ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ
ΚΑΙ ΔΥΟ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ ΕΓΓΟΝΙΑ
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που αλλάζουν για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο.
Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο σε μια τέτοια εμπειρία: την περιπέτεια της υγείας ενός αγαπημένου προσώπου και τον αληθινό θησαυρό που κρύβεται στην αγάπη της οικογένειας.
Ο πατέρας μου, ο Παπουλάκος μας, υπήρξε πάντα ένας άνθρωπος ανιδιοτελής, γεμάτος στοργή και προσφορά. Οι κόποι και η αφοσίωση των εγγονών του, του ανιψιού μου Τζιμ Άνταμς και της κόρης μου Μελισσάνθης, αποδεικνύουν ότι η αγάπη δεν μετριέται με λέξεις, αλλά με πράξεις.
Αυτό το κείμενο είναι μια προσωπική εξομολόγηση, μια γιορτή της ζωής, της αντοχής και της αγάπης που ενώνει γενιές. Μέσα από τις σελίδες μου, ο αναγνώστης θα ζήσει τις πιο συγκλονιστικές στιγμές φόβου, ελπίδας και χαράς που βιώσαμε όλοι μας.
Μέρος Α’
Κάντζα, 13/02/2015
Η επόμενη μέρα μετά τη «θαλασσοταραχή» συναισθημάτων
«Μπαμπά… (μια κανονική ημέρα)» του Αντώνη Δούμα Κανάκη.
Το βιβλίο που με συγκλόνισε και στάθηκε η αφορμή να γράψω το πιο κάτω κείμενο.
Φίλες και φίλοι, αγαπητοί συναθλητές-αναγνώστες του filomatheia.blogspot.gr και της viberοπαρέας, καλημέρα κ.ο.μ.
Θα μου επιτρέψετε σήμερα να αναφερθώ στη χθεσινή μέρα, για να περιγράψω μια συγκλονιστική εμπειρία που βίωσα διαβάζοντας το υπέροχο βιβλίο του Αντώνη Κανάκη. Ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα, που εξιστορεί όλα όσα έζησε όταν άρχισε η περιπέτεια του πατέρα του με το εγκεφαλικό επεισόδιο.
Πριν συνεχίσω, θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Αντώνη. Γιατί, με την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, κατάφερα να βγάλω από μέσα μου έναν πόνο. Έναν πόνο που φώλιαζε στην ψυχή μου επτά χρόνια, πέντε μήνες και πέντε μέρες.
Ήταν η πρώτη φορά από τότε που ο δικός μου μπαμπάς έγινε άγγελος — έτσι μου είχε πει ένα υπέροχο πλάσμα στις 13/02/2008, όταν της ανακοίνωσα τον θάνατό του — που έκλαψα με τόση ένταση και τόση διάρκεια.
Ήταν ένα λυτρωτικό κλάμα.
Κάθε δάκρυ αφαιρούσε κι ένα κομμάτι από τον συσσωρευμένο πόνο της απώλειας.
Όταν η λογική υποχωρεί και μιλάει το συναίσθημα
Κατανοώ πως κάποιοι θα σκεφτούν λογικά και θα πουν ότι ο πατέρας μου, όταν αναχώρησε από τον μάταιο τούτο κόσμο, ήταν ήδη 88 ετών. Θα συμφωνήσω μαζί τους — η σκέψη τους είναι απολύτως λογική.
Έλα, όμως, που σε κάποια θέματα και για κάποιους ανθρώπους η λογική περνάει στο δεύτερο σκαλί και στο πρώτο αναρριχάται το συναίσθημα.
Θα έλεγα μάλιστα πως έκλαψα και για τον Αντώνη. Γιατί, ενώ εγώ είχα την ευκαιρία για περίπου δύο χρόνια να δω τον πατέρα μου να νικάει και να ξεφτιλίζει τον καριόλη τον Χάρο, στον Αντώνη δεν δόθηκε αυτή η ευκαιρία.
Μετά από δεκαεννιά μέρες έχασε τον πατέρα του.
Δεν πρόλαβε να δει το σπίτι που του ετοίμαζε στην Περαία.
Δεν του δόθηκε δεύτερη ευκαιρία.
Ο καραμαμιόλης ο Χάρος δεν του έκανε τη χάρη γιατί δεν υπάρχει αυτή η λέξη στο dna του.
