Οι βαθιές φιλίες πραγματικά αξίζουν, γιατί είναι άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι τη ζωή σου με τον πιο ειλικρινή τρόπο.
Στις οικογένειες δεν μπορεί να πεις τα πάντα, τα βαριά λόγια, οι ειλικρινείς κρίσεις - αναφορές, πληγώνουν την οικογένεια.
Χρειάζεται περισσότερη αποδοχή και συγχώρεση παρά ειλικρίνεια.
Με τις βαθιές φιλίες όμως, είναι αλλιώς. Μπορείς να πεις τα πάντα και να ακούσεις τα πάντα.
Να κρίνεις τον φίλο σου και να κριθείς από αυτόν.
Να μοιραστείς προβλήματα, αγωνίες, πάθη, δύσκολες αποφάσεις, αμφιβολίες, παραστρατήματα, μυστικά.
Να βιώσεις αυτή τη σημαντική επικοινωνία χωρίς λόγια, την αίσθηση ότι σε καταλαβαίνουν, ότι συμπάσχουν, ότι συναισθάνονται, ότι μπορείς απλά να υπάρχεις κοντά τους και να νιώθεις καλά, έτσι, χωρίς σαφή λόγο.
Η φιλία, η πραγματική φιλία αν έχει καλλιεργηθεί με φροντίδα αντέχει στις καταιγίδες.
Είναι ο πιο ασφαλής και φιλόξενος χώρος σύνδεσης των ανθρώπων.
Και γι' αυτό αξίζουν πραγματικά οι βαθιές και διαχρονικές φιλίες.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Δεκέμβριος 2025 – Ιούλιος 1977Σε λίγες μέρες θα μπούμε στα σαράντα εννέα χρόνια μιας ευλογημένης φιλίας.
Μιας φιλίας που γεννήθηκε απρόσμενα, καλοκαιριάτικα, σε μια αυλή της Αθήνας,
και ρίζωσε βαθιά στον χρόνο, όπως μόνο οι αληθινές σχέσεις μπορούν.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Τοποθεσία: Ταβέρνα «Pepos School of Delicatessen»
Ώρα: 14:00 – μια ζεστή, συνηθισμένη μέρα του καλοκαιριού.
Ιούλιος.
Η ζέστη στην Αθήνα αφόρητη και ο τουρισμός στο αποκορύφωμά του. Εκείνη την εποχή οι επισκέπτες έμεναν στην πόλη αρκετές μέρες· τότε η Αθήνα ήταν ελκυστική, ζωντανή, όχι στο χάλι που έχει σήμερα.
Στο εργαστήριο μαγειρικής εκείνη την ημέρα βρίσκονταν:
ο μεταπτυχιακός σπουδαστής γαστρονομίας Επίκουρος,
ο δόκιμος σπουδαστής Πλάτων-Κωνσταντίνος Γκοτζιός,
ο καθηγητής Νικόλαος Μαστορίκας – Αίσωπος,
και ο αρχιμάγειρας Βασίλειος Σκρούτζ.
Όλα έως εκείνη την ώρα έδειχναν πως θα ήταν μια απολύτως συνηθισμένη μέρα.
Το εργαστήριο γαστρονομίας ήταν έτοιμο να υποδεχθεί τους πεινασμένους επισκέπτες.
Για όσους γνωρίζουν την περιοχή, το εργαστήριο βρισκόταν απέναντι από το σημερινό Μουσείο – για την ακρίβεια, πενήντα μέτρα δεξιά, όπως κοιτάζουμε την οδό Θρασύλλου.
Πιάτο ημέρας:
γεμιστές πιπεριές και ντομάτες,
μοσχαράκι γιουβέτσι σε πήλινα σκεύη.
Κατά τις 14:30, ενώ ο Επίκουρος βρισκόταν στον πανέμορφο κήπο και εξηγούσε στον μικρό Γκοτζιό –που τον παρακολουθούσε με ανοιχτό το στόμα, συνήθεια που διατηρεί ακόμη και σήμερα όταν μιλά ο «δάσκαλός του»– διάφορες απορίες, προέκυψε για άλλη μια φορά η μόνιμη ερώτηση του μικρού Κωστάκη:
«Γιατί οι περισσότερες τουρίστριες δεν φορούν σουτιέν;»
Αυτή ήταν η σταθερή του απορία από τότε που τον δέχθηκαν στο PEPOS SCHOOL.
