Και το όνομα αυτού… Ίωνας!!

Και το όνομα αυτού Ίωνας.

Ο Ίων (ή Ίωνας) είναι μυθικός ήρωας και ο γενάρχης των Ιώνων, ενός από τα βασικά αρχαία ελληνικά φύλλα.

Καταγωγή και Μύθος.

Γονείς: Σύμφωνα με την επικρατέστερη αττική παράδοση (όπως παρουσιάζεται στην τραγωδία «Ίων» του Ευριπίδη), είναι γιος του θεού Απόλλωνα και της Κρέουσας, κόρης του βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα. 

Ανατροφή:

 Η Κρέουσα είχε αφήσει το βρέφος έκθετο, αλλά ο Απόλλων το έσωσε και το μεγάλωσε στο μαντείο των Δελφών μέσω της Πυθίας.

Φίλες και φίλοι, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, καλημέρα και καλησπέρα ταυτόχρονα, γιατί, όπως καλά γνωρίζετε, σε κάποια μέρη του πλανήτη νυχτώνει και σε κάποια ξημερώνει.

Χθες, 05/09/2026, στον Ιερό Ναό της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας, κάναμε τη βάπτιση του Ιωνάκου. Ανάδοχες ήταν η Χρυσούλα και η Δέσποινα.

Το μυστήριο ήταν προγραμματισμένο για τις 11:00. Ευτυχώς, ο καιρός ήταν καλός και οι προσκεκλημένοι δεν δυσανασχέτησαν. Η τοποθεσία είναι γραφική: ένα μικρό εκκλησάκι, χωρίς πολλές φανφάρες και υπερβολές, ένας λιτός, παραδοσιακός ναός ανάμεσα στ’ αμπέλια, που έδενε πάρα πολύ όμορφα με τον γενικότερο περιβάλλοντα χώρο.

Χάρη στη Νεφέλη και τον Κωνσταντίνο ανακαλύψαμε αυτό το εκκλησάκι και το κτήμα «Αργιθέα». Ειρήσθω εν παρόδω, να πω πως το κτήμα και το εκκλησάκι βρίσκονται πάρα πολύ κοντά στο σπίτι μας, περίπου επτά λεπτά με το αυτοκίνητο.

Το αναφέρω αυτό γιατί καμιά φορά, αν ξεχάσεις κάτι, είναι σημαντικό να είναι κοντά το σπίτι, για να πεταχτεί κάποιος να φέρει τα ξεχασμένα. Και, πιστέψτε με, σε μια βάπτιση πάντα κάτι μπορεί να ξεχαστεί!

Κατά τη διάρκεια του μυστηρίου κύλησαν όλα ομαλά. Ο Ιωνάκος έκλαψε λιγουλάκι, ίσα-ίσα για να τηρηθεί το έθιμο. Ο μπαγάσας, όμως, μας κατούρησε δύο φορές! Ως φαίνεται, το ύδωρ της κολυμπήθρας βοήθησε προς αυτή την κατεύθυνση. Ευτυχώς που είχαμε λάβει τα κατάλληλα μέτρα προστασίας.

Ο στολισμός χωρίς υπερβολές και μασκαριλίκια, ήταν άλλωστε εντολή του ιερέα, ο οποίος δεν γουστάρει πολλά μπιρμπιλίκια. Και, για να είμαι ειλικρινής, αυτή η λιτότητα ταίριαζε απόλυτα με τον χώρο.

Μετά το μυστήριο συγκεντρωθήκαμε όλοι στο υπέροχο και καλαίσθητο κτήμα «Αργιθέα», που οφείλω να ομολογήσω πως ανταποκρίθηκε κατά τον καλύτερο τρόπο τόσο στην ποιότητα των εδεσμάτων όσο και στο σέρβις.

Επίσης, ο DJ ήταν καλά ενημερωμένος για τα γούστα των προσκεκλημένων. Μέχρι και ποντιακά είχε, γιατί προφανώς τον είχαν ενημερώσει πως ανάμεσα στους καλεσμένους θα ήταν και ο Πόντιος καθηγητής Σεχίδης μετά της συζύγου του.

Για μένα, τον παππού του Ιωνάκου, υπήρξαν πολλές στιγμές που με δυσκολία κατάφερα να μην βάλω τα κλάματα, όταν σκεφτόμουν σε ποια κατάσταση βρισκόμασταν την ίδια μέρα πέρυσι.

Και ίσως αυτή να ήταν η μεγαλύτερη αξία της χθεσινής ημέρας: ότι μέσα από τη χαρά, τα γέλια, τη μουσική και τον χορό, νιώσαμε όλοι πόσο μακριά έχουμε φτάσει και πόσο πολύτιμο είναι να μπορούμε σήμερα να γιορτάζουμε όλοι μαζί.

Ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν και κάποιοι στους οποίους θα πρέπει να σταθώ ιδιαίτερα. Ήταν οι αιμοδότες της Βασούλας. Για μία ακόμη φορά θα πω σε όλους αυτούς ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Εννοείται πως θεωρώ καθήκον μου να κάνω επίσης ιδιαίτερη μνεία σε όλες και όλους εκείνες κι εκείνους που, με τον Α΄ ή τον Β΄ τρόπο, στάθηκαν δίπλα μας στις δύσκολες – συγκλονιστικές στιγμές που βιώναμε.

Ας έρθω πάλι στα τεκταινόμενα της διασκέδασης και να αναφερθώ σε τρεις δεινούς χορευτές, μία γυναίκα και δύο άνδρες.

Η μία Νονά του Ιωνάκου, η Χρυσούλα, η άλλη είναι η Δέσποινα, έδωσε ρεσιτάλ ποντιακών χορών, αν και η ίδια δεν έχει ποντιακή καταγωγή, παρ' αυτά μας άφησε άφωνους. Το να χορέψει καταπληκτικά ποντιακά ο καθηγητής Σεχίδης και η σύζυγός του, οκ, ήταν αναμενόμενο. Όπως αναμενόμενο ήταν να χορέψει πολύ καλά νησιώτικα η Ελιάνα από τη Λήμνο και η Νίκη από την Κάλυμνο.

Το να δώσει όμως ρεσιτάλ η Χρυσούλα, αυτό δεν το περίμενα και ήταν η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς!

Πάμε τώρα στον φίλο συγγραφέα κ.ο.μ. Ηλία Γιαννακόπουλο. Ρεσιτάλ τσάμικου! Το «Νά ’σαν τα νιάτα δυο φορές», με τη φωνή του Καζαντζίδη, του έδινε φτερά στα πόδια.

Ο Ηλίας, εκτός από κορυφαίος αρθρογράφος – συγγραφέας – δοκιμιογράφος, είναι και καταπληκτικός χορευτής. Είχε, βέβαια, και πολύ καλό παραστάτη, που, όταν ήρθε η σειρά του, ζωγράφισε κι αυτός στην πίστα με το «Ένας αετός καθότανε», τσάμικο.

Ας μην ξεχνάμε πως ο συγκεκριμένος, ήταν παρών στη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004 με τον παραδοσιακό σύλλογο «Το Χοροστάσι».

Φυσικά και μιλάω για το ιδρυτικό μέλος της ΟΚΡΑ, τον Αρκά, τον οποίο εγώ και ο Mr Alex τον αγαπάμε σαν γιο μας. Αρκά συγχαρητήρια.

Επίσης, μεγάλη ήταν η συγκίνησή μου που έδωσαν το «παρών» τους τρία ιδρυτικά μέλη της ΟΚΡΑ. Ήταν εκεί ο Le Ar (Λευτέρης), ο Γενικός, ο Γιώργος Δήμας και, όπως προείπα, ο Αρκάς.

Δυστυχώς, την τελευταία στιγμή κάτι προέκυψε και δεν μπόρεσε να παρευρεθεί και ο Έλληνας Μαραντόνα, Γιώργος Σεχίδης, ο οποίος, όταν χορεύει ποντιακά, μαγεύει τον κόσμο.

Κατά τ’ άλλα, ο Ιωνάκος, προς μεγάλη έκπληξη όλων μας, συμμετείχε στο γλέντι και, μάλιστα, έριξε τις στροφές του μαζί με τον παππού του και τη μητέρα του.

Ο Παπαγιώργης δεν χόρεψε λόγω τραυματισμού στο γόνατο.

Επίσης, μια πολύ ευχάριστη έκπληξη ήταν η παρουσία του υπέροχου και ξεχωριστού φίλου μας Δημήτρη Γκίκα με τη σύζυγό του.

Εννοείται πως ήταν εκεί η καλή Νεράιδα και ο Σαμάνος, η πανίσχυρη γραμματέας της ΟΚΡΑ, η Νεφέλη, ο Κωνσταντίνος και ο αγαπημένος μας Χρηστάκης.

Δεν θα μπορούσε, φυσικά, να λείψει ο πρώην δήμαρχος της Μάνδρας με τη σύζυγό του και τις εγγονές του, και η βαφτιστήρα μας με τον σύζυγό της και τ’ αγόρια τους.

Επίσης, παραβρέθηκε ο διαχρονικός φίλος, ο πολυτάλαντος καθηγητής κ.ο.μ. Γιάννης Βλάνδος, με τη Μαριλού και τον Μάξιμο.

Τον πατέρα Ευθύμιο εκπροσώπησαν τα παιδιά του: η Ελιάνα, η Βάσω, ο Γιάννης, ο Λευτέρης και η πολυαγαπημένη μας Μαρίνα.

Ο άσοφος Γεώργιος, η Κική, η Δημητρούλα, ο Ευάγγελος, φίλοι από την εποχή της Δεινοστράτου.

Και μιας και αναφέρθηκαν στη Δεινοστράτου, να κάνω μία στάση στο κοριτσάκι, Βίκυ, την πρώην Αγγλικού μου, φιλολόγου και μετέπειτα γραμματέα της Π.Η.Ε.Φ., μαζί με την Αγγελικούλα και τον Γρηγόρη.

Αχ, πόσο θα ήθελα να ήταν εκεί και η Κουλίτσα, να έβλεπε το Τερούλι και τον Ιωνάκο.

