Πρόλογος
Υπάρχουν στιγμές που η Ιστορία δεν γράφεται από κυβερνήσεις, ούτε από αποφάσεις κορυφής.
Γράφεται από απλούς ανθρώπους, όταν αυτοί αρνούνται να κρυφτούν πίσω από την απρόσωπη συλλογική ευθύνη. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι πολιτική ανάλυση. Είναι μαρτυρία.
Μια μικρή πράξη που φώτισε μια μεγάλη ντροπή — και μας θύμισε ότι η ανθρώπινη συνείδηση προηγείται των εθνών.
Γράφεται από απλούς ανθρώπους, όταν αυτοί αρνούνται να κρυφτούν πίσω από την απρόσωπη συλλογική ευθύνη. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι πολιτική ανάλυση. Είναι μαρτυρία.
Μια μικρή πράξη που φώτισε μια μεγάλη ντροπή — και μας θύμισε ότι η ανθρώπινη συνείδηση προηγείται των εθνών.
Σας προτρέπω να επιτρέπετε σε αυτή τη φωνούλα να σας μιλά. Όσο για μένα, όχι μόνο της επιτρέπω να μου μιλά, αλλά φροντίζω σχεδόν πάντα να κάνω αυτό που μου ζητά.
Ίσως αναρωτηθεί κάποια ή κάποιος: τι θέλει να πει ο ποιητής;
Έκανα αυτή την εισαγωγή απλώς για να σας πω πως αυτή η «άτακτη φωνούλα» ήταν η αιτία που χθες το βράδυ φιλοξενήσαμε στο σπίτι μας δύο ξεχωριστούς ανθρώπους από τη Γερμανία.
Και γιατί ξεχωριστούς;
Ξεχωριστούς, γιατί πήραν μια απόφαση που, κατά τη γνώμη μου, γράφει ιστορία. Διότι το να πας στον Δήμαρχο Ναυπλίου και να του λες:
«Είμαι Γερμανός και θέλω να πληρώσω το μερίδιό μου από τα χρήματα που έκλεψαν οι Γερμανοί από την Ελλάδα»,
είναι περίπου σαν να δηλώνεις εξωγήινος.
Περίπου μία εβδομάδα πριν, ενώ βρισκόμουν στην έδρα της ΟΚΡΑ, στο ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ, λάβαμε ένα e-mail…
-παρεμπιπτόντως να πω πως σήμερα που μίλαγα με την πεθερά μου της είπα κάποια στιγμή πως έλαβα ένα μέϊλ από τον ξάδερφό μου τον Άλκη, και μου είπε, γιατί πήρες μέλι από τον Άλκη αφού σας έχει πάρει η συμπεθέρα; Εννοούσε την μητέρα μου, και συνεχίζοντας, αλήθεια! που το βρήκε ο Άλκης το μέλι; τελικά της υποσχέθηκα πως δεν θα πάρω μέλι από τον Άλκη μιας και μας είχε πάρει η μητέρα μου κι έτσι ησύχασε η πεθερά μου.
Ας επανέλθω όμως στην υπόθεση που σας έλεγα,
…Το e-mail ήταν από την κ. Χριστίνα Γρυπαίου και είχε τίτλο:
«Ζευγάρι Γερμανών πλήρωσε το μερίδιό του από τις πολεμικές αποζημιώσεις».
Δεν πέρασαν λίγα λεπτά και η «άτακτη φωνούλα» έπιασε δουλειά. Όσες φορές στο παρελθόν την άκουσα, είχε δίκιο. Έτσι κι αυτή τη φορά.
Επικοινώνησα με την πρόεδρο του κοινωφελούς φορέα «Πύλη Πολιτισμού» στο Ναύπλιο, της εξήγησα τον λόγο του τηλεφωνήματος και της είπα πως εγώ και η οικογένειά μου θα θέλαμε να φιλοξενήσουμε αυτούς τους ανθρώπους, όταν θα επέστρεφαν στην Αθήνα.
«Ζευγάρι Γερμανών πλήρωσε το μερίδιό του από τις πολεμικές αποζημιώσεις».
Δεν πέρασαν λίγα λεπτά και η «άτακτη φωνούλα» έπιασε δουλειά. Όσες φορές στο παρελθόν την άκουσα, είχε δίκιο. Έτσι κι αυτή τη φορά.
Επικοινώνησα με την πρόεδρο του κοινωφελούς φορέα «Πύλη Πολιτισμού» στο Ναύπλιο, της εξήγησα τον λόγο του τηλεφωνήματος και της είπα πως εγώ και η οικογένειά μου θα θέλαμε να φιλοξενήσουμε αυτούς τους ανθρώπους, όταν θα επέστρεφαν στην Αθήνα.
