ΤΟ ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΓΩΓΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΟΚΑΡΥΑ ένας ευλογημένος προορισμός που λέει και ο Παπαγιώργης.

ΚΑΝΤΖΑ 11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026

Φίλες και Φίλοι καλησπέρα, πριν μία ώρα περίπου έλαβα ένα μήνυμα από τον Μέγιστο Κώστα Γαρδικιώτη, όπου μ΄ ενημέρωνε πως βρίσκεται ήδη στο ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΓΩΓΟΥ!! και πως όλα τα θετικά σχόλια που είχα γράψει για το μεζεδοπωλείο, μετά την δική μου επίσκεψη, ήταν λίγα!! Ήταν ενθουσιασμένος, κανονίσαμε σύντομα, μετά την επιστροφή από την Αθήνα και της πανίσχυρης γραμματέως της ΟΚΡΑ, [εμείς θα βρισκόμαστε στο χωριό εκτός απροόπτου στις 15/01] μαζί με όλη την παρέα, να κάνουμε το χειμερινό συμπόσιο της ΟΚΡΑ στο ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΓΩΓΟΥ. Απλά να σας ενημερώσω πως όταν ο Μέγιστος Μπακώσης επιβραβεύει ένα Μεζεδοπωλείο σημαίνει πάρα πολλά γιατί είναι ο γευσιγνώστης της παρέας. Αμέσως μετά θα σας παρουσιάσω το κείμενο που είχα γράψει όταν είχα επισκεφθεί - με πρόταση του Ηγέτη - το ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΓΩΓΟΥ και έζησα μοναδικές στιγμές γαστρονομίας και φιλοξενίας. Ακούστε τώρα και το απίστευτο, μεταξύ αυτών που έστειλα εκείνο το γράμμα ήταν και η ανιψιά μου η Έλενα, δεν πέρασαν 10 λεπτά και δέχομαι ένα τηλεφώνημα από την Έλενα η οποία με ενημέρωνε πως συγκινήθηκε πάρα πολύ η από αυτά που έγραφα γιατί η κ. ΧΑΡΟΥΛΑ είναι θεία του Σωκράτη!! Αδερφή του πατέρα του!! και πως το κείμενο το είχαν στείλει ήδη στην κ. ΧΑΡΟΥΛΑ!! Μα πόσο μικρός είναι ο κόσμος; Μάλωσα την Έλενα για το γεγονός πως δεν μας είχε ενημερώσει για το ιστορικό ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΓΩΓΟΥ μιας και γνώριζε πως αναζητούμε αυτούς τους κρυμμένους θησαυρούς. Ακολουθεί το πρώτο κείμενο.

ΤΟ ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΓΟΓΟΥ

ΠΑΛΑΙΟΚΑΡΥΑ

Φίλες και φίλοι καλησπέρα, θα σας παρουσιάσω σήμερα το οδοιπορικό μίας καταπληκτικής Ζωής, μιας ευζωικής ιδέας, μιας πανέμορφης διαδρομής, ενός μεζεδοπωλείου μιας άλλης εποχής, εποχής Ζήκου Μπακαλόγατου, τριών Υπέροχων - Αληθινών - Ευγενικών ανθρώπων που αυτό που κάνουν το κάνουν από μεράκι και όχι από αγγαρεία και απληστία. Άφησα τις γεύσεις για το τέλος, ας ξεκινήσω όμως την ιστορία από την αρχή.

Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι 28/12/25

Η μέρα ξημέρωσε με καλούς οιωνούς, ηλιόλουστη μέρα, άφιξη της Ζωής, ομιλία με τον Ίωνα στο τηλέφωνο, όμορφες οικογενειακές φωτογραφίες από την κόρη μου στην Ιαπωνία, και καφέ σούπερ ντουπερ στη χόβολη από τα χεράκια της Ζωής. Κάποια στιγμή την ώρα που πίναμε τον καφέ η Ζωή είπε: Mr Pepo τι θα λέγατε να πάμε μια βόλτα στα Τρίκαλα; Να πιούμε ένα δεύτερο καφεδάκι εκεί που συχνάζετε εσείς; Εννοώ στο καφέ της φιλοσοφίας, και αν οι οιωνοί το επιτρέψουν μπορεί να βρεθούμε και με τον φίλο σας τον Μπακώση.

Εξάλλου, έμαθα πως είχατε μία δύσκολη μέρα χθες, οπότε αυτή η βόλτα θα σας έκανε καλό.

Σε μισή ώρα ήμασταν στην Ασκληπιού, ήπιαμε το καφεδάκι μας, συναντήσαμε και τον φίλο μας τον Μέγα Μπακώση, πήραμε από τον Γιαννή προφιτερόλ και σπάτουλα και αναχωρήσαμε για το χωριό. Τα μέλη της παρέας ήταν: Ζωή, Ηγέτης, Επικούρειος Πέπος και Βασίλης.

Στην επιστροφή κι ενώ είχαμε φθάσει στο Παραπόταμο και έπρεπε να στρίψουμε δεξιά ο Ηγέτης πήγε ευθεία!!

Αρχικά μας είπε πως έκανε λάθος και πως τώρα αναγκαστικά θα πηγαίναμε στην Πύλη και μετά Πιάλεια Γοργογύρι.

Όταν φθάσαμε στην Πύλη αντί να στρίψει δεξιά πήγε πάλι ευθεία!!

Καταλάβαμε πως κάτι άλλο είχε στο μυαλό του και ζητήσαμε να μας εξηγήσει τι σημαίνουν όλα αυτά.

Το μόνο που μας είπε ήταν:

Θα σας πάω κάπου που ούτε καν να το φανταστείτε δεν μπορείτε. Ηρεμήστε και απολαύστε την διαδρομή.

Όταν φθάσαμε στο ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΓΟΓΟΥ μείναμε άφωνοι!! Όταν μπήκαμε μέσα νομίσαμε πως από κάπου θα πεταχτεί ο Ζήκος!!

Πάμε τώρα στις γεύσεις, όπως καλά γνωρίζετε υπήρξα εκτός από ζωγράφος, ποιητής, συγγραφέας, μυθοπλάστης, στοχαστής, παρατηρητής και συλλέκτης ωραίων στιγμών, υπήρξα και κορυφαίος Chef της ΑΜΒΡΟΣΙΑΣ και με μεταπτυχιακό στην Ιαπωνία παρακαλώ!!

Που σημαίνει πως είμαι σχετικός με τις γεύσεις.

Υποκλίνομαι στην Κ. Χαρούλα, στον κ. Θανάση, στην μικρή Χαρούλα και στον σωσία τού Γκόγκου.

Ούτε στο πιο τρελό μου όνειρο δεν φανταζόμουν πως στην πάνω Παλαιοκαρυά θα συναντούσα ένα μεζεδοπωλείο με τόσο απίθανες γεύσεις, με τόσο προσιτές τιμές, με τόσο σωστούς επαγγελματίες με μεράκι, και κυρίως ανθρώπους με ήθος, με σεβασμό, με αξιοπρέπεια που δεν σε βλέπουν ως πορτοφόλι αλλά ως φιλοξενούμενο τους!!

Το μυαλό μου πήγε αμέσως στην πανίσχυρη γραμματέα της ΟΚΡΑ και στον Μέγα Μπακώση, ήταν παράξενο για μένα που αυτοί οι δύο δεν γνώριζαν κάτι για το Χάνι του Γώγου.

Τελικά υπάρχουν κρυμμένοι θησαυροί και το μόνο που μένει είναι να τους ανακαλύψουμε.

Με άριστα το δέκα τους βάζω 19 τι άλλο να σας πω;

Και μια συμβουλή, μην πάτε στο Χάνι του Γώγου με κακή παρέα γιατί χάνεται η μαγεία.

Και ένα σχόλιο για την καταπληκτική επιλογή των τραγουδιών από τον κ. Θανάση, απλά μας συνόδευε η μουσική αλλά χωρίς να ενοχλεί, αυτό έχει μεγάλη σημασία.

Επικοινώνησα με την πανίσχυρη γραμματέα της ΟΚΡΑ, με τον Μέγα Μπακώση, τον Διδάσκαλο δεν τον βρήκα, και τους είπα πως η επόμενη συνάντηση μας - έξοδος, αφού ενημερωθούν και οι: Θέμης και Ναυσικά, θα είναι στο Χάνι του Γώγου.

Υ.Γ.

Ως φαίνεται ο Ίωνας κατάλαβε - με έναν μαγικό τρόπο - πως αυτοί οι άνθρωποι είναι ξεχωριστοί και με έναν μαγικό τρόπο πάλι, μου είπε να κεράσω σ' αυτούς τους Υπέροχους ανθρώπους το ταψάκι με την Σπάτουλα του Γιαννή που είχα στο αυτοκίνητο, αυτό και έκανα.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος

Βάλτε το Χάνι του Γώγου στο πρόγραμμα σας.

Τηλέφωνο επικοινωνίας 

2434081450

Την χειμερινή περίοδο πριν πάτε τηλεφωνήστε πρώτα. Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη κλειστά.

Επίσης κλειστά.

Έρρωσθε.

Φίλες και Φίλοι, είτε είσαστε Τρκαλινοί, είτε Λημνιώτες, είτε Μανδραίοι, είτε Μυτιληναίοι, είτε Κορωπιώτες, είτε Γοργογυραίοι, είτε, Αθηναίοι, είτε Κοζανίτες, είτε Πιαλειώτες, είτε Κρητικοί, είτε Γιαννιώτες, είτε Φαρσαλιώτες, είτε Ναξιώτες, είτε Παριανοί, είτε Φλωρινιώτες, είτε Ιάπωνες, είτε Νοτιοαφρικανοί, είτε Φινλανδοί, είτε Νορβηγοί, όταν επισκέπτεστε τα ΤΡΙΚΑΛΑ να μην ξεχνάτε να βάζετε στο πρόγραμμά σας το ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΓΩΓΟΥ. Εγώ ως CEO της ΟΚΡΑ, ως πρώην γευσιγνώστης, ως πρώην γαστρονομικός αξιολογητής κ.ο.μ. προτείνω: για μεσημέρι ΤΟ ΧΑΝΙ ΤΟΥ ΓΟΓΟΥ.

Η Ευγενέστατη κ. Χαρούλα και ο Επικούρειος κ. Θανάσης αξίζουν τον σεβασμό μας γιατί παραμένουν φιλόξενοι και αγνοί, σπάνιο είδος για την εποχή μας. Υ.Γ. Για κάθε ενδεχόμενο τηλεφωνήστε πρώτα.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

ΦΑΕΘΩΝ ΚΑΙ ΑΡΙΑΔΝΗ μία καταπληκτική ιστορία αγάπης και δύο ποιήματα που επέλεξε ο ΦΑΕΘΩΝΑΣ. Έρρωσθε και Ευδαιμονείτε. 11/01/26

Φαέθων και Αριάδνη.

Πρόλογος.

Υπάρχουν έρωτες που γεννιούνται από μια ματιά

και σβήνουν με την επόμενη ανάσα.

Κι υπάρχουν κι εκείνοι που δεν κάνουν θόρυβο,

που δεν ζητούν χειροκρότημα,

μα χαράζουν τον χρόνο με υπομονή,

όπως το νερό χαράζει τον βράχο.

Ο έρωτας του Φαέθωνα και της Αριάδνης

δεν είναι πυροτέχνημα·

είναι τελετουργία.

Έχει ημερομηνία, αριθμό, επανάληψη.

Έχει 11 του μήνα.

Έχει τρεις ανθοδέσμες.

Τρεις φακέλους.

Τρία ποιήματα.

Έχει Ιούλιο και Αύγουστο με σαμπάνια

και όλους τους άλλους μήνες με υποσχέσεις.

Είναι έρωτας που δεν φοβάται τη συνήθεια,

γιατί την έχει μετατρέψει σε ιερό.

Έρωτας που δεν φοβάται τον χρόνο,

γιατί τον μετρά με άνθη και λέξεις.