5 Ιανουαρίου – Το πρωινό που άλλαξε τα πάντα
Ας πάρω, όμως, τα πράγματα από την αρχή.
Ιανουάριος 2006. Τίποτα στον ορίζοντα δεν φαινόταν ανησυχητικό. Ο πατέρας μου ζούσε με τη μητέρα μου στο χωριό και, σε γενικές γραμμές, η υγεία τους ήταν καλή.
Το πρωινό της 5ης Ιανουαρίου έρχεται στο δωμάτιό μου η κόρη μου. Εγώ, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, την ακούω να λέει:
— Μπαμπά, σήκω. Πρέπει να φύγουμε για το χωριό. Ο παππούς έπαθε εγκεφαλικό!
Στην αρχή νόμισα πως ήταν όνειρο. Ότι η κόρη μου ήταν μέρος του ονείρου. Προφανώς κατάλαβε σε τι κατάσταση βρισκόμουν και επανέλαβε:
— Μπαμπά, σήκω. Πρέπει να φύγουμε. Ο παππούς έπαθε εγκεφαλικό.
Ευτυχώς που εκείνη τη στιγμή δεν έπαθα ανακοπή.
Το ταξίδι και το νοσοκομείο.
Στο μίνι οικογενειακό συμβούλιο που κάναμε για το αν θα έπρεπε να μείνει πίσω η Λαμπρινή ή η Μελισσάνθη, η κόρη μου ήταν κάθετη:
— Μπαμπά, κανονίστε ποιος από τους δυο θα μείνει. Εγώ θέλω να πάω κοντά στον παππού μου.
Ετοιμαστήκαμε και οι τρεις. Σε χρόνο ρεκόρ φτάσαμε στο νοσοκομείο Τρικάλων. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού — περίπου τρεις ώρες — παρακαλούσα μόνο για ένα πράγμα:
να μην τον πάρει ο κάριος ο θάνατος πριν προλάβω να τον κοιτάξω και να με κοιτάξει.
Πριν τον κλείσω στην αγκαλιά μου.
Πριν ανοίξει τις χερούκλες του και με σφίξει στη δική του αγκαλιά — τη πιο ζεστή αγκαλιά του κόσμου μετά της Μάνας.
Η εικόνα που αντίκρισα ήταν πολύ άσχημη.
Ο πατέρας μου δεν είχε επαφή με το περιβάλλον.
Ήταν καλωδιωμένος και διασωληνωμένος.
Άρχισα να του μιλάω στ’ αυτί, να του τραγουδάω, να του κάνω μασάζ στα χέρια και στα πόδια.
Ο Μάστορας Νικόλας δεν ήταν «περιστατικό»
Δεν γνώριζα αν με άκουγε ή αν καταλάβαινε.
Δεν είχε και μεγάλη σημασία.
Αρκούσε που του μίλαγα.
Ο πατέρας μου ήταν μόρτης. Και επειδή οι δυο μας είχαμε ξεχωριστούς κώδικες επικοινωνίας, πίστευα πως, με κάποιον μαγικό τρόπο, θα άλλαζε συχνότητα και θα μ’ άκουγε.
Όταν, κάποια στιγμή, ένιωσα να προσπαθεί να μου σφίξει το χέρι, τρελάθηκα από τη χαρά μου.
Ο γιατρός είπε πως ήταν ιδέα μου.
Μερικοί γιατροί κάνουν πως τα ξέρουν όλα χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους κάτι πολύ βασικό:
ποιος είναι ο ασθενής;
Δεν είναι όλοι το ίδιο.
Εδώ έχεις μπροστά σου έναν μαχητή.
Τον άνθρωπο που, στη συνοικία των Θεών απέναντι από το σημερινό Μουσείο Ακρόπολης, έχει γράψει τη δική του ιστορία.
Έχεις μπροστά σου τον άνθρωπο που λάτρεψαν οι νύφες του σαν πατέρα τους.
Τον Μάστορα Νικόλα, τον Μαστορίκα όπως τον αποκαλούσε η πεθερά μου.
Μια μέλισσα, ένα μερμήγκι εργατικότητας.
Έναν άνθρωπο ετοιμόλογο, που τα γνωμικά τα θυμόταν όπως ο σκύλος θυμάται τα κόκαλα που θάβει στον κήπο.