Είχα επίσης ακόμη μία ευχάριστη έκπληξη, που στο μέλλον θα κάνει εμένα αρκετά πλούσιο και πάμπλουτο τον ίδιο! Αναφέρομαι στον 15χρονο Παναγιώτη, τον γιο της Νονάς Δέσποινας, ο οποίος, εκτός από καλός μαθητής, είναι και μεγάλο ταλέντο στο ποδόσφαιρο.

Ο πατέρας του γνώριζε πως ασχολούμαι ως μάνατζερ παικτών και ζήτησε να αναλάβω τη μεταγραφή – όταν με το καλό έρθει η ώρα – του Παναγιώτη σε κάποια ομάδα της Μπουντεσλίγκα.

Ένα μόνο θα σας πω: το 10% να πάρω από τη μεταγραφή, θα μιλάμε για πάρα πολλά χρήματα!

Να είναι καλά ο Παναγιώτης και τα υπόλοιπα θα τα βρούμε.

Από τη βάπτιση, εννοείται πως δεν θα μπορούσε να λείψει η Μούσα Καλλιόπη, φίλη της Βασούλας. Ήταν εκεί με τον σύζυγό της και τον γιο τους, Οδυσσέα, που σύντομα ξεκινάει τη δική του Οδύσσεια στο ΠΑΠΕΙ του Πειραιά.

Ο παλιός συνάδελφος της Βασούλας, ο καλός φίλος Φώτης, έδωσε κι αυτός το «παρών» με τη σύζυγό του και την κορούλα τους.

Σημαντική ήταν η παρουσία μιας θείας, του πατέρα του Ιωνάκου μας, που ήρθε από την Κρήτη με την πρωινή πτήση και έφυγε με τη βραδινή. Υποκλίνομαι στο κουράγιο της.

Ο Mr Alex, η Ράνια, η Ηρώ, η Δήμητρα, η Κορνηλία, ο Αστροτόμ και η Ειρήνη, ο Ηγέτης και η Ζωή, ο Βασίλης ήταν κι αυτοί εκεί.

Ο Αστροτόμ, αν και είχε χρόνια να χορέψει τσάμικο, τα πήγε μια χαρά. Η Κορνηλία με τη Δήμητρα έδειξαν πως τα μαθήματα χορού έχουν πιάσει τόπο και ο Μπάλος που χόρεψαν ήταν υπόδειγμα ρυθμού.

Το δυσάρεστο γεγονός ήταν πως δεν μπόρεσε να παραβρεθεί η άλλη γιαγιά του Ιωνάκου, λόγω προβλήματος υγείας. Της ευχόμαστε περαστικά. Την εκπροσώπησαν, πάντως, ο σύζυγός της, το άλλο παιδί της, η νύφη της και κάποιοι συγγενείς.

Μία ακόμη παρουσία που μας συγκίνησε όλους, εννοώ τα άτομα της οικογένειας, ήταν η παρουσία του Νονού της Βασούλας, του Δημήτρη Σταθόπουλου.

Και, φυσικά, ήταν εκεί οι γονείς της Νονάς Χρυσούλας και ο αδερφός της, που ήρθε από το Δουβλίνο με ειδική πτήση, προκειμένου να παραβρεθεί στη βάπτιση.

Όλους εσάς που ανέφερα, ελπίζω να μην έχω ξεχάσει κάποιους, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τα δώρα σας και, κυρίως, για την παρουσία σας.

Ευχαριστούμε επίσης τους φίλους μας στο εξωτερικό, που με τον δικό τους τρόπο ήταν παρόντες.

Γιατί τελικά αυτό είναι που μένει: όχι τα δώρα, όχι οι φωτογραφίες, ούτε το φαγητό και το γλέντι. Μένει η παρουσία, η αγάπη, η συμπαράσταση και οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα σου στις δύσκολες αλλά και στις όμορφες στιγμές.

Εκ μέρους του Ιωνάκου και όλων των μελών της οικογένειας, σας ευχαριστούμε θερμά.

Και επειδή η χθεσινή ημέρα είχε έναν πρωταγωνιστή, επειδή το όνομα που ακούστηκε ξανά και ξανά ήταν ένα και μοναδικό, επειδή από εδώ και πέρα ένας μικρός άνθρωπος θα κουβαλάει ένα μεγάλο όνομα…

Και το όνομα αυτού, Ίωνας!

Για τον Ίωνα

Ίωνα, μικρό μας αστέρι,
που ήρθες στη ζωή σαν καλοκαίρι,
με μια φωνούλα, ένα κλάμα μικρό,
μα μες στην καρδιά μας έβαλες σεισμό.

Στης κολυμπήθρας το νερό,
έκανες το δικό σου το χορό,
κι αφού δυο φορές μας… κατούρησες,
όλους μας χαροποίησες και μας συγκίνησες.

Με το όνομά σου στις πλάτες σου, μπροστά,
να περπατήσεις, σε δρόμους φωτεινούς,
να έχεις καλή τύχη, υγεία, δύναμη, χαρά
και ανθρώπους να σ’ αγαπούν αληθινά.

Σαν μεγαλώσεις να μη φοβηθείς,
αν πέσεις, να σηκωθείς, να ξαναπροσπαθήσεις,
να έχεις όνειρα μεγάλα στην καρδιά
και να σκορπάς αγάπη όπου κι αν πας.

Κι αν κάποτε ρωτήσεις τον παππού σου
τι έγινε εκείνον τον ζεστό Σεπτέμβρη,
θα σου πει πως όλοι μαζεύτηκαν κοντά σου
για να γιορτάσουν το δικό σου το όνομα το μοναδικό.

Και θα σου πει πως εκείνη τη μέρα
δεν βαφτίστηκε μόνο ένα παιδί·
γεννήθηκε ξανά μέσα στις καρδιές μας
μια ελπίδα, μια χαρά, μια καινούργια αρχή.

Να ζήσεις, Ίωνα!
Να είσαι πάντα γερός, δυνατός και ευτυχισμένος.
Και να θυμάσαι πως, πριν ακόμη μάθεις να μιλάς,
είχες ήδη καταφέρει να κάνεις τόσους ανθρώπους να χαμογελούν.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση.
Επίκουρος ο Γοργογυραίος,
ο παππούς του Ιωνάκου μας.

TO ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΟΚΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ. 01/09/26 Καλό μήνα κ.ο.μ.

Φίλες και Φίλοι, αγαπητοί σκεπτόμενοι και όχι μόνο, σας χαιρετώ, βρίσκομαι στην ευχάριστη; δυσάρεστη; θέση να σας γνωστοποιήσω τις αποφάσεις - προτάσεις της ΟΚΡΑ για τον μείζον πρόβλημα της υπογεννητικότητας. Κάθε πρώτη Σεπτεμβρίου η επιτροπή σοφών της ΟΚΡΑ συσκέπτεται και αποστέλλει στα κεντρικά το πόνημά της. Αυτή τη φορά το θέμα αφορά - για μένα τουλάχιστον - το σοβαρότερο πρόβλημα της Ελλάδας μας. Προφανώς και δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, τα μέτρα που θα έπρεπε να είχαν παρθεί τουλάχιστον πριν 10 με 15 χρόνια, δυστυχώς δεν πάρθηκαν, και τώρα πια αν δεν είναι ήδη πολύ αργά, θα πρέπει να ετοιμάσει η πολιτεία ένα πανεθνικό - πανκομματικό σχέδιο διάσωσης, μην σας φαίνεται παράξενο για διάσωση μιλάμε όταν λένε πως με βάσει τα σημερινά δεδομένα το 2050 θα είμαστε 30% πιο λίγοι!!!! Θα μου πει κάποιος: Βρε Επίκουρε τι σε νοιάζει εσένα τι θα γίνει μετά από 24 χρόνια; Καλώς η κακώς εγώ δεν σκέφτομαι έτσι και θέλω να πιστεύω πως η πλειονότητα συμφωνεί μαζί μου.

Πάμε λοιπόν στις προτάσεις της Ε.Σ.

Η πρόταση της ΟΚΡΑ: ένα «Εθνικό Δημογραφικό Συμβόλαιο»

Ένα εθνικό project 25 ετών, όχι σαν κυβερνητικό πρόγραμμα τετραετίας, αλλά σαν ένα πανεθνικό πρόγραμμα διάσωσης.

Με έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο:

Ελλάδα 2050

Να καταστεί η Ελλάδα μία από τις πιο φιλικές χώρες της Ευρώπης για τη δημιουργία οικογένειας.

Να μην υποχρεώσουμε κανέναν να κάνει παιδιά, αλλά.

Να δημιουργήσουμε μια κοινωνία όπου ένα νέο ζευγάρι που θέλει παιδιά να μην αισθάνεται ότι η απόκτηση δεύτερου ή τρίτου παιδιού ισοδυναμεί με οικονομική και επαγγελματική αυτοκτονία.

Αυτό απαιτεί επίθεση σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα.

1. Στέγη νέων ζευγαριών

Αυτό το θεωρούμε ως κεντρικό πυλώνα.

Δεν γίνεται να ζητάμε από ένα ζευγάρι 28–35 ετών να δημιουργήσει οικογένεια όταν η κατοικία απορροφά τεράστιο μέρος του εισοδήματός του.

Να δημιουργήσουμε ένα Εθνικό Πρόγραμμα Οικογενειακής Κατοικίας:

κρατική/κοινωνική κατοικία για νέα ζευγάρια,
πολύ χαμηλότοκα στεγαστικά για οικογένειες,
μεγαλύτερη ενίσχυση για δεύτερο και τρίτο παιδί,
αξιοποίηση δημόσιας ακίνητης περιουσίας,
ανακαίνιση κλειστών κατοικιών με αντάλλαγμα μακροχρόνια προσιτό ενοίκιο,
ειδικό πρόγραμμα κατοικίας για νέους που επιστρέφουν από το εξωτερικό.
Η απόκτηση του δεύτερου παιδιού πρέπει να κάνει τη ζωή μιας οικογένειας ευκολότερη, όχι δυσκολότερη.