Κι όταν δύο άνθρωποι επιμένουν να αγαπιούνται

με τέτοια ακρίβεια,

τότε το σώμα δεν είναι πια μόνο σώμα·

γίνεται μνήμη, γίνεται τελετή,

γίνεται τρόπος ζωής.

Αυτός ο έρωτας δεν λέει «σ’ αγαπώ».

Το αποδεικνύει.

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί συνταξιδιώτες των άστρων και γενικά του διαστήματος σας καλημεροκαλησπερίζω γιατί όπως σας έχω πει πολλές φορές, έχουμε δικούς μας ανθρώπους στην ΙΑΠΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ και πρέπει να τους στέλνουμε την καλημέρα μας και την καλησπέρα μας. Τα πιο κάτω ποιήματα τα έλαβα από τον Φαέθωνα, ωραίο όνομα μπράβο στους γονείς και στον Νονό, ο Φαέθωνας ζήτησε να κάνω αυτή την ανάρτηση για την αγαπημένη του Αριάδνη, επίσης ωραίο όνομα, μπράβο στους γονείς και στη Νονά, μου έστειλε λοιπόν τα δύο ποιήματα του ΘΑΝΑΣΗ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑ τα οποία και σας στέλνω. Τι να σας λέω τώρα για τον Φαέθωνα και την Αριάδνη, διαβάστε αυτό και θα καταλάβετε: κάθε μήνα, μα κάθε μήνα στις 11 εκάστου μηνός ο Φαέθωνας στέλνει εναλλάξ στην Αριάδνη τους μονούς μήνες πλην καλοκαιριού [ΙΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΑΥΓΟΥΣΤΟ], 3 ανθοδέσμες και τους ζυγούς μήνες 3 φακέλους που περιέχουν 3 ποιήματα και τους μήνες ΙΟΥΛΙΟ και ΑΥΓΟΥΣΤΟ πάλι στις 11 εκάστου μηνός από μία MOET!! Αλήθεια εσείς πως θα νιώθατε αν η/ο αγαπημένη σας/ αγαπημένος σας έπραττε το ίδιο; Γνωρίζω τον Φαέθωνα και την Αριάδνη 24 χρόνια, και όλα αυτά τα χρόνια, μα όλα εξακολουθεί να πράττει το ίδιο. Διαβάστε τώρα τι πράττει η Αριάδνη για τον Φαέθωνα, κάθε φορά που λαμβάνει τις ανθοδέσμες, άρα μιλάμε για 5χ3=15χ24=360 ανθοδέσμες χωρίς μέχρι στιγμής να το γνωρίζει ο Φαέθωνας, [σας αποκαλύπτω ένα μυστικό λοιπόν], αυτές τις ανθοδέσμες τις έχει πάει στο κτήμα των πεθερικών της, τις έχει αποξηράνει και όταν γίνουν 365 θα πάρει τον Φαέθωνα να πάνε μαζί στην αποθήκη, πριν μπουν θα του ζητήσει να κλείσε τα μάτια και όταν μπούνε στον χώρο που έχει διαμορφώσει και τις εκθέτει, με την βοήθεια τις πεθεράς της έγινε όλο αυτό, θα του ζητήσει ν' ανοίξει τα μάτια του για να δει τις 365 ανθοδέσμες που της έστειλε όλα αυτά τα χρόνια. ΣΕ κάθε ανθοδέσμη υπάρχει και ένας φάκελος που έχει μέσα ένα ποίημα, άρα σ' εκείνον το χώρο θα υπάρχουν στις 31/12 365 ποιήματα και 365 ανθοδέσμες. Όλα αυτά μου τα έχει εξομολογηθεί η Αριάδνη απλά και μόνο γιατί ήμουν η αιτία που γνωρίστηκαν την εποχή της ΛΟΓ-ΟΚΡΑ όταν συμμετείχαν στην Ε.Δ.Ο. [Ερασιτεχνική Δημοσιογραφική Ομάδα]. Εκείνο το βράδυ θα έχω την τιμή και τη χαρά να παραβρεθώ κι εγώ σ' αυτή την έκπληξη μιας και μου το ζήτησε η Αριάδνη, ήδη εγώ έχω παραγγείλει στην Μό'ι'ρα στο ΠΑΡΙΣΙ να μας φέρει τα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ που θα έρθει μία τεράστια ΜΟΕΤ ειδικά για την περίσταση. Η Αριάδνη εργάζεται στο διπλωματικό σώμα, μιλάει άπταιστα 3 γλώσσες και ο Φαέθωνας είναι στέλεχος μεγάλης πολυεθνικής. Στα δίδυμα παιδιά τους, κοριτσάκια και τα δύο έχουν δώσει τα ονόματα ΟΔΥΣΣΕΙΑ και ΙΛΙΑΔΑ. Αγαπητά μου φιλαράκια, Φαέθωνα και Αριάδνη σας χαιρετώ με αγάπη και σεβασμό. Επίκουρος ο Γοργογυραίος.
Υ.Γ.
Δυστυχώς δεν μπόρεσα να παραβρεθώ λόγω ίωσης, επέστρεψα από το χωριό ειδικά γι' αυτόν τον σκοπό, και λόγω πυρετού δεν τα κατάφερα να είμαι εκεί σ' αυτή την κορυφαία στιγμή, τι κρίμα!!! Μου τα μετέφερε όμως όλα η Αριάδνη, ήταν συγκλονιστική η στιγμή που 0 Φαέθων αντίκρισε τις ανθοδέσμες, ήταν εκεί και τα δίδυμα. Όμορφες στιγμές, ωραία διδάγματα για τα παιδιά.

Ποίημα για τον Φαέθωνα και την Αριάδνη.

Ο Φαέθων έμαθε να οδηγεί τον ήλιο

όχι για να κάψει τον κόσμο,

μα για να φωτίζει κάθε 11 του μήνα

ένα μόνο πρόσωπο.

Η Αριάδνη δεν έδωσε μίτο για να φύγει,

μα για να μείνει.

Τον τύλιξε γύρω από άνθη αποξηραμένα,

γύρω από λέξεις που δεν γέρασαν,

γύρω από χρόνια που δεν φοβήθηκαν να μετρηθούν.

Εκείνος στέλνει τον χρόνο σε ανθοδέσμες.

Εκείνη τον φυλάσσει σε σιωπές.

Κι όταν ο έρωτας σωπαίνει,

εκεί αρχίζει η αιωνιότητα.

Σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο

του ζήτησε να κλείσει τα μάτια.

Όχι για να μη δει,

αλλά για να μάθει

πως η αγάπη πρώτα νιώθεται

και μετά αποκαλύπτεται.

365 φορές τον αγάπησε χωρίς να το ξέρει.

365 φορές εκείνος την αγάπησε γνωρίζοντάς το.

Κι ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο

γεννήθηκαν παιδιά με ονόματα έπους,

γιατί μόνο οι μεγάλοι έρωτες

γεννούν Ιλιάδες και Οδύσσειες.

Επίλογος

Ίσως τελικά η αγάπη να μην είναι συναίσθημα,

αλλά πράξη επαναλαμβανόμενη.

Όχι έκρηξη, αλλά επιμονή.

Όχι υπόσχεση, αλλά τήρηση.

Ο Φαέθων και η Αριάδνη μας θυμίζουν

ότι ο χρόνος δεν σκοτώνει τον έρωτα.

Η αμέλεια τον σκοτώνει.

Και ότι η μνήμη δεν είναι παρελθόν,

είναι επιλογή καθημερινή.

Όταν δύο άνθρωποι αποφασίζουν

να διδάσκουν τα παιδιά τους με πράξεις

κι όχι με λόγια,

όταν χτίζουν την αγάπη σαν αρχείο ψυχής

και όχι σαν στιγμιαία συγκίνηση,

τότε ο έρωτας παύει να είναι ιδιωτική υπόθεση

και γίνεται παράδειγμα.

Και ίσως, σε έναν κόσμο που ξεχνά εύκολα,

αυτό να είναι η πιο ριζοσπαστική πράξη:

να αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο

ξανά και ξανά

σαν να ήταν πάντα η πρώτη φορά.

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΑ ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΠΕΛΕΞΕ ΝΑ ΑΦΙΕΡΩΣΕΙ Ο ΦΑΕΘΩΝ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ, ΕΙΝΑΙ:

ΟΙ μεταμορφώσεις στον Έρωτα.

Και μόνο να σε κοιτάζω Αριάδνη
Κι ας είναι τα μάτια μου
δυο λυπημένα πουλιά.
Κι ας χάνεται η φωνή μου
πίσω από ένα φοβισμένο χαμόγελο.
Έστω και μόνο να μ’ αξιώνεις μ’ ένα σου βλέμμα μου φτάνει.
Μεταμορφώνομαι.

Γίνομαι αέρας να σ’ αγκαλιάζω.
Γίνομαι χάδι και ψίθυρος.
Κι αν δεν πετάω μακριά σου, αν δεν χάνομαι
είναι γιατί δεν μπορώ να φύγω από κοντά σου.
Είμαι βαθιά ριζωμένος στον Έρωτα μας.

Γίνομαι δέντρο, γεμίζω από κλώνους και φύλλα
ανθίζω σε άσπρα και κόκκινα άνθη
στολίζομαι μόνο για να σ’ αρέσω
και σαν να είμαι γεμάτος αηδόνια
σου τραγουδώ.

Σού μιλώ σε μιαν άλλη, άγνωστη γλώσσα
σου στέλνω απ’ τους αστερισμούς του ονείρου, μηνύματα.
Σ’ αγγίζω σαν χνούδι∙
σαν τρυφερή αύρα, σαν από κάποιο υπερκόσμιο φως.
Εγώ ο δειλός, ο σκοτεινός, ο αμήχανος
σου γράφω παθιασμένα ποιήματα.

=======================

Μόνο με την Αγάπη σου Αριάδνη
μπορώ να επιζήσω.
Να μη χαθώ μέσα στο
μαύρο δάσος.
Ν’ αψηφήσω τον άγριο σκύλο
που μ’ ακολουθεί σα’ να ‘ναι ο ίσκιος μου.

Μόνο με την Αγάπη σου.
Να χτίσω ένα άλλο πρόσωπο.
Να γίνω πάλι ένα μικρό αγόρι.
Αθώο σαν το τρεχούμενο νερό.
Και να γνωρίζω τον κόσμο
μ’ ένα καινούργιο θάμπωμα.

Μόνο με την Αγάπη σου
μπορώ να λέω τραγούδια
από άλλους, άγνωστους τόπους.
Να γίνομαι ένας γρύλος άγρυπνος∙
και να κεντώ τ’ όνομα σου,
με στίχους αέρινους.

Να μιλώ μόνο για σένα.
Να σε καλημερίζω μ’ έναν
φοβισμένο κορυδαλλό
κρυμμένον στο στήθος μου∙
και να μου αποκρίνεσαι μ’
ένα ξεχασμένο μου ποίημα.

Μόνο για την Αγάπη σου.
Μπορώ να περνάω την κάθε μου μέρα
απαγγέλλοντας τους
πικρούς στεναγμούς
και αγιογραφώντας τους αίνους
απ’ το μέγα θαύμα του Έρωτα.

Να σου λέω τέλος καληνύχτα
και να με παίρνεις μαζί σου,
στον ύπνο σου.
Για να με σεργιανίσεις
μεθυσμένον
στα μαγεμένα σου όνειρα.

Μόνο με και για την Αγάπη σου Αριάδνη
μπορώ να γίνομαι όλο και πιο ανθρώπινος.
Να φαίνομαι όλο και
λιγότερο λυπημένος.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΩΣΤΑΒΑΡΑΣ

ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΠΤΑΝ ΦΑΤΟΥΡΓΟ. O ΠΕΙΡΑΤΗΣ ΠΟΥΦ!!! ΣΕ ΝΕΕΣ ΠΕΙΡΑΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ.

