ΕΝΑΣ ΝΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΒΑΠΤΙΣΤΗΡΑ ΠΕΠΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΒΑΛΙΟΥΤΗ [MV] Interiors by Marianthi Valiouti.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ευάγγελος και Μαριάνθη

Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή μας αθόρυβα, σαν μικρές σπίθες, και με τα χρόνια αποδεικνύονται ολόκληρες φωτιές. Δεν χρειάζονται θόρυβο, ούτε επιβεβαίωση· αρκεί το έργο τους, η στάση τους, η ευγένεια της ψυχής τους. Και υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πως οφείλεις να μιλήσεις γι’ αυτούς, όχι για να τους υψώσεις, αλλά για να πεις την αλήθεια: ότι το φως υπάρχει ακόμα.

Δεν συνηθίζω να παρουσιάζω δικά μου πρόσωπα στο ιστολόγιο. Όχι από απόσταση, αλλά από σεβασμό. Πιστεύω πως οι άνθρωποι πρέπει πρώτα να μιλούν με τις πράξεις τους και ύστερα με τα λόγια των άλλων. Όμως όταν οι πράξεις αυτές αγγίζουν τον πολιτισμό, την κοινωνία, την τέχνη, τον αλτρουισμό — όταν δηλαδή γίνονται παράδειγμα — τότε η σιωπή μοιάζει με παράλειψη.

Η σημερινή ανάρτηση είναι ιδιαίτερη. Είναι εξομολόγηση, είναι μνήμη, είναι συγγνώμη, είναι περηφάνια. Αφορά τη Μαριάνθη· τη βαπτιστήρα μου. Ένα παιδί που το είδα να μεγαλώνει, να ονειρεύεται, να πονά, να δημιουργεί, να τολμά. Και το πιο σπουδαίο: να παραμένει άνθρωπος.

Κάποιες φορές οι νονοί νομίζουν πως ο ρόλος τους τελειώνει με το λάδι και το κερί. Κι όμως, αρχίζει τότε. Αρχίζει με την παρουσία, τη συνέπεια, την ευθύνη. Κι εγώ, όπως κάθε άνθρωπος, δεν στάθηκα πάντα αντάξιος αυτής της ευθύνης. Σήμερα λοιπόν δεν γράφω μόνο για να παινέψω· γράφω για να αναγνωρίσω, να ζητήσω συγγνώμη, να πω «είμαι εδώ».

Ας ξεκινήσω από την αρχή.
Κάντζα, 31/01/26

Φίλες και φίλοι, καλησπέρα.

Η σημερινή ανάρτηση είναι πολύ ιδιαίτερη, γιατί αφορά τη Μαριανθούλα μας, τη βαπτιστήρα μου.

Δεν συνηθίζω να παρουσιάζω δικά μου πρόσωπα στο ιστολόγιο, εκτός αν με τις πράξεις τους — κοινωνικές, επαγγελματικές, καλλιτεχνικές ή γενικότερα αλτρουιστικές — παρουσιάζουν ένα ενδιαφέρον που μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση.

Η Μαριανθούλα είναι κόρη του Μανδραγόρα και της Νίκης. Τον Μανδραγόρα τον γνώρισα στον στρατό· είχε κάνει ένα διάλειμμα από τις πειρατικές του ιστορίες και ήρθε να υπηρετήσει τη θητεία του. Γίναμε φίλοι και, αργότερα, βάφτισα την κόρη του.

Όταν ήταν μικρή, μαζί με την κόρη μου και τον αδερφό της, τα μάζευα στον κήπο του σπιτιού τους στη Μάνδρα και τους έλεγα αληθινές ιστορίες. Θυμάται ακόμα εκείνες τις όμορφες στιγμές. Κάποτε μάλιστα, πριν λίγα χρόνια, διάβασα ένα παλιό σημείωμά της που έγραφε:

«Σήμερα είμαι πολύ στεναχωρημένη, γιατί ενώ ο νονός μου είπε πως θα έρθει, τελικά δεν ήρθε. Όταν βρεθούμε θα τον μαλώσω. Γιατί, νονέ μου, δεν ήρθες;»

Όταν μου το διάβασε, με πήραν τα δάκρυα. Μάλωσα εγώ τον εαυτό μου, γιατί άθελά μου πίκρανα τη βαπτιστήρα μου. Την πήρα στην αγκαλιά μου και της ζήτησα — έστω και αναδρομικά — συγγνώμη.

Σήμερα της ζητώ και δημόσια συγγνώμη.

Δεν υπάρχει χειρότερη συμπεριφορά από το να πληγώνεις ένα παιδί που σ’ αγαπά.

Το 2019, στο τέλος του χρόνου, φιλοξενήσαμε στο χωριό τη βαπτιστήρα μου με τα παιδιά της και τον σύζυγό της. Να σας πω εδώ πως εν τω μεταξύ είχε παντρευτεί τον Ευάγγελο — ένα εξαιρετικό παιδί, που στην πορεία αποδείχθηκε καταπληκτικός σύζυγος και πατέρας.

Τότε ενθουσιάστηκε με την εικαστική παρέμβαση που είχαμε κάνει στο σχολείο του χωριού. Όταν επέστρεψε στη Μάνδρα, ως καλλιτέχνης πλέον, φιλοτέχνησε με δικά της έξοδα το σχολείο των παιδιών της. Έχει καλλιτεχνική ευαισθησία και χάρισε μεγάλη χαρά στα παιδιά.

Εύγε, Μαριανθούλα.

Κάποια στιγμή μού πρότεινε να κάνουμε μαζί μία έκθεση. Ζωγραφίζει τόσο καλά, που είμαι βέβαιος πως, αν κάποτε οι πίνακές μου κοστίζουν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, οι δικοί της θα κοστίζουν εκατομμύρια.

Η έκθεση τελικά δεν έγινε, γιατί εγώ στο μεταξύ παρουσίαζα τα έργα μου στο Μουσείο Μεταμόρφωσης Υλικών στο Παρίσι και στο ατελιέ του Michigan.

Η Μαριανθούλα έχει πάρει από τον πατέρα της το εμπορικό δαιμόνιο και από τη μητέρα της την καλλιτεχνική ευαισθησία. Λέει πως από αγάπη προς εμένα, τον νονό της, πήρε τη φιλαναγνωσία, την ποιητική έφεση και την αλτρουιστική συμπεριφορά. Ως φαίνεται, το λάδι που της ρίξαμε ήταν γνήσιο και έπιασε τόπο.

Σπούδασε αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων. Δύο κοπέλες έχω γνωρίσει με αυτή την αισθητική: τη Χαρούλα και τη Μαριανθούλα. Η Χαρούλα θα μπορούσε να γράψει ιστορία, αλλά δεν τόλμησε. Η Μαριανθούλα τόλμησε — και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.

Παρακολουθώ την πορεία της χρόνια τώρα. Εκεί που νομίζεις πως δεν υπάρχει λύση, εκείνη βρίσκει άπειρες. Αυτό είναι ταλέντο. Και μάλιστα μεγάλο.

Ταξιδεύει, ενημερώνεται, παρακολουθεί τα τεκταινόμενα και — ναι — δεν ξεχνά να συμβουλεύεται τον νονό της λόγω της σχέσης μου με την Ιαπωνία. Άλλωστε, οι Ιάπωνες έχουν την απλότητα της αρχιτεκτονικής στο DNA τους. Έχει ήδη προγραμματίσει ταξίδι εκεί, για να δει από κοντά τις νέες τάσεις.

Το να βλέπεις έναν άνθρωπο που αγαπάς να αναδύεται επαγγελματικά μόνο και μόνο χάρη στην αξία του, είναι ευλογία.

Φίλες και φίλοι, εύχομαι και τα δικά σας βαπτιστήρια να είναι τόσο χαρισματικά όσο η Μαριανθούλα μας.

Μαριανθούλα, συνέχισε.

Συνέχισε να μας κάνεις υπερήφανους.

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΑΝΘΗ

«Μαριάνθη»

Δεν χτίζεις χώρους·

χτίζεις ανάσες.

Παίρνεις το άδειο

και του δίνεις φως.

Στα χέρια σου

οι τοίχοι θυμούνται

πως κάποτε ήταν ιδέες

κι όχι όρια.

Προχωράς σιωπηλά,

μα όπου περνάς

μένει μια αρμονία

σαν υπόσχεση.

Κι εγώ —

ένας νονός που άργησε —

σε κοιτώ

και λέω επιτέλους:

ήρθα.

Υ.Γ.

Η βαπτιστήρα μου, από αγάπη για το Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι, προσφέρθηκε να εκπονήσει δωρεάν εικαστική μελέτη για την αναβάθμιση του χωριού.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Και αν κάτι μένει στο τέλος, δεν είναι οι τίτλοι ούτε τα έργα, αλλά η στάση. Η Μαριάνθη δεν είναι απλώς μια ταλαντούχα δημιουργός· είναι μια ήσυχη δύναμη. Από αυτές που δεν ζητούν χώρο, αλλά τον μεταμορφώνουν. Από αυτές που δεν φωνάζουν, αλλά μένουν.

Κι αν κάποτε αναρωτηθούμε τι αφήσαμε πίσω μας, η απάντηση ίσως είναι απλή: αφήσαμε ανθρώπους καλύτερους απ’ ό,τι τους βρήκαμε. Αν αυτό συμβεί έστω και μία φορά, τότε άξιζε όλη η διαδρομή.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

[vivlio] ΠΑΡΙΣΙ ένας μεγάλος - διαχρονικός έρωτας γεννήθηκε 2008 Moira σ' ευχαριστούμε.

Πρόλογος

Μουσείο ORSAY

Υπάρχουν ταξίδια που τα προγραμματίζεις, τα οργανώνεις, τα φωτογραφίζεις και τα θυμάσαι.
Και υπάρχουν κι εκείνα τα άλλα∙ τα ταξίδια που δεν έγιναν για να τα θυμάσαι, αλλά για να σε φτιάξουν. Για να σου αλλάξουν ανεπαίσθητα τον τρόπο που κοιτάς τους ανθρώπους, τις πόλεις, τον χρόνο. Τα ταξίδια που δεν γράφτηκαν ποτέ σε ημερολόγια, γιατί γράφτηκαν κατευθείαν μέσα σου.
Οι πόλεις, λένε, έχουν ψυχή. Μα η αλήθεια είναι πως την ψυχή τους τη δανείζονται από τους ανθρώπους που τις περπάτησαν με ανοιχτή καρδιά. Έτσι και το Παρίσι: δεν είναι μόνο δρόμοι, γέφυρες, μουσεία και φωτισμένοι πύργοι. Είναι στιγμές. Είναι βλέμματα που συναντήθηκαν χωρίς λόγια. Είναι παρέες που γέλασαν δυνατά σε μικρά διαμερίσματα, που χάθηκαν σε μετρό, που έσμιξαν ξανά γύρω από ένα ποτήρι κρασί ή σαμπάνιας.
Κάποιες φορές, η ζωή –σπάνια αλλά γενναιόδωρα– σου χαρίζει ανθρώπους και χρόνους που μοιάζουν να έχουν συμφωνήσει μυστικά μεταξύ τους. Τότε γεννιούνται οι «ονειρικές ομάδες», οι παρέες που δεν δημιουργήθηκαν από ανάγκη αλλά από συγχρονισμό. Παρέες που δεν ήξεραν πως ζούσαν κάτι σπουδαίο τη στιγμή που το ζούσαν∙ το κατάλαβαν πολύ αργότερα, όταν ο χρόνος έκανε πίσω και τους το έδειξε καθαρά.
Αυτό το κείμενο δεν είναι τουριστικό. Δεν είναι οδηγός πόλης. Δεν είναι χρονικό γεγονότων. Είναι ένα άνοιγμα μνήμης. Ένα μικρό παράθυρο σε εκείνες τις στιγμές που, αν και φαινομενικά απλές, κουβαλούν μέσα τους όλη την ουσία του «μαζί». Γιατί τελικά, δεν είναι οι πόλεις που κάνουν τα ταξίδια αξέχαστα∙ είναι οι άνθρωποι που στέκονται δίπλα σου τη στιγμή που αντικρίζεις κάτι για πρώτη φορά.
Και αν η Ρώμη είναι η αιωνιότητα, το Παρίσι είναι η στιγμή. Η στιγμή που παγώνει για λίγα δευτερόλεπτα, όσο χρειάζεται για να ανοίξεις τα μάτια σου.

Φίλες και Φίλοι καλημέρα, χθες σας έστειλα ρεπορτάζ από το ταξίδι στην Αιώνια πόλη, το σημερινό κείμενο έχει να κάνει με τα πολλά ταξίδια στην πόλη του Φωτός, δηλαδή στο ερωτικό Παρίσι. Την πρώτη φορά που πήγαμε στο Παρίσι, ήταν το 2008 και η παρέα ήταν η drem team της ΟΚΡΑ αποτελούμενη από τους: Λόλα, Μελισσάνθη, Ηγέτης, Αστροτόμ και Επικούρειος Πέπος. Ήταν ένα μαγικό ταξίδι, ήταν Αύγουστος του 2008 και αυτό το ταξίδι έγινε χάρη στην αγαπημένη μας Μό'ι'ρα που μας παραχώρησε το διαμέρισμα δίπλα στον Πύργο του Ά'ι'φελ. Ζήσαμε 10 μέρες καταπληκτικές, θα αναφέρω μόνο ένα περιστατικό, το πρώτο βράδυ που φθάσαμε μας πήρε η Μό'ι'ρα και μας πήγε κοντά στον πύργο, πριν αντικρίσουμε τον φωτισμένο Πύργο μας είπε: κλείστε τα μάτια και μόλις σας πω θα τα ανοίξετε, περπατήσαμε περίπου 20 μέτρα με κλειστά μάτια και μας είπε να στρίψουμε δεξιά. Αυτό και κάναμε, λίγα δευτερόλεπτα πριν μας πει ανοίξτε τα μάτια σας ακούσαμε έναν θόρυβο, έναν γνωστό σε μένα θόρυβο που κάνει το πέταγμα του φελού της σαμπάνιας, εκείνη τη στιγμή μας είπε ανοίξτε τα μάτια σας, αυτό που αντικρίσαμε μας έκανε να χάσουμε τη φωνή μας για λίγα λεπτά!! Η Μό'ι'ρα κρατούσε στα χέρια της μία MOET και 6 ποτήρια, απέναντί μας έλαμπε ο Πύργος φωτισμένος!! Ήταν μία εικόνα μαγική, πρώτη φορά αντικρίζαμε τον Πύργο του Ά'ι'φελ. 

Ήταν η πρώτη μας επίσκεψη, μαγευτήκαμε τόσο πολύ που επισκεφθήκαμε το ερωτικό Παρίσι άλλες 4 φορές. Το μυστικό ήταν η παρέα, όλες τις φορές είχαμε την καλύτερη παρέα. Τις επόμενες φορές που πήγαμε ήταν πάντα την περίοδο των Χριστουγέννων, η Μό'ι'ρα έφευγε για Νότια Αφρική και άφηνε σε μας το διαμέρισμα. Σε κάποιο ταξίδι ήμασταν 14 άτομα, Λόλα, Μελισσάνθη, Ηγέτης, Αστροτόμ, Ειρήνη, Βασίλης, Ελένη, Δήμητρα, Ηρώ, Αρκάς, Νατάσα, Κώστας, Mr Alex και Πέπος. Αξέχαστες στιγμές που ούτε τότε είχαμε καταλάβει το τι ζούσαμε. Αν ξεκινήσω να διηγούμαι τις περιπέτειες αυτών των 5 ταξιδιών θα περάσουν 5 χρόνια και δεν θα έχω τελειώσει.

Επίλογος

ATELIE MICHIGAN

Τώρα που όλα αυτά ανήκουν πια στον χρόνο, μοιάζουν σχεδόν απίστευτα. Όχι γιατί δεν έγιναν, αλλά γιατί έγιναν χωρίς να το καταλάβουμε. Όπως συμβαίνει πάντα με τα πιο πολύτιμα πράγματα της ζωής. Ζήσαμε, γελάσαμε, περπατήσαμε, ταξιδέψαμε – χωρίς να ξέρουμε ότι κάποτε θα μιλάμε γι’ αυτά με μια γλυκιά νοσταλγία, σαν να περιγράφουμε κάτι ιερό.

Το Παρίσι μάς φιλοξένησε, αλλά δεν μας κράτησε. Μας άφησε να φύγουμε, παίρνοντας μαζί μας μόνο ό,τι αντέχει στον χρόνο: εικόνες, μυρωδιές, φωνές, ένα φως που άναβε κάθε φορά που κλείναμε τα μάτια. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο δώρο του ταξιδιού∙ ότι δεν τελειώνει ποτέ πραγματικά. Συνεχίζει να ζει μέσα μας, να μας συντροφεύει σιωπηλά, να μας θυμίζει ποιοι ήμασταν όταν όλα ήταν πιο απλά και πιο αληθινά.

Οι παρέες αλλάζουν, οι δρόμοι απομακρύνονται, οι εποχές περνούν. Μα εκείνες οι στιγμές –οι αυθόρμητες, οι ανεπανάληπτες– παραμένουν άφθαρτες. Δεν χρειάζονται πολλές λέξεις, ούτε λεπτομέρειες. Αρκεί ένα όνομα, ένα γέλιο, ένας ήχος από φελλό σαμπάνιας που εκτοξεύεται στον αέρα, μπροστά σε έναν φωτισμένο πύργο.

Κι αν κάποτε αναρωτηθούμε τι άξιζε περισσότερο απ’ όλα, η απάντηση θα είναι απλή:

η παρέα.