2. Να γίνει πραγματικά φθηνή η ανατροφή των παιδιών

Όχι μόνο επίδομα.
Να δημιουργήσουμε ένα «Παιδί χωρίς κόστος» για βασικές υπηρεσίες:
δωρεάν βρεφονηπιακός σταθμός,
δωρεάν ολοήμερο σχολείο,
δωρεάν σχολικά γεύματα,
δωρεάν ή πολύ φθηνή μετακίνηση μαθητών,
ουσιαστική κάλυψη παιδικών ιατρικών αναγκών,
σημαντική φορολογική ελάφρυνση ανά παιδί,
επιδότηση δραστηριοτήτων και αθλητισμού.

Ο στόχος δεν είναι να «πληρώνει το κράτος για κάθε παιδί».

Ο στόχος είναι να μειώσει δραστικά το κόστος που κάνει ένα ζευγάρι να φοβάται το δεύτερο ή τρίτο παιδί.

3. Επανάσταση στην εργασία

Αυτό είναι εξίσου σημαντικό με τα χρήματα.

Πρέπει να μπορείς να είσαι και γονιός και επαγγελματίας.

Άρα:

ευέλικτο ωράριο όπου είναι εφικτό,
πραγματική τηλεργασία όπου η εργασία το επιτρέπει,
προστασία γονέων από δυσμενή μεταχείριση,
ισχυρότερη γονική άδεια,
κίνητρα στις επιχειρήσεις που εφαρμόζουν οικογενειακές πολιτικές,
δυνατότητα σταδιακής επιστροφής στην εργασία μετά τη γέννηση.

Και κάτι ακόμη:

Να σταματήσει η αντίληψη ότι η μητέρα πρέπει να «πληρώσει» επαγγελματικά επειδή απέκτησε παιδιά.

Αυτό είναι κρίσιμο.

4. Το κράτος να επιβραβεύει πραγματικά το δεύτερο και τρίτο παιδί

Εδώ θα πρέπει να κάνουμε κάτι πιο τολμηρό.

Όχι ένα εφάπαξ επίδομα.

Αλλά διαχρονική κρατική στήριξη που αυξάνεται με το μέγεθος της οικογένειας.

Για παράδειγμα, μια οικογένεια με:

1 παιδί → βασική στήριξη
2 παιδιά → σημαντικά μεγαλύτερη
3 παιδιά → πολύ μεγαλύτερη
4+ παιδιά → ειδικό καθεστώς πολυμελούς οικογένειας
σε φορολογία + κατοικία + εκπαίδευση + υπηρεσίες + μετακινήσεις.

Γιατί;

Επειδή το δημογραφικό πρόβλημα δεν δημιουργείται κυρίως από την οικογένεια που κάνει το πρώτο παιδί.

Το κρίσιμο είναι η μετάβαση από το 1 → 2 και από το 2 → 3.

5. Δημογραφική πολιτική στην ελληνική περιφέρεια

Εδώ υπάρχει μια τεράστια ευκαιρία.

Δεν μπορεί η Ελλάδα να συνεχίσει να συγκεντρώνει νέους ανθρώπους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και μετά να απορεί γιατί ερημώνουν οι υπόλοιπες περιοχές.

Θα δημιουργούσα «Δημογραφικές Ζώνες Ανάπτυξης».

Σε συγκεκριμένες περιοχές με έντονη πληθυσμιακή συρρίκνωση:

δωρεάν/πολύ φθηνή κατοικία για νέες οικογένειες,

φορολογικά κίνητρα, τηλεργασιακοί κόμβοι, σχολεία, παιδικοί σταθμοί, κέντρα υγείας, γρήγορο internet, συγκοινωνίες, κίνητρα για επιχειρήσεις, ειδικά προγράμματα εγκατάστασης νέων οικογενειών.

Δηλαδή:

να κάνουμε την επαρχία ξανά ελκυστικό τόπο για να μεγαλώσεις παιδιά.

6. Να φέρουμε πίσω τους Έλληνες του εξωτερικού

Αυτό είναι ο άλλος μισός του δημογραφικού προβλήματος.

Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που έφυγαν τα προηγούμενα χρόνια.
Αν καταφέρουμε να επιστρέψουν νέοι άνθρωποι 20–40 ετών, δεν επιστρέφουν απλώς εργαζόμενοι.
Επιστρέφουν δυνητικοί γονείς.
Άρα θα δημιουργούσα ένα πραγματικό:
«Return to Greece»

με:
φορολογικά κίνητρα,
αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων,
βοήθεια εύρεσης εργασίας,
στεγαστικά κίνητρα,
ειδική υποστήριξη για οικογένειες,
αγγλόφωνες δημόσιες υπηρεσίες όπου χρειάζεται,
σχολική υποστήριξη για παιδιά που επιστρέφουν από το εξωτερικό.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο σημαντικό
Δεν πρέπει να αντιμετωπίσουμε το δημογραφικό μόνο ως πρόβλημα πληθυσμού.
Γιατί ακόμη και αν αύριο ο δείκτης γονιμότητας ανέβαινε από 1,2 σε 1,8, οι συνέπειες των προηγούμενων δεκαετιών θα εξακολουθούσαν να υπάρχουν.

Γι' αυτό χρειάζονται δύο παράλληλες στρατηγικές:

Α. Να αυξήσουμε τις γεννήσεις.

Β. Να προσαρμόσουμε την Ελλάδα στη δημογραφική πραγματικότητα που ήδη έχει δημιουργηθεί.

Δηλαδή:

παραγωγικότητα, αυτοματοποίηση, τεχνολογία, καλύτερη εκπαίδευση,
συμμετοχή περισσότερων γυναικών στην αγορά εργασίας,
ενεργός γήρανση,
προσέλκυση ανθρώπινου κεφαλαίου,
ελεγχόμενη και αποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε 20 χρόνια μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά που θα γεννηθούν σήμερα.

Και πρέπει να το κάνουμε γνωρίζοντας ότι οι δημογραφικές πολιτικές δεν αποδίδουν αμέσως. Οι προβολές πληθυσμού της Eurostat είναι σενάρια που εξαρτώνται από γονιμότητα, θνησιμότητα και μετανάστευση, και ακριβώς γι' αυτό πρέπει να σχεδιάζουμε δεκαετίες μπροστά. 

Ακολουθούν τα 15 σημεία

1. Εθνικός δημογραφικός στόχος και μόνιμος θεσμός

Να συμφωνηθεί από όλα τα μεγάλα κόμματα ένα Εθνικό Δημογραφικό Σύμφωνο 25ετίας, με στόχους ανά πενταετία.

Να δημιουργηθεί ανεξάρτητη Εθνική Αρχή Δημογραφικής Πολιτικής, η οποία θα μετρά κάθε χρόνο:

γεννήσεις,
ηλικία πρώτου παιδιού,
επιθυμητό και πραγματικό αριθμό παιδιών,
κόστος ανατροφής,
στέγαση νέων οικογενειών,
επιστροφή Ελλήνων από το εξωτερικό.
Το δημογραφικό δεν πρέπει να αλλάζει κατεύθυνση κάθε τέσσερα χρόνια.

2. Επανάσταση στη στεγαστική πολιτική

Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι από τα σημαντικότερα.
Δημιουργία Εθνικού Ταμείου Οικογενειακής Στέγης.
Στόχος: κανένα νέο ζευγάρι να μη θεωρεί ότι «δεν κάνουμε δεύτερο παιδί γιατί δεν χωράμε / δεν μπορούμε να πληρώσουμε σπίτι».

Μέτρα:

άτοκα ή εξαιρετικά χαμηλότοκα δάνεια για νέες οικογένειες,
δημόσιες κατοικίες με χαμηλό ενοίκιο,
αξιοποίηση κλειστών δημοσίων κτιρίων,
ανακαίνιση κενών κατοικιών,
μεγαλύτερη στεγαστική ενίσχυση από το δεύτερο παιδί και μετά,
ειδικά στεγαστικά προγράμματα στην περιφέρεια.

3. «Δωρεάν παιδική ηλικία» για βασικές ανάγκες.

Όχι κυριολεκτικά όλα δωρεάν.
Αλλά να γίνει πολύ μικρότερο το κόστος του παιδιού για την οικογένεια.
Για κάθε παιδί:
βρεφονηπιακός σταθμός,
ολοήμερο σχολείο,
σχολικό γεύμα,
βασικές αθλητικές δραστηριότητες,
πολιτιστικές δραστηριότητες,
βασική παιδιατρική φροντίδα,
ψηφιακός εξοπλισμός όπου χρειάζεται.
Η οικογένεια να ξέρει από την αρχή:
«Αν αποκτήσω δεύτερο παιδί, το κράτος δεν θα με αφήσει μόνο μου απέναντι στο κόστος.»

4. Ριζική φορολογική μεταρρύθμιση υπέρ της οικογένειας.

Το φορολογικό σύστημα πρέπει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη το οικογενειακό μέγεθος.

Παράδειγμα κατεύθυνσης:
1 παιδί: ελάφρυνση
2 παιδιά: πολύ μεγαλύτερη ελάφρυνση
3 παιδιά: ιδιαίτερα ισχυρή ελάφρυνση
4+ παιδιά: ειδικό φορολογικό καθεστώς
Και όχι μόνο στον φόρο εισοδήματος.
Να εξεταστούν:
ΕΝΦΙΑ,
τεκμήρια,
ΦΠΑ σε συγκεκριμένες παιδικές ανάγκες,
φορολογικές εκπτώσεις για έξοδα παιδιών.

5. Εθνικό πρόγραμμα «2ο και 3ο παιδί»

Εδώ θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα επιθετικοί.
Το μεγαλύτερο δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι πολλές γυναίκες δεν κάνουν κανένα παιδί.
Είναι ότι πολλά ζευγάρια που θα ήθελαν δεύτερο ή τρίτο παιδί σταματούν στο ένα.
Άρα το κράτος πρέπει να σχεδιάσει την πολιτική του γύρω από αυτή τη μετάβαση.
Το δεύτερο παιδί να ενεργοποιεί πολυετή δέσμη παροχών και το τρίτο ακόμη ισχυρότερη.
Όχι ένα εφάπαξ βοήθημα που εξαφανίζεται σε λίγους μήνες.