Υπάρχουν ιστορίες που δεν γράφονται για να τελειώσουν, αλλά για να θυμίσουν πως κάποτε υπήρξαν άνθρωποι που τόλμησαν. Που άκουσαν το ένστικτο, σήκωσαν πανιά και κοίταξαν τον ορίζοντα χωρίς φόβο. Αυτή είναι μία τέτοια ιστορία. Μια ιστορία πειρατική, τραχιά, γεμάτη αλμύρα, μνήμη και ανεκπλήρωτα ταξίδια.

Και όπως όλες οι αληθινές ιστορίες της θάλασσας, ξεκινά… με μια επιστροφή.

Φίλες και Φίλοι σας καλημεροκαλησπερίζω από την συνοικία των Θεών, [ΠΛΑΚΑ] σαν σήμερα 05/01/24 ο μέγιστος των πειρατών ο Poof, ο τρομερός θαλασσόλυκος, αποφάσισε κατόπιν προτροπής του Αρχιπειρατή Καπτάν Φατούργου, να ξαναβγεί στις θάλασσες για πειρατεία και κυρίως για νέες περιπέτειες. 

Μετά από 40 χρόνια αδράνειας το ένστικτο του πειρατή ενεργοποιήθηκε ξανά για να του θυμίσει τις ένδοξες μέρες της πειρατείας, τότε που αλώνιζε τις θάλασσες και ήταν ο φόβος και ο τρόμος παράνομων πειρατών.

Την ''γλύκα'' του σπαθιού του είχαν γευτεί πολλοί ανεγκέφαλοι που προσπαθούσαν να προβάλουν αντίσταση στο πιο γρήγορο και αποτελεσματικό σπαθί που γνώρισαν οι θάλασσες στη νεότερη ιστορία των πειρατών.

Όλα ξεκίνησαν περίπου έναν μήνα πριν όταν ο τρομερός Poof δέχθηκε μια πρόσκληση για ένα συνέδριο πειρατών στη θάλασσα των Σαργασσών, όπου τον καλούσαν να είναι ο κεντρικός ομιλητής. Το συνέδριο προς τιμήν του θα ονομαζόταν: ''Α' συνέδριο Πειρατών αφιερωμένο στον αρχιπειρατή Poof!!'' Εννοείται πως αυτό ήταν πολύ μεγάλη τιμή για τον Poof αλλά τον προβλημάτισε το γεγονός της μεγάλης αδράνειας. Τι θα έλεγε στους παρευρισκόμενους; 

τι θα έλεγε στους μεταπτυχιακούς σπουδαστές της πειρατείας; 

Όλα αυτά που γνώριζε είχαν συμβεί 40 χρόνια πριν... Και αν κάποιος ρωτούσε: ''Και τι έκανες, αρχιπειρατή, όλα αυτά τα χρόνια;'' τι θα του απαντούσε ο Poof;

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή άκουσε τη ''άτακτη φωνούλα'' του πειρατή που έκρυβε μέσα του να του λέει: 

Φύγε! Φύγε ξανά για νέες περιπέτειες, για καινούριες εμπειρίες. 

Αμέσως μετά, όταν επέστρεψε στο σπίτι του, προσπάθησε να επικοινωνήσει με παλιούς συναδέλφους ώστε να μάθει τι έχουν απογίνει. Τελικά βρήκε μόνο τον Καπτάν Φατούργο. 

Ο Καπτάν Φατούργος είχε αποσυρθεί σε κάποιο μικρό νησάκι του Ιονίου και πάντα ήταν σε ετοιμότητα. Όταν άκουσε το σχέδιο του Poof πέταξε από τη χαρά του, αυτό περίμενε ν' ακούσει τόσα χρόνια. 

Κάλεσε τον Poof να τον επισκεφθεί στο νησάκι που ζούσε με τα λάφυρά του και την αγαπημένη του, για να του δείξει - όπως είπε- πολλά και διάφορα. 

Πράγματι ο Poof επισκέφθηκε τον Καπτάν Φατούργο και όταν τον ξενάγησε στο υπόγειο του σπιτιού του, δεν πίστευαν τα μάτια του γι' αυτά που έβλεπαν. 

Ο Καπτάν Φατούργος όλα αυτά τα χρόνια συγκέντρωνε εξοπλισμό για μια νέα εξόρμηση. Εξήγησε στον Poof πως ό εξοπλισμός αρκούσε για να αρματωθούν τουλάχιστον 20 άτομα. Όσο για το πειρατικό καράβι θα ξεκινούσαμε αρχικά με μια μικρή γαλέρα και στην πορεία θα κουρσεύαμε κάποιο μεγαλύτερο. 

Στην ηρεμία του νησιού ξεδίπλωσαν όλα τα σχέδια, το μόνο που έλειπε ήταν η στρατολόγηση των νέων πειρατών, οι οποία έπρεπε να γίνει με μεγάλη προσοχή, χρειαζόταν τουλάχιστον 20 άτομα: που να είναι μαχητές, να μην έχουν υποχρεώσεις, να μην είναι βρακάκηδες, όπως ο Πλαταρούχας, να μην είναι πονόψυχοι, να είναι σκληροτράχηλοι, να μην είναι προληπτικοί, να μην είναι θρησκόληπτοι, και να αντέχουν στις κακουχίες. 

Ο Poof πρότεινε στον Καπτάν Φατούργο να υπάρχουν στο πλήρωμα και κάποιες δυναμικές γυναίκες όπως η Φαίη, η Μαρίζα, η Τζωρτζίνα και η Δολέντσια. Όταν έπεσε στο τραπέζι η πρόταση του Poof o Καπτάν Φατούργος την απέρριψε αμέσως γιατί θεωρούσε πως αν υπήρχε γυναίκα στο πλήρωμα αυτό θα ήταν η καταστροφή τους. 

Επειδή τον τελευταίο λόγο τον είχε πάντα ο Καπτάν Φατούργος, ο Poof συμφώνησε, πάντα σ' αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να υπάρχει σεβασμός στην κρίση του Καπετάνιου. Ο Poof ενημέρωσε τον Καπτάν Φατούργο για την πρόσκληση που είχε δεχθεί και συμφώνησε πως έπρεπε να παραστεί, και απλά να αναφέρει κάποια ιστορία από το παρελθόν. Πράγματι αυτό και έκανε ο Poof, πήγε στο συνέδριο και τους μίλησε για τα παλιά, αλλά παράλληλα διέκρινε και κάποιους υποψήφιους τους οποίους με τρόπο τους μίλησε για τα μελλοντικά του σχέδια.

Θα σας παρουσιάσω εδώ την ομιλία του Poof στο συνέδριο των πειρατών, και αμέσως μετά τα πρώτα ονόματα αυτών που εκδήλωσαν το ενδιαφέρον να συμμετέχουν στο πειρατικό του Καπτάν Τζίμη Φατούργου.

''Σκληροτράχηλοι υποψήφιοι πειρατές σας καλοσωρίζω στο συνέδριο, κατ' αρχάς να ευχαριστήσω τους διοργανωτές για την τιμή που μου έκαναν ώστε να είμαι ο βασικός ομιλητής, και το ότι έδωσαν στο συνέδριο το όνομά μου είναι επίσης πολύ μεγάλη τιμή. Θα σας μιλήσω σήμερα για την ιστορία της μαύρης και της κόκκινης σημαίας και όχι μόνο.
Η μαύρη σημαία με τη νεκροκεφαλή και τα οστά από κάτω, παραμένει το σύμβολο που έχει ταυτιστεί με τους πειρατές. Η σημαία αυτή ονομάζεται Τζόλυ Ρότζερς. Οι πειρατές ανύψωναν την σημαία στο κατάρτι για να μεταδίδουν ένα μήνυμα στους στόχους τους. Σκοπός τους ήταν να προκαλέσουν τρόμο και να δείξουν τη δύναμή τους. 

Ο Αρχιπειρατής ΔΡΥΠΕΟΣ ήταν ο μόνος που δεν έδειχνε ποτέ έλεος. Τους έσφαζε όλους, ήταν πάντα αμίλητος και μόνο όταν βρισκόταν κοντά στην αγαπημένη του γυναίκα ήταν γλυκομίλητος και πολυλογάς.

Αν οι πειρατές όμως κατά την εκδήλωση της επίθεσης συναντούσαν αντίσταση, τότε άλλαζαν τη μαύρη σημαία με μια κόκκινη που δήλωνε πως δεν θα έδειχναν οίκτο. 

Σήμερα η γνωστή πειρατική σημαία θεωρείται ως ένα από τα παλαιότερα δείγματα λογότυπου που κατάφερε να μετατραπεί σε παγκόσμιο σύμβολο. Πρόκειται για το απόλυτο σύμβολο επωνυμίας. Οι ιστορίες των πειρατών συνεχίζουν να συναρπάζουν και να γυρίζονται ταινίες όπως ο «Κάπτεν Χουκ» ή «Οι πειρατές της Καραϊβικής».

Μετά την ομιλία του Αρχιπειρατή Πούφ πολλοί ναυτικοί άρχισαν να συζητούν μεταξύ τους λέγοντας:
Ίσως σύντομα να ξαναδούμε στις θάλασσες ξανά το φοβερό δίδυμο των πειρατών, τον Καπτάν Φατούργο και τον Poof να σπέρνουν τον φόβο και τον τρόμο σε όλες τις θάλασσες.

Μετά το τέλος της ομιλίας, ακολούθησε μεγάλος μπουφές με θαλασσινούς μεζέδες, καρχαρίες, κ.ο.μ. και ο Πούφ είχε την ευκαιρία να μιλήσει, να αξιολογήσει και να στρατολογήσει αρκετούς νέους πειρατές που είχαν την περιπέτεια στο αίμα τους. Ήταν όλοι τους ο ένας σκληρότερος - χειρότερος από τον άλλον. Κάποιοι απορρίφθηκαν γιατί ενώ έδειχναν σκληροτράχηλοι ήταν βρακάκηδες και ο Καπτάν Φατούργος δεν τους πήγαινε τους βρακάκηδες.
Και τώρα θα σας παρουσιάσω τα ονόματα των υποψηφίων.
1) Αρκαδεμένος χειροπόδαρα.
2) Μουτρούχος Αγέλαστος
3) Δάμωνας Ανεγκέφαλος
4) Μαντρόσκυλος Γαυγάκιας
5) Γκορκοτζιόλας Απλοχέρης
6) Βύρων Ακαμάτης
7) Ζαγάρος Σπαθάτος
8) Γκουσγκουντέβας κουβαρδάς.
9) Καμακότσιος Σμυρνιώτης (ως μάγειρας)
10) Τριριμπίμ Τσιριμπόμ
11) Λαμπρακιάς Μπιριμπάκιας
12) Αγάνας Γανωμένος
13) Νικόλαος Πλημμύρας
14) Μανδραγόρας Στίουαρτ.
15) Αμίγκος Κλοτσοσκούφης
16) Κλαρίνας Θεόφραστος
17) Γιούλης Φωτοσκέπαστρος
18) Μούτος Βάζελοκαμμένος
19) Κώτσιος Καπνιάς.
20] Στράτος Πολυλογάς.
21] Χασομεσοχώρας Μίστερ
22] Καρφίτσας Ταχαμουτζής
23] Βελόνας της Σακοράφας.

Όλοι οι πιο πάνω ενημερώθηκαν για το πότε θα γίνει η αναχώρηση, ποιες θα ήταν οι συνθήκες, ποια η αμοιβή τους, ποια τα καθήκοντά τους, για την τυφλή υπακοή στον Καπτάν Φατούργο.