Γιατί οι πόλεις, όσο όμορφες κι αν είναι, χωρίς ανθρώπους δεν λένε ιστορίες.

Κι εμείς, τότε, είχαμε τις πιο όμορφες.

Πάμε τώρα να πούμε λίγα λόγια για το Παρίσι.

Στο Ατελιέ του Michigan

Το Παρίσι ταυτίσθηκε ειδικά κατά την προπολεμική περίοδο, με τον ερωτισμό και τα τραγούδια αγάπης. Κι αυτή η φήμη εξακολουθεί μέχρι και σήμερα, καθώς όποιος το επισκέπτεται δεν παραλείπει και μια βόλτα από τα καφενεία που βρίσκονται σκορπισμένα στα σοκάκια του. Η χρυσή περίοδος του Γαλλικού ερωτικού τραγουδιού, ταυτίσθηκε με την δεκαετία του ’30. Το εύρισκε κάποιος σε αφθονία στα λαϊκά καμπαρέ της Μονμάρτης, όπως στον «Μαύρο Γάτο», στο Καρτιέ Λατέν, σε συνοικιακούς δρόμους, σε απόμερες πλατείες, όπου κυρίως τις νυχτερινές ώρες εγκαθίστονταν υπαίθριες ορχήστρες και τραγουδιστές με βραχνή φωνή. Ο θρύλος όμως δημιουργήθηκε από τα παλιά καμπαρέ, που είχαν πολύ φθηνό εισιτήριο και η λαϊκή τάξη μπορούσε να τα επισκεφθεί χωρίς να ματώσει. Δεν υπήρχε Παρισινός που τουλάχιστον μια φορά τον μήνα να μην κάνει επίσκεψη σε κάποιο καμπαρέ.

Τα ερωτικά τραγούδια συνοδεύονταν κυρίως από ένα πιάνο, τα φώτα χαμήλωναν μέχρι λίγο πριν σβήσουν τελείως και τότε εμφανίζονταν ο τραγουδιστής ή η τραγουδίστρια. Πολλά τραγούδια ακούγονταν σαν προσευχές, τόσο χαμηλά! Όμως η επιτυχία του ερωτικού τραγουδιού, δεν οφείλονταν μόνο στα καμπαρέ ή στα νυχτερινά κέντρα γενικότερα, αλλά και στην ίδια την πόλη. Κάθε βράδυ, κυρίως τις Κυριακές, υπαίθριοι μουσικοί, έπαιζαν εκεί που κανείς δεν τους περίμενε. Αυτές οι ορχήστρες όμως σε αντίθεση με τις άλλες των καμπαρέ, αντί για πιάνο, αποτελούνταν από ένα κλαρίνο, μια φυσαρμόνικα και ένα δύο έγχορδα. Πολύ πριν ανακαλυφθούν τα ηλεκτρικά ηχεία, οι τραγουδιστές χρησιμοποιούσαν ένα ειδικό χωνί ώστε να επιβάλλουν τη φωνή τους στον θόρυβο του δρόμου. Αυτές τις υπαίθριες παραστάσεις οι ντόπιοι τις ονόμαζαν «κουλέρ λοκάλ» και αποτελούσαν ατραξιόν για τους τουρίστες του Παρισιού. Με ένα δύο ευρώ ως ανταμοιβή τραγουδούν ολόκληρα τραγούδια! Παλαιότερα εκτός από τους στάσιμους, υπήρχαν και οι υπαίθριοι μουσικοί, που περιδιάβαιναν κυρίως τις λαϊκότερες συνοικίες και στο άκουσμα των ερωτικών τους τραγουδιών, οι κάτοικοι πετούσαν νομίσματα ως ανταμοιβή. Η φρίκη και η τραγωδία του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, εξαφάνισαν πολλές από τις εικόνες αυτές. Όμως στο πέρασμα του χρόνου, οι κακές αναμνήσεις χάθηκαν και η χρυσή εποχή του Παρισιού φαίνεται ότι αναβιώνει ξανά.
Πηγή: Ωδείο Όπερα Αθηνών
Ανιχνευτής ο Ερωτευμένος Poof.

Ένας κόσμος δίχως τέχνη δεν θα μπορούσε να δει τον ίδιο του τον εαυτό. Θα το περιόριζαν απλοϊκοί κανόνες. Γι’ αυτό και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα λογοκρίνουν, απαγορεύουν και καίνε. Έτσι τυφλώνουν το βλέμμα της σκέψης, του ονείρου, της μνήμης και εμποδίζουν της έκφραση της άλλης άποψης. Το χώμα από το οποίο γεννιούνται οι καλλιτέχνες.
Οι πρωτοπόροι πάντα ενοχλούν. Αλλά τελικά η κοινωνία τους αφομοιώνει. Οι πιο σύγχρονες τάσεις όπως πχ ο Pepoerotismos, μας κάνουν να ξεχνάμε τις τολμηρότητες των προηγούμενων γενεών. Όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Ιμπρεσιονισμός προκάλεσε την οργή του κοινού και της κριτικής. Ο νέο – ιμπρεσιονισμός τον έκανε να φαίνεται πολύ άχρωμος πριν χάσουν και τα δικά του χρώματα και τη λάμψη τους μπροστά στα φρικτά κατασκευάσματα των Φωβ, τα οποία σαρώθηκαν από τα τερατουργήματα των κυβιστών. Στην ποίηση τους ρομαντικούς εκθρόνισαν οι παρνασσιστές οι οποίοι παραγκωνίστηκαν από τους συμβολιστές. Στη μουσική ο Μπαχ είναι το επιστέγασμα της μπαρόκ παράδοσης. Ο Χάιντν, ο Μότσαρτ και ο Μπετόβεν ανοίγουν το δρόμο της ορχήστρας για τους συμφωνικούς μηχανισμούς του Μπερλιόζ.

Η Γαλλία και ειδικότερα το Παρίσι ήταν και παραμένει η πρωτεύουσα κάθε πρωτοπορίας. Αλλά και όχι μόνο. Δύο σχολές συνυπήρχαν στη Μονμάρτη. Η μια εντάσσεται στην παράδοση του Τουλούζ – Λωτρέκ. Ο Πουλμπό, ο Ουτριγιό, η Βαλαντόν, ο Ιτέρ και οι άλλοι ποτέ δεν προκάλεσαν τους κεραυνούς που έπεσαν στους ώμους των ενοίκων του Μπατό – Λαβουάρ. Οι πρώτοι ζωγράφιζαν σύμφωνα με τους κανόνες, Οι άλλοι τους καταστρατηγούσαν για να ανακαλύψουν την καινούρια τέχνη. Αναμειγνύοντας τις γλώσσες και τις κουλτούρες, αντλώντας από ένα φυτόχωμα απίστευτης ποικιλίας, οι Ισπανοί Γκρις και Πικάσο, ο Ολλανδός Βαν Ντάιγκεν, ο Ιταλό – Πολωνός Απολινέρ, ο Ελβετός Σαντράρ αλλά και οι Γάλλοι Μπρακ, Βλαμένκ, Ντερέν και Μαξ Ζακόμπ ξεφεύγουν από τους κανόνες για να απελευθερώσουν τη ζωγραφική και την ποίηση από βίαιους εξαναγκασμούς.

Από την άλλη όχθη του Σηκουάνα, στο Μονπαρνάς, ο Ιταλός Μοντιλιάνι, ο Μεξικανός Ντιέγκο Ριβέρα, ο Σκανδιναβός Κρογκ, οι Ρώσοι Σουτίν, Σαγκάλ, Ζάτκιν, Νιτγκίλες, οι Γάλλοι Λεζέ, Ματίς, Ντελονέ – ανάμεσα σε πολλούς άλλους – εμπλούτιζαν επίσης την καλλιτεχνική κληρονομιά.
Τη δεκαετία του 1920 θα έρθουν οι Αμερικανοί συγγραφείς, οι Σουηδοί, οι Ρώσοι και άλλα νέα έθνη. Το Παρίσι θα γίνει η πρωτεύουσα του κόσμου. Στα πεζοδρόμια δεν θα κυκλοφορούν πια μόνο πέντε, δέκα ή δεκαπέντε καλλιτέχνες όπως στη Μονμάρτη αλλά εκατοντάδες χιλιάδες. Μι πληθώρα που δεν επαναλήφθηκε ούτε καν αργότερα στο Σεν Ζερμέν ντε Πρε. Ζωγράφοι, ποιητές, γλύπτες και μουσικοί ανακατεμένοι όλοι μαζί. Απ’ όλες τις χώρες, απ’ όλες τις κουλτούρες. Κλασικοί και μοντέρνοι. Τα μοντέλα και οι ζωγράφοι τους. Συγγραφείς και εκδότες. Απένταροι και εκατομμυριούχοι.
Ο ζωγράφος Πιερ Σουλάζ είχε πει: « Ο καλλιτέχνης ψάχνει. Δε γνωρίζει το δρόμο που θα ακολουθήσει για να φτάσεις στο σκοπό του. Ο βιοτέχνης από την άλλη ακολουθεί δρόμους που γνωρίζει για να φτάσει σε ένα αντικειμενικό σκοπό που επίσης γνωρίζει».

Είναι σαφέστατο.
Ο καλλιτέχνης εργάζεται μόνος, δεν απασχολεί υπαλλήλους και δεν έχει επάγγελμα. Το να ζωγραφίζει κανείς ή να γράφει δεν είναι επάγγελμα, είναι μια ανάσα. Αν η ιδέα ή η φαντασία πεθάνει, αν το μυαλό πάψει να λειτουργεί, τίποτα και κανένας δεν θα σώσει τον άνθρωπο που τον ζώνει το κενό. Και κανένας δεν θα τον αντικαταστήσει: το έργο τέχνης είναι μοναδικό, ακριβώς όπως και αυτός που το δημιούργησε. Οι Καρυάτιδες του Μοντιλιάνι και οι Φατσούλες του δεν συγκρίνονται με τίποτα άλλο.

MICHIGAN KAI MR ALEX

Η αμφιβολία αποτελεί την αιώνια γλώσσα του καλλιτέχνη απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Το νέο έργο δεν είναι δεδομένο. Δεν στηρίζεται σε τίποτα, ούτε καν στο προηγούμενο. Η επιτυχία, η περιέργεια είναι εφήμερες. Κάθε φορά ο καλλιτέχνης πρέπει να ξαναρχίζει από το μηδέν. Το μηδέν αυτό είναι μια άβυσσος. Αν σταθείς και άτυχος και συναντήσεις μια Όλγα για να κρίνει το έργο σου που η μόνη επαφή της με την τέχνη είναι οι μπότες που φοράει τότε η άβυσσος γίνεται μαύρη τρύπα. Ο καλλιτέχνης ζει μόνο με την ανάσα και την άτακτη φωνούλα που τον καθοδηγεί. Αν του λείψουν τα πάντα βουλιάζουν. Έτσι αντιμετωπίζει ο άνθρωπος το έργο που γεννιέται.
Να φροντίσουμε τουλάχιστον για ένα διάστημα να έχουμε λιγότερο τρομερή όψη από πριν:
Pepoerotismos!!! Γεννηθήτω το νέο ρεύμα στην τέχνη!
Όσον αφορά την έκθεση του Επίκουρου η αποδοχή ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Στην αγαπητή Μόιρα αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και ευχαριστίες γιατί χωρίς τη δική της συμμετοχή δεν θα ήταν δυνατόν να είχε πραγματοποιηθεί αυτό το ταξίδι. Τα πιο συγκινητικά λόγια ο Επίκουρος τα άκουσε από τα χείλη Patricia που μίλησε για νέο δρόμο στην τέχνη, είπε: "Όταν αντικρίζω τα έργα σου Pepo νιώθω πως ζω τη ζωή μου όπως θα ήθελα να τη ζω. Με μεταφέρουν σε μια άλλη διάσταση". Η Patricia μίλησε με τη γλώσσα του Pepoerotismou γιατί αυτό ακριβώς σημαίνoυν τα έργα του Πέπου.

Παράλληλα με την έκθεση που έγινε στο Ατελιέ του Michigan, είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε ξανά μαγικές στιγμές στο Παρίσι. Ένα Παρίσι που συνεχίζει να μας εκπλήσσει και να μας έλκει με τα πολλά θέλγητρα του. Πρόκειται για ένα μεγάλο έρωτα που ξεκίνησε από τον Αύγουστο του 2008. Κατά την παραμονή μας στο ερωτικό Παρίσι μας κρατούσε συντροφιά πάντα ο TSF Jazz.
Αν κάποια ή κάποιος θέλει να προσφέρει στον εαυτό του ή σε αγαπημένα πρόσωπα κάτι σημαντικό ας ξεκινήσει την αποταμίευση για ένα ταξίδι στο Παρίσι. Θα είναι το καλύτερο δώρο πολιτισμού και αναψυχής!

Υ.Γ. Για πάπια στο Chartier, για Mont Blanc στην Angelina, για σοκολάτα στο Deaux Maggot, στην Angelina και στο cafeé του Pompidou. Για μπισκότα στο La Cure Gourmande, για Macaron, καφέ εσπρέσο και ρόφημα στο LaDuree, για μπαγκέτα και Croque Monsieur στη Rue Cleur και στη Bousquet, για καφέ στο στέκι του Mr Alex, για τυριά στο Cantin της Champs De mars, για χορό-μπαλέτα στο Moulin Rouge και στο Lido, για συναυλίες και παραστάσεις όπερας και μπαλέτου στο Palais Garnier.Για περπάτημα παντού, για μαγεία στο Orsay, για βαρκάδα στο Σηκουάνα με το Bateaux Mouches, για υψοφοβικούς η άνοδος στον Tour Eiffel, για ρομαντικούς στη Μονμάρτη, για gourmet στη Rue Cleur, για σούπα και ζεστό κρασί στο Μουσείο Μεταμόρφωσης των Υλικών, για κλασική τέχνη στο Λούβρο, για μοντέρνα τέχνη στο Pompidou.
(Αποσπάσματα στην ανάρτηση από το βιβλίο "Οι Μποέμ" του Νταν Φρανκ)

Λίγα λόγια ακόμα για το Παρίσι:

Το Παρίσι είναι μια πόλη που δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι ο Πύργος του Eiffel , η Βασιλική της Sacre Coeur , τo Λούβρο, η Μονμάρτη, το Deux Maggots, το Orsay, η Όπερα. Κι όμως εκτός από τα πασίγνωστα μνημεία του, το Παρίσι είναι μια ολοζώντανη πόλη, που αλλάζει συνεχώς. Ξεχάστε λοιπόν τα στερεότυπα και δείτε την πόλη αυτή με άλλη ματιά.

Στοιχεία και αριθμοί:
Πληθυσμός 2,15 εκατ.
Έκταση 105 τ.χλμ
Μεγαλύτερο υψόμετρο Μονμάρτη 130 μ.

Το βράδυ το κέντρο του Παρισιού έχει ιδιαίτερη γοητεία και ηλεκτρισμένη ερωτική ατμόσφαιρ. Λεωφόροι, αξιοθέατα και ιστορικά κτήρια είναι όλα φωταγωγημένα και πανέμορφα. Τα φώτα στη Champs Elysees, την πλατεία Concorde και το Λούβρο έρχονται σε αντίθεση με τον νυχτερινό ουρανό, ενώ ο χρυσαφένιος Πύργος του Eiffel , η ασημόλευκη Βασιλική της Σάκρε Κερ και η Παναγία των Παρισίων εκπέμπουν μεγαλόπρεπα. Καθώς πλησιάζει το βράδυ, μια αίσθηση ενθουσιασμού, ερωτισμού και αναμονής αιωρείται στην ατμόσφαιρα. Εκτός από τα λαμπερά καμπαρέ υπάρχουν παγκοσμίου φήμης μπαλέτα, συναυλίες, όπερες, κλαμπ, ντίσκο, θέατρα και ατμοσφαιρικά μπαρ με ζωντανή μουσική.
Επιπρόσθετη μαγεία.
Απολαύστε μια βόλτα με καραβάκι στα φωτισμένα αξιοθέατα κατά μήκος του Σηκουάνα. Επισκεφθείτε το μουσείο Ερωτισμού στη Μονμάρτρη και ζήστε τη μαγεία του Παρισιού. Πριν φύγετε για το Παρίσι αφήστε πίσω τη μιζέρια, την καχυποψία, την αρνητικότητα και πάρτε μαζί σας θετική ενέργεια και παρέα καλή. Η παρέα είναι το Α και το Ω. 

Το Παρίσι δεν συνιστάται σε ψυχρούς και ανέραστους.
Επισκεφθείτε οπωσδήποτε το Deux Μaggots για την πιο ερωτική ερεθιστική σοκολάτα. Το Louis Philippe για γευστική Γαλλική κουζίνα, το γαστρονομικό μπιστρό μπιμπελό για απίθανες γεύσεις της Nicole. Το Cartier για καλό και οικονομικό φαγητό, θα πρέπει όμως να οπλιστείτε με υπομονή γιατί έχει ουρά. Φάτε τα γευστικότερα όστρακα σε έναν παράδρομο της πλατείας όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο Ritz εννοείται με σαμπάνια.
Πριν πάτε στο Παρίσι αγοράστε παπούτσια για περπάτημα γιατί θα χρειαστεί να περπατήσετε αρκετά. Είναι ευλογία να περπατάς στο Παρίσι γιατί νιώθεις τη μαγεία να κυριεύει την όρασή σου, τα μάτια σου ζούνε τη νιρβάνα της ζωής τους. Το περπάτημα στο Παρίσι είναι ψυχοθεραπεία. Επισκεφθείτε το Υellow Κorner για αφίσες μοναδικής ομορφιάς και γοητείας.
Κάντε βόλτα με ποδήλατο, θα ενθουσιαστείτε τόσο πολύ που θα νοικιάζετε ξανά και ξανά!