Και, για να γελάσουμε λίγο, ακόμη και σήμερα, όταν ο Επίκουρος επισκέπτεται τη γενέτειρά του, ο Κωστάκης τον ρωτά το ίδιο πράγμα.
Ενώ λοιπόν βρίσκονταν στον κήπο, είδαν ένα ζευγάρι να πλησιάζει αναζητώντας τραπέζι.
Για μια στιγμή έμειναν και οι δύο στήλη άλατος.
Η γυναίκα θύμιζε την Αφροδίτη, τη θεά της ομορφιάς.
Για πρώτη φορά ο Πέπος έβλεπε τόσο όμορφη γυναίκα.
Ο άνδρας θύμιζε τον θεό Απόλλωνα:
μαλλιά σαν του Υπερίωνα,
μέτωπο σαν του Ασκληπιού,
μάτια σαν του Άρη – που φοβερίζουν και προστάζουν,
κορμοστασιά σαν του κήρυκα Ερμή.
Άγνωστο γιατί, με το που ο Επίκουρος αντίκρισε αυτό το ζευγάρι, ένιωσε ένα παράξενο συναίσθημα. Κάτι του έλεγε πως δεν είχαν έρθει τυχαία στο κατάστημα· κάτι τους είχε ωθήσει. Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να σκεφτεί το πώς και το γιατί. Αυτά θα τα μάθαινε αργότερα.
Αφού τους χαιρέτησε, τους πρότεινε να καθίσουν στο μοναδικό τραπέζι που ήταν ελεύθερο. Ήταν τόσο εντυπωσιασμένος από την παρουσία τους που δυσκολευόταν να λειτουργήσει κανονικά. Χρειάστηκε χρόνος για να συνέλθει.
Όταν κάθισε μαζί τους για να ρωτήσει τι είχαν επιλέξει από τον κατάλογο, του απάντησαν:
— «Δεν έχουμε επιλέξει κάτι· θέλουμε να μας προτείνετε εσείς.»
Τους πρότεινε τα δύο πιάτα ημέρας, σαλάτα Γοργογυρέικη, ορεκτικά και ροζέ κρασί Καλιγά.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του γεύματος, ο Επίκουρος δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω τους. Το αντιλήφθηκαν. Τους πλησίασε και, χωρίς να μπορεί να το εξηγήσει, τους μίλησε για αυτό το παράξενο συναίσθημα. Τους ρώτησε αν είχαν ξανάρθει.
Όχι. Ήταν η πρώτη τους φορά στο κατάστημα – και η πρώτη τους φορά στην Ελλάδα.
Ούτε και οι ίδιοι μπόρεσαν να δώσουν λογική εξήγηση, και δεν έδωσαν συνέχεια.
Στην πορεία της συζήτησης, ο Επίκουρος έμαθε πως κατάγονταν από τη Νότια Αφρική (Γιοχάνεσμπουργκ), πως είχαν διαβάσει πολλά για τους αρχαίους Έλληνες, πως ο άνδρας ήταν καρδιολόγος και είχε ονομάσει το ιατρείο-διαγνωστικό του «ΠΑΡΘΕΝΩΝ».
Είχε, όπως είπε, τρέλα με τα παλιά κτίρια – κι αυτός ήταν ο λόγος που επέλεξε το εργαστήριο γαστρονομίας.
Τα ονόματά τους ήταν Derrick (Ντέρικ) και Denice (Ντενίς).
Αφού τους προσφέρθηκαν κεράσματα –φρούτα και οίνος– ζήτησαν τον λογαριασμό.
Όταν τον πήγε ο Πέπος, ο γιατρός διαπίστωσε πως δεν είχε αρκετά μετρητά και ζήτησε να πληρώσει με… κάρτα!
Την εποχή εκείνη, η λέξη «κάρτα» ήταν άγνωστη στην Ελλάδα.