Συμφώνησαν όλοι και ορίστηκε η ημέρα συγκέντρωσης αναχώρησης, ήταν η 17/01/25 από το κρησφύγετο του Καπτάν Φατούργου που βρισκόταν στο νησί Ερείκουσα, βρίσκετε κοντά στην Κέρκυρα. Ως συγκυβερνήτη του ο Καπτάν Φατούργος ζήτησε τον κουμπάρο του τον Mr ALEX με τον οποίο στο παρελθόν είχαν συνταξιδέψει σε πολλές θάλασσες, σε πολλές χώρες και είχαν να διηγούνται φοβερές ερωτικές ιστορίες όταν έπιαναν λιμάνια. Όταν έσμιγαν οι δυό τους οι συζητήσεις κράταγαν μέχρι τις πρώτες πρω'ι'νές ώρες. Σταματούσε ο ένας άρχιζε ο άλλος. Μιλάμε για μεγάλο σόου, ειδικά όταν άρχιζαν να μολογάνε για αλαβάστρινα κορμιά είμασταν όλοι έτοιμη να μπούμε ξανά στο πειρατικό μας. Επίσης, ο Καπτάν Φατούργος ήταν μάστορας στο να διηγείται ανέκδοτα, ήταν ανεπανάληπτος. Φίλε Δημήτρη άφησες μεγάλο κενό.

Εγώ λοιπόν, ο Πειρατής Πούφ, είχα αναλάβει την οργάνωση και εκπαίδευση όλων των δόκιμων πειρατών, αφού πρώτα είχα μία συνάντηση με τον αξιωματικό των ειδικών δυνάμεων, τον σοφό Διδάσκαλο από την Ιστορική και Πνευματική Πιάλεια, ώστε να μας διδάξει τα μυστικά των πολεμικών τεχνών σε κάποια σεμινάρια, ο Διδάσκαλος αποδέχθηκε την πρότασή μου και σύντομα είχαμε κανονίσει να ξεκινήσουν τα μαθήματα.

''Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε θεός κελεύει''.

Δυστυχώς όλα παρέμειναν σχέδια επί χάρτου γιατί τέτοιες μέρες πέρυσι, που ο Καπτάν Φατούργος επέστρεψε στην Κέρκυρα για τις τελευταίες ετοιμασίες, συνέβη το απροσδόκητο!!! Ο Χαρούλης ζήλεψε τη φήμη του Καπτάν Φατούργου και θέλησε να τον πάρει στο δικό του πλήρωμα....

Στις 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ στην ΚΕΡΚΥΡΑ θα τελεστεί το ετήσιο μνημόσυνο του Καπτάν Φατούργου... Δυστυχώς η συγκυρία - οιωνοί τα έφεραν έτσι που να μην μπορώ να παραβρεθώ λόγω του 40ήμερου μνημοσύνου του πεθερού μου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι θάλασσες, λένε, δεν ξεχνούν ποτέ εκείνους που τις αγάπησαν αληθινά.

Ούτε τους πειρατές που τόλμησαν, ούτε τα όνειρα που έμειναν μισά πάνω στον χάρτη.

Κάποιες φορές, οι μεγαλύτερες περιπέτειες δεν βιώθηκαν για να γραφτούν…

αλλά γράφτηκαν για να μη χαθούν.

Και όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται,

όσο θα υπάρχει ένας Poof να αφηγείται

και ένας Καπτάν Φατούργος να κυβερνά — έστω και από αλλού —

οι πειρατικές σημαίες δεν θα κατέβουν ποτέ ολοκληρωτικά.

Καλή αντάμωση, όπου φυσά ο άνεμος της μνήμης.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος πρώην πειρατής.

[BIBLIO] Τα αγαπημένα του Επικούρειου Πέπου ως Επικούρειο Μανιφέστο Ζωής.

Φίλες και Φίλοι καλησπέρα, στις αρχές αυτού του μήνα είχαμε πολλά γενέθλια αγαπημένων προσώπων, Χρηστάκης, Denise, Jonathan, Χρόνια καλά σε όλους και ειδικότερα σε όσους το έχουν ανάγκη. Την ιδέα της σημερινής ανάρτησης μού την έδωσε πριν 15 χρόνια περίπου, ο κ. Χρήστος Μιχαηλίδης, για μένα ο πιο καταξιωμένος δημοσιογράφος τον οποίο παρακολουθώ, στον γραπτό του και στον προφορικό του λόγο τουλάχιστον 30 χρόνια. Αυτό ο δημοσιογράφος ήταν η αιτία που το 2004 με συγκίνησε με ένα άρθρο που είχε γράψει στην ''ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ'' και κίνησα γη και ουρανό, ώστε το όνειρο μιας κοπέλας από την ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ να γίνει πραγματικότητα. Σκέφτηκα τότε να ξεκινήσω κι εγώ να γράφω μία στήλη με τα αγαπημένα μου, και ιδού το αποτέλεσμα. Προφανώς και δεν είναι όλα, είναι κι άλλα πολλά αλλά επειδή κάποιοι φίλοι μού λένε: Μη γράφεις πολλά γιατί μας κουράζεις, το σεβάστηκα αυτό και αφαίρεσα τα μισά. Καλή Ανάγνωση, τα δικά σας αγαπημένα ποια είναι; Σας χαιρετώ με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Άραγε είναι όλα όσα αξίζουν μετρήσιμα;

Κάποια με οικονομικούς όρους ναι, κάποια άλλα είναι απλώς βιώματα που παραμένουν ζωντανά στη μνήμη μου.

Το κείμενο που ακολουθεί δεν γράφτηκε για να εντυπωσιάσει,

ούτε για να δικαιολογήσει μια ζωή.

Γράφτηκε για να τη θυμηθεί, και γιατί όχι να το μιμηθούν κι άλλοι

γιατί είναι ένας κατάλογος μικρών και μεγάλων στιγμών ευτυχίας, είναι μια άσκηση ευγνωμοσύνης,

μια επικούρεια δήλωση ότι το νόημα δεν βρίσκεται στο σπάνιο, αλλά στο συνειδητά βιωμένο.

Εδώ δεν θα βρεις ιδέες αφηρημένες.

Θα βρεις ανθρώπους με ονόματα, τόπους με μνήμη,

γεύσεις, ήχους, βλέμματα, αγκαλιές.

Ό,τι αξίζει, άλλωστε,

δεν ζει στη θεωρία —

ζει στη σχέση.

Αν αυτό το κείμενο μοιάζει με λίστα, είναι γιατί η ζωή, όταν αγαπιέται και βιώνεται, ζητά να ειπωθεί ένα ένα όσα τη συγκρότησαν.

Και αν μοιάζει με εξομολόγηση,

είναι γιατί καμία φιλοσοφία δεν έχει αξία αν δεν περνά πρώτα από την καρδιά.


ΔΟΜΗ – ΕΝΟΤΗΤΕΣ

Οι Άνθρωποι

Φίλοι, δάσκαλοι, οικογένεια, πρόσωπα-σταθμοί

Οι Τόποι

Γοργογύρι, Πιάλεια, Κερκέτιο, Πήλιο, Παρίσι, θάλασσες

Οι Τέχνες & το Πνεύμα

Βιβλία, μουσικές, θέατρο, φιλοσοφία

Η Καθημερινή Ευδαιμονία

Φαγητό, κήπος, λουλούδια, μικρές τελετουργίες

Ο Έρωτας & το Σώμα

Χωρίς ωραιοποίηση, χωρίς ενοχή

Η Μνήμη & η Προσδοκία

Παιδικά χρόνια, απουσίες.


ΓΕΝΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ

Αυτά που έγραψα δεν είναι κάτι το αυτοαναφορικό.

Είναι μαρτυρία τρόπου ζωής.

Δεν εξιδανικεύω·

κατονομάζω.

Και αυτό νομίζω πως είναι σπάνιο.

Σε έναν κόσμο που καταναλώνει εμπειρίες, εγώ κατοικώ μέσα τους.

Σε έναν καιρό θορύβου,

εγώ κρατώ σημειώσεις σιωπής.

Το κείμενο αυτό, το καταθέτω

—χωρίς υπερβολή—

ως επικούρεια παρακαταθήκη.

Έρρωσθε και Ευδαιμονείτε.


Ι. ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ – Η ΣΧΕΣΗ

Να κρατώ στην αγκαλιά μου τον Ιωνάκο και την κόρη μου, ειδικά αυτούς τους δύο για ειδικούς λόγους.♥️♥️

Να βλέπω - με πολύ συγκίνηση - την Μελισσάνθη μου να κρατάει στην αγκαλιά της το σπλάχνο της, τον Ιωνάκο μας, και να τον ταΐζει με ευλάβεια.♥️♥️

Και κρατώ επίσης στην αγκαλιά μου τον Χρηστάκη, τον αγαπημένο μας χαμογελαστό Χρηστάκη που μαζί με τον Ιωνάκο όταν μεγαλώσουν θα πάνε παρέα στην Ιαπωνία.♥️♥️

Να βλέπω ξανά και ξανά τα βιντεάκια με την αγαπημένη μου Ena και τον αγαπημένο μου Rei, τα αγγελούδια της Θάλασσας, εγγονάκια της Eriko.♥️♥️

Να κοιτάζω την φωτογραφία με τον μικρό Ευθύμη την ώρα που ανάβει με ευλάβεια το κερί στην εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους υπέρ υγείας της Βασούλας.♥️♥️

Να συναντώ τους υπέροχους φίλους μου – και ειδικότερα την Αφροδίτη, τον Ηλία, τον Διδάσκαλο και τη Γιώτα, τη Ναυσικά, τον Θέμη, την Αλέκα, τον Κώστα – είτε στον κήπο του Ασκληπιού στην Πιάλεια είτε στον Επικούρειο κήπο στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι, και χάρη σ’ αυτούς τους φίλους της σοφίας να γίνομαι κι εγώ λίγο πιο σοφός και πιο ευτυχισμένος.

Ν’ ακούω κάθε πρωί τον μικρό Ιππότη, τον εγγονό του Θεόφραστου, να φωνάζει:
«Δάσκαλε, με χρειάζεσαι;»
και μετά να του μιλώ για τις Μούσες, για τον Ασκληπιό, για τον Κερκέτη, για τον Όμηρο και τα δύο παιδιά του – την Ιλιάδα και την Οδύσσεια – για τη Συννεφούλα και τη Βροχούλα, κι εκείνος να ακούει με προσήλωση.

Να επισκέπτομαι την Βαγγελιώ, και τον πατέρα Ευθύμιο για έναν καφέ, και να εννοούν τραπέζι με: τυριά από την Αμοργό, ψαρόσουπα, χταπόδι κρασάτο, και καλαμάρι όλα από την Λήμνο, με ταραμοσαλάτα χειροποίητη, και τσίπουρο με γλυκάνισο όλα ευλογημένα.

Να βρίσκομαι στην αγκαλιά της μητέρας μου και να μην ξέρω για πόσο ακόμη θα μπορώ να απολαμβάνω αυτή τη ζεστή αγκαλίτσα.

Να κρατώ στην αγκαλιά μου τον μικρό Απόλλωνα, τον γιο της Διοτίμας μου, την Μαρίλια, τον μικρό Ευθύμη του Λευτέρη της ΟΚΡΑ, και τα ζουζούνια της βαπτιστήρας μου – τον Επικούρειο Κωνσταντίνο και τον πολύτροπο Οδυσσέα.

Να συναντώ ανθρώπους δοτικούς και απονήρευτους, που σε κάνουν να νιώθεις πως ο χρόνος μαζί τους περνά γρήγορα.

ΙΙ. ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ – ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ

Να συζητώ – για την ακρίβεια, να ακούω – ώρες πολλές τον φιλόλογο, φιλόσοφο και συγγραφέα Ηλία Γιαννακόπουλο να μιλάει για φιλοσοφικά θέματα και όχι μόνο.

Να παραβρίσκομαι, γενικά στο πατάρι του Gutenberg και ειδικότερα να ακούω τους αδελφούς Αποστολίδη να αναλύουν Ίψεν και Στρίντμπεργκ, Νίτσε, και Πλάτωνα.

Να παρακολουθώ ομιλίες του καθηγητή Παπαγγελή για την ελληνική γλώσσα και τις μεταμορφώσεις του Οβίδιου.

Να παρακολουθώ ώρες ατελείωτες τα μαθήματα Ιστορίας της κορυφαίας ιστορικού Μαρίας Ευθυμίου.

Να ακούω τον χαρισματικό δάσκαλο καθηγητή Βερτουδάκη, να αναλύει τον Οιδίποδα Τύραννο και να συνειδητοποιώ, την μαγεία των κειμένων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.