Και μου λες πως ήταν ιδέα μου;
Η πρώτη ανακούφιση – ο Τζιμ Άνταμς.
Κατά την πρώτη συνάντηση με την ομάδα των γιατρών που παρακολουθούσαν τον πατέρα μου, εμμέσως πλην σαφώς μας είπαν πως η κατάστασή του ήταν κρίσιμη. Ίσως και θέμα ημερών, ίσως και ωρών για να «σβήσει».
Μου είπαν να είμαστε έτοιμοι.
— Έτοιμοι για ποιο πράγμα; ρώτησα.
Το βλέμμα τους με έκανε να νιώσω σαν εξωγήινος ή σαν καθυστερημένος. Έριξαν μια ματιά στα αδέρφια μου, σα να ήθελαν να πουν: σας καταλαβαίνω… δεν σας φτάνει που έχετε τον πατέρα σας, έχετε κι αυτόν που είναι αλλού.
Όσο μιλούσαν οι γιατροί, εγώ το βλέμμα μου το είχα καρφωμένο στον διασώστη-μάγο, τον ανιψιό μου, τον φυσικοθεραπευτή Αστροτόμ – Hi Tzim Antams.
Από το νεύμα του περίμενα να καταλάβω αν θα βρισκόμουν στην κόλαση ή στον παράδεισο.
Όταν μείναμε μόνοι, κατάλαβε τι περίμενα και μου είπε:
— Πούφ, μην τρελαίνεσαι. Ο παππούς θα συνέλθει. Άστο πάνω μου!
Τζιμ Άνταμς: είσαι Θεός.
Η πρώτη ανακούφιση είχε έρθει.
Το θαύμα στο χωριό.
Ήδη από την τρίτη μέρα, λόγω ακινησίας, ο πατέρας μου είχε ειδικό στρώμα και καθημερινή φροντίδα: πούδρες, αιθέρια έλαια, μασάζ και ειδικές κινήσεις από τον διασώστη-μάγο τον εγγονό του τον Αστροτόμ.
Στο νοσοκομείο είχαν πάθει πλάκα. Τέτοια φροντίδα σε 86χρονο δεν είχαν ξαναδεί.
Μια νοσηλεύτρια χαριτολογώντας είπε:
— Μα τόσο μεγάλη περιουσία έχει ο παππούς;
Της απάντησα:
— Η μόνη περιουσία του πατέρα μου είναι: τα αρχαία του, το χαμόγελό του, η αγκαλιά του και η αγάπη του.
Έβαλε τα γέλια.
Όπου κι αν είναι, εύχομαι να είναι καλά, γιατί ήταν πολύ χαριτωμένη, πολύ καλοσυνάτη και εξυπηρετική και μ' ένα χαμόγελο για όλους τους ασθενείς.
Επιστροφή στο σπίτι – η ηρωική φροντίδα των εγγονών.
Την τέταρτη ή την πέμπτη μέρα, οι γιατροί μας είπαν πως δεν είχαν τίποτα άλλο να προσφέρουν και έπρεπε να πάρουμε τον πατέρα μου στο σπίτι. Κάναμε ό,τι μας είπαν, απλά πριν φύγουμε είχαμε μια τελευταία συνάντηση με τους γιατρούς για περαιτέρω οδηγίες, μας είπαν διάφορα αλλά δυστυχώς δεν μας είπαν τον πιο σοβαρό κίνδυνο που διατρέχει όποιος πάθει εγκεφαλικό, δεν μας προειδοποίησαν για το πιο σοβαρό πρόβλημα-επιπλοκή της επιληψίας που θα μπορούσε να πάθει σε τυχόν περίπτωση ανάκαμψης, άραγε να το λησμόνησαν η να το θεώρησαν περιττό γιατί πίστευαν πως είναι θέμα ημερών να επισκεφθεί ο καραμαμιόλης ο θάνατος τον πατέρα μου; ό,τι και αν είχαν πάντως στο μυαλό τους ήταν λάθος, πιο κάτω θα σας πω γι' αυτό το μέγα λάθος.
Εκεί εμφανίζεται ο πρώτος ήρωας: ο ανιψιός μου, ο Αστροτόμ, που αποφάσισε να μείνει κοντά στον παππού 24 ώρες το 24ωρο.