6. Εργασία φιλική προς την οικογένεια.

Θέλω μια Ελλάδα στην οποία η επιλογή:
«θα κάνω παιδί»
δεν σημαίνει:
«θα καταστρέψω την καριέρα μου».
Μέτρα:
ευέλικτο ωράριο, τηλεργασία όπου είναι εφικτή,
προστασία από επαγγελματικές διακρίσεις, γονικές άδειες,
σταδιακή επιστροφή στην εργασία,
κίνητρα στις επιχειρήσεις που εφαρμόζουν πραγματικές οικογενειακές πολιτικές.
Και ιδιαίτερη προσοχή στην επαγγελματική επανένταξη των μητέρων.

7. Εθνικό πρόγραμμα παιδικής φροντίδας.

Ο γονιός δεν χρειάζεται μόνο χρήματα.
Χρειάζεται χρόνο.

Άρα:

Κανένα παιδί να μη μένει χωρίς διαθέσιμη δομή φροντίδας επειδή ο γονιός εργάζεται.
Βρεφονηπιακοί σταθμοί, ΚΔΑΠ, ολοήμερα σχολεία και δραστηριότητες πρέπει να δημιουργήσουν ένα συνεχές 08:00–18:00, όπου αυτό είναι αναγκαίο.
Αυτό θα βοηθούσε ιδιαίτερα και τις γυναίκες να παραμένουν στην αγορά εργασίας.

8. «Επιστρέψτε σπίτι» — μαζική επιστροφή Ελλήνων του εξωτερικού

Να δημιουργήσουμε ένα πραγματικά επιθετικό πρόγραμμα επαναπατρισμού.

Για Έλληνες 25–45 ετών:
φορολογικά κίνητρα, αναγνώριση πτυχίων/προσόντων,
διασύνδεση με ελληνικές επιχειρήσεις, στεγαστική βοήθεια,
βοήθεια σχολικής ένταξης των παιδιών,
ψηφιακές υπηρεσίες για όλη τη διαδικασία επιστροφής.
Ένας Έλληνας που επιστρέφει στα 32 του είναι δημογραφικά πολύ σημαντικότερος από μια απλή αύξηση του πληθυσμού κατά έναν άνθρωπο.
Επιστρέφει δυνητικός εργαζόμενος, φορολογούμενος, γονιός και μελλοντικός πολίτης.

9. Αναγέννηση της ελληνικής περιφέρειας.

Δεν μπορούμε να λύσουμε το δημογραφικό αφήνοντας ολόκληρες περιοχές να αδειάζουν.

Θα δημιουργούσα 100–150 Δημογραφικούς Πυρήνες Ανάπτυξης σε περιοχές που χάνουν πληθυσμό.

Εκεί: κατοικίες, σχολεία, παιδικοί σταθμοί, κέντρα υγείας, γρήγορο internet, τηλεργασία, φορολογικά κίνητρα, επιχειρηματικά κίνητρα.

Να μπορεί ένα ζευγάρι να πει:

«Μπορώ να μεγαλώσω τρία παιδιά στην περιοχή όπου γεννήθηκα.»

10. Πανεπιστήμια και επαγγελματική εκπαίδευση κοντά στους νέους.

Η ηλικία 18–30 είναι κρίσιμη.
Πρέπει να μειωθεί η αναγκαστική μετακίνηση προς Αθήνα και Θεσσαλονίκη όπου αυτό είναι δυνατό.
Ισχυρά περιφερειακά πανεπιστήμια και σύγχρονη επαγγελματική εκπαίδευση μπορούν να δημιουργήσουν τοπικά οικοσυστήματα εργασίας, κατοικίας και οικογένειας.

11. Δημόσια υγεία και υποστήριξη γονιμότητας.

Εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή και σοβαρότητα.
Πρέπει να υπάρχει πρόσβαση σε:
προληπτικό έλεγχο,
ενημέρωση για τη γονιμότητα,
υποστήριξη ζευγαριών με προβλήματα τεκνοποίησης,
θεραπείες υποβοηθούμενης αναπαραγωγής όπου ενδείκνυνται,
ψυχολογική υποστήριξη.
Και κυρίως έγκαιρη ενημέρωση, ώστε οι άνθρωποι να γνωρίζουν ότι η αναπαραγωγική δυνατότητα μεταβάλλεται με την ηλικία.

12. Εθνική δημογραφική παιδεία.

Αυτό είναι το πιο «αόρατο» μέτρο αλλά ίσως από τα σημαντικότερα.
Από το σχολείο και το πανεπιστήμιο να διδάσκεται:
τι σημαίνει δημογραφική γήρανση,
πώς λειτουργεί η γονιμότητα,
ποιες είναι οι πραγματικές οικονομικές συνέπειες,
πώς συνδυάζονται οικογένεια και καριέρα,
ποιες είναι οι διαθέσιμες κρατικές υπηρεσίες.
Όχι προπαγάνδα υπέρ της τεκνοποίησης.
Ενημέρωση και επιλογή.

13. Τεχνολογία για να αντισταθμίσουμε τη δημογραφική συρρίκνωση

Ακόμη και αν αύριο αυξηθούν οι γεννήσεις, τα παιδιά αυτά θα μπουν στην αγορά εργασίας μετά από περίπου δύο δεκαετίες.

Άρα πρέπει ταυτόχρονα να αυξήσουμε δραστικά την παραγωγικότητα.

Επενδύσεις σε:
τεχνητή νοημοσύνη, ρομποτική, αυτοματοποίηση, ψηφιοποίηση δημοσίου, παραγωγικότητα επιχειρήσεων.
Η Ελλάδα του 2050 μπορεί να έχει λιγότερους εργαζόμενους αλλά πολύ μεγαλύτερη παραγωγή ανά εργαζόμενο.

14. Έξυπνη μεταναστευτική πολιτική.

Αυτό είναι αναπόφευκτο μέρος της συζήτησης.
Αλλά πρέπει να γίνει με κανόνες και στρατηγική.
Η Ελλάδα θα χρειαστεί ανθρώπινο δυναμικό σε τομείς όπου θα υπάρχουν ελλείψεις.

Άρα:

νόμιμη είσοδος + επιλογή με βάση τις ανάγκες της οικονομίας + γρήγορη ένταξη + εκμάθηση ελληνικών + εργασία + τήρηση των κανόνων.
Η μετανάστευση μπορεί να λειτουργήσει ως συμπληρωματικό εργαλείο.
Δεν μπορεί όμως να αντικαταστήσει μια σοβαρή δημογραφική πολιτική για τους Έλληνες.

15. Ένα τεράστιο εθνικό «project»

Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο σημαντικό σημείο.
Το δημογραφικό χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας.
Πρέπει να ξεκινήσουμε μια δεκαετή εθνική προσπάθεια με ένα απλό μήνυμα:

«Η Ελλάδα πρέπει να γίνει η καλύτερη χώρα στην Ευρώπη για να μεγαλώσεις οικογένεια.»

Όχι «κάντε παιδιά για την πατρίδα».

Αλλά:
«Αν θέλεις οικογένεια, η κοινωνία θα είναι δίπλα σου.»
Και αυτό πρέπει να γίνει με:
κράτος,
δήμους,
επιχειρήσεις,
σχολεία,
πανεπιστήμια,
Εκκλησία και κοινωνικούς φορείς,
κοινωνία των πολιτών.

Και τώρα το πιο δύσκολο: τα χρήματα

Εδώ πρέπει να είμαστε ειλικρινείς.

Αυτό δεν γίνεται με 200 εκατ. ευρώ τον χρόνο.

Αν η Ελλάδα αποφασίσει πραγματικά ότι το δημογραφικό είναι η Νο1 μακροπρόθεσμη εθνική προτεραιότητα, θα χρειαστεί μια επένδυση της τάξης των πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως, συνδυάζοντας κρατικό προϋπολογισμό, ευρωπαϊκούς πόρους, δημόσια περιουσία και ιδιωτικές επενδύσεις.

Και εδώ υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα οικονομική λογική:

Το παιδί δεν είναι απλώς κοινωνική δαπάνη.

Ένα παιδί που θα γίνει ενήλικος εργαζόμενος σε 20 χρόνια θα:

εργάζεται, παράγει, φορολογείται, καταναλώνει, δημιουργεί επιχειρήσεις, στηρίζει ασφαλιστικά το σύστημα,
ενδεχομένως δημιουργήσει και τη δική του οικογένεια.

Άρα η δημογραφική πολιτική πρέπει να αντιμετωπιστεί εν μέρει ως επένδυση ανθρώπινου κεφαλαίου.

Το χρονοδιάγραμμα.
Περίοδος
Προτεραιότητα
2027–2030
Στέγη + παιδική φροντίδα + φορολογία + 2ο παιδί
2030–2035
Περιφέρεια + επαναπατρισμός + εργασία
2035–2040
Παραγωγικότητα + τεχνολογία + αξιολόγηση
2040–2050
Σταθεροποίηση και μακροχρόνια δημογραφική ανάκαμψη.

Και θα πρέπει να παρακολουθούμε κάθε χρόνο:

γεννήσεις — δείκτης γονιμότητας — ηλικία πρώτου παιδιού — καθαρή μετανάστευση νέων — αριθμός Ελλήνων που επιστρέφουν από το εξωτερικό.
Με έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο
Όχι «να λύσουμε το δημογραφικό».
Αυτό είναι αόριστο.
Να πούμε:
2030
Σταμάτημα της επιδείνωσης.
2035
Δείκτης γονιμότητας 1,5+.
2040
1,7+.
2050
Προσπάθεια προσέγγισης του 1,8+, παράλληλα με αύξηση της καθαρής επιστροφής νέων Ελλήνων και σημαντική άνοδο της παραγωγικότητας.

Και κάτι τελευταίο, θεμελιώδες
Το δημογραφικό δεν θα λυθεί επειδή το κράτος θα δώσει περισσότερα χρήματα.
Ούτε επειδή θα κάνουμε μια ωραία διαφημιστική εκστρατεία.
Θα λυθεί όταν ένας 30χρονος στην Ελλάδα μπορέσει να πει:
«Έχω δουλειά, έχω σπίτι, μπορώ να μεγαλώσω το παιδί μου με αξιοπρέπεια και δεν χρειάζεται να διαλέξω ανάμεσα στην οικογένεια και στη ζωή που θέλω να κάνω.»
Αυτό, είναι το πραγματικό δημογραφικό όραμα για την Ελλάδα.