Ο Πέπος τους εξήγησε ότι αυτό δεν ήταν εφικτό και τους παρακάλεσε να δεχθούν να τους κάνει το τραπέζι. Ο γιατρός πρότεινε να πάει μέχρι το ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ για χρήματα και να μείνει η γυναίκα του μέχρι να επιστρέψει.
Ο Πέπος δεν το επέτρεψε. Με επιμονή –και με την «παρέμβαση της θεάς»– τους έπεισε, λέγοντας πως μόνο έτσι θα ηρεμούσε από την ταραχή που τους είχε ήδη εξηγήσει.
Ζήτησαν μια κάρτα για να επικοινωνούν και αποχαιρετίστηκαν.
Όταν ο Πέπος αποχαιρέτησε την κοπέλα –που θα πρέπει να ήταν κάτω από 25, ενώ ο σύζυγός της το πολύ 30– η καρδιά του πήγε να σπάσει. Το ανέφερε στον γιατρό.
Ο καρδιολόγος του πήρε αμέσως τους σφυγμούς: 140 παλμοί!
Έβαλε το αυτί του στο στήθος του και είπε, για πρώτη φορά, τη λέξη:
«Μεγαλοκαρδία».
Είχε μεγάλη καρδιά.
Έτσι έληξε η πρώτη συνάντηση.
Από το διπλανό κατάστημα με είδη λαϊκής τέχνης, ο Πέπος είχε ήδη αγοράσει τον Όρκο του Ιπποκράτη και ένα μικρό αγαλματίδιο της Αφροδίτης, τα οποία χάρισε στους νέους φίλους. Όταν άνοιξαν τα δώρα, ξετρελάθηκαν από χαρά.
Την επόμενη μέρα, ο Πέπος βρήκε στην είσοδο του mini restaurant μια γλάστρα και ένα γράμμα.
Ένα γράμμα βαθιά συγκινητικό.
Μαζί με το γράμμα είχαν φυτέψει έναν σπόρο.
Τον σπόρο της φιλίας.
Μιας φιλίας ευλογημένης.
Ο σπόρος αποδείχθηκε τόσο γόνιμος, που το δέντρο της φιλίας –αν και 48 ετών– παραμένει νεότατο και γεμάτο καρπούς.
ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ
Αγαπητέ Πέπο,
η ημερομηνία 07/07/77 είναι εντυπωσιακή από πολλές απόψεις και είναι απολύτως κατανοητό γιατί σου άφησε ισχυρό αποτύπωμα και την έχεις συνδέσει με κάτι τόσο βαθύ και όμορφο όσο η εκλεκτή φιλία.
Ας την εξετάσουμε από διάφορες πλευρές για να δούμε αν "σηματοδοτεί κάτι" ή αν μπορεί να μεταφέρει κάποιο μήνυμα:
Αριθμολογική σημασία.
Ο αριθμός 7 θεωρείται εδώ και χιλιετίες ιερός και μυστηριακός:
Είναι ο αριθμός της σοφίας, της ενδοσκόπησης, της πνευματικότητας, της αλήθειας και της φωτισμένης αναζήτησης.
Υπάρχουν 7 μέρες στην εβδομάδα, 7 πλανήτες στην παραδοσιακή αστρολογία, 7 θαύματα του κόσμου, 7 τσάκρα - κρίκοι στο σώμα.
Το τριπλό 7 (7/7/77) ενισχύει υπερβολικά αυτή την ενέργεια — σαν ένα πνευματικό τρίγωνο, μια σπάνια συγκυρία που μπορεί να θεωρηθεί καρμική, μοιραία, ή και ευλογημένη.
Συμβολισμός της ημέρας
Το 1977 ήταν μια εποχή αναζητήσεων, εξερεύνησης, πολιτιστικής αλλαγής και ανατολής νέων κινημάτων.
Η ημερομηνία 07/07/77 είναι συμμετρική, ευανάγνωστη, και πολύ σπάνια, κάτι που την καθιστά ισχυρό ψυχικό αποτύπωμα. Όταν συναντάς ανθρώπους σημαντικούς σε μια τόσο σπάνια μέρα, είναι λες και ο Κόσμος σου ψιθυρίζει:
“Κράτησέ το αυτό. Είναι σπάνιο.”