Με αγάπη και επιστημονική κατάρτιση κατάφερε να «αναστήσει» τον αγαπημένο μου πατέρα. Ίσως να είναι και ο μοναδικός φυσικοθεραπευτής στην Ελλάδα που έχει κάνει μεταπτυχιακό πάνω στην φυσικοθεραπεία των αστροναυτών. Αν δεν το γνωρίζετε, οι αστροναύτες όταν επιστρέφουν από το διάστημα, χρήζουν ειδικών ασκήσεων.
Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 ημερών, ο πατέρας μου άρχισε να ανακτά σταδιακά την κινητικότητά του.
Όταν τον έβγαλα για πρώτη φορά στην αυλή, τραγουδούσαμε μαζί το αγαπημένο του τραγούδι και πηγαίναμε σύμφωνα με τον ρυθμό. Ήταν ο Τσακώνικος.
Ο διαχρονικός - εκλεκτός φίλος, Γιώργος Δερμετζής, με συνόδευε στα ταξίδια αστραπή στο χωριό και εμψύχωνε τον πατέρα μου με τον δικό του τρόπο.
Η δεύτερη ηρωίδα – η εγγονή Μελισσάνθη.
Η φροντίδα του πατέρα μου πέρασε στα χέρια της εγγονής, Μελισσάνθη-Βασιλικής.
Τον φρόντιζε σαν να ήταν μωρό παιδί, με αγάπη και αφοσίωση.
Ο πατέρας μου, αν και δεν μπορούσε να μιλήσει καλά, καταλάβαινε πολλά από το βλέμμα και τα φιλιά της κόρης μου.
Καθημερινά της κρατούσε τα χέρια και τα φιλούσε, εκφράζοντας έτσι την ευγνωμοσύνη για τη θυσία της.
Αυτές οι στιγμές με δίδαξαν την ουσία της ευτυχίας: η αγάπη των εγγονών για τον παππού τους ήταν η απόλυτη έκφραση της στοργής και της αφοσίωσης.
Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ.
Κάποιες φορές, όταν με ρωτούν να περιγράψω την ευτυχία, τους περιγράφω αυτά τα δυο περιστατικά, δηλαδή την αγάπη των δυο εγγονών για τον Παππουλάκο τους, αν ένας πατέρας έζησε τέτοιες στιγμές αφοσίωσης από το παιδί του και τον ανιψιό του για τον πατέρα του, πως είναι δυνατόν να μη γνωρίζει να περιγράψει τον ορισμό της ευτυχίας;
Η νύχτα της επιληψίας – η μεγαλύτερη δοκιμασία.
Εντωμεταξύ ο πατέρας μου κάθε μέρα που περνάει είναι και καλύτερα εις ό,τι αφορά την κινητικότητα, παραμένει βέβαια το πρόβλημα της ομιλίας αλλά αυτό το ξεπερνάει με το βλέμμα του, με το χαμόγελό του και με την αγκαλιά του. Είναι τόσο μεγάλη η πρόοδος του που αρχίζω σιγά σιγά και τον παίρνω μαζί μου για καφέ στο κέντρο, - ειρήσθω εν παρόδω - να πω πως του άρεσε το εσπρεσσάκι στο καφέ που υπήρχε στη Σταδίου νομίζω ήταν flokafe; για βόλτα στο Κορωπί, αρκετές φορές τον αφήνω στο βιβλιοπωλείο και γενικότερα δείχνει πως σε λίγο θα είναι όπως ήταν πριν. Έχουμε μπει ήδη στον Απρίλιο και αρχίζουμε να κάνουμε σχέδια για την Λαμπρή ώστε ν' ανέβουμε στο χωριό όλοι μαζί. Εγώ πλέω σε πελάγη ευτυχίας γιατί ο πατέρας μου στον πρώτο αγώνα με τον χάροντα τα πήγε πάρα πολύ καλά, το σκορ του πρώτου αγώνα του δίνει το δικαίωμα να ελπίζει σε ένα καλό αποτέλεσμα στον επαναληπτικό που δεν είχε ορισθεί ακόμα, και ως εκ τούτου είμαι ευγνώμων στον Θεό των μικρών πραγμάτων που με αξίωσε να βλέπω τον πατέρα μου να επανέρχεται στη δρώσα ζωή.
Προς το τέλος Απριλίου, ο πατέρας μου είχε ήδη βελτιωθεί και ετοιμαζόμασταν να κάνουμε Ανάσταση στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι.