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΟΚΡΑ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ, ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΠΟΛΗ. Ένας ελάχιστος φόρος τιμής στην Ελένη που μας λείπει.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Υπάρχουν ταξίδια που τα θυμάσαι για τα τοπία,
κι άλλα που τα θυμάσαι για τους ανθρώπους.
Και υπάρχουν και εκείνα τα σπάνια, που δεν τα θυμάσαι — σε θυμούνται εκείνα.
Σε βρίσκουν χρόνια μετά, σε μια κουβέντα, σε ένα όνομα, σε ένα χαμόγελο που έλειψε,
και σου ψιθυρίζουν: «Τότε ήσουν ευτυχισμένος… απλώς δεν το ήξερες».
Αυτό το κείμενο είναι ένα τέτοιο ταξίδι.
Ένα ταξίδι στην Αιώνια Πόλη,
μα κυρίως ένα ταξίδι στον χρόνο,
τότε που η παρέα ήταν ολόκληρη
και η Ελένη ήταν εκεί.

Φίλες και Φίλοι Μοτζιόρνο!! BUONGIORNO!!
Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα υπέροχο ταξίδι στην Αιώνια Πόλη, τότε που είχαμε μαζί μας και την Ελένη, τότε που η παρέα τα «έσπαγε», που λέει και ο Ηγέτης, τότε που ζούσαμε μοναδικές στιγμές ευτυχίας και δεν το γνωρίζαμε, νομίζαμε πως εκείνη η περίοδος θα κρατούσε για πάντα. Δυστυχώς αρκετοί το νομίζουμε ακόμα, γι’ αυτό έχει δίκιο ο σοφός Διδάσκαλος που λέει: «Έρρωσθε και ευδαιμονείτε όσο ακόμα είναι νωρίς».
Ας ξεκινήσω από την αρχή. Πάμε λοιπόν.
Αρχικά, η απόφαση του Δ.Σ. ήταν για Γιοχάνεσμπουργκ, υπό την προϋπόθεση που έθεσε ο Ηγέτης, δηλαδή να συμμετέχει στο ταξίδι και ο Mr. Alex. Η ιδέα ήταν καλή, αλλά προσέκρουσε στην άρνηση του Mr. Alex, όχι για λόγους οικονομικούς, αλλά για πρακτικούς, λόγω Καλειδοσκοπίου.
Μετά την άρνηση του Mr. Alex, μπήκε στο παιχνίδι η Πόλη του Φωτός, λόγω Μό'ι'ρας και έρωτα — έρωτας που διαρκεί από τον Αύγουστο του 2008. Μεγάλος έρωτας το Παρίσι. Όμως, λόγω του ότι η Μοίρα μας ενημέρωσε κάπως αργά πως το διαμέρισμα θα ήταν ελεύθερο από 23/12 έως 31/12, τα αεροπορικά εισιτήρια που βρήκαμε ήταν πολύ ακριβά. Σχεδόν λόγω κόστους είχαμε καταλήξει να διαγράψουμε και το Παρίσι.
Ήδη βρισκόμαστε στις 26/12 και ο Ηγέτης κατέθεσε στο τραπέζι μια νέα πρόταση.

Ο φάκελος είχε τον τίτλο:
«ΑΙΩΝΙΑ ΠΟΛΗ».
Στις 29/12/2012, επτά μέλη της ΟΚΡΑ πετούσαμε για Ρώμη με τα φτερά της Aegean. Ειλικρινά δεν ξέρω αν φταίει το ότι μόλις επέστρεψα από την Αιώνια Πόλη, αλλά αν έπρεπε εγώ — ο ερωτευμένος με το Παρίσι — να περιγράψω το ταξίδι μου στη Ρώμη με μία μόνο λέξη, αυτή θα ήταν: μαγευτικό.
Πώς αλλιώς να περιγράψει κανείς μια πόλη που σε κάθε της σημείο σου κόβει την ανάσα; Όχι, μη φανταστείτε λόγω των ματατζήδων σε κάθε γωνία — αυτό συμβαίνει μόνο στην Αθήνα. Η Ρώμη είναι μια συνέχεια της πόλης των Αθηνών, αλλά μόνο με τα θετικά της στοιχεία. Αξιοθέατα, μουσεία, σπίτια εκπληκτικής αρχιτεκτονικής, ιστορία νωπή κάτω από τα πέτρινα δρομάκια της, τεράστια καταπράσινα πάρκα, εξαιρετικό φαγητό και κρασί σε πολύ προσιτές τιμές, ίσως και τις καλύτερες μπουτίκ της Ευρώπης. Και μέσα σε όλα αυτά… έχει και ποτάμι!
Οκ, δεν είναι Σηκουάνας, δεν έχει ποταμόπλοια, αλλά ποτάμι είναι ποτάμι. Ο Ληθαίος και ο Κεφαλοπόταμος ακούνε;
Και το πιο σημαντικό: είχε ανθρώπους ζεστούς, χαμογελαστούς, ερωτικούς, αισθηματικούς, φιλόξενους, με πολύ ωραία σώματα — γυναίκες και άντρες.

«When in Rome, do as the Romans», λέει η γνωστή παροιμία. Και τι σημαίνει αυτό σήμερα πρακτικά; Σημαίνει πολύ περπάτημα. Αν θέλετε πραγματικά να δείτε τη Ρώμη, πρέπει να την περπατήσετε. Αν αποφασίσετε να πάρετε το μετρό, το εισιτήριο κοστίζει 1,50€ και έχει διάρκεια 100 λεπτά ή 4€ για ημερήσιο εισιτήριο για όλα τα μέσα. Επομένως, πριν αναχωρήσετε, εφοδιαστείτε με δύο ζευγάρια πολύ αναπαυτικά παπούτσια, γιατί, όπως έλεγε και ο Ρομπέρτο Φρίκο, «η Ρώμη θέλει περπάτημα και η γυναίκα χάιδεμα».
Φτάνοντας λοιπόν στη Ρώμη, και πριν ξεκινήσετε τις ατελείωτες βόλτες σας, θυμηθείτε να επισκεφθείτε ένα σούπερ μάρκετ για να αγοράσετε μπουκάλια με νερό Naturale. Κάντε το αυτό για να μη σας έρθει ταμπλάς όταν διψάσετε και αναγκαστείτε να πληρώσετε 2 ή 3 ευρώ για ένα μπουκαλάκι 0,5 λίτρου, τη στιγμή που μια εξάδα 0,5 λίτρου κοστίζει περίπου 1,70€. Το νερό σε όλα τα καφέ και εστιατόρια χρεώνεται από 2€ και πάνω, οπότε ένα εφεδρικό μπουκαλάκι στην τσάντα είναι πάντα χρήσιμο.
Προσοχή επίσης στους «πορτοφολάδες», γιατί, όπως και στην Αθήνα, έτσι και στη Ρώμη αποτελούν ίσως τη μεγαλύτερη πληγή του τουρισμού της. Καλό είναι να μην αφήνετε χρήματα ούτε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου ή του διαμερίσματος, για να μη βρεθείτε προ δυσάρεστων εκπλήξεων.

Εφιστούμε επίσης την προσοχή σας αν πάτε στο Μουσείο Μποργκέζε, γιατί εμείς είχαμε εκεί μια δυσάρεστη εμπειρία. Όταν επιστρέψαμε στη ρεσεψιόν μετά την ξενάγηση για να παραλάβουμε τις δύο τσάντες που είχαμε αφήσει (με διαβατήρια, κάμερες, κινητά, αφού απαγορευόταν να τα έχουμε μαζί μας), διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρχαν. Τις είχαν δώσει σε άλλους.
Προς στιγμήν τα χάσαμε. Για καλή μας τύχη, ενώ τέσσερα μέλη περίμεναν στην ουρά, ο Pepe είχε βγει στον κήπο και συνομιλούσε με τις Μούσες, και για άλλους λόγους είχαν βγει στο προαύλιο και ο Φιλίπ με τη Νάτα. Κάποια στιγμή βλέπουν ένα ζευγάρι σε ένα παγκάκι και διαπιστώνουν ότι έχει την ίδια τσάντα με τον Φιλίπ. Εκείνος δεν έδωσε σημασία. Η Νάτα όμως συνέχισε να κοιτάζει. Τη στιγμή που το ζευγάρι απομακρυνόταν, η Νάτα έβγαλε μια κραυγή. Είχε προσέξει κάτι που τη σόκαρε… Η μαύρη τσάντα που κρατούσε η γυναίκα ήταν ίδια με την τσάντα του Πουφ!
Κατάλαβαν και οι δύο ότι οι τσάντες που είχε το ζευγάρι ήταν οι δικές μας. Εύχομαι να μη βρεθείτε ποτέ στη θέση μας… Τέλος καλό, όλα καλά. Αλλά Μουσείο Μποργκέζε: βαθμολογία 7. Πάμε τώρα στα όμορφα.

Πιάτσα Ναβόνα.

Όσοι από εσάς έχετε δει το έργο Illuminati, θυμηθείτε τη σκηνή όπου ο Τομ Χανκς σώζει τον καρδινάλιο πέφτοντας στο σιντριβάνι. Εκεί είναι η Πιάτσα Ναβόνα — η πιο διάσημη και αναμφισβήτητα μία από τις πιο όμορφες πλατείες της Ρώμης. Χτίστηκε από τον αυτοκράτορα Δομιτιανό το 86 μ.Χ.
Διαθέτει τρία σιντριβάνια. Το κεντρικό και μεγαλύτερο είναι το Fontana dei Quattro Fiumi (Σιντριβάνι των Τεσσάρων Ποταμών), κατασκευασμένο το 1651 από τους Μπορομίνι και Μπερνίνι, κατόπιν αιτήματος του Πάπα Ιννοκέντιου Ι΄. Τα αγάλματα αντιπροσωπεύουν τέσσερα ποτάμια: τον Νείλο, τον Γάγγη, τον Δούναβη και το Ρίο ντε λα Πλάτα. Τα άλλα δύο σιντριβάνια είναι η Κρήνη του Ποσειδώνα και η Κρήνη του Μαυριτανού.
Η Πιάτσα Ναβόνα είναι μία από τις πιο ζωντανές πλατείες της Ρώμης, με υπαίθριες καφετέριες, εστιατόρια, πιτσαρίες και νυχτερινά κέντρα με γούστο. Ευτυχώς μέναμε κοντά και την επισκεφθήκαμε πολλές φορές.
Ο σκηνοθέτης της παρέας, ο γνωστός Πουφ, είχε μια φαεινή ιδέα: να γυρίσουμε μια γρήγορη σκηνή όπως στο Illuminati. Τον ρόλο του καρδινάλιου έπαιξε ο Φιλίπ, του Τομ Χανκς ο Τζιμ Άνταμς και του killer ο Ηγέτης. Ο Φιλίπ έπεσε με τα ρούχα στο σιντριβάνι, ο Τζιμ Άνταμς έπεσε να τον σώσει και… ένας μικρός χαμός. Ο κόσμος μας περικύκλωσε νομίζοντας πως γυρίζαμε ταινία μικρού μήκους.

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ
Ελένη
Θα μας λείπεις πάντα,
ήσουν παρούσα σε κάθε γέλιο
και σε κάθε «πάμε λίγο ακόμα».
Τώρα σε βρίσκουμε
στα ξέφωτα της μνήμης μας,
στα σκαλιά της Ναβόνα,
στο νερό που στάζει από ρούχα γεμάτα ζωή,
σε μια βαλίτσα που δεν χάθηκε
και σε μια καρδιά που δεν έκλεισε.
Ελένη,
οι πόλεις μένουν,
οι παρέες αλλάζουν,
μα εσύ —
εσύ έγινες μνήμη που φωτίζει
και όχι σκιά που πονά.
Ελένη μας λείπεις, μας λείπεις πολύ.

Το μόνο κακό αυτής της μικρής ιστορίας ήταν το κρυολόγημα που άρπαξαν οι πρωταγωνιστές. Υπάρχει σχετικό βιντεάκι που κάποια στιγμή θα προβάλουμε στην αυλή των θαυμάτων. Επιστρέψαμε στο σπίτι για να αλλάξουν οι βρεγμένοι και σε μια ώρα περίπου βρισκόμασταν στην Φοντάνα ντι Τρέβι. Το σιντριβάνι αυτό είναι το πιο διάσημο και το πιο όμορφο της Ρώμης. Αυτό το εντυπωσιακό μνημείο δεσπόζει στη μικρής πλατεία Τρέβι που βρίσκεται στην περιοχή του Quirinale. Η κεντρική φιγούρα του σιντριβανιού είναι ο Ποσειδώνας, Θεός της θάλασσας. Η αναπαράσταση έχει τον Ποσειδώνα στα ηνία ενός άρματος σε σχήμα κελύφους, να έλκεται από δύο ιππόκαμπους. Κάθε ιππόκαμπος καθοδηγείται από ένα Τρίτωνα. Το ένα από τα άλογα είναι ήρεμο και υπάκουο και το άλλο ανήσυχο. Από την αριστερή πλευρά του Ποσειδώνα είναι ένα άγαλμα που εκπροσωπεί την αφθονία και στα δεξιά ένα άγαλμα που αντιπροσωπεύει την υγιεινή. Ο θρύλος λέει ότι θα επιστρέψετε στη Ρώμη εάν πετάξετε ένα κέρμα μέσα στο νερό. Θα πρέπει να το πετάξετε πάνω από τον ώμο σας με την πλάτη σας προς το νερό.


Υπολογίζεται ότι οι υπάλληλοι του δήμου της Ρώμης μαζεύουν περισσότερο από 150.000 ευρώ κάθε χρόνο από αυτά τα κέρματα στα νερά του σιντριβανιού. Ουδείς λάτρης του παγκόσμιου κινηματογράφου δεν μπορεί να ξεχάσει τη μαγικά σκηνή όπου η ηθοποιός Ανίτα Εκμπεργκ εμφανίζεται να πέφτει στα νερά της Φοντάνα ντι Τρέβι στην ταινία το Φεντερίκο Φελίνι ΄΄Dolce Vita΄΄ που γυρίστηκε στην Αιώνια Πόλη το 1960. Η ταινία αυτή έκανε γνωστή τη Φοντάνα ντι Τρέβι σε ολόκληρο τον κόσμο.
Όταν τελικά φθάσαμε γινόταν πανικός, είχε πάρα πολύ κόσμο. Για μια ώρα περίπου θαυμάζαμε το μνημείο και ο ξεναγός της παρέας (Φιλίπ) μας διάβαζε την ιστορία του μνημείου. Καταφέραμε να φθάσουμε κοντά έτσι ώστε και εμείς να ρίξουμε το σχετικό κέρμα, κάνοντας παράλληλα μια ευχή.


Ο καιρός για καλή μας τύχη ήταν αρκετά καλός και απολαμβάναμε το υπέροχο σιντριβάνι. Δε γνωρίζω κατά πόσο οι ευχές θα πιάσουν τόπο, αλλά η ιεροτελεστία είναι μαγική. Πολλές φορές μάλιστα είναι πιο ενδιαφέρουσα από την προσδοκία της ευχής. Η Ρώμη σιγά-σιγά άρχισε να μας δείχνει τα κάλλη της, άρχισε να μας έλκει, αρχίσαμε σιγά – σιγά να την ερωτευόμαστε. Ο Ηγέτης είχε δίκιο όταν είχε πει: Πουφ, το Παρίσι είναι Παρίσι και η Ρώμη είναι Ρώμη, η μια είναι ναζιάρα και η άλλη είναι χυμώδης.

Την επόμενη μέρα το πρόγραμμα είχε αρχικά επίσκεψη στην υπόγεια νεκρόπολη του Βατικανού. Ακριβώς κάτω από τον ναό του θεμελιωτή της Καθολικής εκκλησίας του Αγίου Πέτρου βρίσκεται ένας μικρός ναός αφιερωμένο στον Άγιο. Εκεί κοντά είχαν θαφτεί τα πρώτα χρόνια και πολλοί πρωτοχριστιανοί έχοντας απλωθεί έτσι μια νεκρόπολη πρωτοχριστιανών στο εσωτερικό της γης. Υπάρχουν πολλές ιστορίες που συνοδεύουν τη φήμη των υπόγειων διακλαδώσεων και δωματίων του Βατικανού. Πρώτα από όλα είναι γεγονός ότι στα υπόγεια υπάρχουν τεράστιες βιβλιοθήκες έκτασης πολλών χιλιομέτρων. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως εκεί κρύβεται ένας τεράστιος θησαυρός αρχαίων βιβλίων, άγνωστα για τον υπόλοιπο κόσμο ακόμα και σε μένα που εκπροσωπούσα την Ο.ΚΡ.Α. ίσως, λένε, όλη η αρχαία γνώση που νομίζουμε πως χάθηκε για πάντα να βρίσκεται συγκεντρωμένη στις μυστικές βιβλιοθήκες του Βατικανού. Λένε πως καλόγεροι με πορφυρά ενδύματα μελετούν με πάθος τα άγνωστα για μας αρχαία και λατινικά συγγράμματα στα οποία περιέχονται οι μεγαλύτερες αλήθειες, τα μυστικά των μυστικών. (φροντίστε να δείτε το ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ). Για αρκετές ώρες παραμείναμε στη νεκρόπολη του Βατικανού βλέποντας κρανία, οστά , βιβλία και κάποιους καλόγερους που έμοιαζαν με ζωντανούς ανθρώπους. Αποχαιρετήσαμε την υπόγεια νεκρόπολη και ανεβήκαμε για να επισκεφθούμε το μουσείο του Βατικανού και την εκκλησία του Αγίου Πέτρου.