Αυτό είναι το σχέδιο που προτείνει η ΟΚΡΑ, το πόσοι θα διαβάσουν αυτό το πρόγραμμα είναι πασιφανές πως θα είναι ελάχιστοι, το μόνο παρήγορο είναι πως θα είναι πιο πολλοί από αυτούς που διαβάζουν τα προγράμματα των κομμάτων, κάτι είναι κι αυτό.

Υ.Γ.

Αφορμή για να παρουσιάσω το πιο πάνω πρόγραμμα ήταν ένα άρθρο του κ. Ηλία Γιαννακόπουλου με τίτλο ''Σπίτια - Κουφάρια''.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΝΤΑΚΟΥΛΑΣ [ΒΥΡΩΝ] 08/08/1946 - 08/08/2026

Γοργογύρι 08/08/26

Εν χώρα ζώντων, ένθα απέδρα λύπη και στεναγμός.

Γιώργος, Πέπος, Άλεξ, Βύρων

Φίλες και Φίλοι καλησπέρα, η σημερινή μέρα ήταν για μένα άκρως συγκινητική γιατί αποχαιρέτησα έναν συγγενή - γείτονα αλλά κυρίως έναν φίλο.
Όπως καλά γνωρίζετε, για μένα το: "Πάντων Κτημάτων Κράτιστον Εστί Φίλος Σαφής και Αγαθός" είναι το μότο της ζωής μου.
Ο Βύρων, κατά κόσμον Αθανάσιος Αριστοτέλη Ντακούλας, για μένα, και για πολλούς ακόμα, ήταν ο Βύρων.
Ο Βύρων ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση ανθρώπου, για τον υποφαινόμενο, για τον Ηλία, για τον Βασίλη, για τον καπετάνιο (Αλέκος), την Λαμπρινή, την Χριστίνα, την Βασούλα, τον Λούι, τον Λαμπρακιά, τον Σαρούχο, ήταν επίσης ο άνθρωπος που ως μεγαλύτερος υπήρξε, ειδικά για την παρέα της Πλάκας, Τριπόδων, Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Βάκχος, Βύρωνος, Κυδαθηναίων ασπίδα και μέντορας. Ίσως ελάχιστοι γνωρίζουν πως ο Βύρων όταν γύρισε από τον στρατό υπήρξε και βιρτουόζος στο μπουζούκι. Από τα δύο αδέρφια, Βασίλης - Τσίγας και Βύρων, ο πιο κολλητός μου ήταν ο  Βασίλης, ίσως λόγω ηλικίας, ο Βύρων ήταν για όλους μας ο μεγάλος αδερφός. Εκείνο που τον χαρακτήριζε ήταν η πραότητα, δεν θυμάμαι πότε τον Βύρωνα νευριασμένος, ήταν 

ένας σημερινός Νέστορας, προφανώς η αταραξία ήταν το δικό του μότο. Ο Βύρων είχε την ατυχία να βιώσει μεγάλη πίκρα όταν έχασε τον αδερφό του, και ειδικότερα πριν λίγα χρόνια όταν έχασε τον μονάκριβο γιο του τον Τέλη. Αυτό ήταν μεγάλο πλήγμα, μπορώ να πώς πως μετά από αυτή την τραγική απώλεια τον πήρε η κάτω βόλτα. Φίλες και φίλοι ο Βύρων ήταν για μένα μέρος του εαυτού μου, είχαμε κοινά βιώματα, κοινές μνήμες, κοινές χαρές, κοινές λύπες, όταν φεύγουν τέτοιοι άνθρωποι χάνουμε και ένα μέρος του εαυτού μας. Ποιος μπορεί να καταλάβει την περιπέτεια που ζήσαμε εγώ, ο Βύρων, ο Γ. Βλάνδος και ο Άλεξ στο λιμάνι του Λαυρίου; Πως να ξεχάσω τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε στην Αρεοπαγίτου; πως να ξεχάσω την υποδοχή και το τραπέζι που έκανε στα μέλη της ΛΟΓ το 2007 στην ΤΑΒΕΡΝΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ στην Κυδαθηναίων; Είναι πολλές οι μνήμες που κουβαλάω μαζί μου και που θα συνεχίσουν να με συνοδεύουν έως το δικό μου ηλιοβασίλεμα.

Αυτόν τον συγγενή - γείτονα αλλά κυρίως φίλο αποχαιρέτησα με τα πιο κάτω λόγια. Παρούσες ήταν και οι τρεις αδερφές του, η Νίκη, η Καλλιόπη και η Αντιγόνη.

Βύρων ο Πέπος είμαι!!!!

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και αφήνουν όμορφες αναμνήσεις.

Και υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται κομμάτι της ζωής μας, της οικογένειάς μας, της ίδιας μας της ψυχής. Για μένα Βύρων όπως καλά γνώριζες ήσουν ένας από αυτούς.

Όταν ήρθα στην Αθήνα, μόλις δώδεκα χρονών, εσύ Βύρων άνοιξες τις φτερούγες σου και μ' αγκάλιασες με αγάπη και προστασία.

Από την Τριπόδων 18 στην Πλάκα, στην 25ης Μαρτίου 18 στην Πετρούπολη, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου 18, και στην Καλλισπέρη 18, κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, οι δρόμοι και τα σπίτια άλλαζαν, αλλά εσύ ήσουν πάντα εκεί.

Στα εύκολα και στα δύσκολα, με την ίδια καλοσύνη, τη ζεστή σου καρδιά και την ήρεμη δύναμή σου.
Σήμερα δεν αποχαιρετώ μόνο έναν συγγενή ή έναν γείτονα. Αποχαιρετώ έναν αληθινό φίλο.
Σημάδεψες τη ζωή μου και θα συνεχίσεις να ζεις μέσα στις αναμνήσεις, στις ιστορίες και στην αγάπη όσων είχαν την ευλογία να σε γνωρίσουν.

Καλό σου ταξίδι, Βύρων.
Η θέση σου στη γη άδειασε, αλλά η θέση σου στις καρδιές μας δεν θα αδειάσει ποτέ.

Και τώρα θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω ένα ποίημα στον Βύρωνα.


Πώς να χωρέσει η σιωπή
έναν άνθρωπο σαν εσένα;

Πώς να δεχτεί η καρδιά
πως δεν θα ακούσει ξανά τη φωνή σου;

Ήμουν παιδί όταν με ήρθα κοντά σου,
κι έγινες σκέπη στις πρώτες μου διαδρομές.

Δεν μέτρησες ποτέ τι έδινες·
το πρόσφερες απλόχερα, σαν να ήταν η φύση σου.

Περπατήσαμε μαζί δρόμους με αριθμό δεκαοκτώ,
μα στην ουσία περπατήσαμε μια ολόκληρη ζωή.

Σπίτια άλλαξαν, γειτονιές άλλαξαν,
μα η φιλία σου έμενε πάντα το ίδιο σταθερή, ένα λιμάνι, όπως το Λαύριο, θυμάσαι;

Σάββατο σήμερα και θα σε συνοδεύσουμε
στην τελευταία σου κατοικία,
εγώ θα κρατήσω μέσα μου
εκείνον τον Βύρωνα που προστάτευε,
που αγαπούσε,
που στεκόταν δίπλα στους φίλους του χωρίς να ζητά ποτέ αντάλλαγμα.


Καλό σου ταξίδι, Βύρων.
Επικούρειος Πέπος.

Υ.Γ.
Θα μου επιτρέψετε να κάνω και μία αναφορά σε μερικούς αφανείς ήρωες, αναφέρομαι στους ανθρώπους του γραφείου τελετών που για μένα τελούν ένα λειτούργημα. Κύριε Καρατάσιο συγχαρητήρια σε σας και στην ομάδα σας. Φίλες και φίλοι αναλογιστείτε πως τις τελευταίες στιγμές τις προετοιμασίας των αγαπημένων μας προσώπων, πριν μας φέρουν το αγαπημένο μας πρόσωπο στην εκκλησία, τις βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, σ' αυτούς τους ανθρώπους εμπιστευόμαστε την τελευταία παρουσία επί γης των ανθρώπων που θα αποχαιρετήσουμε. Τους αξίζει κάθε έπαινος. Στο πρόσωπο του κυρίου Καρατάσιου τιμώ όλους αυτούς τους λειτουργούς.

Επικούρειος Πέπος.

ΟΙ Φωτογραφίες είναι από το αρχείο του Fuji Tomo Kazu.

ΔΥΟ ΝΕΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΝΤΑΚΟΥ του ποιητή της φύσης από την ιστορική και πνευματική Πιάλεια.

Φίλες και Φίλοι καλησπέρα, αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση για τον Ιούλιο, από αύριο Αύγουστος!! Κάποτε όταν είχαμε το PEPOS SCHOOL OF DELICATESSEN απέναντι από το σημερινό Μουσείο της Ακρόπολης έλεγα: Αύγουστε καλέ μου μήνα νάσουν δυο φορές το χρόνο!! Πάμε τώρα στην σημερινή ανάρτηση, κάποια στιγμή σας είχα παρουσιάσει τον Βουκολικό ποιητή ΣΤΕΦΑΝΟ ΝΤΑΚΟ από την ιστορική και πνευματική Πιάλεια. Σήμερα θα σας παρουσιάσω δύο ακόμη ποιήματα του φίλου μου του Στέφανου. Σας εύχομαι καλή ανάγνωση και καλή αυτογνωσία.

Πρόλογος

Η ποίηση της μνήμης και του τόπου.

Υπάρχουν ποιητές που αναζητούν την έμπνευση σε μακρινούς κόσμους και αφηρημένες έννοιες. 

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που στρέφουν το βλέμμα στον τόπο τους, στη φύση που τους μεγάλωσε και στους ανθρώπους που τους κληροδότησαν μνήμες και αξίες. 