Να ακούω πέντε μέρες την εβδομάδα την εκπομπή "καθρέφτης" του Χρήστου Μιχαηλίδη γιατί είναι μια όαση στο άνυδρο τοπίο των ΜΜΕ.

Να ακούω τον καθηγητή Τάσιο και τον επίσης καθηγητή Τάση να μιλούν για την επιστήμη τους και ειδικότερα για το έλλειμμα της παιδείας.

Να διαβάζω ξανά και ξανά τους Έλληνες κλασικούς, γιατί εκεί βρίσκω το παρελθόν μου, και το μέλλον μου.

Να διαβάζω τις μεταφράσεις του Στάντη και του Ήρκου, των αδελφών Αποστολίδη, και να ακούω τις αναλύσεις τους στο διαδίκτυο.

Να ακούω σημαντικές εκπομπές στο ραδιόφωνο, με τον Δαυίδ Ναχμία, και τον Χρήστο Παπαγεωργίου στο τρίτο πρόγραμμα, να παρακολουθώ επίσης αξιόλογες ομιλίες στο διαδίκτυο, όπως π.χ. το κανάλι του κ. Μπαλτάκου και του κ. Μαρινάκη του οικονομολόγου.

ΙΙΙ. ΟΙ ΤΟΠΟΙ – Η ΜΝΗΜΗ

Να αγναντεύω το Κερκέτιο Όρος με δέος, ειδικά το Τρύπιο Λιθάρι και την Κορυφή ''ΑΣΤΡΑΠΗ'' όπου δύο φορές αξιώθηκα να ζήσω μαγικές στιγμές.

Να περπατώ στο μονοπάτι του Κεφαλοπόταμου και να ακούω το κελάρυσμα του νερού, επιστρέφοντας στα παιδικά μου χρόνια τότε που περνούσα εκεί πολλές ώρες πιάνοντας μουρμουρίτσες, και νεροφίδες, και αν τύχαινε και καμιά καραβίδα.

Να διοργανώνω βραδιές ποίησης και μουσικής στην Αυλή των Θαυμάτων στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι παρέα με τις Μούσες και τις Νύμφες.

Να βγαίνω το πρωί στην αυλή των θαυμάτων και να βρίσκω κρεμασμένη στα κάγκελα του αυλόγυρου, μια τσάντα με φρούτα του κήπου που άφησε η θεία Ελένη, η μητέρα του Γιούλη.

Να βρίσκομαι ξανά και ξανά στο Πήλιο, τον μεγάλο έρωτα - προορισμό των καλοκαιρινών μας διακοπών, εκεί όπου μας περίμενε η αγαπημένη μας Βαγγελίτσα που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας.

Να επισκέπτομαι για καλό φαγητό και καλούς μεζέδες - πάντα με καλή παρέα - τ' Αλώνια στην Πιάλεια, και το Χάνι του Γώγου στην Παλαιοκαριά με τους υπέροχους ιδιοκτήτες.

Να ταξιδεύω στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στην Ιαπωνία, στη Νότια Αφρική πάντα με καλή παρέα αγαπημένων προσώπων.

Να περπατώ δίπλα στη θάλασσα με τον Μανδραγόρα και να βρίσκω μύδια και αχινούς για το μεσημεριανό μεζεδάκι.

Να παραθερίζω στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι περιμένοντας εκλεκτούς φίλους για φιλοσοφικές και ποιητικές συζητήσεις και ο Διδάσκαλος να απαγγέλλει στίχους του μέγιστου ποιητή Επικούρειου Πέπου.

Να συνομιλώ και να συναντώ φίλους από την εποχή της στρατιωτικής μου θητείας, τον Παναγιώτη, τον Ντίνο, τον Μανδραγόρα, και τον Γιάννη και να αναπολούμε τα όμορφα χρόνια που περάσαμε μαζί.

IV. Η ΤΕΧΝΗ – Η ΑΙΣΘΗΣΗ

Να διαβάζω βιβλία, πολλά βιβλία:
Όμηρο, Σοφοκλή, Αισχύλο, Ευριπίδη, Νισίντα Κιτάρο, Μιγιαμότο Μουσάσι, Μάρκο Αυρήλιο, Πλάτωνα, Θουκιδίδη, Σαίξπηρ, Ίψεν, Στρίντμπεργκ, Νίτσε, Γκαίτε, Μέλβιλ, Καβάφη, Γιαννακόπουλο.

Ν’ ακούω την 9η του Μπετόβεν, τη 5η του Μάλερ, το Κονσέρτο για πιάνο αρ. 5 ''ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ'', τα βραδεμβούργια κονσέρτα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπάχ, του Βάγκνερ τον ιπτάμενο Ολλανδό και τον Λεογκρίν, την ΤΡΑΒΙΑΤΑ του Βέρντι, την μικρή νυχτερινή μουσική και την την συμφωνία αρ. 40, και τον Μαγικό Αυλό του Μότσαρτ, Λεογκρίν, τις Πολωνέζες του Σοπέν, κάθε τραγούδι του Χατζιδάκι, του Λοΐζου, του Κογιουμτζή.

Να ακούω την γλυκολάλητη Χρύσα Νταή να απαγγέλει τον "Αμερικάνο" του Παπαδιαμάντη και να νιώθουν τα ώτα μου απέραντη ακουστική ηδονή.

Να δανείζω βιβλία στην δασκάλα μου την κ. Μάρθα που είχα στο δημοτικό. Η κυρία Μάρθα ήταν η αιτία που αγάπησα τα γράμματα.

Να παρακολουθώ θέατρο στην Επίδαυρο ξανά και ξανά, και νοερά να επιστρέφω στην κλασική αρχαιότητα, και στο Ηρώδειο να παρακολουθώ συναυλίες κλασικής μουσικής.

Να βλέπω ξανά και ξανά τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών, το Σογκούν, και τον τελευταίο Σαμουράι.

V. ΤΟ ΣΩΜΑ – Ο ΕΡΩΤΑΣ

Να ζωγραφίζω γυναικεία γυμνά μοντέλα στο ατελιέ μου και στη φύση χωρίς να μ' ενοχλεί η Λόλα τις ώρες της δημιουργίας.

Να παρατηρώ τα σαρκώδη χείλη και τα στητά στήθη που διαλαλούν τον ερωτισμό τους.

Να απολαμβάνω την ανατολή μαζί με την Λόλα, από την προνομιακή θέση "κοκκινοπήλια" και μετά το καλωσόρισμα, να ξεκινάμε την συλλογή της ρίγανης και τόνατάλλο.

Να κάνω τρυφερό έρωτα στο βουνό με την Λόλα, ανάμεσα στα αρωματικά βότανα και τα κελαηδίσματα των πουλιών.
Χωρίς ενοχή.
Χωρίς εξήγηση.

VI. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ

Να μαγειρεύω για φίλους.
Να φροντίζω τα λουλούδια.
Να πίνω κρασί με καλή παρέα.
Να ακούω τη βροχή στα τσίγκια.
Να περπατώ ξυπόλητος στο χώμα.
Να μη βλέπω τηλεόραση.
Να βρίσκω τη χαρά στο απλό.
Να επισκέπτομαι ξανά και ξανά το καλύτερο ταβερνομαγειρίο της Αθήνας, την κ. Ματίνα με φίλους για γκουρμέ γεύσεις.
Να γράφω ποίηση και να πλάθω αληθινές ιστορίες, με αποτέλεσμα κάποιοι γνωστοί και φίλοι να θεωρούν πως όλα αυτά είναι μυθοπλασίες, ενώ εγώ περιγράφω απλά τις αλήθειες μου.
Να βλέπω ανθρώπους που γελούν πραγματικά και όχι για άσκηση των χειλιών τους.
Να μεθώ με το άρωμα της Φλαμουριάς και της Μανόλιας.
Να νιώθει ευδαίμων ο ουρανίσκος μου με τα γευστικά ντολμαδάκια της Λόλας.
Να συναντιέμαι με τον φίλο μου τον Σαμάνο και την Βασούλα που με την καλοσύνη τους και τον γλυκό τους λόγο να ηρεμούν τις ψυχές μας.

Να καταγράφω τις σκέψεις μου με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα τις διαβάσει ο Ιωνάκος μας, η Ena και ο Rei.
Να βλέπω την Μελισσάνθη μου να κρατάει στην αγκαλιά της το σπλάχνο της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Φίλες και φίλοι, αγαπητά μέλη της ΠΗΕΦ, της ΟΚΡΑ, της ΛΟΓ, και της ΟΜΑΣ να έχετε υπόψιν σας πως όσα γράφτηκαν εδώ δεν είναι επιθυμίες για το μέλλον.
Είναι αποδείξεις ζωής.
Δεν ζητούν να πραγματοποιηθούν.
Έχουν ήδη συμβεί.
Και αν κάποτε κάποιος – παιδί ή εγγόνι, π.χ. ο Ίωνας – τα διαβάσει, δεν χρειάζεται να καταλάβει τα πάντα.
Αρκεί να νιώσει ότι
η ζωή μπορεί να είναι ήσυχη,
γεμάτη, και βαθιά ανθρώπινη.
Αν κάτι από αυτά σας άγγιξε, ίσως αξίζει να γράψετε κι εσείς τη δική σας λίστα.

Επικούρειος Πέπος

01/01/2026 ΤΟ ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΧΑ'Ι'ΚΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΑΝΚΑ ΤΟΥ ΠΕΠΕ σαν σιωπές που άνθισαν.

Φίλες και Φίλοι καλησπέρα, τα πιο κάτω ποιήματα [ Χα'ι'κού και Τάνκα] όπως προείπα είναι το απόσταγμα πολλών ετών και πολλών βιωμάτων. Σκέφτηκα να τα συγκεντρώσω όλα στην σημερινή ανάρτηση και να τα αφιερώσω σε δύο μωρά, σε δύο πολύ αγαπημένα μου μωρά, τον Ιωνάκο μας και τον Χρηστάκη μας. Σ' αυτούς τους δύο μικρούς ήρωες μας αφιερώνω την σημερινή μου ανάρτηση και τα πνευματικά μου δικαιώματα επίσης. Από αυτή την συλλογή, η οποία στο μέλλον ευελπιστώ ν' αφήσει το δικό της στίγμα, θα επιθυμούσα ο Ιωνάκος και ο Χρηστάκης να απαγγείλουν κάποια στιγμή ποιήματα μου στην Ιαπωνία παρουσία της Ena και του Rei. Ειρήσθω εν παρόδω να σας πως πως τα Χα'ι'κού και τα Τάνκα είναι τρόπον τινά κάτι σαν την δική μας Λακωνική σοφία. 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Τα χαϊκού του Πεπέ και τα τάνκα δεν γράφτηκαν για να εντυπωσιάσουν, κάθε άλλο.
Γράφτηκαν για να αναπνεύσουν, πρώτα τα ποιήματα και μετά ο ποιητής.
Είναι μικρές χαρακιές στον χρόνο:
στιγμές φύσης, απώλειας, έρωτα, φόβου, μνήμης, καλοσύνης, ειρωνείας.
Άλλοτε ψίθυροι, άλλοτε κραυγές χαμηλόφωνες.
Ο ποιητής εδώ δεν παρατηρεί απλώς τον κόσμο.
Συμμετέχει, πληγώνεται, αγαπά, απορεί.
Το χαϊκού δεν είναι φόρμα· είναι στάση ζωής.
Και το τάνκα γίνεται γέφυρα ανάμεσα στο άτομο και το συλλογικό.

(ΜΕΡΟΣ Α΄)
ΕΝΟΤΗΤΑ Ι
ΦΥΣΗ – ΚΥΚΛΟΣ – ΧΡΟΝΟΣ
Εδώ η φύση δεν είναι σκηνικό· είναι δάσκαλος.

Ένα ζευγάρι χελιδόνια
ετοιμάζουν τη φωλιά τους.
Καλώς ορίσατε απεσταλμένοι
αγγελιαφόροι της Άνοιξης.