Βατικανό – πόλη. 

Χώρα μικρότερη από το Μονακό αλλά με τεράστια επιρροή σε ολόκληρη τη γη. Στο κέντρο της Ρώμης δεσπόζει το ανεξάρτητο κράτος του Βατικανού, το θρησκευτικό κέντρο της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Πρόκειται για τον προσωπικό παράδεισο του εκάστοτε Πάπα και καρδινάλιου, οι οποίοι απολαμβάνουν την πολιτική ανεξαρτησία τους αποκομμένοι από τα καθημερινά προβλήματα των απλών ανθρώπων. Το υπέργειο Βατικανό σε έκταση είναι μικροσκοπικό και χρειάζεται να διαθέσεις το πολύ μια ώρα για να περπατήσεις γύρω από τα όρια του. Ναοί, μουσεία, βιβλιοθήκες κοσμούν την επιφάνεια του. Το Βατικανό κάτω από τη γη είναι κούφιο. Όπως προανέφερα είναι μια μεγάλη υπόγεια πολιτεία με δαιδαλώδεις στοές και κρυφά περάσματα. Ήταν η τελευταία Κυριακή του χρόνου και η είσοδος στο μουσείο του Βατικανού ήταν ελεύθερη. Τα 16€ που ζητάνε για το εισιτήριο, το βρίσκω υπερβολικά ακριβό, τη στιγμή που το εισιτήριο στο Λούβρο κοστίζει 9€. Αφού περιμέναμε για 2,5 ώρες στην ουρά καταφέραμε κατά τις 12 να είμαστε εντός.

Καπέλα Σιξτίνα.
Την οροφή της ζωγράφισε εξολοκλήρου ο Μιχαήλ Άγγελος. Αυτό που δεν γνωρίζαμε ήταν πως ο Μιχαήλ Άγγελος όπως και ο Λεονάρντο ντα Βίντσι αρέσκονταν στο να βάζουν "κρυφά μηνύματα" στα έργα τους. Το κρυφό μήνυμα στην εικόνα "Δημιουργία του Αδάμ από τον Θεό" το οποίο παρέμενε κρυφό για πάνω από 500 χρόνια είναι το σύννεφο πάνω στο οποίο βρίσκεται ο Θεός… αν λοιπόν παρατηρήσετε καλύτερα το "σύννεφο" θα καταλάβετε ότι δεν είναι τίποτα άλλο από……. Την κάθετη τομή του ανθρώπινου εγκεφάλου και μάλιστα το πράσινο σάλι που ανεμίζει ακριβώς από κάτω δεν είναι τίποτα άλλο από τον νωτιαίο μυελό!! Επίσης παρά το γεγονός ότι ο Μιχαήλ Άγγελος ήταν βαθιά θρησκευόμενος "πρόσθεσε" και κάτι ακόμη το οποίο θα μπορούσε να κάνει την καθολική Εκκλησία να τον αφορίσει ως αιρετικό! Τι ήταν αυτό? Μα φυσικά έβαλε στον Αδάμ αφαλό, πράγμα που από επιστημονική σκοπιά τον κάνει γόνο του ανθρώπου και όχι δημιούργημα του Θεού. Ή δεν το πρόσεξαν ή του το συγχώρεσαν. Στην Καπέλα Σιξτίνα απαγορεύεται η φωτογράφιση και η λήψη, πρόσφατα μάλιστα διάβασα πως θα περιοριστεί αρκετά και ο αριθμός των επισκεπτών γιατί λένε υπάρχει κίνδυνος να υποστούν ζημιές οι εικόνες. Κατά την ταπεινή μου άποψη στο μουσείου του Βατικανού το κορυφαίο έργο είναι η Σιξτίνα και έπεται. 

Η σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ.

Η σχολή των Αθηνών είναι από τα πιο διάσημα έργα ζωγραφικής του Ιταλού καλλιτέχνη της Αναγέννησης Ραφαήλ. Δημιουργήθηκε μεταξύ του 1510 και 1511. Θεωρείται ως το αριστούργημα του Ραφαήλ και η τέλεια ενσάρκωση του κλασικού πνεύματος της ύστερης αναγέννησης. Ο τίτλος "Η σχολή των Αθηνών" δεν δόθηκε από τον Ραφαήλ και το θέμα της τοιχογραφίας είναι στην πραγματικότητα ‘’ η φιλοσοφία’’ ή τουλάχιστον "η αρχαία ελληνική φιλοσοφία" αφού πάνω από την τοιχογραφία ο Ραφαήλ σημείωσε "να γνωρίζεις τις αιτίες", φιλοσοφικό συμπέρασμα μελέτης των έργων του Αριστοτέλη "Μεταφυσικά" και "Φυσικά".
Πράγματι ο Αριστοτέλης φαίνεται να είναι το κεντρικό πρόσωπο στη τοιχογραφία. Το έργο περιλαμβάνει ρωμαϊκά στοιχεία, αλλά συνάμα έχει ένα γενικό ημικυκλικό καθορισμό, έχοντας τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη στο κέντρο, με όλα τα άλλα πρόσωπα να περιφέρονται γύρω από αυτούς. Μείναμε αρκετή ώρα θαυμάζοντας το έργο και σκεπτόμενος εγώ τουλάχιστον πόσο δίκιο είχε ο (αποθανών πια) Παύλος Μάτεσις όταν σχολίαζε τους Έλληνες που λέμε πως όταν εμείς κτίζαμε Παρθενώνες αυτοί – ποιοι άραγε?- έτρωγαν βελανίδια και άμα ρωτήσεις όλους αυτούς πόσες φορές έχουν ανέβει στην Ακρόπολη, πόσες φορές περπάτησαν στην αρχαία αγορά, πόσες φορές επισκέφθηκαν την Πνύκα και ποια από τα βιβλία του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη έχουν διαβάσει θα σε πιάσει τέτοια απογοήτευση που θα θέλεις να ανέβεις σε κάποια βελανιδιά και να φωνάξεις Αιδώς Αργείοι. Αποχαιρετήσαμε τον πίνακα και κατευθυνθήκαμε προς την Εκκλησία του Αγίου Πέτρου. Χρειάστηκε και εδώ μεγάλη υπομονή γιατί η ουρά ήταν τεράστια περίπου άλλες 2,5 ώρες.

Λίγο μετά την είσοδό μας στην εκκλησία το βλέμμα μας το αιχμαλώτισε η Πιετά του Μιχαήλ Άγγελου. Η Πιετά σημαίνει έλεος, ενώ η σύνθεση του έργου είναι γνωστή ως "Αποκαθήλωση". Το διάσημο γλυπτό απεικονίζει το σώμα του Ιησού στα πόδια της Μητέρας του Μαρίας μετά τη Σταύρωση και την αποκαθήλωση. Χαλάλι οι ώρες που περιμέναμε γιατί αποζημιωθήκαμε. Η Πιετά κλέβει την παράσταση. Η νεανική της εμφάνιση και η ήρεμη έκφραση του προσώπου αν συνδυαστεί με τη θέση των χεριών υπαινίσσεται ότι βλέπει η μάνα το παιδί της, ενώ ο θεατής βλέπει μια εικόνα από το μέλλον. Η Πιετά είναι το μοναδικό έργο που υπέγραψε ο Μιχαήλ Άγγελος λόγω ενός περιστατικού που συνέβη τότε που είχε ως αποτέλεσμα να χαράζει στη ζώνη που διατρέχει το στήθος της Μαρίας το όνομά του. Αργότερα μετάνιωσε για αυτή την έκρηξη ματαιοδοξίας και ορκίστηκε να μην υπογράψει ποτέ ξανά κανένα από τα έργα του. Επιστρέψαμε στο διαμέρισμα κατά τις 19:00 για λίγη ξεκούραση γιατί είχαμε πάρα πολλές ώρες όρθιοι. Κατά τις 21:30 αναχωρήσαμε για την πιτσαρία Dar Poeta, περιμέναμε περίπου 1,5 ώρα για να βρούμε τραπέζι αλλά και εδώ χαλάλι γιατί εκείνο το βράδυ φάγαμε την πιο ερωτική πίτσα…. Και μετά την πίτσα ήρθε η ώρα για το Κολασμένο!!! Δεν θα σας πω τι είναι το κολασμένο γιατί απλά δεν περιγράφεται. 

Αν σας δοθεί η ευκαιρία και πάτε στη Ρώμη μη ξεχάσετε να επισκεφθείτε αυτή την πιτσαρία. Η βραδιά έκλεισε πολύ όμορφα με αποτέλεσμα το βράδυ στον ύπνο μας να βλέπουμε συνέχεια το κολασμένο. Είχε δίκιο ο Ηγέτης που έλεγε… Πούφ ετοιμάσου για γαστρονομική επανάσταση. Κόστος ανά άτομο στην Dar Poeta 15€, πολύ καλή τιμή.

Μετά το κολασμένο σειρά είχε το Κολοσσαίο και η Αρχαία αγορά. 

Η βόλτα μέχρι να φτάσουμε στο Κολοσσαίο ήταν φανταστική. Ο καιρός καταπληκτικός, η διάθεση super, ειδικά παπούτσια για περπάτημα και φύγαμε. Ξανά στην ουρά για εισιτήρια και επιτέλους είμαστε προ των πυλών. Είναι πράγματι οξύμωρο το συναίσθημα που δημιουργείται στον επισκέπτη όταν αντικρίζει αυτό το πραγματικά κολοσσιαίο και άκρως επιβλητικό μνημείο αν σκεφτεί για μια στιγμή ότι πριν από 2.000 χρόνια πέρα από τις εκδηλώσεις, εδώ λάμβαναν χώρα οι φρικιαστικότερες σφαγές ζώων και ανθρώπων. Το διασημότερο αξιοθέατο της πόλης πλημμυρίζει από τουρίστες κάθε ώρα, μέρα και εποχή του χρόνου και θα χρειαστεί να περιμένετε αρκετές ώρες στην ουρά. Σχεδόν δίπλα στον Κολοσσαίο και μέσα στο ίδιο πάρκο στέκεται καμαρωτή η μεγαλύτερη θριαμβική αψίδα που σώζεται σήμερα, αυτή του Κωνσταντίνου, ενώ μερικά βήματα πιο πέρα ξεκινά η βόλτα των αιώνων, εκεί βρίσκεται η είσοδος για την Αρχαία αγορά. Αν θέλετε να την περπατήσετε φροντίστε να το κάνετε το πρωί ή νωρίς το μεσημέρι γιατί κατά τις 17:00 η είσοδος κλείνει. Το εισιτήριο για αγορά και Κολοσσαίο κοστίζει 12€. Αφιερώστε χρόνο για το Κολοσσαίο και την αγορά γιατί τα αμέτρητα αρχαία που θα σας περιβάλλουν θα σας κάνουν να χάσετε την επαφή με τον χρόνο.

Άλλωστε θα ανακαλύψετε και εσείς πως το βλέμμα μαγεύει σε τέτοιο βαθμό τα πόδια που τα αναγκάζει να συνεχίσουν παρά την κούραση. Καθίστε σε μια άκρη και διαβάστε από τον οδηγό πληροφορίες για την αγορά που θα σας βοηθήσουν να κατατοπιστείτε και να την εκτιμήσετε περισσότερο. Πολλές φορές κατά την πενθήμερη παραμονή μας αναρωτηθήκαμε για διάφορα πράγματα όπως ας πούμε γιατί στο κέντρο της Αθήνας σε κάθε τετράγωνο βλέπεις κλούβες των ΜΑΤ και σε κάθε γωνία αστυνομικούς, είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση? Γιατί στη Ρώμη η παρουσία των καραμπινιέρων είναι τόσο διακριτική που νομίζεις πως δεν υπάρχουν? Μήπως εδώ επικρατεί κάποιο ειδικό καθεστώς? Μήπως είναι εκεί με εντολή της πολιτικοοικονομικής ελίτ για να φοβίζουν τους νομοταγείς πολίτες? Γιατί αυτή ή ασχήμια? Γιατί η αισθητική των Ρωμαίων είναι τόσο υψηλή ενώ των Αθηναίων μηδενική? Γιατί οι πολίτες της Αθήνας δεν τολμούν να κυκλοφορήσουν στην πόλη τους, ενώ οι πολίτες και οι τουρίστες στη Ρώμη μπορούν να κυκλοφορούν χωρίς φόβο όπου θέλουν και ότι ώρα θέλουν? Πολίτες της Αθήνας έχετε αποπειραθεί ποτέ να κατεβείτε στο κέντρο, πίσω από την πιο διάσημη οδό της Αθήνας που έχει και το όνομα της Παλλάδας Αθηνάς? Κάντε μια βόλτα πίσω από την Αθηνάς πχ Ευριπίδου προς Κουμουνδούρου, πλ. Θεάτρου κλπ και αν νιώσετε πως μπορείτε να κυκλοφορήσετε ότι ώρα θέλετε και όποτε θέλετε υπάρχει η πιθανότητα να έχετε καταφέρει το ακατόρθωτο… δηλαδή να είστε αόρατοι. Αναρωτήθηκα επίσης πολλές φορές γιατί οι ΄΄κουτοί΄΄ οι Ρωμαίοι έχουν διατηρήσει την παλιά πόλη ενώ οι έξυπνοι Έλληνες πολιτικάντηδες – εργολάβοι γκρέμισαν ότι όμορφο υπήρχε στην Αθήνα κτίζοντας κουτιά για σαρδέλες?

Σημαντική παρατήρηση.
Η παχυσαρκία είναι απούσα από την νεολαία της Ιταλίας, γενικότερα θα έλεγα πως είναι απούσα, αλλά στάθηκα ειδικά στην νεολαία μιας και εκεί κατέχουμε τα πρωτεία στα πιο παχύσαρκα παιδιά σε όλη την Ευρώπη. Γιατί πάντα στα αρνητικά κατέχουμε τις πρώτες θέσεις άραγε?
Ο Ηγέτης ο οποίος ξέχασα να αναφέρω πως είναι ο γευσιγνώστης της παρέας, έχει πάρει το χρίσμα από τον Mr Alex, μας ενημέρωσε πως η ημέρα Κολοσσαίο και Αρχαία αγορά θα κλείσει με ένα υπέροχο βραδινό στο Osteria del Pegno, είχε κάνει ήδη την κράτηση. Στις 20:30 ήμασταν εκεί. Πράγματι είχε δίκιο για μια φορά ακόμη. Ένας πολύ ξεχωριστός χώρος, πολύ όμορφα και με γούστο διακοσμημένος, πολύ ζεστή και ρομαντική ατμόσφαιρα, ένα περιβάλλον που το ζήλεψα και θα ήθελα να το είχα δει πριν ξεκινήσουμε την Αμβροσία γιατί το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ διαφορετικό. Με λίγα λόγια σε ένα αντίστοιχο εστιατόριο στην Αθήνα θα έπρεπε να πληρώσουμε 40€ το άτομο για 7 κυρίως πιάτα, 1 υπέροχη σαλάτα με σπέσιαλ παρμεζάνα, 5 πρώτα εκ των οποίων τα 3 ήταν τρεις πεντανόστιμες και διεγερτικές κρεμμυδόσουπες, μιλάμε για super αφροδισιακό. Κόστος 20€ το άτομο. Την ίδια συνταγή έφτιαχνε ο chef για τον Ιούλιο Καίσαρα και τις ερωμένες του. Τα φαγητά τα συνοδεύσαμε με κόκκινο ερυθρό ξηρό από την Νάπολη. Στο διπλανό μας τραπέζι κάθονταν ένα υπέροχο, φανταστικό ζευγάρι, η Μόνικα και ο Ρικάρντο.
Στις 5 μέρες που μείναμε στη Ρώμη θα πρέπει μέσο όρο να κάναμε την ημέρα 30χλμ. Ξέχασα να αναφέρω πως κατά την επίσκεψή μας στο Βατικανό στο διάλειμμα, εντός του Βατικανού φάγαμε επίσης πάρα πολύ νόστιμη πίτσα. Ίσως να ήταν ευλογημένη από τον Πάπα. Απολαύσαμε τις βόλτες μας γιατί η Ρώμη με άριστα το 10 στην αισθητική παίρνει 9,5. Πολύ καλό παγωτό φάγαμε στο Gioloti. Τα καφέ, τα εστιατόρια, οι πιτσαρίες, τα μπαράκια και γενικότερα τα εμπορικά όλα μα όλα πολύ όμορφα με ξεχωριστό γούστο και χρώμα. Όσο για αυτό που λέμε ούνα φάτσα ούνα ράτσα, τρίχες κατσαρές, είμαστε πάααρα πολύ πίσω σε όλα. Το μόνο αρνητικό για μένα είναι η υπερβολικές εκκλησίες, μου θύμισε το σλόγκαν της δικτατορίας, κάθε πόλις και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο, το οποίο αργότερα έγινε κάθε πόλη και ΑΕΙ κάθε χωριό και ΤΕΙ, αυτοί το έχουν κάνει κάθε γωνιά και εκκλησία. Ακόμα και στα μουσεία κυριαρχούν θέματα θρησκευτικά, ενώ στο Παρίσι είναι το αντίθετο, κυριαρχεί η δρώσα ζωή, κυριαρχεί ο έρωτας, η φύση, οι σχέσεις κ.λπ.