Μήνυμα που θα μπορούσε να φέρει
Αν το δούμε ποιητικά και φιλοσοφικά, η ημερομηνία 07/07/77 μπορεί να σημαίνει:
“Στην καρδιά του χρόνου, υπάρχουν στιγμές που δεν φθείρονται. Είναι οι στιγμές που γεννήθηκαν με νόημα.”
Ίσως το μήνυμα είναι ότι κάθε μεγάλη φιλία είναι συγχρονισμός. Μια μυστική συμφωνία της ζωής να σε φέρει κοντά με ανθρώπους που έχεις να "συναντήσεις" από καιρό — ή από αλλού.
Ύμνος στην Εκλεκτή Φιλία
(Για την 7η Ιουλίου 1977)
Στις επτά του Ιούλη, επτά κι εβδομήντα,
άνοιξε ο ουρανός κι ένωσε νήματα.
Μέσα στον χρόνο, που σιωπά και βλέπει,
γεννήθηκε φιλία — βαθιά σαν λέξη προσευχή.
Δε φωνάξαμε τον κόσμο,
ούτε σαλπίσαμε βρονταχτά.
Μονάχα οι καρδιές μιλούσαν
σε γλώσσα αρχαία, μυστική — των Εκλεκτών και των Μυημένων.
Δεν ήμασταν πολλοί, μα ήμασταν όλοι.
Δε γνωριζόμασταν, μα αναγνωριστήκαμε.
Ο ένας είδε φως στον άλλον
κι είπε: "Θα μείνω."
Από τότε ποτίζουμε
το χώμα που πατήσαμε μαζί.
Με δάκρυα, με γέλια, με γράμματα και σιωπές, με αγκαλιές, με τις αλήθειες που δεν χρειάζονται εξηγήσεις.
Κι αν ο κόσμος αλλάζει μορφές,
κι αν οι μέρες σκοντάφτουν στην ταχύτητα,
εμείς έχουμε την 07/07/77
σαν άστρο ακίνητο σε νύχτα αιώνια.
Εκεί γυρίζουμε. Εκεί στεκόμαστε.
Και λέμε:
Σας ευχαριστώ, φίλοι μου. Που ήρθατε.
Που αλλάξατε το νόημα της ζωής μου.
Κάτι μέσα του είχε αλλάξει. Τον είχε συγκλονίσει. Οι μορφές τους –και κυρίως της γυναίκας– είχαν χαραχθεί έντονα στη μνήμη του.
Δεν ήταν ερωτική έλξη. Κάθε άλλο.
Ήταν κάτι διαφορετικό. Κάτι βαθύτερο.
Πολύ αργότερα θα μάθαινε πως εκείνη η κοπέλα ήταν αδερφή του.
Όταν ανέφερε το περιστατικό στον σοφό γέροντα της συνοικίας των Θεών, τον Πατροκοσμά, έλαβε μια εξήγηση που αποδέχθηκε:
Αν δύο άνθρωποι γεννηθούν την ίδια ώρα, έστω κι αν ο ένας γεννηθεί στην Ελλάδα και ο άλλος στην Ιαπωνία, όταν συναντηθούν θα νιώσουν αυτό το ίδιο ανεξήγητο συναίσθημα.
Δεν πέρασαν δύο εβδομάδες και ήρθε το πρώτο γράμμα.
Και ακολούθησαν πολλά. Όλα φυλαγμένα στο αρχείο μου.
Μεγάλη συμβολή είχε η γραμματέας μου τότε, η Βίκυ, μαθήτρια γυμνασίου, που αργότερα έγινε κι εκείνη κρίκος στη χρυσή αλυσίδα της φιλίας.
Οι φίλοι αυτοί μας επισκέφθηκαν πολλές φορές στην Ελλάδα, όπως κι εμείς στη Νότια Αφρική. Ζήσαμε μαγικές στιγμές και είδαμε την αλυσίδα της φιλίας να μεγαλώνει.
Ίσως κάποτε, με τη βοήθεια του εκλεκτού φίλου μου, του κορυφαίου φιλολόγου Παναγιώτη Λαδιά, να γράψω ένα βιβλίο γι’ αυτή τη συναρπαστική ιστορία.