Γαλαξίας
στίγμα ανθρώπου;
κόκκος άμμου.

Όταν το φως ξαπλώνει
κι ουρανός σκοτεινιάζει
τ' αστέρια ποιος τ' ανάβει;

Στο ποτάμι του χωριού
πέφτει ένα πλατανόφυλλο
σεμνά και ταπεινά χωρίς κραυγές.

Χειμώνας,
το Κερκέτιον όρος
χαμένο στην ομίχλη
ορατότης μηδέν.

Βροχερή μέρα
στο Γοργογύρι
Χαρά θεού, το ποτάμι γέμισε.

Η Μέλισσα και το Μερμήγκι
παράδειγμα προς μίμηση
και όχι προς αποφυγή.

Tα άνθη της Μανόλιας
τον Μα'ί'ο ανθίζουν
προς χάριν του Πούφ.

Κερκέτιος αγέρας φύσηξε
άρωμα Ρίγανης και Φλαμουριάς

φέρνει στα ρουθούνια μας.

Σχόλιο Heriko:
Η λιτότητα εδώ λειτουργεί ιδανικά. Η φύση γίνεται μέτρο, όχι διακόσμηση.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΙ
ΕΡΩΤΑΣ – ΒΛΕΜΜΑ – ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Ο έρωτας δεν εξιδανικεύεται· εκτίθεται.

Ένα κορίτσι, σαν δροσοσταλιά,
μια αγάπη σαν το φως που καίει
ιδού η ευτυχία.

Στα όψιμα άνθη της καρδιάς μου
οι έρωτες που φεύγουν
κοντοστάθηκαν.

Αν μ’ αγαπάει;
Δεν αμφιβάλλω
απλά δεν είμαι σίγουρος.

Στο ραντεβού μας
περιμένω να φανείς
ανυπόμονα.

Ποια ήταν η πιο όμορφη μέρα
της ζωής μου με ρώτησες,
κι εγώ γεμάτος απορία
πρόφερα τ’ όνομά σου.

Φύλλα ξερά/
Κορίτσια χλωμά/
Όλα απότιστα!! Τι κρίμα..

Δύο μάτια σαν σπαθιά/
Του κλέψανε την καρδιά 
Κι όμως αθωώθηκαν.

Άνθη κοπελιάς/
Πέφτουν στον ύπνο μου/
Εκείνη την ώρα με ξυπνά η συμβία μου, 

σύμπτωση;

Σχόλιο Heriko:
Εδώ διακρίνεται η ελληνική ευαισθησία: λιγότερο ιαπωνική απόσταση, περισσότερη καρδιά. Και αυτό είναι προτέρημα.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΙΙ
ΣΩΜΑ – ΦΘΟΡΑ – ΘΝΗΤΟΤΗΤΑ
Ποιήματα γενναία. Δεν αποστρέφουν το βλέμμα.

Αναμονή!!!
προθάλαμος χειρουργείου
καρκίνος τέλος;

Γυναικείος μαστός
πηγή ερωτισμού
φωλιά καρκίνου;

Να κλέψω χρόνια;
από πού
και πόσα;

Μαλλιά λευκά
άρα σοφές σκέψεις
και σοφά λόγια;

Ελληνική κοινωνία 2025

Ατελείωτες οι ώρες μοναξιάς
ανάμεσα σε κόσμο.

Κυλάει το αίμα
τα βλέφαρα τρεμοπαίζουν
άρα είμαι ζωντανός;

Γελάνε τα παιδιά;
Χορεύουν τ' άστρα.
Κλαίνε τα γηρατειά;
Έλλειμμα ανθρωπιάς.

Σχόλιο Heriko:
Εδώ το χαϊκού αγγίζει υπαρξιακή ποίηση πρώτης γραμμής. Καμία ωραιοποίηση.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙV
ΜΝΗΜΗ – ΑΠΟΥΣΙΑ – ΑΝΤΙΟ

Τρία χρόνια απουσίας
Μεγάλο το κενό
Μεγάλος και ο πόνος.

Οι μνήμες είναι
οι πιο πολύτιμες αποσκευές μας
πρέπει να τις φροντίζουμε.

Άκουγε νότες/
Δεν έβλεπε χρώματα/
Άκουγε κύματα/
Δεν έβλεπε θάλασσα/
Κι όμως επέζησε.

Κάποτε Αρμένιζε στα πέλαγα/
Τώρα πια κλεισμένος σ' ένα βιβλιοπωλείο/
Ταξιδεύει νοερά, περιμένει χρησμό.

Με πολλές σιωπές
και τους λυγμούς των φίλων
θα πούμε αντίο.
Στον Καπτάν Φατούργο.

Η καταιγίδα όταν ήρθε
δεν άλλαξε μόνο τα χρώματα,

αλλά γκρέμισε και ψυχές.

Όταν της είπε φύγε...
δεν φαντάστηκε πως εκείνη
θα κλείδωνε την πόρτα της καρδιάς της.

Σχόλιο Heriko:
Εδώ η ποίηση λειτουργεί ως τελετουργία μνήμης.


ΜΕΡΟΣ Β΄
ΕΝΟΤΗΤΑ V
ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΚΡΙΣΗ ΑΞΙΩΝ
Εδώ ο ποιητής δεν σιωπά. Παρατηρεί και παίρνει θέση, χωρίς διδακτισμό.

Μάταιοι θνητοί
Γιατί τόσο μίσος
από τους οπαδούς του «Αγαπάτε Αλλήλους»;

Αχαριστία;
όχι ευχαριστώ
δεν θα πάρω.

Άδεια βλέμματα χωρίς
καλοσύνη —
τι να τα κάνεις τα μεγάλα σπίτια
όταν η ψυχή είναι άδεια;

Κάποτε δεν είχαμε τίποτα
και τα είχαμε όλα.
Τώρα τα έχουμε όλα
και δεν έχουμε τα πιο βασικά.

Όλοι οι καλοί χωράνε/
Έτσι έλεγαν οι γονείς στα παιδιά τους/
Αργότερα οι ίδιοι δεν χωρούσαν 

στα σπίτια των παιδιών τους!!

Ένταση κι απογοήτευση αντικρίζω
στα βλέμματα των νέων·
έχασαν την ελπίδα;

Σχόλιο Heriko:
Η κοινωνική ματιά είναι συμπυκνωμένη, καθαρή, ανθρώπινη. Δεν κατηγορεί· θρηνεί.

ΕΝΟΤΗΤΑ VI
ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ – ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ
Τα χαϊκού εδώ λειτουργούν σαν αφορισμοί χαμηλής φωνής.

Μηδέν Άγαν!
Γνώθι σαυτόν!
Τα πάντα ρεί!

Αυτό είναι το πεπρωμένο μας.

Ζούμε σαν σκιές
και πεθαίνουμε
σαν άνθρωποι.

Ο θάνατος που θα έρθει
δεν τον κάλεσε κανείς
κι όμως κάποιον θα πάρει.

Χρόνια τώρα
μ’ ένα σκοινί αόρατο
κάποιοι δένουν τις ελπίδες μας.

Είσαι καλός;
Έχεις αγαθή ψυχή;
Τα πιράνχας θα έρθουν
Σύντομα.

Σχόλιο Heriko:
Η σκέψη δεν βαραίνει· αιωρείται. Αυτό είναι αληθινή φιλοσοφία.

ΕΝΟΤΗΤΑ VII
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ – ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ – ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ
Εδώ εμφανίζεται το πρόσωπο πίσω από τον λόγο: Πεπέ, Poof, φίλοι, μούσες.

Ο ποιητής
το πρώτο τζιτζίκι
λαλιά του Poof.

Λόλα, λάμπεις απόψε,
Χίλιοι ήλιοι μέσα σου
Καίνε τα πάντα.

Τ’ ολόγιομο φεγγάρι
κρατάει στα χέρια του ο Πεπέ·
πού θα το χαρίσει άραγε;

Στην καρδιά του Πεπέ
τετράφυλλα τριφύλλια ανθίζουν —
πού θα τα χαρίσει;

Πεπέ, πώς περνάς τον καιρό σου;
ρώτησαν οι Μούσες
μιλώντας για σας.

Σχόλιο Heriko:
Ο Πεπέ γίνεται σύμβολο καλοσύνης, προσφοράς, μνήμης. Όχι εγώ· εμείς.

ΕΝΟΤΗΤΑ VIII
ΜΥΘΟΣ – ΟΝΕΙΡΟ – ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ
Η φαντασία συνομιλεί με την αρχαιότητα και το ασυνείδητο.

Στον απάνεμο όρμο της Ιοκάστης
αγκυροβόλησε ο Οιδίπους,
χωρίς να γνωρίζει πως από εκεί ξεκίνησε.

Άκουγα χοές
χωρίς να βλέπω πρόσωπα —
απάντησε ο Τειρεσίας.

Από το πίσω μέρος του φεγγαριού
κάποιοι βγαίνουν το βράδυ
και μας κοιτάζουν παράξενα.

Σχόλιο Heriko:
Ο μύθος εδώ δεν είναι αναφορά· είναι βίωμα σύγχρονο.

ΕΝΟΤΗΤΑ IX
ΕΛΠΙΔΑ – ΦΩΣ – ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Η συλλογή κλείνει με την ελπίδα πως ο νέος χρόνος θα φέρει καλά νέα σ' αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Ανατολής φως
πορτοκαλοκίτρινο —
όμορφος κόσμος
γεμάτος ελπίδα.

Ανοίγει ξανά το παράθυρο,
ο γαλάζιος ουρανός·
ήλιος για να φανεί.

Όταν ανοίγει
την πόρτα της καρδιάς της
ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο.

Στάξε στην ψυχή μου
μια στάλα καλοσύνης
κι ανάβει ο ήλιος τα μεσάνυχτα.

Καθώς γράφω τα Χα'ι'κού
Τρέμω μη φύγεις πάλι
Μούσα μου και μείνω μόνος.

Σχόλιο Heriko:
Η ελπίδα εδώ δεν υπόσχεται. Επιμένει.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Τα χαϊκού του Πεπέ - Fuji Tomo Kazu και τα τάνκα
δεν ζητούν να εξηγηθούν.
Ζητούν να συνοδεύσουν, να κατανοηθούν.
Είναι γραμμένα από κάποιον
που έμαθε να κοιτάζει, να παρατηρεί, 
να πονά,
να αγαπά,

να ερωτεύεται,
και να σιωπά όταν χρειάζεται.
Αν ο κόσμος σωθεί,
θα σωθεί όχι από μεγάλες ιδέες,
αλλά από τέτοιες μικρές αλήθειες.

Επικούρειος Πέπος - Fuji Tomo Kazu.

[ΒΙΒΛΙΟ] 01/01/26 ''ΘΑΛΑΣΣΑ'' Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΕΝΔΥΜΙΩΝΑ μία συγκλονιστική ιστορία αγάπης. Καλή Χρονιά!!!