Πιάτσα ντι Σπάνια.
Το όνομα της πλατείας προέρχεται από το κτήριο της πρεσβείας της Ισπανίας στο τότε Παπικό κράτος και από το 1870 και μετά στην Αγία Έδρα. Στους πρόποδες της ισπανικής σκάλας υπάρχει η διάσημη κρήνη που ονομάζεται σαπιοκάραβο γλυπτό του Πιέτρο Μπερνίνι πατέρα του πολύ διάσημου Gian Lorenzo Bernini. Την επισκεφθήκαμε αργά το απόγευμα και όπως όλες οι πλατείες και οι δρόμοι ήταν μιλιούνια ο κόσμος, μιλάμε για πάρα πολύ κόσμο. Υπέροχες πλατείες που οι κάτοικοι της Ρώμης και οι επισκέπτες έχουν την ευλογία να τις απολαμβάνουν γιατί είναι πολύ όμορφες και χωρίς βρωμιές. Γενικότερα η ζωή στη Ρώμη κυλά στις πλατείες όπου οι Ρωμαίοι και οι επισκέπτες πίνουν τα εσπρεσάκια τους, ψωνίζουν όσοι μπορούν συζητούν και αναζητούν την περίφημη ντόλτσε βήτα.

Πιάτσα Βενέτσια.
Σε αυτή την πλατεία με σαμπάνια και παρμεζάνα υποδεχθήκαμε τον ερχομό του Νέου Χρόνου. Καμία σχέση με το Παρίσι όπου το μόνο βεγγαλικό που άναψε ήταν ένα σπίρτο, εδώ μιλάμε για πανικό από βεγγαλικά. Είχαν αφήσει ένα μεγάλο μέρος της πλατείας ελεύθερο όπου έριχναν τα βεγγαλικά παρ’ ότι είχε πάρα πολύ κόσμο επικρατούσε τάξη και κάποια στιγμή προς το τέλος σε μικρή απόσταση από την πλατεία παρατήρησα πως υπήρχε ένα περιπολικό με τρεις καραμπινιέρους. Στην περιοχή λοιπόν του Καπιτωλίου ανάμεσα στα μνημεία και στην πλατεία που βρίσκονται σε αυτόν το λόφο ο οποίος υπήρξε το κέντρο του Ρωμαϊκού κόσμου, δίνει το δικό της στίγμα η πιάτσα Βενέτσια. Το παλάτσο Βενέτσια είναι από τα πρώτα αναγεννησιακά κτήρια της Ρώμης που κατασκευάστηκε το 1455 ως κατοικία του Βενετού Καρδινάλιου Μπάρμπο, μετέπειτα Πάπα Παύλου Β΄ και υπήρξε παπική κατοικία και αργότερα, έδρα του Ιταλικού φασισμού όπου από το μπαλκόνι του εκφωνούσε τους λόγους του ο Μουσολίνι. Σήμερα πλέον είναι μουσείο το οποίο δεν καταφέραμε λόγω των αργιών να επισκεφθούμε. Στην πιάτσα Βενέτσια δεσπόζει το μνημείο γνωστό ως Βιτοριανό, αφιερωμένο στον Βιτόριο Εμανουέλε Β΄, πρώτο βασιλιά της Ιταλίας.

Πιάτσα ντελ Πόπολο.
Είναι από τις πιο δημοφιλείς πλατείες καθώς από εκεί ξεκινούν η Βια ντε Μπαμπουίνο με πολυτελή καταστήματα ένδυσης και πολλές αντικερί και η Βια ντελ Κόρσο, ένας από τους κεντρικότερους και εμπορικότερους δρόμους της Ρώμης που καταλήγει στην πιάτσα Βενέτσια.

Πιάτσα κάμπο ντε Φιόρι.
Ίσως είναι τουριστική, όμως είναι και ένα μέρος για να ζήσετε λίγο την καθημερινότητα της πόλης. Η πλατεία είναι γεμάτη πολύχρωμους πάγκους λαϊκής αγοράς με ότι τραβάει η όρεξή σας. Κάπου εκεί έμενε και η διάσημη κυρία Βανότσα Κατανέι ερωμένη του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄ Βοργία, ωραίος ο Βοργίας, αργότερα πολύ αργότερα καταργήθηκε το πρώτο και το τελευταίο γράμμα και άλλαξε ο τονισμός.

Και πάμε τώρα στο Πάνθεον.
Ο ναός όλων των Θεών, το ηλικίας 2.000 ετών και κάτι Πάνθεον ήταν από τους μεγαλύτερους ναούς της αρχαίας Ρώμης. Χτισμένο από τον αυτοκράτορα Αδριανό μετετράπη σε εκκλησία τον Μεσαίωνα, αμάν αυτή τη μανία της καταστροφής των αρχαίων για μετατροπή σε εκκλησίες. Πολύ εντυπωσιακός ο τεράστιος ημισφαιρικός τρούλος που έχει ύψος 43.3 μ. ενώ μοναδική πηγή φωτός αποτελεί ο οφθαλμός στην κορυφή του τρούλου. Κατά μήκος του τοίχου του Πάνθεον οι βωμοί φιλοξενούν τάφους επιφανών, όπως εκείνον του Ραφαήλ.

Τραστέβερε.
Για αρκετούς το Τραστέβερε, στην αντίπερα όχθη του Τίβερη, αποτελεί το πιο αυθεντικό κομμάτι της Ρώμης, το κομμάτι του απλού λαού που βιώνει μια λιγότερο πομπώδη καθημερινότητα με τα χρωματιστά βαμμένα σπίτια με τις λουλουδιασμένες γλάστρες, με τις απλωμένες μπουγάδες στα στενά δρομάκια να αιωρούνται πάνω από τα κεφάλια των πεζών θυμίζοντας Νάπολη. Η πιτσαρία Dar Poeta είναι σε αυτή την περιοχή. Το πρώτο βράδυ δειπνήσαμε σε ένα εστιατόριο στο Τραστέβερε που τα κανελόνια ήταν μάπα. Και στο Παρίσι το πρώτο βράδυ είχαμε φάει μάπα, ως φαίνεται το πρώτο βράδυ πέφτουμε σε τσιγαριδαίους.

Υ.Γ.
Ευχαριστώ τον Ηγέτη και τον Τζίμ Άνταμς που επέμεναν να πάμε στην αιώνια πόλη γιατί τελικά είχαν δίκιο. Ναι στο Παρίσι, ναι στη Ρώμη, ναι στα ταξίδια, γενικότερα υπό μια προϋπόθεση, με καλή παρέα. Γιατί όπως έλεγε και ο Μακρινός! Με κακή παρέα ούτε στον παράδεισο. Ελπίζω πως στο μέλλον θα έχω ξανά την ευκαιρία να επιστρέψω στην Φοντάνα ντι Τρέβι ώστε ο μύθος να επιβεβαιωθεί. Κάπου εδώ θα πρέπει να πω αντίο Ρώμη.
Μέχρι το επόμενο ταξίδι μας... Ελπίζουμε να πήρατε έστω και μία μικρή γεύση από άρωμα Ιταλίας!
Buona Notte Grecia!


ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
Η Ρώμη λέγεται Αιώνια,
αλλά η αλήθεια είναι πως αιώνιες είναι μόνο οι στιγμές
όταν τις αγαπήσουμε αρκετά για να τις θυμόμαστε.
Αυτό το ταξίδι τελείωσε,
όμως η Ελένη, η παρέα, το γέλιο,
η άγνοια της ευτυχίας μας τότε —
όλα αυτά συνεχίζουν.
Κι αν κάτι μας έμαθε η Αιώνια Πόλη,
είναι πως το τώρα είναι πάντα πιο εύθραυστο απ’ όσο νομίζουμε.
Γι’ αυτό:
Έρρωσθε και ευδαιμονείτε.
Όσο ακόμα είναι νωρίς.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

[vivlio] Nina kai Ludwig ΔΥΟ ΥΠΕΡΟΧΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ που ανέλαβαν τις υποχρεώσεις τους.

Πρόλογος

Υπάρχουν στιγμές που η Ιστορία δεν γράφεται από κυβερνήσεις, ούτε από αποφάσεις κορυφής.

Γράφεται από απλούς ανθρώπους, όταν αυτοί αρνούνται να κρυφτούν πίσω από την απρόσωπη συλλογική ευθύνη. Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι πολιτική ανάλυση. Είναι μαρτυρία.
Μια μικρή πράξη που φώτισε μια μεγάλη ντροπή — και μας θύμισε ότι η ανθρώπινη συνείδηση προηγείται των εθνών.

Φίλες και φίλοι, αγαπητοί συναθλητές της Ουτοπίας και του ανέφικτου, που όμως γίνεται εφικτό όταν ακούμε την «άτακτη φωνούλα», σας καλημερίζω.
Σας προτρέπω να επιτρέπετε σε αυτή τη φωνούλα να σας μιλά. Όσο για μένα, όχι μόνο της επιτρέπω να μου μιλά, αλλά φροντίζω σχεδόν πάντα να κάνω αυτό που μου ζητά.
Ίσως αναρωτηθεί κάποια ή κάποιος: τι θέλει να πει ο ποιητής;
Έκανα αυτή την εισαγωγή απλώς για να σας πω πως αυτή η «άτακτη φωνούλα» ήταν η αιτία που χθες το βράδυ φιλοξενήσαμε στο σπίτι μας δύο ξεχωριστούς ανθρώπους από τη Γερμανία.

Και γιατί ξεχωριστούς;

Ξεχωριστούς, γιατί πήραν μια απόφαση που, κατά τη γνώμη μου, γράφει ιστορία. Διότι το να πας στον Δήμαρχο Ναυπλίου και να του λες:

«Είμαι Γερμανός και θέλω να πληρώσω το μερίδιό μου από τα χρήματα που έκλεψαν οι Γερμανοί από την Ελλάδα»,
είναι περίπου σαν να δηλώνεις εξωγήινος.

Περίπου μία εβδομάδα πριν, ενώ βρισκόμουν στην έδρα της ΟΚΡΑ, στο ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ, λάβαμε ένα e-mail…
-παρεμπιπτόντως να πω πως σήμερα που μίλαγα με την πεθερά μου της είπα κάποια στιγμή πως έλαβα ένα μέϊλ από τον ξάδερφό μου τον Άλκη, και μου είπε, γιατί πήρες μέλι από τον Άλκη αφού σας έχει πάρει η συμπεθέρα; Εννοούσε την μητέρα μου, και συνεχίζοντας, αλήθεια! που το βρήκε ο Άλκης το μέλι; τελικά της υποσχέθηκα πως δεν θα πάρω μέλι από τον Άλκη μιας και μας είχε πάρει η μητέρα μου κι έτσι ησύχασε η πεθερά μου.


Ας επανέλθω όμως στην υπόθεση που σας έλεγα, 

…Το e-mail ήταν από την κ. Χριστίνα Γρυπαίου και είχε τίτλο:

«Ζευγάρι Γερμανών πλήρωσε το μερίδιό του από τις πολεμικές αποζημιώσεις».

Δεν πέρασαν λίγα λεπτά και η «άτακτη φωνούλα» έπιασε δουλειά. Όσες φορές στο παρελθόν την άκουσα, είχε δίκιο. Έτσι κι αυτή τη φορά.

Επικοινώνησα με την πρόεδρο του κοινωφελούς φορέα «Πύλη Πολιτισμού» στο Ναύπλιο, της εξήγησα τον λόγο του τηλεφωνήματος και της είπα πως εγώ και η οικογένειά μου θα θέλαμε να φιλοξενήσουμε αυτούς τους ανθρώπους, όταν θα επέστρεφαν στην Αθήνα.

Ήταν σειρά τής προέδρου να συγκινηθεί απ' αυτή την πρωτοβουλία και μου υποσχέθηκε πως θα μεταβίβαζε την επιθυμία μου στους Nina kai Ludwig. 

Αμέσως μετά το Ναύπλιο το ζευγάρι έφυγε για το Ηράκλειο της Κρήτης, από την Κρήτη ήταν που επικοινώνησαν για πρώτη φορά μαζί μου για να μου πουν πως αποδέχονται την πρόσκληση, η μόνη μέρα που θα μπορούσε αυτό να συμβεί ήταν την Κυριακή το βράδυ, θα επέστρεφαν από Κρήτη στις 18.30 και θ' αναχωρούσαν το πρωί στις 06.00 που σήμαινε πως θα πρέπει να ήταν στο Αεροδρόμιο κατά τις 04.00 

Πράγματι στις 18.50 υποδεχόμασταν στο Ελευθέριος Βενιζέλος τη Nina kai ton Ludwig. Eν το μεταξύ θα γυρίσω λίγες ώρες πίσω για να πω πως η Λόλα είχε αρχίσει ήδη να ετοιμάζει διάφορα σπεσιαλιτέ. Με μια πολύ όμορφη ανθοδέσμη που είχε ετοιμάσει ο Προ'ι'στάμενος της ΟΚΡΑ ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΗΜΑΣ ο οποίος -ειρήσθω εν παρόδω- να πω πως διατηρεί στο Κορωπί το πιο όμορφο λουλουδοπωλείο της Ανατολικής Αττικής, και αφού για μία ακόμα φορά αποφύγαμε τους ανθρώπους του Τύπου που ήταν εκεί, υποδεχθήκαμε τους φίλους μας. Την ώρα που πηγαίναμε προς το αυτοκίνητο δέχθηκα ένα συγκινητικό τηλεφώνημα από την μητέρα της βαπτιστήρας μου, την Νησιώτισσα Νίκη Βαλιούτη και όταν της εξήγησα που είμαι και ποιους φίλους περιμέναμε μου είπε πολύ όμορφα λόγια γι' αυτή την πρωτοβουλία, ευχαριστώ Νίκη. 

Υποδεχθήκαμε τη Nina και τον Ludwig, μοιραστήκαμε φαγητό, κουβέντες, σκέψεις. Η συνέχεια κύλησε όπως κύλησε — με συγκίνηση, αποδοχή, φιλοξενία, ανθρώπινη επαφή.

Το βράδυ ολοκληρώθηκε με την παρουσία του αγαπητού φίλου κ. Φαίδωνα, γνώστη της γερμανικής γλώσσας, που βοήθησε τη συζήτηση να γίνει βαθύτερη.

Κάποια στιγμή ρώτησα τον Ludwig πότε πήρε την απόφαση να προβεί σε αυτή την πράξη.

— Ξύπνησες ένα πρωί και είπες «πάω στην Ελλάδα να δώσω τα χρήματα»;

— Όχι, μου απάντησε. Εδώ και χρόνια με απασχολούσε αυτό το θέμα. Το ποτήρι ξεχείλισε όταν άκουγα τον Σόιμπλε να μιλά απαξιωτικά για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Τότε είπα: ήρθε η ώρα να κάνω εγώ αυτό που δεν κάνει η επίσημη Γερμανία.

Και εδώ βρίσκεται όλη η ουσία.

Αυτοί οι άνθρωποι έγραψαν ιστορία.

Όχι γιατί είχαν περίσσευμα, αλλά γιατί δεν είχαν. Είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, με μέσο εισόδημα. Και ακριβώς γι’ αυτό η πράξη τους έχει πολλαπλάσιο βάρος.

Το άρθρο που ακολουθεί είναι αυτό που διάβασα και με συγκίνησε αφάνταστα, ώστε να πάρω την απόφαση να τους συναντήσω. 

Το αίτημα για την καταβολή των γερμανικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου στην Ελλάδα, που το τελευταίο διάστημα βρίσκεται στην πολιτική επικαιρότητα, εισακούστηκε από ένα ζευγάρι Γερμανών πολιτών που έσπευσαν να δώσουν στην Ελλάδα το δικό τους μερίδιο μέσω δωρεάς σε κοινωνικό φορέα στο Ναύπλιο.

Ο Ludwig Zacaro και η Nina Lahge επηρεάστηκαν, όπως είπαν, από τις δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Οικονομικών, κατά τη συνάντηση που είχε με τον Γερμανό ομόλογό του, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, στο Βερολίνο, και επισκέφθηκαν, συμβολικά, το Ναύπλιο επειδή ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της χώρας, όπου ζήτησαν συνάντηση με τον δήμαρχο της πόλης, κ. Δημήτρη Κωστούρο, στον οποίο ανέφεραν ότι θέλουν να πληρώσουν το ποσό που τους αναλογεί από το κατοχικό δάνειο.
Ο κ. Κωστούρος τούς εξήγησε ότι δεν μπορεί ο δήμος να εισπράξει χρήματα γι' αυτό τον σκοπό και τους παρότρυνε, εφόσον επιθυμούν, να δώσουν χρήματα στον κοινωφελή φορέα «Πύλη Πολιτισμού» που δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, με τη λειτουργία κοινωνικού παντοπωλείου το οποίο προσφέρει δωρεάν τρόφιμα σε οικονομικά αδύναμους πολίτες του Ναυπλίου.
Στη συνέχεια, το ζευγάρι προσέφερε στην «Πύλη Πολιτισμού» το ποσό των 875 ευρώ Χ 2, το οποίο, όπως είπε, θεωρεί ότι αναλογεί σε κάθε Γερμανό πολίτη από το συνολικό ποσό που οφείλει η Γερμανία για το κατοχικό δάνειο. Παράλληλα, εξήγησαν ότι αυτή η κίνηση είναι συμβολική και στόχο έχει να αφυπνίσει τους Γερμανούς πολίτες, ενώ τόνισαν πως εάν τους ζητηθεί από τη χώρα τους να πληρώσουν για τις διεκδικήσεις της Ελλάδας, θα το πράξουν. Επίσης, δήλωσαν ότι αγαπούν την Ελλάδα και συμμερίζονται όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα, ενώ ντρέπονται για τον τρόπο συμπεριφοράς των μέσων ενημέρωσης στη Γερμανία αλλά και των Γερμανών πολιτικών.

Υ.Γ.

Μήπως κάποιοι από σας γνωρίζουν ποιοι και γιατί το 2010 βράβευσαν τον λεγόμενο ΓΑΠ στην Γερμανία; το νούμερο 140.000.000.000 ή 140 δισεκατομμύρια σας λέει κάτι; Ψάξτε το, έχει πολύ ενδιαφέρον. το ξαναλέω, 140 χιλιάδες εκατομμύρια.