Ξαφνικά, όμως, μια νύχτα:
Ακούστηκε το αλάρμ, κοιμόμουν κοντά στον πατέρα μου, όπως και στην περιπέτεια της μητέρας μου, και είχα τοποθετήσει έναν αισθητήρα ώστε σε τυχόν περίπτωση που θα με έπαιρνε ο ύπνος και σηκωνόταν ν' ακούσω το αλάρμ και να ξυπνήσω. Αμέσως πετάχτηκα πάνω.
Ο πατέρας μου είχε σηκωθεί από το κρεβάτι και έδειχνε ασταθής.
Η Λαμπρινή κατάλαβε αμέσως: ο πατέρας μου είχε πάθει επιληψία.
Τρέξαμε να τον συγκρατήσουμε, και παράλληλα ειδοποιήσαμε την Ράνια και τον Αλέκο, που ήρθαν αμέσως και η Ράνια ως ειδική πήρε την κατάσταση στα χέρια της. Εντωμεταξύ, το ασθενοφόρο ήταν καθ’ οδόν. Την άλλη μέρα η Λαμπρινή μου είπε: φοβήθηκα πως θα πέθαινες εσύ, πρώτη φορά σε είδα σε τόσο άσχημη κατάσταση, πράγματι ήταν ένα μεγάλο σόκ.
Καταφέραμε να ηρεμήσουμε τον πατέρα μου και για μια ακόμη φορά είπα φωναχτά: ΠΑΤΕΡΑ ΜΗ Μ' ΑΦΗΝΕΙΣ ΔΙΩΞΕ ΤΟΝ ΚΑΡΙΟΛΗ ΤΟ ΧΑΡΟ ΕΙΜΑΙ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ. Αυτό και έκανε: Πατέρας μου – Χάροντας 2-0.
Ο δεσμός με τα εγγόνια – η απόλυτη αφοσίωση.
Η αγάπη και η φροντίδα των εγγονών ήταν το πιο συγκλονιστικό στοιχείο αυτής της περιόδου.
Αστροτόμ – Τζιμ Άνταμς παρέμεινε στο πλευρό του παππού, συνδυάζοντας αλτρουισμό και επιστημονική γνώση για να τον βοηθήσει να κινηθεί και να ανακάμψει.
Μελισσάνθη-Βασιλική, η εγγονή, ανέλαβε την καθημερινή φροντίδα με στοργή και υπομονή, δείχνοντας μια ωριμότητα και αφοσίωση που συγκινούσε όλους γύρω της.
Κάθε χειρονομία αγάπης του πατέρα μου προς τα εγγόνια του – τα φιλιά στα χέρια τους, τα βλέμματα γεμάτα ευγνωμοσύνη – ήταν η ζωντανή απόδειξη ότι καταλάβαινε και εκτιμούσε την αφοσίωσή τους.
Η φροντίδα και η καθημερινότητα.
Η καθημερινή φροντίδα περιλάμβανε:
Ασκήσεις κινητικότητας και φυσιοθεραπεία
Μασάζ και αιθέρια έλαια
Μικρές βόλτες και δραστηριότητες εκτός σπιτιού
Συντροφιά και ψυχαγωγία με αγαπημένα τραγούδια και βιβλία
Κάθε μέρα ήταν μια μικρή νίκη για τον πατέρα μου και για εμάς, μια απόδειξη ότι η αγάπη και η φροντίδα μπορούν να δημιουργήσουν θαύματα.
Οι δύσκολες στιγμές και η αντιμετώπισή τους.
Παρά την πρόοδο, υπήρχαν και δύσκολες στιγμές: μικρά ατυχήματα, στιγμές αδυναμίας και ανασφάλειας.
Κάθε φορά όμως, η άμεση παρέμβαση της οικογένειας και η γνώση των επαγγελματιών απέτρεπε κάθε σοβαρό κίνδυνο.
Η εμπειρία αυτή μας δίδαξε ότι η υπομονή, η επιμονή και η αγάπη είναι πιο σημαντικά από κάθε ιατρική γνώση – όταν συνδυάζονται με επιστήμη, μπορούν να φέρουν απίστευτα αποτελέσματα.
Η επιστροφή στην κοινωνική ζωή.