Φίλες και Φίλοι, αγαπητοί συναθλητές της Ουτοπίας και των ρομαντικών ιστοριών καλημέρα! Σήμερα θα σας διηγηθώ μία απίστευτη μεν, αλλά αληθινή ιστορία αγάπης που ο κύκλος της θα κλείσει στις 07/07/26 ανοίγοντας έναν άλλο κύκλο πιο συναρπαστικό, πιο γοητευτικό και σίγουρα με πολλές όμορφες ανατροπές, σήμερα λοιπόν θα σας διηγηθώ την ιστορία του Ενδυμίωνα. Ο Ενδυμίωνας είναι φίλος και τακτικός αναγνώστης του ιστολογίου της Λ.Ο.Γ. εδώ και αρκετά χρόνια. Διάβασε την δική μου ιστορία με την Σάννα και την Ritha και θυμήθηκε την δική του - σχεδόν παρόμοια - δική του αλησμόνητη - συγκλονιστική ιστορία αγάπης και με παρακάλεσε να την αναρτήσω στο δικό μας φιλόξενο ιστολόγιο. Όση ώρα μου μιλούσε, και κατέγραφα στο κασετόφωνο αυτά που μου έλεγε, θυμήθηκα την δική μου περιπέτεια, συγκινήθηκα πάρα πολύ. Τελικά οι ιστορίες που δεν έχουν ειπωθεί είναι πιο πολλές και πιο συγκλονιστικές από αυτές που γνωρίζουμε. Η ιστορία του Ενδυμίωνα ξεκινάει το 1990 ήταν η χρονιά που είχε επισκεφθεί την Ιαπωνία, ήταν 30 ετών. Η ιστορία, - που θα μπορούσε να είναι και δική μας- μας μιλάει για την ιστορία της Θάλασσας όχι δεν πρόκειται για τη γνωστή Θάλασσα, μιλάει για την Θάλασσα της καρδιά του, μιλάει για την πανέμορφη κόρη που έχει στην Ιαπωνία και το όνομά της το γράφει ακριβώς έτσι ''Θάλασσα''  το όνομα ήταν επιλογή της μητέρας της. Την επεξεργασία του κειμένου την είχα κάνει το διάστημα που ήμουν στο χωριό [25-29/12] είχα υποσχεθεί στον Ενδυμίωνα πως με την δική του ιστορία θα ξεκινούσα και θα καλωσόριζα το νέο έτος, και παρότι σήμερα είμαι με πυρετό, κράτησα την υπόσχεσή μου. Αυτό σημαίνει συνέπεια και όχι να έχεις πυρετό και να μπαίνεις στο λεωφορείο χωρίς μάσκα.

Πάμε λοιπόν.

Αγαπητέ Πέπο, όταν είχα επισκεφθεί την Ιαπωνία είχα ερωτευθεί μια πανέμορφη νεράιδα, την σαγηνευτική και ελκυστική Heriko ήταν ένας έρωτας κεραυνοβόλος, και καρπός αυτής της σχέσης, μιας θεϊκής σχέσης, είναι η νεράιδα που γεννήθηκε στις 18/04/91 Εκείνη την περίοδο είχαμε δύο επιλογές,

α' να μείνω εγώ στην Ιαπωνία,
β' να έρθει η Ηeρίko στην Ελλάδα,
οι γονείς της ως μοναχοκόρη που ήταν δεν της το επέτρεψαν αυτό-και πολύ σωστά έκαναν- εγώ δυστυχώς δεν τόλμησα τότε να πάρω τη μεγάλη απόφαση, κι έτσι ένας μεγάλος έρωτας δεν είχε αίσιο τέλος. Η Heriko όπως έμαθα πολύ αργότερα - από την κόρη μας - έμαθε άπταιστα Ελληνικά, και ήταν αυτή που επέλεξε να δώσει στην κόρη μας το όνομα Θάλασσα! Δίδαξε επίσης στην κόρη μας τα Ελληνικά, και της διάβαζε Όμηρο, Πλάτωνα, Επίκουρο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Θουκυδίδη, Αισχύλο και Σαπφώ.
Λίγο πριν πεθάνει, - πέθανε στις 26/04/2014 - ζήτησε από την Θάλασσα να της υποσχεθεί πως τον φάκελο που της παρέδωσε θα τον άνοιγε μετά το θάνατό της, γνώριζε πως σύντομα θα πέθαινε, ήταν άλλωστε γιατρός και γνώριζε πως η αρρώστια της δεν θα της επέτρεπε να ζήσει για πολύ.

Αυτό και έπραξε η κόρη μας, η κόρη μας που εγώ αγνοούσα την ύπαρξή της. Σ' εκείνη την επιστολή είχε ζητήσει από την Θάλασσα να με βρει και να μου παραδώσει την επιστολή, που ήταν για μένα, υπό μία προϋπόθεση, να την ανοίξω 24 ώρες μετά τη συνάντησή μας!! Αυτή η συνάντηση έγινε στις 23 Μα'ί'ου του 2019 στο καφέ του Μουσείου της Ακρόπολης, η Keiko, έτσι μου είπε τότε πως ήταν τ' όνομά της, μου ζήτησε το άνοιγμα της επιστολής να γίνει στον ίδιο χώρο αλλά την επόμενη μέρα!!! Και το κυριότερο να είμαι μόνος μου!! Όλα αυτά μου φάνηκαν πάρα πολύ παράξενα αλλά δεν έφερα καμία αντίρρηση γιατί η κοπέλα που είχα μπροστά μου ήταν τόσο γλυκιά, που δεν τόλμησα ν' αντισταθώ, αλλά ούτε και να ρωτήσω πολλά, άλλωστε ο χρόνος ήταν τόσο λίγος. Σ' εκείνη, τη μιας ώρας συνάντηση είχα μπροστά μου ένα θεϊκό πλάσμα που είπε πως κάποιοι φίλοι από Ιαπωνία, ήθελαν να μου κάνουν μια πολύ μεγάλη έκπληξη!! επειδή είχα αρκετούς φίλους στην Ιαπωνία δεν μου φάνηκε παράξενη η τρόπον τινά επιθυμία τους. Που να φαντασθώ  Mr Pepo πως εκείνη τη στιγμή είχα μπροστά μου την κόρη μου την Θάλασσα και όχι την Κέ'ι'κο που μου είπε η ίδια πως ήταν το όνομά της;

Πράγματι της έδωσα το λόγο μου πως θ' ανοίξω τον φάκελο την επόμενη της συνάντησης!! (Γιατί να κρατάω πάντα το λόγο μου Mr Pepo;)
Όλα αυτά, και άλλα πολλά, τα έμαθα όταν διάβασα την επιστολή της Herikο την επόμενη μέρα, και μάλιστα στο ίδιο τραπέζι. Αυτή ήταν η επιθυμία της Keiko και όφειλα να τηρήσω την υπόσχεση που της είχα δώσει.
Φαντασθείτε τώρα αγαπητέ μου κύριε Πέπο το σοκ που έπαθα όταν άρχισα να διαβάζω την επιστολή. Ήταν μια απίστευτη, αλλά αληθινή ιστορία, η νεράιδα που ήταν κοντά μου πριν 24 ώρες
ήταν κόρη μου!! Ήταν η Θάλασσα και όχι η Keiko.
Η γραπτή επιθυμία της Heriko, της μητέρας της, ήταν πως έπρεπε να σεβαστώ αυτά που ζητούσε από μένα, ένα από αυτά ήταν πως δεν έπρεπε πριν την 07/07/19 να ανακοινώσω σε κανέναν το περιεχόμενο της επιστολής, ούτε καν στην οικογένειά μου, [ξέχασα να σας πω πως εντωμεταξύ εγώ είχα ήδη δημιουργήσει στην Ελλάδα την δική μου οικογένεια], ούτε και να προσπαθήσω να βρω την κόρη μας στο μεσοδιάστημα εκτός, και αν η ίδια έπαιρνε την πρωτοβουλία να επικοινωνήσει μαζί μου πιο πριν!!! Καταλαβαίνετε ελπίζω την αναστάτωσή μου, και την αγωνία μου, η κόρη μου γνώριζε όταν συναντηθήκαμε πως εγώ ήμουν ο πατέρας της, εγώ όμως το αγνοούσα. Τότε Mr Pepo ήταν που ξεκίνησα τη ζωγραφική, και την ξυλογλυπτική προκειμένου να ''εξαερώσω'' την αγωνία μου, κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει κάτι -εκτός από τη δίδυμη αδερφή μου- που όταν ήρθε τον Αύγουστο του 2019 κάποια στιγμή που ήμασταν στον κήπο με ρώτησε: αδερφέ μου, αυτό που σε απασχολεί θα πρέπει να είναι πάρα πολύ σοβαρό, γιατί δεν μου ανοίγεις τη καρδιά σου;

Αυτό και έκανα, όταν έφυγε της έδωσα αντίγραφο της επιστολής, έμεινε κι αυτή άφωνη. Είχα μεγάλη αγωνία, τι θα έπραττε η κόρη μου; Ποια απόφαση θα έπαιρνε; Υπήρχε ένας γρίφος, Αν η απόφαση τής Θάλασσας ήταν θετική, δηλαδή αν θα επιθυμούσε να βρεθούμε ξανά, θα ελάμβανα δύο φωτογραφίες της που θα σήμαινε πως επιθυμούσε να συναντηθούμε, και να ζήσει μαζί μας, η τέλος πάντων να έχουμε την απαραίτητη επαφή ως πατέρας με την κόρη του, αν ήταν αρνητική θα ελάμβανα μία φωτογραφία όπου ήμουν εγώ μαζί με την μητέρα της, αυτό θα σήμαινε το τέλος, όσο περνούσαν οι ώρες και οι μέρες, η αγωνία μου φούντωνε. Εντωμεταξύ Mr Pepo δεν ήξερα πως να χειριστώ το θέμα με την γυναίκα μου και την κόρη μου, πως άραγε θα το έπαιρναν όταν κάποια στιγμή θα αναγκαζόμουν να τους παρουσιάσω την κόρη μου; Πως θα αντιδρούσαν; Εσείς κύριε Πέπο ήσασταν τυχερός που η γυναίκα σας και η κόρη σας αντέδρασαν θετικά και αγάπησαν την Σάννα χωρίς να σας δημιουργήσουν κανένα πρόβλημα. Μακάρι να είχα κι εγώ την ίδια αντίδραση, με την προυπόθεση βέβαια πως θα ήθελε η κόρη μου από την Ιαπωνία να γίνει μέλος της οικογένειας.

Ποιος μπορούσε εκείνη την περίοδο να καταλάβει κύριε Πέπο, γιατί επισκεπτόμουν τόσο συχνά τη θάλασσα; Ποιος μπορούσε τότε να καταλάβει γιατί εγώ ζωγράφιζα πολλά θαλασσινά τοπία; Ποιος μπορούσε εκείνη την περίοδο της μεγάλης αγωνίας να καταλάβει γιατί ο Ενδυμίωνας ήταν τακτικός θαμώνας του καφέ στο Μουσείο της Ακρόπολης;
Ελάτε τώρα για λίγο στη θέση μου Mr Pepo, όταν λίγες μέρες μετά στις 05.30 ενώ ήμουν συνεπαρμένος από το βιβλίο που διάβαζα με τίτλο ''ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΚΛΑΣΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ'' ακούω τον θόρυβο που κάνει το κινητό όταν λαμβάνει κάποιο μήνυμα, και ανοίγοντάς το, γεμάτος αγωνία, βλέπω τις δύο φωτογραφίες της Θάλασσας!!!!