Ήταν σειρά τής προέδρου να συγκινηθεί απ' αυτή την πρωτοβουλία και μου υποσχέθηκε πως θα μεταβίβαζε την επιθυμία μου στους Nina kai Ludwig.
Αμέσως μετά το Ναύπλιο το ζευγάρι έφυγε για το Ηράκλειο της Κρήτης, από την Κρήτη ήταν που επικοινώνησαν για πρώτη φορά μαζί μου για να μου πουν πως αποδέχονται την πρόσκληση, η μόνη μέρα που θα μπορούσε αυτό να συμβεί ήταν την Κυριακή το βράδυ, θα επέστρεφαν από Κρήτη στις 18.30 και θ' αναχωρούσαν το πρωί στις 06.00 που σήμαινε πως θα πρέπει να ήταν στο Αεροδρόμιο κατά τις 04.00
Πράγματι στις 18.50 υποδεχόμασταν στο Ελευθέριος Βενιζέλος τη Nina kai ton Ludwig. Eν το μεταξύ θα γυρίσω λίγες ώρες πίσω για να πω πως η Λόλα είχε αρχίσει ήδη να ετοιμάζει διάφορα σπεσιαλιτέ. Με μια πολύ όμορφη ανθοδέσμη που είχε ετοιμάσει ο Προ'ι'στάμενος της ΟΚΡΑ ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΗΜΑΣ ο οποίος -ειρήσθω εν παρόδω- να πω πως διατηρεί στο Κορωπί το πιο όμορφο λουλουδοπωλείο της Ανατολικής Αττικής, και αφού για μία ακόμα φορά αποφύγαμε τους ανθρώπους του Τύπου που ήταν εκεί, υποδεχθήκαμε τους φίλους μας. Την ώρα που πηγαίναμε προς το αυτοκίνητο δέχθηκα ένα συγκινητικό τηλεφώνημα από την μητέρα της βαπτιστήρας μου, την Νησιώτισσα Νίκη Βαλιούτη και όταν της εξήγησα που είμαι και ποιους φίλους περιμέναμε μου είπε πολύ όμορφα λόγια γι' αυτή την πρωτοβουλία, ευχαριστώ Νίκη.
Υποδεχθήκαμε τη Nina και τον Ludwig, μοιραστήκαμε φαγητό, κουβέντες, σκέψεις. Η συνέχεια κύλησε όπως κύλησε — με συγκίνηση, αποδοχή, φιλοξενία, ανθρώπινη επαφή.
Το βράδυ ολοκληρώθηκε με την παρουσία του αγαπητού φίλου κ. Φαίδωνα, γνώστη της γερμανικής γλώσσας, που βοήθησε τη συζήτηση να γίνει βαθύτερη.
Κάποια στιγμή ρώτησα τον Ludwig πότε πήρε την απόφαση να προβεί σε αυτή την πράξη.
— Ξύπνησες ένα πρωί και είπες «πάω στην Ελλάδα να δώσω τα χρήματα»;
— Όχι, μου απάντησε. Εδώ και χρόνια με απασχολούσε αυτό το θέμα. Το ποτήρι ξεχείλισε όταν άκουγα τον Σόιμπλε να μιλά απαξιωτικά για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Τότε είπα: ήρθε η ώρα να κάνω εγώ αυτό που δεν κάνει η επίσημη Γερμανία.
Και εδώ βρίσκεται όλη η ουσία.
Αυτοί οι άνθρωποι έγραψαν ιστορία.
Όχι γιατί είχαν περίσσευμα, αλλά γιατί δεν είχαν. Είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, με μέσο εισόδημα. Και ακριβώς γι’ αυτό η πράξη τους έχει πολλαπλάσιο βάρος.
Το άρθρο που ακολουθεί είναι αυτό που διάβασα και με συγκίνησε αφάνταστα, ώστε να πάρω την απόφαση να τους συναντήσω.
Το αίτημα για την καταβολή των γερμανικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου στην Ελλάδα, που το τελευταίο διάστημα βρίσκεται στην πολιτική επικαιρότητα, εισακούστηκε από ένα ζευγάρι Γερμανών πολιτών που έσπευσαν να δώσουν στην Ελλάδα το δικό τους μερίδιο μέσω δωρεάς σε κοινωνικό φορέα στο Ναύπλιο.