Στη δεύτερη αυτή κατηγορία ανήκει ο Στέφανος Ντάκος.

Η ποίησή του δεν γεννιέται από τη φιλοδοξία της πρωτοτυπίας, αλλά από την ανάγκη της διατήρησης. 

Διατηρεί εικόνες, τοπία, πρόσωπα και βιώματα που κινδυνεύουν να χαθούν μέσα στη γρήγορη μεταβολή της σύγχρονης ζωής. 

Η γλώσσα του είναι απλή και κατανοητή, χωρίς να στερείται ποιητικότητας. 

Αντλεί τη δύναμή της από την ελληνική λαϊκή παράδοση, από το δημοτικό τραγούδι και από την άμεση σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

Στα δύο ποιήματα που ακολουθούν, η «Καστροσυκιά» και το «Τραγούδι της Βρύσης», ο ποιητής δεν περιγράφει απλώς δύο στοιχεία του φυσικού τοπίου. Τα μεταμορφώνει σε ζωντανά σύμβολα. Η καστροσυκιά γίνεται φορέας ιστορικής μνήμης και διαχρονικής προσφοράς, ενώ η βρύση αποκτά μουσική υπόσταση, μετατρέποντας ολόκληρη τη φύση σε μια αόρατη ορχήστρα.

Πρόκειται για μια ποίηση που υπηρετεί την ελληνική γη, την παράδοση και την ανθρώπινη ευγνωμοσύνη· μια ποίηση ήρεμη, ειλικρινή και βαθιά ανθρωποκεντρική.

Η ΚΑΣΤΡΟΣΥΚΙΑ

Καστροσυκιά μου γέρικη
στο βράχο της Αλμπίνας
όπου καρπείς αιώνια
και στις χρονιές της πείνας.

Πλάι στου κάστρου την πορεία
στην ξέρα, στο λιοπύρι,
μέλι σταλάζουν οι καρποί,
ο τρύγος πανηγύρι.

Απλόχερα μάς ταΐζες
απ' τα μικρά μας χρόνια.
Εμείς αγάπη δίναμε
κι εσύ σε μας συμπόνια.

Και τις παλιότερες γενιές
στο πέρασμα των χρόνων
αιώνες τώρα θα μετράς
με μαρτυρίες προγόνων.

Ανάλυση του ποιήματος «Η Καστροσυκιά».

Από τον πρώτο κιόλας στίχο, η καστροσυκιά αποκτά ανθρώπινη υπόσταση.

«Καστροσυκιά μου γέρικη»

Το επίθετο «γέρικη» δεν δηλώνει φθορά αλλά διάρκεια. 

Το δέντρο είναι μάρτυρας της ιστορίας. Έχει δει γενιές να γεννιούνται και να φεύγουν, χωρίς να παύει να προσφέρει.

Η θέση της, «στο βράχο της Αλμπίνας»,

δεν είναι τυχαία. Ο βράχος συμβολίζει τη σταθερότητα και την αντοχή απέναντι στον χρόνο.

Η προσφορά ως κεντρική ιδέα.

Στη δεύτερη στροφή η εικόνα γίνεται πιο ζωντανή.

«μέλι σταλάζουν οι καρποί»

Ο ποιητής δεν επιλέγει τυχαία το μέλι.

Το μέλι στην ελληνική παράδοση συμβολίζει:

την αφθονία,

την ευλογία,

την αγαθοσύνη της φύσης.

Η καστροσυκιά δεν υπάρχει μόνο για να στολίζει το τοπίο.

Προσφέρει.

Τρέφει.

Συντηρεί.

Γίνεται μέρος της ζωής των ανθρώπων.

Η σχέση ανθρώπου και φύσης

Η τρίτη στροφή αποτελεί τον συναισθηματικό πυρήνα του ποιήματος.

«Απλόχερα μάς ταΐζες

απ' τα μικρά μας χρόνια.»

Το δέντρο αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν μητέρα.

Η λέξη «απλόχερα» αποδίδει ανιδιοτέλεια.

Ο άνθρωπος δεν παρουσιάζεται ως κυρίαρχος της φύσης αλλά ως παιδί της.

Στη συνέχεια η σχέση γίνεται αμφίδρομη.

«Εμείς αγάπη δίναμε

κι εσύ σε μας συμπόνια.»

Η φύση και ο άνθρωπος ανταλλάσσουν συναισθήματα.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ελληνική αντίληψη, όπου το φυσικό περιβάλλον αποτελεί μέλος της κοινότητας.

Η ιστορική διάσταση

Η τελευταία στροφή ξεπερνά την προσωπική ανάμνηση.

Η καστροσυκιά γίνεται πλέον σύμβολο της συλλογικής ιστορίας.

«Και τις παλιότερες γενιές

στο πέρασμα των χρόνων»

Το δέντρο λειτουργεί σαν άτυπο ιστορικό μνημείο.

Δεν γράφει την ιστορία με λέξεις αλλά με την παρουσία του.

Οι «μαρτυρίες προγόνων» παραπέμπουν στην προφορική παράδοση, στη συλλογική μνήμη και στη συνέχεια του ελληνικού τόπου.

Γλώσσα και τεχνική

Το ποίημα διακρίνεται για:

φυσική μουσικότητα, καθαρή εικόνα, λιτό λεξιλόγιο,

παραδοσιακή στιχουργική, έντονο λυρισμό.

Η απλότητα αποτελεί συνειδητή επιλογή και όχι αδυναμία.

Το μήνυμα.

Η πραγματική ιστορία ενός τόπου δεν βρίσκεται μόνο στα πέτρινα μνημεία αλλά και στα δέντρα που έζησαν μαζί με τους ανθρώπους του.

Η καστροσυκιά γίνεται σύμβολο μνήμης, προσφοράς και συνέχειας.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΒΡΥΣΗΣ

Λύρας τραγούδι χαρωπό
στην όμορφη πιρτούσα,
πλέκουν βλάσταρια και κλαδιά
με του βουνού μια Μούσα.

Κι όπως φυσάει από ψηλά
του Μάη το αγέρι,
νότες γλυκές κι αμέτρητες
τραγουδιστά θα φέρει.

Χορδές μιας φτέρης τα κλαδιά,
δοξάρι το κορμί της,
κι αυτό της βρύσης το νερό
λυράρης η φωνή της.

Δίπλα ο ημερόβατος
απλώνει να ποτίσει,
κι όπως αγγίζει τα νερά
τη νότα του θ' αφήσει.

Κρίνα λευκά και κόκκινα
με το ψηλό κορμί τους,
με δέος σαν προσκύνημα
γέρνουν την κεφαλή τους.

Σαν μπαλαρίνες το χορό
στήνουν οι λιβελούλες
και κολυμπούν και χαίρονται
στις γάργαρες λιμνούλες.

Ανάλυση του ποιήματος «Το Τραγούδι της Βρύσης»

Η φύση ως μουσική.

Από τον πρώτο στίχο ο ποιητής μας εισάγει σ' έναν κόσμο όπου η φύση τραγουδά.

«Λύρας τραγούδι χαρωπό»

Η λύρα αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα μουσικά σύμβολα του ελληνικού πολιτισμού.

Έτσι η βρύση δεν παράγει απλώς νερό.

Παράγει μουσική.

Η Μούσα του βουνού

«Πλέκουν βλάσταρια και κλαδιά

με του βουνού μια Μούσα.»

Η προσωποποίηση είναι εμφανής.

Το βουνό αποκτά τη δική του Μούσα.

Η φύση παρουσιάζεται σαν δημιουργός τέχνης.

Η συμφωνία της φύσης.

Στη δεύτερη και τρίτη στροφή εμφανίζεται το ωραιότερο ίσως ποιητικό εύρημα.

«Χορδές μιας φτέρης τα κλαδιά,

δοξάρι το κορμί της,

κι αυτό της βρύσης το νερό

λυράρης η φωνή της.»

Ολόκληρο το φυσικό τοπίο μετατρέπεται σε μουσικό όργανο.

η φτέρη γίνεται χορδές,

το σώμα γίνεται δοξάρι,

το νερό γίνεται λυράρης.

Η μεταφορά είναι πρωτότυπη και ιδιαίτερα εύστοχη.

Ο αναγνώστης σχεδόν ακούει το νερό να κελαρύζει.

Η αρμονία όλων των πλασμάτων

Στις επόμενες στροφές συμμετέχουν:

ο ημερόβατος,

τα κρίνα,

οι λιβελούλες.

Κανένα στοιχείο της φύσης δεν μένει αμέτοχο.

Η φύση παρουσιάζεται ως μια μεγάλη κοινότητα όπου όλα συνυπάρχουν χωρίς συγκρούσεις.

Η κορύφωση.

Η τελευταία εικόνα είναι ιδιαίτερα χαριτωμένη.

«Σαν μπαλαρίνες το χορό

στήνουν οι λιβελούλες»

Η σύγκριση είναι απλή αλλά ζωντανή.

Οι λιβελούλες μεταμορφώνονται σε χορεύτριες.

Το ποίημα κλείνει με χαρά, κίνηση και αισιοδοξία.

Γλώσσα και τεχνική

Το ποίημα χαρακτηρίζεται από:

πλούσιες προσωποποιήσεις,

συνεχείς μεταφορές,

μουσικότητα,

ζωγραφικές εικόνες,

επιρροές από το δημοτικό τραγούδι.

Η χρήση της μουσικής ορολογίας (λύρα, χορδές, δοξάρι, λυράρης, νότα) δημιουργεί μια ενιαία αισθητική σύνθεση.

Το μήνυμα.

Η φύση δεν είναι σιωπηλή.

Όποιος μπορεί να την ακούσει, ανακαλύπτει μέσα της μια αέναη μουσική που ενώνει τον άνθρωπο με τη δημιουργία.

Συνολική αξιολόγηση.

Τα δύο ποιήματα αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα μιας ποίησης που στηρίζεται στη μνήμη, στον τόπο και στη βιωματική εμπειρία. Ο Στέφανος Ντάκος δεν επιδιώκει τον δύσκολο συμβολισμό ή την πειραματική μορφή. Επιλέγει τον δρόμο της καθαρής εικόνας και της άμεσης συγκίνησης, διατηρώντας ζωντανή τη σχέση με τη λαϊκή ποιητική παράδοση.