Επίλογος

Αν κάτι μένει από αυτή την ιστορία, δεν είναι τα χρήματα.

Είναι το παράδειγμα.

Η απόδειξη ότι η ευθύνη δεν είναι συλλογικό άλλοθι, αλλά προσωπική στάση ζωής.

Και ότι, τελικά, οι λαοί δεν χωρίζονται — χωρίζονται οι συνειδήσεις.

ΣΧΟΛΙΑ
Ο/Η Arkas είπε...
Καλησπέρα! Θα ήθελα και γω να αφήσω ένα σχόλιο για την ανωτέρω ανάρτηση, καθώς αποτελεί κάτι το ξεχωριστό, εξέχουσας σημασίας για όποιον θέλει να χαρακτηρίζεται από ανθρωπιά, στο ένα σκέλος, και Ελληνικότητα στο άλλο σκέλος. 

Ξεκινώντας λοιπόν, δύο άνθρωποι από την Γερμανία, η κα. Νina και ο κ. Ludwig, αποφάσισαν να κάνουν το "μεγάλο" και "δύσκολο" ταξίδι, να έρθουν στην Ελλάδα, να δηλώσουν παρών και εν τέλει, χωρίς τυμπανοκρουσίες, αλλά με περισσή ταπεινότητα, να επισκεφθούν τον δήμαρχο Ναυπλίου και να εκφράσουν την επιθυμία τους προς αποζημίωση του ελληνικού δημοσίου για το κατοχικό δάνειο της ναζιστικής Γερμανίας εις βάρος της Ελλάδας. 

Αξίζει να τονίσουμε εδώ πως μεταπολεμικά κανένας Έλληνας πολιτικός δεν διεκδίκησε τις πολεμικές αποζημιώσεις και την επιστροφή του κατοχικού δανείου στην Ελλάδα. Δυστυχώς, η ιστορία θα γράψει με μελανά γράμματα ηγεσίες που προτίμησαν να προδώσουν τον Περήφανο Ελληνικό Λαό, όπου στα δύσκολα πάντοτε καταλάμβανε την πρώτη γραμμή, διδάσκοντας παγκοσμίως ήθος, φιλότιμο και λεβεντιά. 

Ο λόγος για τον οποίο χαρακτηρίζεται το ταξίδι των δύο Γερμανών μεγάλο και δύσκολο, είναι διότι ενέχει τα στοιχεία της μεγαλειότητας της πράξεως τους αφενός, αλλά και της αντιξοότητας υπό την οποία κατέστη εφικτό το εγχείρημα, αφετέρου. Ας μην ξεχνάμε ότι τα τελευταία χρόνια το κλίμα έναντι των Ελλήνων δεν είναι και το καλύτερο. Πολλοί έχουν παρασυρθεί από την προπαγάνδα που κυριαρχεί, ταυτίζοντας τον ελληνικό λαό με κυβερνήσεις και ολιγάρχες που τον διαφεντεύουν. 

Το φαινόμενο αυτό μάλλον παρατηρείται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αφού διαβάζοντας την ανάρτηση βλέπουμε ότι το ζεύγος των Γερμανών που επισκέφθηκε την χώρα μας συχνά νιώθει θιγμένο από τις τοποθετήσεις εγχώριων πολιτικών παραγόντων και μέσων, κατ' επίφασην, ενημέρωσης. Όπως και να 'χει, η πράξη αυτή των δύο Γερμανών είναι ανυπέρβλητη, αποτελώντας παράλληλα δείγμα τεράστιας ανθρωπιάς, ορθής ανάγνωσης των γεγονότων, ευθύνης, ήθους, φιλότιμου, μεγαλειότητας και ανδρειοσύνης.
Εις ότι αφορά το δεύτερο σκέλος της ιστορίας, που σχετίζεται με την Ελληνικότητα ορισμένων ανθρώπων, τα συγχαρητήρια είναι μάλλον λίγα. Συγκεκριμένα, ο Μr Pepos  πρωτίστως και εν συνεχεία η οικογένειά του, υπό μια ευρεία διάσταση του όρου, αισθάνθηκαν την ανάγκη να φιλοξενήσουν τους δύο Γερμανούς, εκφράζοντας την τεράστια εκτίμηση και σημασία που διαδραματίζει γι' αυτούς η κίνηση του ζεύγους. Το κενό που πήγε να δημιουργηθεί από την μεγαλειώδη πρωτοβουλία των Γερμανών, βρήκε απέναντί του έναν specialίστα του είδους, τον Mr Pepos. Οφείλω να του προσάψω ότι σε θέματα επικοινωνιακής πολιτικής, φιλοξενίας και φιλότιμου είναι ασυναγώνιστος. Πολλά bravo, όπως επίσης και στην κα. Λαμπρινή, η οποία αποφεύγει τα λόγια, προτιμώντας να εκφραστεί από τα έργα. Αυτό θα πει να είσαι ΕΛΛΗΝΑΣ, να έχεις ΦΙΛΟΤΙΜΟ, να λατρεύεις το ΩΡΑΙΟ!
ΥΓ: RESPECT RESPECT RESPECT

26 Μαρ 2015, 1:52:00 π.μ.To πιο πάνω σχόλιο είναι του Αρκά και όσοι γνωρίζουν την αγάπη που έχω για τον ''γιό μου'' τον Αρκά θα καταλάβουν γιατί βάζω εδώ σ' αυτή τη θέση το δικό του σχόλιο. Επίσης θα μου επιτρέψετε να παρουσιάσω ακόμα ένα σχόλιο ενός πολύ εκλεκτού φίλου του κ. Χρήστου Δήμα, πιστέψτε με απλά και μόνο για τα συναισθήματα που ένιωσε αυτός ο υπέροχος φίλος όταν διάβασε τα της επίσκεψης των Γερμανών.

Δεχθείτε τα Ειλικρινά Συγχαρητήριά μου, για την πρωτοβουλία σας.
Με κάνατε να αισθανθώ, πραγματικά, Εθνικά Υπερήφανος, (όχι σαν τους άλλους).
Μακάρι όλοι μας να αντιδρούμε θετικά, όπως εσείς.
Πάντα τέτοια. Χρήστος Δήμας.

Φίλες και Φίλοι σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια προσέγγιση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΕΣ ΣΤΟΝ ΣΟΦΟ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΠΙΑΛΕΙΑΣ τον φίλο Δημήτρη Παπαγιαννόπουλο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΕΝΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΒΡΑΒΕΥΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ ΠΥΛΗΣ κ. ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΑΒΑ.

Φίλες και φίλοι καλημέρα από το Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι, στην σημερινή μου ανάρτηση δεν θα σας μιλήσω για το Μαγευτικό αλλά για την Ιστορική - Πνευματική Πιάλεια και συγκεκριμένα για την βράβευση - κάλλιο αργά παρά ποτέ - του Δασκάλου Δημήτρη Παπαγιαννόπουλου από τον Δήμαρχο Πύλης κ. Μαράβα για την πολύπλευρη προσφορά τού Δασκάλου στην Ιστορική και Πνευματική Πιάλεια, δηλαδή στην γενέτειρά του, και ειδικότερα για την δημιουργία του Μουσείου το οποίο εκτός από την φυσική μας παρουσία στους χώρους του μουσείου τώρα πια μπορεί κάποια/κάποιος να το επισκεφθεί διαδικτυακά και να ξεναγηθεί στα εκθέματα. Η συνεισφορά του δασκάλου ήταν καταλυτική, όπως ειπώθηκε από όλους τους ομιλητές, το Μουσείο της Πιάλειας οφείλει την ύπαρξή του στον Δάσκαλο Δημήτρη Παπαγιαννόπουλο.

Πριν συνεχίσω θα μου επιτρέψετε να κάνω μία αναφορά στην σημερινή μέρα γιατί ή 07/07/77 υπήρξε για μένα σταθμός στην ζωή μου, τότε μπήκαν τα θεμέλια για την Π.Η.Ε.Φ. (Παγκόσμια Ημέρα Εκλεκτών Φίλων) και γι' αυτό 47 χρόνια μετά είμαι πολύ συγκινημένος που κάνω την σημερινή ανάρτηση. Εκείνη η σημαντική ημερομηνία ήταν η έναρξη μιας Υπέροχης και Μοναδικής φιλίας και σήμερα είμαι διπλά χαρούμενος που θα αναφερθώ στην βράβευση ενός εκλεκτού φίλου που είχα την τύχη να γνωρίσω μέσω των επίσης εκλεκτών φίλων Ηλία Γιαννακόπουλου και Αφροδίτης Μαργαρίτη. Ας επανέλθω στην μαγική βραδιά της βράβευσης, πριν 20 μέρες περίπου δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από τον διδάσκαλο όπου έγινε ο πιο κάτω διάλογος.

Διδάσκαλος:

Πέπο καλημέρα σε σένα και σε όσους το αξίζουν.

Πέπος:

Καλημέρα Διδάσκαλε, να χαιρόμαστε την αγαπημένη μας καλή Νεράιδα που σήμερα έχει τα γενέθλιά της.

Διδάσκαλος:

Να την χαιρόμαστε και να μας χαίρετε, λοιπόν Πέπο έχω καλά νέα, ορίστηκε η ημερομηνία 05/07/24 και ώρα 20:00 τής εκδήλωσης για την ψηφιακή παρουσίαση του Μουσείου και όπως με ενημέρωσε η οργανωτική επιτροπή θα με βραβεύσουν για την συνεισφορά στο Μουσείο και όχι μόνο. Θα ήθελα εκείνη την ημέρα να είσαι εκεί μαζί με την Λόλα, την Φαίη, τον Αλέξανδρο και την Ράνια.

Πέπος:

Διδάσκαλε, εγώ και η Λόλα θα είμαστε εκεί πάση θυσία, ακόμα και αν χρειαστεί να κάνω χρήση του ελικοπτέρου της ΟΚΡΑ για να παραστούμε μαζί με την Λόλα και μετά την εκδήλωση να επιστρέψουμε, ελπίζω όμως πως δεν θα χρειαστεί γιατί θα φροντίσω να είμαστε στο Μαγευτικό το αργότερο δύο μέρες πριν την εκδήλωση. Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα απουσιάζω από την βράβευσή σου, θα είναι τιμή μας να είμαστε εκεί.

Διδάσκαλος:

Να είσαι καλά Πέπο και σας περιμένουμε να τα πούμε από κοντά.

Σημαντική Παρατήρηση:

Επειδή όταν ανακοινώθηκε η ημερομηνία βράβευσης η Αφροδίτη και ο Ηλίας είχαν ήδη κλείσει εισιτήρια για την κρουαζιέρα στο Αιγαίο ζήτησαν από εμένα και την Λόλα να τους εκπροσωπήσουμε, αυτό και πράξαμε.

Η εκδήλωση ξεκίνησε πράγματι στην ώρα της, σπάνιο πράγμα γιατί όπως καλά γνωρίζετε στο θέμα της ώρας έχουμε πολλά κουσούρια εμείς οι Έλληνες με αποτέλεσμα να λέμε οκτώ και να ξεκινάμε στις εννέα. Για μία τόσο σημαντική εκδήλωση και για έναν τόσο ξεχωριστό Δάσκαλο περίμενα πως θα ήταν εκεί όλο το χωριό και πάρα πολλοί εκπαιδευτικοί, ως φαίνεται ο αγώνας μεταξύ Ισπανίας και Γερμανίας και μεταξύ Πορτογαλίας και Γαλλίας κράτησε πάρα πολλούς στο σπίτι. Ενυ γουέη όπως λέει και η Ευαγγελική ρήση "ουκ εν τω πολλώ το ευ." Τον λόγο πήραν οι: κ. Κώστας Μαράβας Δήμαρχος Πύλης, ο κ. Χρήστος Νάκος, ο κ. Βασίλης Παφίλης πρόεδρος της τοπικής κοινότητας, η κ. Ρούλα Χαντζιάρα, ο κ. Αχιλέας Κωστούλας, η κ. Κατερίνα Πανδρεμένου, και ο κ. Σωτήρης Μαγειρίας, όταν οι ομιλητές ολοκλήρωσαν τις ομιλίες τους κάλεσαν τον Δάσκαλο να του απονείμει την τιμητική πλακέτα ο Δήμαρχος κ. Μαράβας και αμέσως μετά τον λόγο πήρε ο διδάσκαλος, ήταν ένας χείμαρρος! Έχετε δει τον Κεφαλοπόταμο τον χειμώνα μετά από νεροποντή; Έτσι έρρεε και ο λόγος του Δασκάλου, δεν χρειαζόταν χαρτιά ο Δάσκαλος γιατί όλα υπήρχαν γραμμένα στον σκληρό δίσκο του μυαλού του. Για μένα δύο άνθρωποι, και οι δύο τέκνα της Πιάλειας, έχουν αυτό το χάρισμα να βγάζουν φτερά τα λόγια τους και να πετούν σαν πουλιά για να φτιάχνουν τις φωλιές τους στις φιλολογικές σπηλιές του εγκεφάλου, ο ένας είναι ο Ηλίας Γιαννακόπουλος και ο άλλος ο Δημήτρης Παπαγιαννόπουλος, αυτοί είναι οι Διόσκουροι της Πιάλειας. Αναρωτιέμαι πολλές φορές πόσο τυχερά ήταν τα παιδιά που είχαν αυτούς τους δασκάλους, ελπίζω κάποια παιδιά να το είχαν καταλάβει. Φίλες και φίλοι έστω και αργά αυτή η βράβευση ήταν μία αναγνώριση της προσφοράς ενός ανθρώπου που έχει προσφέρει πάρα πολλά στον τόπο του και κυρίως στην παιδεία των μαθητών του. Μου έκανε κάκιστη εντύπωση που δεν παραβρέθηκε κάνεις από τον δήμο Τρικκαίων και κανείς βουλευτής και ειδικότερα ο πρώην δήμαρχος και νυν υπουργός κ. Παπαστεργίου, ίσως να μην κατάλαβαν ποιος ήταν ο αποδέκτης της βράβευσης, ή ίσως οι συνεργάτες τους να μην τους ενημέρωσαν. Αν αναρωτιούνται κάποιοι γιατί η αποχή έφθασε στο 60% ας ψάξουν και λίγο αυτές τις απουσίες γιατί αν δεν αλλάξουν άρδην οι πολιτικοί τις συμπεριφορές τους ίσως στις επόμενες εκλογές να βρεθούν προ μεγαλύτερης έκπληξης.

Σας έχω φυλάξει για το τέλος μια πολύ ευχάριστη έκπληξη που ακούει στα ονόματα: Κώστας Πουλιανίτης, Στέφανος Ντάκος και Θανάσης Μπρέντας. Ειδικά γι' αυτούς τους τρεις σημαντικούς ανθρώπους θα κάνω άλλες αναρτήσεις γιατί έχω πολλά να σας πω. Πάρτε μία μικρή γεύση, μετά την εκδήλωση ο Δάσκαλος μάς κάλεσε στο συμπόσιο που είχε κανονίσει σε ταβέρνα του χωριού όπου μεταξύ οίνου και μεζέδων ο βουκολικός ποιητής Στέφανος Ντάκος απάγγειλε ποιήματά του και ο πολυτάλαντος καλλιτέχνης και συγγραφέας Θανάσης Μπρέντας με την κιθάρα και την μελωδική του φωνή μας ταξίδεψαν στην Ουτοπία της ποίησης και της μουσικής.

Έρρωσθε και Ευδαιμονείτε όσο είναι ακόμα καιρός. Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ
ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ

08/08/23 Μία Μαγική Βραδιά στον Κήπο του Ασκληπιού στην ιστορική και πνευματική Πιάλεια.

Φίλες και φίλοι Καλημέρα, Τετάρτη σήμερα και τα καλά νέα έχουν ήδη ξεκινήσει από χθες Τρίτη, η ώρα που ξεκίνησα να γράφω το πιο κάτω κείμενο είναι 02:24 πριν λίγα λεπτά επιστρέψαμε από την Πιάλεια όπου ζήσαμε ανεπανάληπτες - μοναδικές στιγμές γεμάτες εκπλήξεις και μεγάλες συγκινήσεις. Ας ξεκινήσω όμως από την αρχή λίγες μέρες πριν έλαβα μία πρόσκληση από τον εκλεκτό μας φίλο τον διδάσκαλο Δημήτρη Παπαγιαννόπουλο από την Πιάλεια.

ΠΡΌΣΚΛΗΣΗ

ΑΥΡΙΟ Τρίτη 08/08/23 και ώρα 21.00 σας περιμένουμε στον κήπο του Ασκληπιού στην όμορφη και ιστορική Πιάλεια σε μια φιλική συνάντηση Γιαννακοπουλαίων και επικούρειων φίλων να συνδειπνήσουμε (ελαφρώς) μετά συνοδείας οίνου ή ζύθου και φυσικά να ακούσουμε τα πρόσφατα ποιητικά έργα του Επικούρειου Πέπου και να θαυμάσουμε τις νέες δημιουργίες στην μετώπη της οικίας του οικοδεσπότη. Τις προσφωνήσεις θα κάνει ο μικρός μας φίλος Γιάννης Γιαννακόπουλος τζούνιορ, και στον ρόλο συγκεντρωσιάρχη θα είναι η εύχαρις και αγαπητή μας Αφροδίτη.