Ο Ludwig Zacaro και η Nina Lahge επηρεάστηκαν, όπως είπαν, από τις δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Οικονομικών, κατά τη συνάντηση που είχε με τον Γερμανό ομόλογό του, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, στο Βερολίνο, και επισκέφθηκαν, συμβολικά, το Ναύπλιο επειδή ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της χώρας, όπου ζήτησαν συνάντηση με τον δήμαρχο της πόλης, κ. Δημήτρη Κωστούρο, στον οποίο ανέφεραν ότι θέλουν να πληρώσουν το ποσό που τους αναλογεί από το κατοχικό δάνειο.
Ο κ. Κωστούρος τούς εξήγησε ότι δεν μπορεί ο δήμος να εισπράξει χρήματα γι' αυτό τον σκοπό και τους παρότρυνε, εφόσον επιθυμούν, να δώσουν χρήματα στον κοινωφελή φορέα «Πύλη Πολιτισμού» που δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, με τη λειτουργία κοινωνικού παντοπωλείου το οποίο προσφέρει δωρεάν τρόφιμα σε οικονομικά αδύναμους πολίτες του Ναυπλίου.
Στη συνέχεια, το ζευγάρι προσέφερε στην «Πύλη Πολιτισμού» το ποσό των 875 ευρώ Χ 2, το οποίο, όπως είπε, θεωρεί ότι αναλογεί σε κάθε Γερμανό πολίτη από το συνολικό ποσό που οφείλει η Γερμανία για το κατοχικό δάνειο. Παράλληλα, εξήγησαν ότι αυτή η κίνηση είναι συμβολική και στόχο έχει να αφυπνίσει τους Γερμανούς πολίτες, ενώ τόνισαν πως εάν τους ζητηθεί από τη χώρα τους να πληρώσουν για τις διεκδικήσεις της Ελλάδας, θα το πράξουν. Επίσης, δήλωσαν ότι αγαπούν την Ελλάδα και συμμερίζονται όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα, ενώ ντρέπονται για τον τρόπο συμπεριφοράς των μέσων ενημέρωσης στη Γερμανία αλλά και των Γερμανών πολιτικών.
Ο κ. Κωστούρος τούς εξήγησε ότι δεν μπορεί ο δήμος να εισπράξει χρήματα γι' αυτό τον σκοπό και τους παρότρυνε, εφόσον επιθυμούν, να δώσουν χρήματα στον κοινωφελή φορέα «Πύλη Πολιτισμού» που δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, με τη λειτουργία κοινωνικού παντοπωλείου το οποίο προσφέρει δωρεάν τρόφιμα σε οικονομικά αδύναμους πολίτες του Ναυπλίου.
Στη συνέχεια, το ζευγάρι προσέφερε στην «Πύλη Πολιτισμού» το ποσό των 875 ευρώ Χ 2, το οποίο, όπως είπε, θεωρεί ότι αναλογεί σε κάθε Γερμανό πολίτη από το συνολικό ποσό που οφείλει η Γερμανία για το κατοχικό δάνειο. Παράλληλα, εξήγησαν ότι αυτή η κίνηση είναι συμβολική και στόχο έχει να αφυπνίσει τους Γερμανούς πολίτες, ενώ τόνισαν πως εάν τους ζητηθεί από τη χώρα τους να πληρώσουν για τις διεκδικήσεις της Ελλάδας, θα το πράξουν. Επίσης, δήλωσαν ότι αγαπούν την Ελλάδα και συμμερίζονται όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα, ενώ ντρέπονται για τον τρόπο συμπεριφοράς των μέσων ενημέρωσης στη Γερμανία αλλά και των Γερμανών πολιτικών.
Υ.Γ.
Μήπως κάποιοι από σας γνωρίζουν ποιοι και γιατί το 2010 βράβευσαν τον λεγόμενο ΓΑΠ στην Γερμανία; το νούμερο 140.000.000.000 ή 140 δισεκατομμύρια σας λέει κάτι; Ψάξτε το, έχει πολύ ενδιαφέρον. το ξαναλέω, 140 χιλιάδες εκατομμύρια.
Επίλογος
Αν κάτι μένει από αυτή την ιστορία, δεν είναι τα χρήματα.
Είναι το παράδειγμα.
Η απόδειξη ότι η ευθύνη δεν είναι συλλογικό άλλοθι, αλλά προσωπική στάση ζωής.
Και ότι, τελικά, οι λαοί δεν χωρίζονται — χωρίζονται οι συνειδήσεις.
ΣΧΟΛΙΑ
Ο/Η Arkas είπε...