Την επιμέλεια θα αναλάβει η εξίσου κορυφαία φιλόλογος και αδερφή ψυχή, η Αφροδίτη της καρδιάς μας.
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ πουλήθηκε!!!
Έτσι ονόμαζε ο Ντέρικ το πολυϊατρείο που διατηρούσε για 55 χρόνια στο Germiston.
Ήταν δύσκολη απόφαση, αλλά αναγκαία, αφού όλη η οικογένεια μετακομίζει πλέον στο Κέιπ Τάουν. Στεναχωρήθηκα πολύ. Ήταν σημείο αναφοράς.
Κάθε φορά που τους επισκεπτόμουν, ο Ντέρικ –λόγω της κολπικής μαρμαρυγής που είχα– μου έκανε πλήρες check-up. Είναι ένας από τους δέκα κορυφαίους καρδιολόγους παγκοσμίως. Ήμουν τυχερός.
Ακολουθεί ένα πρόσφατο γράμμα από τους ευλογημένους φίλους μας.
Αγαπημένε φίλε Σπύρο!
Αγαπημένε φίλε, αγαπημένη οικογένεια.
Θέλω να σε ευχαριστήσω για τον Ευλογημένο Λόγο σου! Θυμήσου πως είναι ελληνική λέξη – και σημαίνει Αλήθεια! Όταν διαβάζω τα υπέροχα λόγια σου, νιώθω κατακλυσμένος από τη συγκίνηση, όχι μόνο για τα γεγονότα του παρελθόντος, αλλά και για τις «αναμνήσεις – η απίστευτη μνήμη για όσα ζήσαμε, για την μοναδική σχέση μας και το πώς μας έδεσε μεταξύ μας!»
Θυμόμαστε τα μέλη της οικογένειάς μας να απολαμβάνουν τη φιλοξενία του σπιτιού σου και την ασφάλεια της συνεχούς φροντίδας σου! Η μητέρα μου και η μητέρα της Denise!
Όχι, ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνο το πρώτο συναίσθημα – εκείνη τη φιλανθρωπία που απλώθηκε σε ξένους και τους έκανε μέρος των Γκοβίνα, και εκείνη τη δέσμευση που δημιουργήθηκε και εξακολουθεί να υπάρχει!
Ούτε μπορώ ποτέ να ξεχάσω εκείνο το βράδυ στη Βεράντα, όταν οι καλεσμένοι σου –χάρη στη μουσική σου και στα Δενδρόφυτά σου– χάρη στη μουσική και τη μοιρασμένη εμπειρία της νύχτας– μπόρεσαν να δουν και να νιώσουν εκείνη τη Μοναδική Στιγμή στον Χρόνο!
Αγαπημένοι φίλοι, χαιρόμαστε για το Παρελθόν, ευχαριστούμε για το Παρόν και παρακαλούμε τον Ύψιστο να προσέχει την Οικογένειά σας και να μας ενώσει
ξανά!
Με αγάπη,
Derrick, Denise και η Οικογένεια.
Αν όλα πάνε όπως τα υπολογίζουμε, το ερχόμενο καλοκαίρι θα υποδεχθούμε ξανά τους φίλους μας στην Ελλάδα.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Υπάρχουν συναντήσεις που δεν ανήκουν στον χρόνο,
αλλά στον προορισμό.
Δεν εξηγούνται με τη λογική,
δεν περιγράφονται πλήρως με λέξεις,
και δεν χωρούν σε ημερολόγια.
Είναι εκείνες οι στιγμές που, χωρίς να το ξέρεις,
η ζωή ακουμπά απαλά τον ώμο σου και σου ψιθυρίζει:
«Πρόσεξε. Αυτό θα μείνει.»
Η έβδομη Ιουλίου του 1977 δεν ήταν απλώς μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα.
Ήταν η μέρα που φυτεύτηκε ένας σπόρος –
όχι στο χώμα, αλλά στις καρδιές.
Και οι καρδιές, όταν είναι ανοιχτές,
ξέρουν να γεννούν δέντρα που αντέχουν δεκαετίες, αποστάσεις, αλλαγές, απώλειες.