Στην «Καστροσυκιά» κυριαρχεί η έννοια της ιστορικής συνέχειας. Το δέντρο γίνεται σύμβολο αντοχής, προσφοράς και συλλογικής μνήμης. Στο «Τραγούδι της Βρύσης», αντίθετα, κυριαρχεί η κίνηση, ο ήχος και η αρμονία· η φύση μεταμορφώνεται σε μια ποιητική ορχήστρα όπου κάθε στοιχείο έχει τη δική του φωνή.

Από τεχνική άποψη, ο ποιητής αξιοποιεί με συνέπεια τη ρίμα και τον ρυθμό, στοιχεία που προσδίδουν στα ποιήματα τραγουδιστή ποιότητα και τα φέρνουν κοντά στην παράδοση του δημοτικού τραγουδιού. Εκεί όπου ξεχωρίζει περισσότερο είναι στην ικανότητά του να μετατρέπει οικείες εικόνες της υπαίθρου σε φορείς συναισθημάτων και αξιών, χωρίς να χάνει τη φυσικότητα της έκφρασης.

Επίλογος

Ο τόπος δεν διατηρείται μόνο μέσα από τα ιστορικά βιβλία ούτε μόνο από τα πέτρινα μνημεία. Διατηρείται και μέσα από την ποίηση. Ένα δέντρο, μια βρύση, ένα μονοπάτι ή ένας παλιός βράχος μπορούν να γίνουν φορείς μνήμης, όταν κάποιος τα παρατηρήσει με ευαισθησία και τα μετατρέψει σε λόγο.

Με την «Καστροσυκιά» και το «Τραγούδι της Βρύσης», ο Στέφανος Ντάκος αποτυπώνει δύο όψεις του ίδιου κόσμου: τη σταθερότητα της μνήμης και τη ζωντάνια της φύσης. Η πρώτη ριζώνει στο παρελθόν και θυμίζει την αξία της συνέχειας· η δεύτερη κυλά σαν το νερό, μεταφέροντας μουσική, κίνηση και ελπίδα.

Η αξία αυτών των ποιημάτων δεν βρίσκεται μόνο στη λογοτεχνική τους μορφή, αλλά κυρίως στην ειλικρίνεια του αισθήματος και στην αγάπη για τον γενέθλιο τόπο. Σε μια εποχή όπου η σχέση του ανθρώπου με τη φύση και την παράδοση δοκιμάζεται, τέτοιες φωνές υπενθυμίζουν ότι η μνήμη δεν είναι βάρος του παρελθόντος, αλλά πηγή ταυτότητας και έμπνευσης για το μέλλον.

Υ.Γ. Επικούρειου Πέπου.

Καλό ταξίδι στα μέλη της ΟΚΡΑ που θα ταξιδέψουν αύριο για Μαγευτικό και Πιάλεια.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ''ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ''. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ποιητές.

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί ουτοπιστές καλησπέρα, Κυριακή σήμερα και είπα να ασχοληθώ με το πνεύμα μου γιατί όλες τις προηγούμενες μέρες, λόγω των μαστόρων δεν είχα αυτή την πολυτέλεια. 'Οπως καλά γνωρίζετε τα μαστόρια -πλην του καθηγητή Σεχίδη, ο μόνος που αξίζει τα μέγιστα - ζητούν να πληρωθούν αδρά αλλά ως προς την επαγγελματική τους κατάρτιση οι περισσότεροι με άριστα το δέκα μετά βίας αξίζουν ένα τέσσερα, ως εκ τούτου θα πρέπει να είμαι συνέχεια πάνω από το κεφάλι τους. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ποιητές οι οποίοι ως σκαπανείς του λόγου και των λέξεων, προσπαθούν με την τέχνη τους, να μας κρατήσουν όρθιους όπως αξίζει στο ανθρώπινο γένος. Αν ζούσε ο Καβάφης σίγουρα θα έλεγε: Για μαστόρους της οικοδομής θα μιλάμε τώρα τι στιγμή που υπάρχουν οι Μάστορες της ποίησης; Φίλες και Φίλοι είχα την τύχη κάποια στιγμή, χάρη στον φίλο της σοφίας Ηλία Γιαννακόπουλο να ανακαλύψω έναν κρυμμένο - για μένα - ποιητικό θησαυρό στα Τρίκαλα, το όνομα αυτού ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ. Είναι η δεύτερη φορά που σας παρουσιάζω το έργο του ποιητή. Με μεγάλη χαρά διάβασα τη νέα ποιητική συλλογή του Τρικαλινού ποιητή με τίτλο «ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ» πάντα όταν διαβάζω κάποια ποιητική συλλογή εκστασιάζομαι, νιώθω δέος για το έργο των δημιουργών και γηθοσύνη μέσα μου. Η νέα ποιητική συλλογή βρίσκεται ήδη στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ''ΑΠΟΠΕΙΡΑ''. Εγώ θα σας παρουσιάσω τρία από τα πολλά ποιήματα που υπάρχουν στο βιβλίο, αυτά και άλλα πολλά μου έκαναν κλικ που λένε και οι νέοι, εσάς μπορεί να σας κάνουν κλικ κάποια άλλα, σας προτρέπω να αγοράσετε το βιβλίο και να ταξιδέψετε με τις σκέψεις και τις λέξεις του ποιητή. Απορία: Υπάρχουν σήμερα παρόμοιοι δάσκαλοι όπως ο κ. Αλεξανδρής;
Πάμε λοιπόν στα ποιήματα.
Πρόκειται για ποίηση εσωτερική, στοχαστική και βαθιά ανθρωποκεντρική, που κινείται ανάμεσα στη μνήμη, την επιθυμία, τον έρωτα και την υπαρξιακή περισυλλογή.

Η γλώσσα του Αλεξανδρή δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό· αναζητεί τη μουσικότητα της ψυχής και την ήρεμη αποκάλυψη του βιώματος.

Η ποιητική συλλογή του Γιώργου Αλεξανδρή αποτελεί μια κατάθεση ψυχής, όπου ο λόγος συναντά τη σιωπή και η εμπειρία μεταμορφώνεται σε λυρική εξομολόγηση.

Ο ποιητής κινείται με σεμνότητα αλλά και εσωτερική ένταση ανάμεσα στα μεγάλα θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης: την αγάπη, τη μοναξιά, τη μνήμη, τη συνύπαρξη και τη διαρκή αναζήτηση της χαράς και της αλήθειας. Οι στίχοι του δεν κραυγάζουν· ψιθυρίζουν. Και μέσα σε αυτόν τον χαμηλόφωνο λυρισμό αναδύεται μια βαθιά ανθρωπιά, που αγγίζει τον αναγνώστη και τον καλεί σε προσωπική περισυλλογή.

ΠΡΩΤΟ ΠΟΙΗΜΑ.

ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ

Περίσσευμα ευτυχίας το βλέμμα το εξομολογητικό,

το λόγιασμα το στοχαστικό για την αλήθεια και τα όνειρα,

για τις μεγάλες πεθυμιές και το ασίγαστο πάθος.

Ιεροτελεστία η ζωή στις δημιουργικές αγρύπνιες

και αρμονίας δόξασμα η καθημερινότητα στην αποζήτηση

της χαράς.

Ασπασμοί στις ομορφιές και χάρες,

στα πορφυρώματα και στο γήτεμα της ψυχής

και παρακλήσεις στο σκίρτημα της καρδιάς

χωρίς αναστολές, δισταγμούς και επιφυλάξεις.

Προσκύνημα ιερό ο έρωτας στη πλησμονή της συμβίωσης

και πεταλούδισμα τ' αγνάντιο της ζωής.

Το ομώνυμο ποίημα, ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ λειτουργεί ως ποιητική διακήρυξη της συλλογής. Από τον πρώτο κιόλας στίχο – «Περίσσευμα ευτυχίας το βλέμμα το εξομολογητικό» – ο ποιητής συνδέει το βλέμμα με την αλήθεια και την εσωτερική αποκάλυψη. Η ευτυχία δεν παρουσιάζεται ως θορυβώδης κατάσταση, αλλά ως περίσσευμα ψυχής, ως μια ήσυχη πληρότητα που γεννιέται από τη συνάντηση με τον άλλον.

Ιδιαίτερα εύστοχη είναι η αντιπαράθεση ανάμεσα στις «μεγάλες πεθυμιές» και στο «ασίγαστο πάθος» από τη μία, και στην «αρμονίας δόξασμα η καθημερινότητα» από την άλλη. Ο Αλεξανδρής κατορθώνει να υψώσει την καθημερινή ζωή σε ιεροτελεστία, δίνοντας στο κοινό βίωμα μεταφυσική διάσταση. Η ποίησή του θυμίζει ότι η χαρά δεν βρίσκεται μόνο στις εξάρσεις, αλλά και στην ήρεμη συνύπαρξη των ανθρώπων.

Το καταληκτικό δίστιχο – «Προσκύνημα ιερό ο έρωτας στη πλησμονή της συμβίωσης / και πεταλούδισμα τ’ αγνάντιο της ζωής» – συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του ποιήματος. Ο έρωτας δεν είναι στιγμιαία έξαρση· είναι ιερό προσκύνημα μέσα στη διάρκεια και την κοινή πορεία. Η εικόνα του «πεταλουδίσματος» προσθέτει ελαφρότητα και φως, αφήνοντας μια αίσθηση λυτρωτικής αισιοδοξίας.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΟΙΗΜΑ.

Όλη του η ζωή,
ήταν δυο γωνιές και λίγα μέτρα δρόμος.
Άπλωνε τα χέρια του κι έφτανε ως τ' ακρινά του κόσμου.
Το 'να της μοναξιάς το γλύκασμα
και τ' άλλο στο φέγγισμα του ονείρου.
Χωρίς απαντοχές,
δρασκέλιζε τις μέρες ίδιες.
Πότε λογιάζοντας πρόσωπα σκυφτά
και πότε αναθυμώντας λόγια ξένα.