Καλησπέρα! Θα ήθελα και γω να αφήσω ένα σχόλιο για την ανωτέρω ανάρτηση, καθώς αποτελεί κάτι το ξεχωριστό, εξέχουσας σημασίας για όποιον θέλει να χαρακτηρίζεται από ανθρωπιά, στο ένα σκέλος, και Ελληνικότητα στο άλλο σκέλος.
Επίλογος
Αν κάτι μένει από αυτή την ιστορία, δεν είναι τα χρήματα.
Είναι το παράδειγμα.
Η απόδειξη ότι η ευθύνη δεν είναι συλλογικό άλλοθι, αλλά προσωπική στάση ζωής.
Και ότι, τελικά, οι λαοί δεν χωρίζονται — χωρίζονται οι συνειδήσεις.
ΣΧΟΛΙΑ
Ο/Η Arkas είπε...
Καλησπέρα! Θα ήθελα και γω να αφήσω ένα σχόλιο για την ανωτέρω ανάρτηση, καθώς αποτελεί κάτι το ξεχωριστό, εξέχουσας σημασίας για όποιον θέλει να χαρακτηρίζεται από ανθρωπιά, στο ένα σκέλος, και Ελληνικότητα στο άλλο σκέλος.
Ξεκινώντας λοιπόν, δύο άνθρωποι από την Γερμανία, η κα. Νina και ο κ. Ludwig, αποφάσισαν να κάνουν το "μεγάλο" και "δύσκολο" ταξίδι, να έρθουν στην Ελλάδα, να δηλώσουν παρών και εν τέλει, χωρίς τυμπανοκρουσίες, αλλά με περισσή ταπεινότητα, να επισκεφθούν τον δήμαρχο Ναυπλίου και να εκφράσουν την επιθυμία τους προς αποζημίωση του ελληνικού δημοσίου για το κατοχικό δάνειο της ναζιστικής Γερμανίας εις βάρος της Ελλάδας.
Αξίζει να τονίσουμε εδώ πως μεταπολεμικά κανένας Έλληνας πολιτικός δεν διεκδίκησε τις πολεμικές αποζημιώσεις και την επιστροφή του κατοχικού δανείου στην Ελλάδα. Δυστυχώς, η ιστορία θα γράψει με μελανά γράμματα ηγεσίες που προτίμησαν να προδώσουν τον Περήφανο Ελληνικό Λαό, όπου στα δύσκολα πάντοτε καταλάμβανε την πρώτη γραμμή, διδάσκοντας παγκοσμίως ήθος, φιλότιμο και λεβεντιά.
Ο λόγος για τον οποίο χαρακτηρίζεται το ταξίδι των δύο Γερμανών μεγάλο και δύσκολο, είναι διότι ενέχει τα στοιχεία της μεγαλειότητας της πράξεως τους αφενός, αλλά και της αντιξοότητας υπό την οποία κατέστη εφικτό το εγχείρημα, αφετέρου. Ας μην ξεχνάμε ότι τα τελευταία χρόνια το κλίμα έναντι των Ελλήνων δεν είναι και το καλύτερο. Πολλοί έχουν παρασυρθεί από την προπαγάνδα που κυριαρχεί, ταυτίζοντας τον ελληνικό λαό με κυβερνήσεις και ολιγάρχες που τον διαφεντεύουν.
Το φαινόμενο αυτό μάλλον παρατηρείται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αφού διαβάζοντας την ανάρτηση βλέπουμε ότι το ζεύγος των Γερμανών που επισκέφθηκε την χώρα μας συχνά νιώθει θιγμένο από τις τοποθετήσεις εγχώριων πολιτικών παραγόντων και μέσων, κατ' επίφασην, ενημέρωσης. Όπως και να 'χει, η πράξη αυτή των δύο Γερμανών είναι ανυπέρβλητη, αποτελώντας παράλληλα δείγμα τεράστιας ανθρωπιάς, ορθής ανάγνωσης των γεγονότων, ευθύνης, ήθους, φιλότιμου, μεγαλειότητας και ανδρειοσύνης.