Σαράντα εννέα χρόνια μετά, το δέντρο αυτό στέκει ακόμη όρθιο.
Με κορμό γερό, ρίζες βαθιές και καρπούς άφθονους.
Κάθε γράμμα, κάθε αγκάλιασμα, κάθε επανένωση,
ένας νέος κρίκος στη χρυσή αλυσίδα της φιλίας.
Γιατί η αληθινή φιλία δεν χρειάζεται εξηγήσεις.
Δεν απαιτεί ανταλλάγματα.
Δεν μετριέται με συχνότητα, αλλά με βάθος.
Και αναγνωρίζεται πάντα από ένα και μόνο σημάδι:
ότι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.
Αν κάτι έμαθα από αυτή την ιστορία,
είναι πως η μεγαλοκαρδία δεν είναι ιατρικός όρος.
Είναι στάση ζωής.
Είναι το θάρρος να ανοίγεις την πόρτα,
να στρώνεις τραπέζι,
να εμπιστεύεσαι το άγνωστο
και να δίνεις χωρίς να περιμένεις.
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το νόημα όλων:
να αφήνουμε πίσω μας ανθρώπους που, όταν μας σκέφτονται,
νιώθουν ζεστασιά.
Όπως νιώθει κανείς όταν θυμάται ένα παλιό καλοκαίρι
που δεν τελείωσε ποτέ. Ακολουθεί φωτογραφικό ρεπορτάζ.
Ευλογημένοι φίλοι σας καλησπερίζω και σας ευχαριστώ που απόψε βρισκόσαστε εδώ για να υποδεχθούμε τα ''χελιδόνια'' από την Νότια Αφρική. Όταν πριν λίγες μέρες κάτι πήγε ν' αλλάξει στο προγραμματισμένο ταξίδι των ευλογημένων φίλων μας εγώ και η Λαμπρινή που βρισκόμασταν στο χωριό πάθαμε ένα μικρό σοκ! Αυτόματα και οι δύο πήγαμε στο αρχηγείο για ν' ακούσουμε αυτό το c.d. που σας δείχνω,(πρόκειται για το (EMPEROR) αυτό το συγκεκριμένο c.d. κρύβει μια μαγική δύναμη, και είναι ιστορικό κειμήλιο, μου το είχαν χαρίσει οι φίλοι μας πριν περίπου 20 χρόνια όταν ακόμα μέναμε στον Νέο Κόσμο ο λόγος που ακούσαμε πολλές φορές αυτό το c.d. ήταν γιατί μ' έναν μαγικό τρόπο, μια αόρατη κλωστή μας ενώνει μαζί τους. Εκείνη την ημέρα θέλαμε να στείλουμε θετική ενέργεια στον αγαπημένο φίλο μας ώστε να ξεπεράσει το πρόβλημα που παρουσιάστηκε και να μην ακυρωθεί αυτό το ταξίδι.(Θέλετε να το πιστέψτε τε, πιστέψτε το, δεν θέλετε νο πρόβλεμ, μας ρώτησε η DENICE τη ώρα έγινε αυτό το περιστατικό, γιατί το πράσινο φως άναψε στις 17.00 εκείνη τη στιγμή πάρθηκε η απόφαση πως το ταξίδι δεν θα αναβληθεί μιας και όλες οι εξετάσεις ήταν οκ, και τις είπαμε από τις 13.00 έως τις 17.00!!!!!!!!!! Απίστευτο κι όμως αληθινό!!!! Η ΟΚΡΑ κάνει και θαύματα τώρα; Η θετική ενέργεια που στείλαμε στον εκλεκτό μας φίλο έπιασε τόπο.)
Αργά το βράδυ κι ενώ ήμασταν καθ' οδόν προς το μικρό ταβερνείο του χωριού χτυπάει το τηλέφωνο και ο άλλος εκλεκτός μου φίλος ο σοφός Γεώργιος μ' ανακοινώνει τα ευχάριστα!!!!!! Η ομάδα των 4 φθάνει στην Αθήνα την παρασκευή το πρωί! Λίγο πριν είχε επικοινωνήσει με την Μελισσάνθη και είχε μάθει τα ευχάριστα, όταν σε λίγο επικοινώνησε μαζί μου και η κόρη μου ήμουν πια βέβαιος πως σε λίγες μέρες θα έκλεινα στην αγκαλιά μου 4 πολυαγαπημένα μέλη από την οικογένεια WILTON.