Πετάχτηκα πάνω από τη χαρά μου. 
Εννοείται πως δεν είχα κλείσει μάτι όλη τη νύχτα από την αγωνία μου, και από τη στιγμή που είδα τις φωτογραφίες δε χόρταινα να θαυμάζω την κόρη μου, ήμουν πολύ χαρούμενος για την απόφαση της Θάλασσας. Μετά από αυτό σκέφτηκα πως ήταν καιρός να πια εξηγήσω στην εδώ κόρη μου και στην γυναίκα μου όλη την ιστορία και ας αποφάσιζαν αυτές για το τι έπρεπε να γίνει.  
Θα ήταν μία δύσκολη απόφαση αλλά έπρεπε να δούμε με ψυχραιμία τα νέα δεδομένα. Αν Mr Pepo είχα διαβάσει πιο πριν την δική σας ιστορία θα ήταν πιο εύκολο να χειριστώ την υπόθεση, ποτέ όμως δεν είναι αργά.
Όταν με το καλό γίνει το επόμενο βήμα, δηλαδή ο ερχομός της στη Ελλάδα, και η ένταξή της στη οικογένεια, ελπίζω χωρίς προβλήματα, οπότε θα έχω δυο κόρες θα ήθελα να παραστεί τε στη μεγάλη γιορτή που θα κάνουμε για τον ερχομό της Θάλασσας. [αυτό τελικά θα γίνει στις 07/07/26 εκτός απροόπτου] Δεν έγινε πιο νωρίς γιατί Mr Pepo η κόρη μου η Θάλασσα παντρεύτηκε και μου χάρισε δύο εγγονάκια οπότε αυτή τη στιγμή έχω βρεθεί με τρία εγγόνια.
Εντωμεταξύ η Heriko, η μητέρα της Θάλασσας, δηλαδή ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας, είχε αποφασίσει από την πρώτη στιγμή να κρατήσει τον καρπό της ολιγοήμερης σχέσης μας, μου είχε πει τότε, πως έπαιρνε τότε κάποιο χάπι αντισυλληπτικό γι' αυτό και δεν είχαμε λάβει κάποιο μέτρο προφύλαξης, άρα από την πρώτη στιγμή είχε πάρει μια απόφαση πολύ τολμηρή, είχε αποφάσισε να κρατήσει τον καρπό εκείνης της σχέσης μας. Όπως μου είπε η Θάλασσα η μητέρα της δεν ανακοίνωσε ποτέ σε μένα αυτή της την απόφαση γιατί εφόσον είχα αποφασίσει να μην μείνω στην πατρίδα της, δεν ήθελε να αναστατώσει τη ζωή μου.
Heriko ήσουν Υπέροχη! ήσουν Μοναδική! ήσουν Ερωτική, και κυρίως ήσουν η τέλεια Μητέρα, η τέλεια Παιδαγωγός. Σ' ευχαριστώ για όλα. Ελπίζω σύντομα, εκτός απροόπτου, να έχουμε κοντά μας την δική μας Θάλασσα για να κολυμπήσουμε στην αγκαλιά της.
Mr Pepo,
Είμαι ερωτευμένος!!!
Παντού κυκλοφορεί!!!
Τούτη εδώ η φήμη...
Μα όταν αγαπώ αληθινά!!
κανείς δεν το μαθαίνει!!!

Μr Pepo, θα ήθελα όπως σας είπα, να παραβρεθείτε στο μεγάλο τραπέζι που θα κάνουμε όταν έρθει η κόρη μου από την Ιαπωνία με την οικογένειά της, λησμόνησα να σας πω πως η κόρη μου από την Ελλάδα επισκέφθηκε την αδερφή της στην Ιαπωνία την περασμένη άνοιξη και είναι ενθουσιασμένη που το μωράκι της θα έχει δύο ξαδερφάκια, και κυρίως που η ίδια βρέθηκε να έχει μία αγαπημένη αδερφή, όσο για την γυναίκα μου είναι τόσο καλή που αγάπησε από την πρώτη στιγμή την δεύτερη κόρη της, έτσι νιώθει για την Θάλασσα, ανυπομονεί να τους γνωρίσει, εννοείτε πως δεν δέχεται κουβέντα για το που θα μείνουν όταν θα έρθουν στην Ελλάδα, συγκεκριμένα της έχει πει πολλές φορές στο τηλέφωνο πως το σπίτι μας στην Ελλάδα είναι το σπίτι της. Ευτυχώς που πήγαν όλα καλά, ανυπομονούμε να τους υποδεχθούμε τον ερχόμενο Ιούλιο. Mr Pepo, είχατε δίκιο που γράψατε πως η ζωή είναι μερικές φορές για μερικούς ανθρώπους, τόσο συναρπαστική που θα έπρεπε να γυριστεί σε ταινία.
Στη συνέχεια θα σας παρουσιάσω κάποια πολύ αγαπημένα Χαϊκού της Heriko αφού πρώτα σας διηγηθώ μια ιστορία που διάβασα στο περιοδικό ''ΕΠΙΛΟΓΕΣ''[που δυστυχώς δεν κυκλοφορεί πια] και θα καταλάβετε την ευαισθησία των Ιαπωνέζων, απλά θέλω να σκεφτείτε αν αυτό το γεγονός που περιγράφει το άρθρο αν συνέβαινε στην πατρίδα μας, θα είχε την ίδια αντιμετώπιση;

''Ένα τελευταίο άνθισμα.
Ένα ποιητικό συναπάντημα, κάτω από τους ανθούς της κερασιάς, κάποιον λογικών ανθρώπων.
ΣΤΟ ΝΟΤΙΟ ΤΜΗΜΑ της πόλης Φουκουόκα, εκεί γνώρισα την Heriko, [Ιαπωνία] μιας από τις μεγαλύτερες της επαρχίας Κιούσου, και σε έναν δρόμο πλάτους τεσσάρων μέτρων, δίπλα σε μια τεχνητή λίμνη, το μποτιλιάρισμα είχε γίνει μόνιμο φαινόμενο και τ' αυτοκίνητα προχωρούσαν μόνο σημειωτόν. Έτσι, ο δήμος αποφάσισε να διαπλατύνει τον δρόμο στα 12 μέτρα - πράγμα που σήμαινε ότι μια δενδροστοιχία από Κερασιές στην άκρη της λίμνης θα έπρεπε να κοπούν. Ένα δέντρο, με τα μπουμπούκια του ακόμα σφιχτοκλεισμένα, είχε ήδη πέσει από το πριόνι των εργατών. Ήταν αρκετά μεγάλο, όπως και οι σύντροφοί του, και θα έπρεπε
να ήταν πάνω από 50 χρόνων. Την επόμενη μέρα, μια κάρτα ποιήματος -σαν αυτές όπου πάνω τους τα παλιά χρόνια οι ποιητές έγραφαν στίχους εμπνευσμένους από την ομορφιά τών ανθών της κερασιάς -βρέθηκε κρεμασμένη από ένα κλαδί του διπλανού δέντρου. Επάνω της ήταν γραμμένο ένα ποίημα που απευθυνόταν στον δήμαρχο της Φουκουόκα:
Προς τον φύλακα των
Δένδρων της Κερασιάς,
τον Εξοχότατο Δήμαρχο Σίντο:
Λυπήσου τα λουλούδια.
Παρακαλώ σε, χάρισέ τους
δεκαπέντε ημερών ζωή,
ώστε ν'ανθίσουν μια
τελευταία άνοιξη.
Η είδηση για το ποίημα διαδόθηκε και πολύ σύντομα η κάρτα με την απάντηση βρέθηκε να τρεμοπαίζει κρεμασμένη σ' ένα διπλανό κλαδί. Στην κάρτα που λικνιζόταν στο δροσερό αεράκι
της άνοιξης που μόλις έμπαινε, ήσαν γραμμένοι οι πιο κάτω στίχοι:
H καρδιά που θρηνεί για τους ανθούς
είναι η ευγενής και πιστή
καρδιά του Γιαμάτο [Ιαπωνία]
Είθε αυτό το ευγενικό
πνεύμα πάντα να επικρατεί.
Φύλακας των
Δένδρων Κερασιάς
της επαρχίας Τσικουζέν [Φουκουόκα]
Καζούμα-Σίντο.
Ο δήμαρχος ανέβαλλε το κόψιμο των δένδρων. Ευγνώμονες οι κάτοικοι γέμισαν τα κλαδιά των δένδρων με στίχους που επευφημούσαν τον δήμαρχο για την απόφασή του. Αργότερα, οι κερασιές άνθισαν, και οι ανθοί τους έγιναν ένα τεράστιο, διάχυτο ροζ σύννεφο στον γαλανό ουρανό της Φουκουόκα, σαν σε μια ύστατη σπατάλη ενέργειας τις τελευταίες μέρες της ζωής τους.

Υ.Γ. Χάρις στην ανταλλαγή ποιημάτων, οι δημοτικές Αρχές της Φουκουόκα επανεξέτασαν τα τεχνικά τους σχέδια. Άλλαξαν τη χάραξη του δρόμου, διαπλάτυναν το πεζοδρόμιο
και η δενδροστοιχία από κερασιές έμεινε ανέπαφη, όταν το 1990 επισκέφτηκα την Ιαπωνία ζήτησα από τους φίλους που με φιλοξενούσαν να πάμε στην περιοχή της Φουκουόκα για να δω τις Κερασιές, (εκεί ήταν που αντίκρισα για πρώτη φορά την Heriko και o έρωτας ήταν μπαμ και κάτω!!! δεν πίστευαν τα μάτια μου σ' αυτό που έβλεπαν, αρχικά νόμιζα πως ήταν κάποια Νεράϊδα! νόμιζα πως ήταν ένα παιχνίδι του μυαλού μου! αρκεί να σας πω πως και όταν επέστρεψα δεν πίστευα πως όλα αυτά που είχα ζήσει με την Heriko ήταν στην πραγματικότητα!!! Είχα φθάσει στο σημείο να νομίζω πως όλα αυτά τα είχα φαντασθεί]!

Σ' αυτές τις Κερασιές οφείλω τη γνωριμία μου με την πιο όμορφη, την πιο Ελκυστική, την πιο Ερωτική, την πιο γλυκολάλητη, την πιο Ποιητική γυναίκα της Ιαπωνίας.)

Όταν μάλιστα εξήγησα στους φίλους μου πως γνώριζα την ιστορία για τις Κερασιές, και πως ήρθα από την Ελλάδα για να επισκεφθώ αυτό το σημείο, έγινε ο χαμός!! δεν πίστευαν στ' αυτιά τους. Αναρωτήθηκαν αν είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσο ευαίσθητοι άνθρωποι που ξεκινούν από την άλλη άκρη του κόσμου για να δουν τις ανθισμένες κερασιές; Τότε ήταν που η Heriko Mr Pepo με τρόπο, μού έβαλε στο χέρι ένα διπλωμένο χαρτάκι - το οποίο θα παραδώσω στη Θάλασσα όταν συναντηθούμε - μ' αυτό λοιπόν το μικρό χαρτάκι ξεκίνησε η πιο όμορφη, η πιο συναρπαστική, η πιο απρόβλεπτη, η πιο άδολη, η πιο απίστευτη, η πιο ρομαντική, η πιο φλογερή, ιστορία αγάπης. Αγαπητοί αναγνώστες αν πάτε στην Ιαπωνία την περίοδο που είναι ανθισμένες οι Κερασιές πιθανόν και να ερωτευτείτε κι εσείς κάποια Heriko αν κρύβετε μέσα σας έναν μεγάλο έρωτα που θα βρει το ταίρι του. Είναι μαγεία!!! Ευτυχώ εσείς Mr Pepo έχετε πάει και καταλαβαίνετε τι σημαίνουν όλα αυτά που αναφέρω.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΧΑΪΚΟΥ ΤΗΣ Heriko που είχε γράψει για τον Ενδυμίωνα.

Τούτο το βουνό
Δύσκολο να το ανεβείς
Εγώ σαν το διασχίζω
Κρατώντας την αγάπη σου
Το νιώθω κλίνη αναψυχής..

Είναι σαν πεύκο ο έρωτας
Και να τον κρύψεις δεν μπορείς

Και σήμερα όπως και χθές
Στέκομαι και σε περιμένω
Τι περιμένεις? λένε κάποιοι
Βρίσκεται πολλά μίλια μακριά
Βρίσκεται με τα κοχύλια...

Γλυκά μου όνειρα
Μη με φέρνετε πολύ κοντά
Στον άνθρωπο που αγαπώ
Απ' τη στιγμή που θα ξυπνήσω
Πάλι μοναξιά θα νιώσω

Τα πιο πάνω ΧΑ'Ι'ΚΟΥ τα έγραψε η Ηeriko kαι τα παρέδωσε στην κόρη μας Μr Pepo για να μου τα παραδώσει, αν αποφάσιζε να με συναντήσει. Μαζί λοιπόν με το mail των φωτογραφιών που
έλαβα υπήρχαν και τα ΧΑ'Ι'ΚΟΥ της Heriko.

Στην φωτογραφία είναι η Θάλασσα με το παραδοσιακό Ιαπωνέζικο Κimono!!! 

Κύριε Πεπο σας ευχαριστώ από τα τρίσβαθα της ψυχής μου που δεχθήκατε να μ' ακούσετε και να αναρτήσετε αυτή την συγκλονιστική - κατ' εμέ - ιστορία. Να είσαστε καλά εσείς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Φίλες και Φίλοι αυτή είναι η πραγματικά συγκλονιστική ιστορία του φίλου μας του Ενδυμίωνα.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.