Εις ότι αφορά το δεύτερο σκέλος της ιστορίας, που σχετίζεται με την Ελληνικότητα ορισμένων ανθρώπων, τα συγχαρητήρια είναι μάλλον λίγα. Συγκεκριμένα, ο Μr Pepos πρωτίστως και εν συνεχεία η οικογένειά του, υπό μια ευρεία διάσταση του όρου, αισθάνθηκαν την ανάγκη να φιλοξενήσουν τους δύο Γερμανούς, εκφράζοντας την τεράστια εκτίμηση και σημασία που διαδραματίζει γι' αυτούς η κίνηση του ζεύγους. Το κενό που πήγε να δημιουργηθεί από την μεγαλειώδη πρωτοβουλία των Γερμανών, βρήκε απέναντί του έναν specialίστα του είδους, τον Mr Pepos. Οφείλω να του προσάψω ότι σε θέματα επικοινωνιακής πολιτικής, φιλοξενίας και φιλότιμου είναι ασυναγώνιστος. Πολλά bravo, όπως επίσης και στην κα. Λαμπρινή, η οποία αποφεύγει τα λόγια, προτιμώντας να εκφραστεί από τα έργα. Αυτό θα πει να είσαι ΕΛΛΗΝΑΣ, να έχεις ΦΙΛΟΤΙΜΟ, να λατρεύεις το ΩΡΑΙΟ!
ΥΓ: RESPECT RESPECT RESPECT
26 Μαρ 2015, 1:52:00 π.μ.To πιο πάνω σχόλιο είναι του Αρκά και όσοι γνωρίζουν την αγάπη που έχω για τον ''γιό μου'' τον Αρκά θα καταλάβουν γιατί βάζω εδώ σ' αυτή τη θέση το δικό του σχόλιο. Επίσης θα μου επιτρέψετε να παρουσιάσω ακόμα ένα σχόλιο ενός πολύ εκλεκτού φίλου του κ. Χρήστου Δήμα, πιστέψτε με απλά και μόνο για τα συναισθήματα που ένιωσε αυτός ο υπέροχος φίλος όταν διάβασε τα της επίσκεψης των Γερμανών.
Δεχθείτε τα Ειλικρινά Συγχαρητήριά μου, για την πρωτοβουλία σας.
Με κάνατε να αισθανθώ, πραγματικά, Εθνικά Υπερήφανος, (όχι σαν τους άλλους).
Μακάρι όλοι μας να αντιδρούμε θετικά, όπως εσείς.
Πάντα τέτοια. Χρήστος Δήμας.
Εις ότι αφορά το δεύτερο σκέλος της ιστορίας, που σχετίζεται με την Ελληνικότητα ορισμένων ανθρώπων, τα συγχαρητήρια είναι μάλλον λίγα. Συγκεκριμένα, ο Μr Pepos πρωτίστως και εν συνεχεία η οικογένειά του, υπό μια ευρεία διάσταση του όρου, αισθάνθηκαν την ανάγκη να φιλοξενήσουν τους δύο Γερμανούς, εκφράζοντας την τεράστια εκτίμηση και σημασία που διαδραματίζει γι' αυτούς η κίνηση του ζεύγους. Το κενό που πήγε να δημιουργηθεί από την μεγαλειώδη πρωτοβουλία των Γερμανών, βρήκε απέναντί του έναν specialίστα του είδους, τον Mr Pepos. Οφείλω να του προσάψω ότι σε θέματα επικοινωνιακής πολιτικής, φιλοξενίας και φιλότιμου είναι ασυναγώνιστος. Πολλά bravo, όπως επίσης και στην κα. Λαμπρινή, η οποία αποφεύγει τα λόγια, προτιμώντας να εκφραστεί από τα έργα. Αυτό θα πει να είσαι ΕΛΛΗΝΑΣ, να έχεις ΦΙΛΟΤΙΜΟ, να λατρεύεις το ΩΡΑΙΟ!
ΥΓ: RESPECT RESPECT RESPECT
26 Μαρ 2015, 1:52:00 π.μ.To πιο πάνω σχόλιο είναι του Αρκά και όσοι γνωρίζουν την αγάπη που έχω για τον ''γιό μου'' τον Αρκά θα καταλάβουν γιατί βάζω εδώ σ' αυτή τη θέση το δικό του σχόλιο. Επίσης θα μου επιτρέψετε να παρουσιάσω ακόμα ένα σχόλιο ενός πολύ εκλεκτού φίλου του κ. Χρήστου Δήμα, πιστέψτε με απλά και μόνο για τα συναισθήματα που ένιωσε αυτός ο υπέροχος φίλος όταν διάβασε τα της επίσκεψης των Γερμανών.
Δεχθείτε τα Ειλικρινά Συγχαρητήριά μου, για την πρωτοβουλία σας.
Με κάνατε να αισθανθώ, πραγματικά, Εθνικά Υπερήφανος, (όχι σαν τους άλλους).
Μακάρι όλοι μας να αντιδρούμε θετικά, όπως εσείς.
Πάντα τέτοια. Χρήστος Δήμας.
Φίλες και Φίλοι σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια προσέγγιση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.
