιό που δήλωσε:

«Δεν πάω πουθενά — ας έρθει η αρκούδα να με φάει!»

(Μια αρκούδα θα έτρωγε την άλλη;)

Καπνοί σαν Ινδιάνοι, σόλες παπουτσιών που έφυγαν,

δήθεν ψόφιοι κοριοί όταν ήρθε η διάσωση,

και τελικά ο Νίκος Γούναρης να μας φορτώνει στην καρότσα,

ενώ περνούσαμε από τα χωριά

και δεχόμασταν χειροκρότημα.

Την επόμενη μέρα, κανείς δεν παραπονέθηκε.

Η πορεία λειτούργησε ως αποθεραπεία.

Το 2018, δυστυχώς, επιλέχθηκε λάθος επιστροφή —

και το πληρώσαμε στα γόνατα.

18 Αυγούστου – Απονομή Μεταλλίων

Η Αυλή των Θαυμάτων φόρεσε ξανά τα γιορτινά της.


Πριν την απονομή προβλήθηκαν βίντεο και φωτογραφίες.

Τότε καταλάβαμε όλοι πόσο δύσκολο ήταν το εγχείρημα.

Τα χρυσά μετάλλια έλαμπαν.

Τα χαμόγελα περισσότερο.

Ξεχωρίζω την ομιλία του Ηγέτη - Νίκου:

μίλησε για το δημιουργικό κλίμα της παρέας και τόνισε πως,

αν αυτό το κλίμα το μεταφέρουμε στην καθημερινότητα,

υπάρχει ελπίδα να αλλάξει η κοινωνία.


Ευχαριστώ: τον Τόλη για την ιδέα,

τον αρχηγό για την προστασία,

τους σωτήρες Ν+Ν,

και όλους όσοι συμμετείχαν.

Τελικά, τα πιο όμορφα πράγματα είναι δίπλα μας.

Αρκεί να εγκαταλείψουμε το «εγώ»

και να αφεθούμε στο «εμείς».

Υ.Γ. Το χρυσό μετάλλιο του Mr Pepou το παρέλαβε ο εγγονός του Βασίλη Ντακούλα — Τσιγαρίδα.

Η χαρά του ήταν διπλή.

Πήλιο – Νταμούχαρη – Επιστροφή

Το Σάββατο, η Ο.ΚΡ.Α. αναχώρησε για τον Άη Γιάννη στο Πήλιο.

Ανακαλύψαμε τη Νταμούχαρη, τη Χαρίκλεια,

τη θεία Σπυριδούλα με το χρυσό της σπίτι και την ακόμη χρυσότερη καρδιά,

τα προκομμένα Χαραλαμπάκια,

και ανθρώπους που ομορφαίνουν τον τόπο —

κυρίως με τα παιδιά τους.

Επιστροφή στην Αθήνα: 23 Αυγούστου.


Ποίημα

Στο Τρύπιο Λιθάρι
Δεν ανεβήκαμε για την κορυφή,
μα για να βρεθούμε.

Δεν φτάσαμε ψηλά για να φανούμε,
μα για να δούμε.

Είκοσι μία ανάσες,
ένα βουνό,
ένα «εμείς».

Και όταν κατεβήκαμε,
δεν αφήσαμε ίχνη στο χώμα,
μα μέσα μας.



Ενυπάρχουν στο κείμενο:
Ισχυρή, βιωματική, με φυσική ροή. Χωρίζεται ιδανικά σε ενότητες.
Συλλογικότητα, προσφορά, ταπεινότητα, μνήμη.
Αφηγηματικό – προφορικό – ειλικρινές. Αυτό είναι το μεγάλο του ατού. Χαρά, νοσταλγία, γέλιο, συγκίνηση. Ισορροπημένα.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ 

Εκεί όπου τελειώνει ο δρόμος και αρχίζει η μνήμη

Κάποια ταξίδια δεν τελειώνουν όταν επιστρέφεις.

Τελειώνουν όταν ξεχάσεις γιατί ξεκίνησες.

Το Γοργογύρι μάς έμαθε ότι δεν έχει σημασία πόσο ψηλά φτάνεις,
αλλά με ποιους ανεβαίνεις.
Ότι η κορυφή δεν είναι στόχος —
είναι δικαιολογία για να βαδίσουμε μαζί.
Όσοι πέρασαν από αυτές τις σελίδες
δεν ζητούν μνημεία.

Ζητούν να θυμόμαστε το βλέμμα τους,
το γέλιο τους,
το χέρι που άπλωσαν όταν κάποιος λύγισε.
Γιατί εκεί κρύβεται η μαγεία:
όχι στο χώμα, αλλά στον τρόπο που στεκόμαστε 
ο ένας απέναντι στον άλλον.

Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από αυτό το κείμενο
είναι το θάρρος της παρέας.
Τη δύναμη του «μαζί».

Τη μικρή, καθημερινή επανάσταση
του να μη γυρίζεις την πλάτη.
Όταν σβήσουν τα φώτα,
όταν αδειάσουν οι πλατείες,
όταν τα βουνά μείνουν πάλι μόνα,
θα μείνει κάτι πιο ανθεκτικό από την πέτρα:

η μνήμη όσων περπάτησαν,
αγάπησαν,
και δεν φοβήθηκαν να πουν
«ανήκω».

Αν αυτό το κείμενο κλείνει κάπου,
κλείνει εδώ:
στην υπόσχεση
ότι το Γοργογύρι
δεν θα γίνει ποτέ παρελθόν
όσο υπάρχει έστω ένας
που θυμάται.
Σας χαιρετώ και σας περιμένω τον ερχόμενο Ιούλιο.