Όλη του η ζωή,
ένα παράθυρο κλειστό και μία σχισμή στο χρόνο.
Δίπλωνε τις πεθυμιές
κι ευδαιμόνευε στο ησυχαστήριό του.
Άλλοτε με μία μοναχική σε συμπόσιο τελετή
και άλλοτε με μία ακόμη σε απόδειπνο καταφυγή.
Δίχως θύμησες,
ασκήτευε στη σιωπή και τη φαντασία.
Για το γαλήνεμα της ψυχής και το απάγκιο,
για το ημέρεμα του νου και τη λησμοσύνη.

Όλη του η ζωή,
ένα ιστόρημα λειψό και μία επανάληψη δειλή.
Σύναζε τις αλήθειες του
και σμίλευε την καθημερινότητα του.
Με μία αυτάρεσκη εντρυφή στις βεβαιότητές του
κι έναν ανύποπτο εγκλεισμό στις συνήθειές του.
Χωρίς πειρασμούς,
γήτευε την κάθε αρχή και εξάγνιζε το τέλος.
ενδόμυχα, ως αρετή η αίρεση και ο αφορισμός
και ως τελείωση η αποδοχή και ο καθαρμός.

Το δεύτερο ποίημα που φέρει τον τίτλο «Βιογραφία» είναι ίσως το πιο υπαρξιακό από τα δύο ποιήματα. Με την επαναλαμβανόμενη φράση «Όλη του η ζωή» ο ποιητής δημιουργεί έναν ρυθμό εξομολογητικό, σχεδόν ψαλμικό, που οργανώνει την πορεία ενός ανθρώπου από τη μοναξιά προς την αυτογνωσία.

Οι εικόνες είναι λιτές αλλά βαθιά συμβολικές: «δυο γωνιές και λίγα μέτρα δρόμος», «ένα παράθυρο κλειστό και μια σχισμή στο χρόνο», «το φέγγισμα του ονείρου». Μέσα από αυτές ο Αλεξανδρής σκιαγραφεί μια ύπαρξη περιορισμένη εξωτερικά, αλλά απέραντη εσωτερικά. Ο άνθρωπος του ποιήματος ζει ανάμεσα στη σιωπή και τη φαντασία, ανάμεσα στη μνήμη και στη λησμονιά.

Στην τελευταία ενότητα το ποίημα αποκτά σχεδόν φιλοσοφικό βάθος. Η αποδοχή, ο καθαρμός και η άρνηση των εύκολων πειρασμών προβάλλουν ως στάση ζωής. Ο ποιητής δεν εξιδανικεύει τον ήρωά του· τον παρουσιάζει ως έναν άνθρωπο που «εξάγνιζε το τέλος», αναζητώντας νόημα μέσα από την πειθαρχία της ψυχής. Η κατάληξη έχει τη βαρύτητα προσωπικού αποφθέγματος και αφήνει την αίσθηση μιας ήρεμης, ώριμης σοφίας.

Ακολουθεί το τρίτο ποίημα με τον τίτλο,

Ω! ΘΕΕ ΜΟΥ…

Βαθύς ο ίσκιος της ζωής
πίσω από θλιμμένα μάτια
κι αυτό το δράμα της ψυχής,
θρήνος σε άγνωστα μονοπάτια.
Ω! Θεέ μου,
παρηγόρησέ με!

Αίμα εδώ και αίμα εκεί,
δρόμοι γεμάτοι δάκρυ,
ποιοι άραγε σ' αυτή τη γη
το μίσος θα φέρουνε στην άκρη;
Ω! Θεέ μου,
αξίωσέ με!

Τα χέρια επάνω στη φωτιά
και οι φωνές πολεμική κραυγή,
ποια θα είναι αυτή η γενιά
που θα φέρει μιαν άλλη εποχή;
Ω! Θεέ μου,
αναθάρρησέ με!

Μετανάστες και όμηροι
σε ανθρώπινα παζάρια,
τι δυστυχία οι κακόμοιροι,
αιχμάλωτοι σε κελάρια.
Ω! Θεέ μου,
αντρέιωσέ με!

Πού να πάνε να προσκυνήσουν,
σε ποιον τόπο να σταθούν,
τη ζωή τους ν' αγαπήσουν
χωρίς το αύριο να φοβηθούν;
Ω! Θεέ μου,
ευλόγησέ με!

Μικρά παιδιά στην απονιά,
απόκληρα κι ορφανά στο δρόμο,
σε ποια θα γείρουν αγκαλιά
χωρίς σπαραγμό και τρόμο;
Ω! Θεέ μου,
προστάτεψέ με!

Δύσκολοι κι απέλπιδες καιροί
δίχως δίκιο και σεβασμό,
με ποια ευχή τόσοι καημοί
θα βρούνε λυτρωμό γλυκό;
Ω! Θεέ μου,
φυγάδευσέ με!

Η αντιδικία θρονιασμένη
με τα πάθη ως αρετή
και η κοινωνία διχασμένη
δίχως έρμα και ντροπή.
Ω! Θεέ μου,
γρηγόρεψέ με!

Την ειρήνη πού να καρτερέψουν,
ποιους ηγέτες να εμπιστευθούν,
πώς εκδικητές να ημερέψουν,
σε ποιους σωτήρες να στραφούν;
Ω! Θεέ μου,
προφύλαξέ με!

Ικέτες ιεροί στη δύναμή Σου
να βρει η φιλία χώρο και σκεπή,
να ’ναι αρμονία η θέλησή Σου
των ανθρώπων, και σοφίας ηθική.
Ω! Θεέ μου,
ευτύχισέ με!

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί Φιλοκαλιστές το ποίημα «Ω! ΘΕΕ ΜΟΥ…» είναι μια βαθιά ανθρωπιστική προσευχή. Ο ποιητής προφανώς και δεν απευθύνεται στον Θεό μόνο για προσωπική παρηγοριά, αλλά ως εκπρόσωπος κάθε ανθρώπου που βιώνει τον πόνο, την αδικία και την αγωνία της εποχής μας.

Κεντρικός άξονας του ποιήματος είναι η σύγκρουση ανάμεσα στην ανθρώπινη δυστυχία και στην ελπίδα για λύτρωση. Κάθε στροφή περιγράφει μια διαφορετική όψη της σύγχρονης πραγματικότητας: πόλεμο, μίσος, προσφυγιά, ορφάνια, κοινωνικό διχασμό, έλλειψη δικαιοσύνης και κρίση αξιών. Αμέσως μετά ακολουθεί η επίκληση «Ω! Θεέ μου...», η οποία λειτουργεί ως επωδός, δίνοντας στο ποίημα χαρακτήρα προσευχής και ψαλμού.

Η γλώσσα είναι απλή και άμεση, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα εκφραστική. Οι εικόνες του αίματος, των δακρύων, των ορφανών παιδιών και των μεταναστών δημιουργούν έντονη συγκινησιακή φόρτιση. Ο ποιητής δεν κατονομάζει συγκεκριμένα γεγονότα· έτσι το ποίημα αποκτά διαχρονικό χαρακτήρα και μπορεί να αφορά κάθε εποχή που σημαδεύεται από βία και αδικία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κλιμάκωση των προστακτικών προς τον Θεό: παρηγόρησέ με, αξίωσέ με, αναθάρρησέ με, αντρέιωσέ με, ευλόγησέ με, προστάτεψέ με, φυγάδευσέ με, γρηγόρεψέ με, προφύλαξέ με, ευτύχισέ με. Η προοδευτική αυτή ακολουθία δείχνει την πορεία του ανθρώπου από την απόγνωση προς την ελπίδα και την πνευματική ολοκλήρωση.

Παρά τη σκοτεινή θεματολογία, το ποίημα δεν καταλήγει στην απαισιοδοξία. Η τελευταία στροφή αποτελεί μήνυμα συμφιλίωσης, όπου η φιλία, η αρμονία, η σοφία και η ηθική προβάλλονται ως οι αξίες που μπορούν να οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε έναν καλύτερο κόσμο.

Ο Γιώργος Αλεξανδρής, μέσα από το ποίημα "Ω! ΘΕΕ ΜΟΥ…", δεν καταθέτει απλώς μια προσωπική προσευχή. Εκφράζει την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στον πόλεμο, την αδικία και την ηθική κρίση, ενώ ταυτόχρονα υπενθυμίζει ότι η ελπίδα γεννιέται από τη φιλία, την αγάπη, την ειρήνη και τον σεβασμό. Πρόκειται για ένα ποίημα βαθιά ανθρωπιστικό, που συνομιλεί με την εποχή μας και καλεί τον αναγνώστη όχι μόνο να συγκινηθεί, αλλά και να αναλογιστεί τη δική του ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο.

Πιστεύω ότι είναι από τα πιο ώριμα κοινωνικά ποιήματα του Γιώργου Αλεξανδρή, καθώς συνδυάζει λυρικότητα, έντονο ανθρωπισμό και μια διαρκή αναζήτηση ηθικής και πνευματικής ελπίδας.

Στην ποιητική συλλογή «ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ» ο Γιώργος Αλεξανδρής αποδεικνύεται ποιητής της εσωτερικότητας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Με λόγο λυρικό, καθαρό και βαθιά στοχαστικό, μετατρέπει τις μικρές στιγμές της ζωής σε φορείς πνευματικής εμπειρίας. Η ποίησή του συνομιλεί με την ελληνική λυρική παράδοση, χωρίς μίμηση, και διατηρεί μια αυθεντική φωνή που ξεχωρίζει για τη σεμνότητα, τη μουσικότητα και τη φιλοσοφική της διαύγεια.

Οι «Ασπασμοί» εκφράζουν την κατάφαση στη ζωή και στη συνύπαρξη· οι «Παρακλήσεις» φωτίζουν τη βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου για νόημα, γαλήνη και κάθαρση. Έτσι, η συλλογή δεν διαβάζεται απλώς ως μια σειρά ποιημάτων, αλλά ως ένα ενιαίο ταξίδι ψυχής, όπου ο αναγνώστης συναντά τη δική του μνήμη, τις δικές του σιωπές και τις δικές του ελπίδες.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.