Φίλες και Φίλοι την αποψινή συνάντηση την έχω ονομάσει 39τη συναστρεία!!!! Απίστευτο και όμως αληθινό, αυτή η υπέροχη-μοναδική φιλία έκλεισε φέτος τα 39 χρόνια και οδεύει φουλ για τα 5τη δεκαετία.
Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένος γιατί απόψε βρίσκονται κοντά μου πρόσωπα πολύ αγαπημένα που με τον δικό σας τρόπο έχετε χαράξει το όνομά σας στην καρδιά μου με χρυσά γράμματα και είμαι πολύ τυχερός που σας συνάντησα.
Θα σταθώ ιδιαίτερα σε 5 νέους χρυσούς κρίκους που έχουν προστεθεί εδώ και κάποια χρόνια στη χρυσή αλυσίδα φιλίας, και που δεν έτυχε να είναι παρόντες σε προηγούμενες συναντήσεις μας.
Πρόκειται για την Κορνηλία, για την Διώνη, για τον καθηγητή Σεχίδη, ''Πατέρας'' για την Όλγα, και για τον Φιλοκτήτη, σας καλωσορίζω και σας ευχαριστώ που με την αγάπη σας και τη φιλία σας δίνετε ένα καλύτερο νόημα στη ζωή μου.
Φίλες και Φίλοι από την αποψινή συναστρεία λείπουν 5 κρίκοι,η Δήμητρα, η Ράνια και ο Αλέκος γιατί έχουν πάει στο χωριό λόγω της γιαγιάς, ο Βασίλης και η νύφη μου η η Ελένη, η Ελένη που αυτή την περίοδο δίνει την πιο σημαντική μάχη στη ζωή της, η Ελένη έχει κοντά της τον διασώστη γιο της και όλοι μας προσδοκούμε το καλύτερο.
Φίλες και Φίλοι στο πρόσωπο της DENISE βρήκα τη δίδυμη αδερφή μου, στο πρόσωπο του DERRICK βρήκα ένα πιστό και αληθινό φίλο, αυτοί οι ευλογημένοι φίλοι με την αγάπη τους άλλαξαν τη ζωή μου.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια μιας κοπέλας από το χωριό μου που είχε πει το 2007 ''κύριε Σπύρο αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να σας αγαπάνε πάρα πολύ, είχε δίκιο, να λοιπόν γιατί σας λέω πως με την αγάπη τους άλλαξαν τη ζωή μου.
Στα πρόσωπα της Χριστίνας και του Τζόναθαν απέκτησα μια κόρη ακόμα και έναν γιο.
Ευχαριστώ την Λαμπρινή που ετοίμασε υπομονετικά και με τέχνη όλα τα γευστικά εδέσματα για την αποψινή Συναστρεία, και τον επίσης εκλεκτό μου φίλο τον Παπαγιώργη που επιμελήθηκε τα μεζεδάκια της σχάρας, και τον Πεπέ για τα λίγα υπόλοιπα.
Φίλες και Φίλοι εις υγείαν τον παραυρισκομένων, και ειδικότερα σ' αυτούς που για διάφορους λόγους δεν μπόρεσαν απόψε να είναι κοντά μας, και φυσικά όπως λέει και ο σοφός φίλος μου, και όχι μόνο!!!!!!
Υ.Γ. Φίλες και Φίλοι οι στιγμές που ζήσαμε ήταν μαγικές. Σας χαιρετώ, με αγάπη και Επικούρεια διάθεση ο Επικούρειος Πέπος.
ΜΑΓΕΙΑ!!
ΜΑΓΕΙΑ!!
ΜΑΓΕΙΑ!!
ΜΑΓΕΙΑ!!
ΜΑΓΕΙΑ!!
ΜΑΓΕΙΑ!!
ΜΑΓΕΙΑ!!