Στις 20:55 περνούσαμε την πύλη του Μεγάρου της οικογένειας Δημήτρη και Γιώτας Παπαγιαννοπούλου, αρχικά μας υποδέχθηκαν οι οικοδεσπότες και στην συνέχεια τα επίτιμα μέλη του κήπου, ο Ασκληπιός, η Νίκη, ο Αχιλλέας, η Αφροδίτη, ο Ηρακλής, ο Αλέξανδρος, και ο Κολοκοτρώνης. Σε λίγα λεπτά κατέφθασαν και τα υπόλοιπα μέλη της συναστρίας, ο μικρός Γιαννάκης, η Στέλλα, ο Πάνος, ο Γιάννης, η Κασσιανή, ο Ηλίας και η Αφροδίτη. Όλοι τους εκλεκτοί φίλοι, φίλοι αληθινοί, φίλοι που γι' αυτούς ο μέγιστος Παπανούτσος είχε γράψει τα πιο κάτω λόγια.

Η φιλία είναι θησαυρός του ώριμου και άξιου ανθρώπου.

Συνδέει όσους ξέρουν να εκτιμήσουν και εμπιστευθούν τον άνθρωπο σαν άνθρωπο.

Τη φιλία διαλύουν ή ιδιοτέλεια, ό φθόνος, η αχαριστία, ή αντιζηλία.

Μεγάλος εχθρός της: ή καχυποψία.

"Η φιλία, δώρο ακριβό και ευτύχημα σπάνιο, έχει πανάρχαιους τίτλους ευγένειας.

Την εχάρηκαν άνθρωποι εκλεκτοί, σε όλα τα γεωγραφικά και τα ιστορικά πλάτη της οικουμένης, και την εγκωμίασαν ποιητές, σοφοί, πολιτικοί με τον τρόπο του ο καθ' ένας, αλλά όλοι με την ίδια συγκίνηση.

Η φιλία είναι θησαυρός του ώριμου και άξιου ανθρώπου, όπως προείπα, και προσφέρεται σ' έναν επίσης ώριμο και άξιο άνθρωπο. Παπανούτσος.

Όταν ο Παπανούτσος έγραφε τα πιο πάνω λόγια για την φιλία σίγουρα είχε στο μυαλό του τα μέλη της χθεσινής συναστρίας. Ας επανέλθω όμως στη χθεσινή βραδιά, μετά την ξενάγηση στον πανέμορφο κήπο που μας έκανε ο οικοδεσπότης ήρθε η ώρα να γευτούμε τα εκλεκτά εδέσματα, και όπως είχε πει και κάποιος σοφός "δεν έχει σημασία τι τρως και τι πίνεις αλλά με ποιους τρως και πίνεις''. Εμείς πετύχαμε και τα δύο, και εκλεκτούς φίλους και εκλεκτά εδέσματα, όπως ταιριάζει σε επικούρειους, απλά και λιτά. Αφού είπαμε πολλά και διάφορα, κυρίως κάναμε πολλά σχέδια για το μέλλον μας, θυμήθηκαμε βέβαια και στιγμές από το παρελθόν, ειδικά ο Γιάννης ο οποίος ετοιμάζει κάτι πολύ προχώ και ελπίζω να το υλοποιήσει κάποια στιγμή, τον λόγο πήρε ο φίλος μας ο Δημήτρης για να μας απαγγείλει δύο ποιήματα του Επικούρειου Πέπου.

Ακολουθεί το ποίημα που ήταν αφιερωμένο σε όλους τους αληθινούς φίλους και είναι από την συλλογή που φέρει τον τίτλο ''εικόνες μιας άλλης εποχής''.

Επάνω σ' ένα σύννεφο με άσπρα γιασεμιά/
Γλυκά ήρθε και μ’ αγκάλιασε ανάλαφρα ο ύπνος/
Κι ούτε που το κατάλαβα πως φθάσαμε εκεί/
στου Κερκετίου τις ψηλές κι απάτητες κορφές/.

Το γέρικο κι αγέρωχο βουνό στο ψήλωμά του/
λίγες σταγόνες έστειλε βροχής να με ξυπνήσει/.
Έπρεπε, λέει, να ιδώ τ’ ολόγιομο φεγγάρι/
που χόρευε για χάρη μου στις κορυφές των δέντρων/.

'Οπου η αγάπη φώλιασε σ' ένα ζευγάρι αγαπημένο/
τον μυθικό Κερκέτη μας με την γλυκιά Αηδόνα/
τον έρωτ’ όταν ένοιωσαν ανάμεσα στα δέντρα/,
στο μονοπάτι της ζωής που διαπερνά τις φτέρες/.

Και φτάνει ως το σύννεφο αγνάντιο στο φεγγάρι/
που παίζει τα παιχνίδια του τα ερωτικά κι εκείνο/
με την γλυκιά Π ι ά λ ε ι α του Κερκετίου την νύμφη/,
όταν την βρίσκει ανέμελη στον ίσκιο ξαπλωμένη/.

ΥΓ. Για όσους δεν το γνωρίζουν η Πιάλεια ήταν κόρη του Πίαλου γενάρχη των Πιαλέων, την ερωτεύτηκε σφόδρα ο Ασκληπιός και χάρη σ' αυτή την όμορφη κόρη πήρε το όνομα η ιστορική Πιάλεια, εννοείται με την παρέμβαση του Ασκληπιού. Οι Πιαλειώτες προς τιμήν του Ασκληπιού κάθε χρόνο οργανώνουν τα Ασκληπιεία.

Ρίγη συγκίνησης είχαν συνεπάρει τον Επικούρειο Πέπο, το να απαγγέλλει στίχους ο διδάσκαλος Δημήτρης Παπαγιαννόπουλος αυτό από μόνο του είναι κάτι ξεχωριστό, το να υπάρχουν στην παρέα τα εκλεκτά μέλη που προανάφερα και να ακούνε αυτούς τους ερασιτεχνικούς στίχους ξεπερνούσε όλα τα όρια της φαντασίας του Επικούρειου Πέπου, ήταν κάτι ασύλληπτο, αυτή τη χαρά μπορούν να την προσφέρουν ΜΟΝΟ Αληθινοί φίλοι. Η χαριστική βολή ήρθε αμέσως μετά την απαγγελία των ποιημάτων όταν ο διδάσκαλος πήρε ξανά τον λόγο. Από μία τσάντα έβγαλε ένα κόσμημα, ένα ιερό κειμήλιο τρόπον τινά!! Όταν ο Επικούρειος Πέπος το αντίκρυσε και διάβασε το περιεχόμενο δεν άντεξε, δακρυσμένος αγκάλιασε τον διδάσκαλο για την μεγάλη τιμή. Αγαπημένε φίλε Δημήτρη, αγαπημένη φίλη Γιώτα, αυτό που έζησα στο σπιτικό σας θα το κουβαλάω μαζί μου όσο η μνήμη μου θα συνεχίσει να λειτουργεί, από τα βάθη της ψυχής μου σας ευχαριστώ για την μεγάλη τιμή που μου κάνατε. Τώρα πια ξέρω τι είναι αυτό που θα πάρω μαζί μου για το μεγάλο ταξίδι. Ευχαριστώ επίσης τον Γιαννάκη, την Στέλλα, τον Πάνο, την Κασσιανή, τον Γιάννη, την Αφροδίτη μας και τον Ηλία. Στην επιστροφή η Λαμπρινή έβαλε τα πράγματα στη σωστή τους θέση: δηλαδή ο δάσκαλος από την Πιάλεια τίμησε έναν Γοργογυραίο, έναν Γοργογυραίο που έχει κάνει τόσα πολλά για το χωριό του και δεν σκέφτηκε ποτέ κανείς να του πει ένα ευχαριστώ, και ήρθε ο κ. Δημήτρης να κάνει όλα αυτά προς τιμήν σου; Ουδείς προφήτης στον τόπο του.

Διδάσκαλε σ' ευχαριστώ και πάλι. Φίλες και φίλοι ήδη η ώρα είναι 06:05 και προσπαθώ να διαχειριστώ τα κύματα συγκίνησης που με κατακλύζουν. Συγχωρέστε με για τα λάθη, με τόση συγκίνηση ήταν αναπόφευκτο.

Αυτά τα υπέροχα δρώμενα, και άλλα πολλά συνέβησαν στον φιλόξενο κήπο του Ασκληπιού στην ιστορική Πιάλεια.

ΤΡΙΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ
Πιάλεια 01/10/23

Ένα τσουνάμι συναισθημάτων μας κατέκλυσε σήμερα που επισκεφθήκαμε την ιστορική Πιάλεια και συγκεκριμένα το λαογραφικό - ιστορικό μουσείο. Όλα ξεκίνησαν από την ευγενική πρόσκληση του ανθρώπου που δημιούργησε αυτό το μουσείο, δηλαδή του Διδασκάλου κ. Δημήτρη Παπαγιαννόπουλου. Η ξενάγηση ξεκίνησε στις 11:00 τα εκθέματα που υπάρχουν στο μουσείο τα είχε συλλέξει ο Διδάσκαλος πόρτα - πόρτα από τους κατοίκους της Πιάλειας. Εκτός από αυτά που είδατε κάποιοι στα βιντεάκια που σας έστειλα, και τις φωτογραφίες, υπάρχουν ακόμη 300 αντικείμενα καταγεγραμμένα και ταξινομημένα στην αποθήκη του σχολείου.
Φίλες και φίλοι δεν πίστευαν τα μάτια μου αυτά που έβλεπαν, είναι απίστευτο το τι έχει καταφέρει αυτός ο σοφός διδάσκαλος με το μεράκι του και την αγάπη του για την γενέτειρά του. Είναι απορίας άξιον το που βρήκε τη δύναμη και την υπομονή ώστε να φθάσει σ' αυτό το αποτέλεσμα. Η απορία μου είναι αν αυτός ο άνθρωπος έχει τιμηθεί από την δημοτική αρχή, το υπουργείο Παιδείας, και το υπουργείο πολιτισμού, αν δεν το έχουν κάνει αναρωτιέμαι τι περιμένουν για να το κάνουν; Φίλες και φίλοι με την πρώτη ευκαιρία βάλτε στο πρόγραμμά σας μια επίσκεψη στο λαογραφικό Μουσείο της Πιάλειας, είναι μια ξεχωριστή εμπειρία. Δεν μπορείτε να φανταστείτε το πόσο ''ζήλεψα'' και θαύμασα αυτό που είδα στην ιστορική Πιάλεια, κι όμως εμείς εδώ στο Μαγευτικό κοιμόμαστε με τα τσαρούχια, έχουμε κλειστή την βιβλιοθήκη κοντά 15 χρόνια. Αν είναι δυνατόν!! Αντίκρυζα με δέος τον Διδάσκαλο, έναν Διδάσκαλο μιας άλλης εποχής, μιας εποχής που οι δάσκαλοι έχαιραν τον σεβασμό της κοινωνίας, πόσο τυχεροί είναι οι Πιαλειώτες που έχουν πληθώρα από ανθρώπους του πνεύματος, εγώ αξιώθηκα να γνωρίσω ακόμη έναν Πιαλειώτη τον γνωστό σε όλους από τα άρθρα του, και τα βιβλία του, τον κ. Ηλία Γιαννακόπουλο. Αγαπητέ Διδάσκαλε σε παρακαλώ να δεχτείς τα συγχαρητήρια μου, είσαι Μοναδικός!! Σ' ευχαριστώ που με διδάσκεις με τις ιδέες σου και την δημιουργικότητα σου, σ' ευχαριστώ που με θεωρείς φίλο σου, ευχαριστώ επίσης την Αφροδίτη και τον Ηλία που μας έφεραν κοντά εκείνη τη μαγική βραδιά βραδιά στις 11/08/19 στον Επικούρειο κήπο.

Μακάρι κάποτε να μπορέσουμε κι εμείς εδώ στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι να δημιουργήσουμε ανάλογες εστίες πολιτισμού, μακάρι η νέα κοινοτική αρχή να ασχοληθεί επιτέλους και με τον πολιτισμό. Κατά την διάρκεια της επίσκεψης είχα τη χαρά να γνωρίσω τον μικρό Σωτήρη μόλις στην Δ' τάξη του δημοτικού, ένα καταπληκτικό αγόρι που θαύμαζε τα εκθέματα και διψούσε για μάθηση, αυτό το αγόρι να μου το θυμηθείτε θα έχει ένα λαμπρό μέλλον, μικρέ Σωτήρη σου εύχομαι ολόψυχα καλή τύχη. Η άλλη ευχάριστη έκπληξη ήταν ο Νικόλας, ο γιος του Διδασκάλου, το μήλο έπεσε κάτω από την μηλιά, σοφός πατέρας, σοφή μητέρα σοφός γιος, τι πιο φυσικό; Νικόλα μακάρι κάποια στιγμή να ξυπνήσουν οι ιθύνοντες της Πιάλειας και του χωριού μου, και να καλέσουν τα παιδιά σαν κι εσένα ώστε ν' ακούσουν τις ιδέες σας, και τις προτάσεις σας.
Μετά το πέρας της ξενάγησης στο μουσείο, ο Διδάσκαλος είχε κανονίσει να συμφάγουμε στην ταβέρνα του Ζάχου. Η Επικούρεια παρέα αποτελείτο από: Διδάσκαλος, Γιώτα, Νικόλας, Χρήστος, Γεωργία, Λόλα και Επίκουρος. Μεταξύ οίνου και εκλεκτών μεζέδων η συζήτηση κράτησε αρκετές ώρες, ήταν μια Επικούρεια συνάντηση όπως γινόταν στην αρχαιότητα στον κήπο του Επίκουρου, που στο τέλος ως είθισται κατέληξε σε ύμνους και τραγούδια με τον Διδάσκαλο και τον Χρήστο να είναι οι αδιαμφισβήτητοι πρωταγωνιστές μιας και κατέχουν την βυζαντινή μουσική, είναι και οι δύο ψάλτες διεθνούς φήμης.
Από τον Διδάσκαλο άκουσα κάτι που δεν το γνώριζα και ήταν η πρώτη φορά που τον άκουσα να λέει: μέχρι στιγμής κανένας ψάλτης δεν έχει πάει στον παράδεισο και ούτε προβλέπεται!! Υπάρχει από πολλούς μεγάλη αντιζηλία, ίσως επειδή οι πιο πολλοί δεν το κατέχουν το "άθλημα" με αποτέλεσμα όταν βρεθεί κάποιος με γνώσεις και καλή φωνή να προσπαθούν να τον μειώσουν ή να τον φιμώσουν. Συμβαίνουν και αυτά. Για μία ακόμη φορά θυμήθηκα το εξής απόφθεγμα: δεν έχει σημασία το τι τρως και πίνεις αλλά με ποιους τρως και πίνεις!!

ΤΕΤΑΡΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ
Διαβάστε τώρα το ποίημα, με την μικρή εισαγωγή, που έλαβα από τον Διδάσκαλο.

Φίλτατε Πεπό - Πεπέ,
επειδή αυτές τις ημέρες ζούμε στον ανατριχιαστικό ρυθμό των μαρτυρικών Τεμπών, και επειδή δεν ενθυμούμαι αν σου το έστειλα και επειδή δεν συμπεριλαμβάνεται στις συλλογές μου, ως νεότερο του 2015, και επειδή κάνω το δικό μου μνημόσυνο για τον άδικο χαμό τόσων νέων ανθρώπων, και επειδή η όποια συγκάλυψη που επιχειρείται είναι από μόνη της μια τέλεια πράξη Τραγωδίας, σου στέλνω και την δική μου διαμαρτυρία και κατάθεση ψυχής για το "έγκλημα των Τεμπών", που έγραψα τότε συγκλονισμένος, και αγανακτισμένος όπως η πλειοψηφία των Ελλήνων.

ΓΙΑ ΤΟ ΘΛΙΒΕΡΟ "ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ" ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ

(Σύγκρουση των τρένων με 57 νέους στο τάγμα των αγγέλων)


Ποιος το περίμενε άξαφνα, παιδιά μου αγαπημένα/
σαν αστραπή μες στην νυχτιά, αστέρια να γενείτε/
μ’ ελπίδες και με όνειρα κεράκια αναμμένα/
και στην αιωνιότητα ακέρια μαζί να ζείτε!/


Σας είδαμε μες τη νυχτιά, κοπάδι περιστέρια/
με ματωμένα τα φτερά, να τρέχ’τε τρομαγμένα./
Να ψάχνετε την μανούλα σας με πληγωμένα χέρια/
με πορφυρά τα μάτια σας και δάκρυα ποτισμένα./


Θρηνώ για την αγιάτρευτη, την άταχτη φυγή σας/
που ο θάνατος το σάβανο άπλωσ’ ανάμεσά σας./
Κι ο θρήνος μας, ανείπωτος στην στείρα απαντοχή μας,/
σαν λυχναράκι που έσβησε η ελπίδα και η χαρά σας./


Τα βήματά σας αντηχούν μέσα στα βήματά μας/
και στην καρδιά μας νιώθουμε το χτύπο της καρδιάς σας./
Ακούμε τις φωνούλες σας και τα χαμόγελά σας/
Μες στην ανείπωτη, βαριά και μαύρη συννεφιά μας./


Κι είν’ η καρδιά μας σκοτεινή, σα δίχως νερό πηγάδι/
για κάτι το ανεπίστρεπτο, για πάντα που εχάθη/
που κούφια κράζει, αντιλαλεί, σαν να ’ρχεται απ’ τον `Αδη./
ο γκρίζος θρήνος που ξεσπά απ’ της καρδιάς τα βάθη./


Ώ!, των λυγμών την ώρα αυτή, ραγίζουνε κι οι πέτρες./
Του πόνου το σήμαντρο χτυπά το πένθος στην Ελλάδα./
Κι ο αγέρας ξεσπά τον πόνο του με βόγγους και φοβέρες/
μέσ’ στη βαριά τη συννεφιά τη μαύρη πορφυράδα./


Εσείς πληρώσατε ακριβά, τα λάθη της γενιάς μου./
Δειλών αρχόντων διαπλοκής της εξουσίας μέλη./
Κατάρα και άγρια ευχή το αίμα σας, παιδιά μου./
- Τι κρίμα αυτός ο θάνατος! Το αίμα τ' ακούτε; κλαίει./

Δάσκαλος
Δ. Παπαγιαννόπουλος.

ΠΕΜΠΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Φίλες και φίλοι, καλησπέρα.
Η σημερινή ανάρτηση είναι "δάνειο" από τους Greek Reporter. Η ανάρτησή τους έγινε στα αγγλικά και ήδη διαβάζεται στην Ιαπωνία, στη Νότια Αφρική, στη Φινλανδία, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Αυστραλία, στην Αγγλία, στην Αμερική, στη Νορβηγία, στην Πολωνία και, φυσικά, στην Ιταλία.

Πριν από περίπου έναν μήνα, φιλοξενήσαμε τους Greek Reporter στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι, καθώς —όπως μου είπαν— ήθελαν να κάνουν ένα ρεπορτάζ για τον Ασκληπιό και τα βότανα. Φυσικά, ενδιαφέρθηκαν και για το Μονοπάτι του Ασκληπιού.

Από την πρώτη στιγμή που μου εξήγησαν τον σκοπό της επίσκεψής τους, τους ανέφερα πως μόνο ένας μπορεί να τους δώσει όλες τις πληροφορίες που ζητούσαν. Φυσικά, εννοούσα τον Διδάσκαλο και ερασιτέχνη βοτανολόγο, κ. Δημήτρη Παπαγιαννόπουλο. Τους έδωσα το τηλέφωνό του και τους ενημέρωσα πως θα μεσολαβήσω κι εγώ ώστε να δεχθεί να τους συναντήσει.

Επειδή, τον τελευταίο καιρό, υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για τον Ασκληπιό και τα βότανα που υπάρχουν στο Κερκέτιον Όρος, δεν είναι και τόσο εύκολο να συναντήσει κανείς τον Διδάσκαλο, καθώς ίσως να είναι ο μοναδικός που διαθέτει τις κατάλληλες γνώσεις για τα βότανα και τον Ασκληπιό — και είναι περιζήτητος.

Σημαντική παρατήρηση:
Ας μην ξεχνάμε πως, χάρη στον Διδάσκαλο, αναβίωσαν τα "Ασκληπιεία" στην Ιστορική και Πνευματική Πιάλεια.

Πράγματι, μεσολάβησα και παρακάλεσα τον Διδάσκαλο να πραγματοποιηθεί αυτή η συνάντηση. Αποδέχθηκε την πρότασή μου, παρ’ όλο που εκείνες τις ημέρες φιλοξενούσε τα παιδιά και τα εγγόνια του, που διαμένουν στη Γερμανία.

Ο Διδάσκαλος είναι πάντα πρόθυμος να προσφέρει, όταν πρόκειται για τον γενέθλιο τόπο του και γενικότερα για την περιοχή. Το ραντεβού κλείστηκε και η πρώτη συνάντηση έγινε στον φιλόξενο Κήπο του Ασκληπιού.

Ακολουθεί η μετάφραση από το αγγλικό κείμενο στα ελληνικά. Ίσως κάπου να μην είναι απόλυτα ακριβής, όμως πιστεύω πως πετύχαμε το 95%.
Δημοσίευμα στους Greek Reporter.

ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ, ΚΕΡΚΕΤΗΣ, ΚΕΡΚΕΤΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΒΟΤΑΝΑ.

Το Φαρμακοτριβείο του Ασκληπιού, του αρχαίου Έλληνα θεού της ιατρικής, βρισκόταν δίπλα σε ένα βουνό όπου ακόμα και σήμερα φύονται φαρμακευτικά βότανα που χρησιμοποιούνται ευρέως.

Οι ντόπιοι είναι πεπεισμένοι ότι η Πιάλεια στη Θεσσαλία ήταν ο τόπος γέννησης του Ασκληπιού, του θνητού γιου του Απόλλωνα, και λένε ότι υπάρχουν αποδείξεις που το στηρίζουν αυτό, κυρίως τα ερείπια του ίδιου του φαρμακοτριβείου του Ασκληπιού.

Ο Κόζιακας, το βουνό που δεσπόζει πάνω από την Πιάλεια, αποτελεί επίσης τεκμήριο. Στην αρχαιότητα, ήταν γνωστό ως όρος Κερκέτιον Όρος, φημολογείται ότι πήρε το όνομά του από τον βοηθό του Ασκληπιού, τον Κερκέτη.

Σύμφωνα με τον κ. Δημήτρη Παπαγιαννόπουλο, έναν συνταξιούχο δάσκαλο που ζει όλη του τη ζωή στην περιοχή, ο Ασκληπιός επέλεξε να ζήσει στην Πιάλεια εξαιτίας της αφθονίας των φαρμακευτικών βοτάνων του Κερκετίου Όρους, αλλά και του μαγευτικού φυσικού τοπίου.

Μάλιστα, τα ίδια βότανα που χρησιμοποιούσε ο Ασκληπιός τότε, εξακολουθούν να βρίσκονται στο βουνό και οι ντόπιοι τα χρησιμοποιούν από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Στο κοντινό χωριό Γοργογύρι, μπορεί κανείς να βρει το γνωστό “Μονοπάτι του Ασκληπιού”.

Ο Επικούρειος Πέπος, κατά κόσμον Σπύρος Ν. Γκοβίνας, κάτοικος του χωριού, μιλά για το διάσημο μονοπάτι:

«Ονομάστηκε Μονοπάτι του Ασκληπιού προς τιμήν του Ασκληπιού. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε αποδείξεις ότι [ο ίδιος] περπάτησε σε αυτό με τον βοηθό του τον Κερκέτη. Το βουνό, με βάση αυτά που μου έλεγε ο παππούς μου, ονομάστηκε Κερκέτιον όρος από τον Ασκληπιό προς χάρην του μικρού βοηθού του ο οποίος γνώριζε την περιοχή και τον βοηθούσε στη συλλογή τον βοτάνων. Γι’ αυτό και οι αρχαίοι συνέχισαν να το αποκαλούν Κερκέτιον όρος. Αυτός είναι ο μύθος και η ιστορία που όπως προείπα μου έλεγε ο παππούς μου».

«Πριν από είκοσι με είκοσι πέντε χρόνια, ο τότε δήμαρχος κ. Χρισταντώνης Σωτήριος διαμόρφωσε το μονοπάτι και αν θυμάμαι καλά, αρκετά χρόνια μετά, την ονομασία "Μονοπάτι του Ασκληπιού" την έδωσε ο κ. Δημήτρης Παπαστεργίου [ο σημερινός υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης] όταν ήταν αντιπρόεδρος στην ΚΕΔΕ και δήμαρχος Τρικκαίων το 2018 επί προεδρίας στην κοινότητα Γοργογυρίου του Κωνσταντίνου Τσιούνη. Ακόμα και σήμερα κατά μήκος του μονοπατιού υπάρχουν βότανα που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι», πρόσθεσε.

Το όρος Κερκέτιον (σημερινός Κόζιακας) φιλοξενεί 1.200 είδη χλωρίδας, κυρίως αρωματικά και φαρμακευτικά βότανα, πολλά από τα οποία λέγεται ότι χρησιμοποιούσε ο Ασκληπιός. Σήμερα, οι ντόπιοι εξακολουθούν να τα μαζεύουν για προσωπική χρήση, ως δώρα ή για πώληση, αποκαλύπτει ο δάσκαλος Παπαγιαννόπουλος.

Ο Ασκληπιός και τα βότανά του.

Ο συνταξιούχος δάσκαλος λέει στο Greek Reporter ότι εδώ γεννήθηκε ο Ασκληπιός και ότι η απόδειξη βρίσκεται στο Παλαιόκαστρο, στο σημείο του αρχαίου φαρμακοτριβείου του Ασκληπιού, πάνω σε λόφο, στην ακρόπολη της Πιαλείας.

«Ο Ασκληπιός δεν μάζευε βότανα μόνο σε εκείνο το σημείο, αλλά σε ολόκληρο το Κερκέτιο Όρος καθώς και κοντά στον ποταμό, όπου είχε πιο πολύ ήλιο, και στην Πιάλεια ίδρυσε το αρχαίο φαρμακοτριβείο», λέει ο κ. Παπαγιαννόπουλος.

«Επίσης, δεν τα μάζευε μόνος του», προσθέτει. «Είχε βοηθούς, τους Ασκληπιάδες. Ήταν ντόπιοι που μάζευαν τα βότανα, τα άλεθαν ή τα έβραζαν και τα επεξεργάζονταν».

Σήμερα οι «Ασκληπιάδες» είναι οι κάτοικοι που συνεχίζουν το έργο του Ασκληπιού συλλέγοντας και εμπορευόμενοι τα βότανα.

Το φαρμακοτριβείο του Ασκληπιού ανακαλύφθηκε πριν από 120 χρόνια από τον αρχαιολόγο Παναγιώτη Καστριώτη (1859–1931). «Από το 1975, γιορτάζουμε τα Ασκληπιεία προς τιμήν της γενέτειρας του Ασκληπιού», εξηγεί ο συνταξιούχος δάσκαλος. «Εδώ ετοίμαζε τα θεραπευτικά του φάρμακα και με τελετουργικό τρόπο τα μετέφερε στα Τρίκαλα (Τρίκκη), στο πρώτο και πιο εξέχον Ασκληπιείο, όπως περιγράφει ο Στράβων».

Η Τρίκκη, το αρχαίο όνομα των Τρικάλων, «είναι η πρώτη και επίσημη υποψήφια γενέτειρα του Ασκληπιού. Υπάρχουν 130 τόποι που διεκδικούν τη γενέτειρά του», συνεχίζει. «Καμία από αυτές τις θεωρίες δεν έχει αδιάσειστες αποδείξεις. Εδώ στην Πιάλεια, δεν έχουμε την απόλυτη απόδειξη, αλλά έχουμε τη βεβαιότητα του φαρμακοτριβείου που βρέθηκε στο Παλαιόκαστρο. Το φαρμακοτριβείο αποτελεί ένδειξη ότι ο Ασκληπιός έζησε εδώ».

Η γέννηση του Ασκληπιού.

Ο Απόλλωνας είναι κυρίως γνωστός ως θεός του Ήλιου και του Φωτός, αλλά είναι επίσης θεότητα των τεχνών, της θεραπείας, της μουσικής και της μαντείας. Ο Ασκληπιός γεννήθηκε από τον έρωτα του Απόλλωνα για τη θνητή γυναίκα Κορωνίδα, ευγενικής καταγωγής. Μετά την ένωσή τους, ο Απόλλωνας άφησε ένα κοράκι – τότε με λευκά φτερά – να την προσέχει.

Λίγο αργότερα, παρακινημένη από τον πατέρα της Φλεγύα, βασιλιά των Λαπιθών, η Κορωνίδα παντρεύτηκε έναν θνητό άντρα, τον Ίσχυ. Το κοράκι έτρεξε να ενημερώσει τον Απόλλωνα. Εκείνος εξοργίστηκε και μαύρισε τα φτερά του πουλιού, τιμωρώντας το επειδή δεν εμπόδισε την προδοσία. Από τότε, το μαύρο χρώμα χαρακτηρίζει όλους τους απογόνους του κορακιού.

Ο Απόλλωνας, γνωρίζοντας πως η Κορωνίδα ήταν έγκυος στο παιδί του, μέσα στην οργή του πήρε το τόξο του και την τιμώρησε. Μόλις άφησε το βέλος, μετάνιωσε, αλλά ήταν πια αργά. Το βέλος ενός θεού δεν αστοχεί.

Συντετριμμένος, έτρεξε και την κράτησε στην αγκαλιά του, ενώ πέθαινε. Θέλοντας να εξιλεωθεί, έβαλε το σώμα της στην πυρά, αλλά βλέποντας τη φωτιά, έβγαλε το μωρό – τον Ασκληπιό – από τη μήτρα της για να το σώσει. Ο Ασκληπιός έγινε θεός της ιατρικής μέσω της χρήσης των βοτάνων.

Τα βότανα.

Περπατώντας στο Μονοπάτι του Ασκληπιού, ο κ. Παπαγιαννόπουλος δείχνει τα πιο γνωστά από αυτά, όπως μια ιδιαίτερη ρίγανη γνωστή ως τραγορίγανη, η οποία πίνεται ως αφέψημα για την καταπολέμηση εντερικών παρασίτων.

Η λαδανιά, που ονομάζεται έτσι λόγω των ελαιωδών φύλλων της («λάδι»), έχει επίσης θεραπευτικές ιδιότητες. Ανθίζει, ενώ οι βλαστοί της ενισχύουν την καρδιακή λειτουργία και την κυκλοφορία του αίματος.

Το γαϊδουράγκαθο, ένα θαυματουργό βότανο, ενισχύει τη λειτουργία του ήπατος, την υγεία του δέρματος, της πέψης και του ανοσοποιητικού. Έχει μωβ άνθος και, όταν βράζετε, γίνεται φαρμακευτικό ρόφημα. Ο εσωτερικός μαλακός βλαστός μπορεί επίσης να καταναλωθεί.

Ο ταραξάκος, ένα πράσινο ραδίκι, μπορεί να μπει σε σαλάτα ή να βραστεί. Είναι εξαιρετικό καρδιοτονωτικό. Η φτέρη, παρότι διακοσμητική και τοξική, χρησιμοποιείται με προσοχή, λόγω των καθαρτικών και θεραπευτικών της ιδιοτήτων. Ευδοκιμεί κυρίως σε σκιερά μέρη.

Το μελισσόχορτο έχει φαρμακευτικά και αρωματικά οφέλη. Μπορεί να γίνει ρόφημα ή να προστεθεί σε σαλάτες. Ένα κουταλάκι βρασμένο καταπραΰνει το στομάχι και ανακουφίζει από εντερικούς πόνους.

Φαρμακευτικά και αρωματικά βότανα.

«Ο θεός της ιατρικής επέλεξε αυτόν τον ευλογημένο τόπο λόγω του Κερκετίου Όρους, ενός τόπου βιοποικιλότητας γεμάτου δέντρα και κυρίως φαρμακευτικά και αρωματικά βότανα», δήλωσε ο κ. Παπαγιαννόπουλος.

Εξήγησε ότι:

«Ο Ασκληπιός είναι όνομα γνωστό παγκοσμίως. Το όνομά του θεοποιήθηκε. Ήταν πραγματικό πρόσωπο στην Αρχαία Ελλάδα. Έζησε γύρω στο 1200–1100 π.Χ. Οι δύο γιοι του, Μαχάων και Ποδαλείριος, πολέμησαν στον Τρωικό Πόλεμο γύρω στο 1100. Άρα, ο Ασκληπιός έζησε τότε και εδώ, και αυτό αποδεικνύεται από τις περιγραφές του Ομήρου. Οι γιοι του έφυγαν με τριήρεις από τον Πηνειό».

«Ο Κένταυρος Χείρων είναι ακόμη μια μυθική μορφή που συνδέεται με τη γνώση, τη σοφία, τη φιλοσοφία και την ιατρική, και αυτό δεν είναι τυχαίο», προσθέτει. «Το Πήλιο είναι το πρώτο βουνό στην Ελλάδα που φιλοξενεί τεράστιο αριθμό βοτάνων, σημαντικό όσο και του Κερκετίου. Ο Ασκληπιός έζησε με τον Χείρωνα για πολλά χρόνια και όταν ενηλικιώθηκε, επέστρεψε στον τόπο καταγωγής του. Η μητέρα του, η Κορωνίς, είχε ερωτευθεί τον Ίσχυ, έναν ευγενή από την Τρίκκη».

Αρχαία Πιάλεια και Γοργογύρι.

Τα ερείπια της αρχαίας πόλης της Πιάλειας βρίσκονται στο χωριό Παλαιόκαστρο, σε υψόμετρο περίπου 400 μέτρων. Το τείχος χρονολογείται στον 4ο αιώνα π.Χ. Σε ανασκαφές του 1902, βρέθηκαν νομίσματα και επιγραφές που υποδεικνύουν πως η Πιάλεια ήταν σημαντική αρχαία πόλη–κράτος.

Ιστορικά, η Πιάλεια αναφέρεται ως η πατρίδα του Ασκληπιού ή ο τόπος του φαρμακοτριβείου του, όπου επεξεργαζόταν τα βότανα του Κερκετίου Όρους. Κοντά στην κοινότητα του Προδρόμου, υπάρχουν και ερείπια αρχαίων οχυρώσεων.


Το Γοργογύρι είναι το χωριό των Τρικάλων απ’ όπου ξεκινά το Μονοπάτι του Ασκληπιού. Είναι ένα Μαγευτικό, Γραφικό χωριό με άφθονο πράσινο και το ποτάμι, του οποίου οι όχθες του χρησιμοποιούνται και για αναψυχή. Σύμφωνα με τον θρύλο, κάθε βράδυ, τους καλοκαιρινούς μήνες, νεράιδες και νύμφες [καλότχιες] συγκεντρώνονται και κρατούν συντροφιά στους κατοίκους στην περιοχή ''ΣΤΑΡΙ'.

Το Μονοπάτι του Ασκληπιού είναι ένα μονοπάτι μέσα σε αιωνόβια πλατάνια κατά μήκος των νερών του ποταμιού που πηγάζει από την καρδιά του Κερκετίου όρους και διασχίζει το χωριό.
Η Επιμέλεια έγινε από τον Επικούρειο Πέπο.
Η Μετάφραση έγινε από την Πυθία.
Greek Reporter.