Καθώς περνούσαν οι μέρες, ο πατέρας μου συμμετείχε ξανά σε κοινωνικές δραστηριότητες.
Μικρές εκδρομές, καφές στο κέντρο, επισκέψεις στο χωριό – κάθε στιγμή ήταν μια γιορτή της ζωής.
Η καθημερινότητα απέκτησε νόημα και χαρά. Οι εγγονές του, η οικογένεια και οι φίλοι μοιράζονταν μαζί του κάθε χαμόγελο και κάθε μικρή νίκη.
Συμπέρασμα – η δύναμη της αγάπης.
Η ιστορία αυτή δεν αφορά μόνο την ανάκαμψη ενός ανθρώπου.
Είναι η απόδειξη της δύναμης της οικογενειακής αγάπης, της αφοσίωσης και της προσφοράς.
Ένας υπέροχος πατέρας που γέμισε τις ζωές μας με αγάπη.
Δύο καταπληκτικά εγγόνια που θυσίασαν χρόνο και άνεση για να τον φροντίσουν.
Η εμπειρία μιας οικογένειας που κατάφερε να νικήσει τον Χάροντα, μέρα με τη μέρα, με υπομονή, χαμόγελο και στοργή.
Η ιστορία του Παπουλάκου μας, του Αστροτόμ και της Μελισσάνθης είναι μια γιορτή της ανθρώπινης ψυχής.
θα αναφέρω εδώ κάτι που έζησα το 1981 όταν η Λαμπρινή ήταν έγκυος 7 μηνών στην Μελισσάνθη, ήταν Μάρτιος του 81 εγώ μόλις είχα φθάσει στο σπίτι η ώρα θα πρέπει να ήταν περίπου 11.00μ.μ. μέναμε τότε στο Νέο Κόσμο στην Δεινοστράτου, για κάποια στιγμή ακούμε ένα υπόκοσμο βουητό, εγώ και η Λαμπρινή αλληλοκοιταζόμαστε χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι αυτό το πράγμα, αμέσως μετά συνέβησαν δυο πράγματα:
α' είδα τον πατέρα μου να ορμάει από τον καναπέ και να πιάνει προστατευτικά από την κοιλιά την Λαμπρινή και να της λέει, ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΠΑΜΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΕΞΩ!
Και β' άρχισε το σπίτι να τρέμει, ήταν ο φοβερός σεισμός του 1981 ήταν η πρώτη φορά που βίωνα κάτι τέτοιο. Πως να ξεχάσω εκείνη την εικόνα; ίσως χάρη στη ψυχραιμία του πατέρα μου εκείνο το βράδυ η γυναίκα μου απέφυγε έναν πρόωρο τοκετό, η Μελισσάνθη αν επιζούσε θα ήταν εφταμηνίτικη.
Σημαντική παρατήρηση.Η Λαμπρινή έζησε και αγάπησε πιο πολύ τον πατέρα μου παρά τον πατέρα της, έζησε κοντά μας τα πιο πολλά χρόνια, και ειδικά εγώ και η Λαμπρινή έχουμε πάρα πολλά να θυμόμαστε. Θα ήμουν αχάριστος αν δεν εξέφραζα και δημόσια την ευγνωμοσύνη μου προς την Λαμπρινή, για την φροντίδα, την στοργή και την συμπαράσταση που προσέφερε στους γονείς μου πάντα, και ειδικότερα κατά την διάρκεια της περιπέτειας. Ευχαριστώ Λόλα.
ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ.
Ο σοφός μπαμπάς ξέρει πως ένα σιωπηλό αγκάλιασμα γιατρεύει σχεδόν όλες τις πληγές. Όταν ο μπαμπάς μου μ’ έκλεινε στην αγκαλιά του, μου γιάτρευε όλες τις πληγές.
Οι μπαμπάδες είναι συνηθισμένοι άντρες που, από αγάπη, γίνονται ριψοκίνδυνοι, παραμυθάδες, τραγουδιστές. Ο δικός μου στα 65 έμαθε βέσπα, στα 68 πήρε GILERA, στα 70 ήθελε δίπλωμα αυτοκινήτου.
Το παράπονό του; Δεν είχε ταξιδέψει ποτέ με αεροπλάνο.
Φίλες και φίλοι, αν οι γονείς σας ζουν, μην αναβάλλετε: Μια αγκαλιά, μια βόλτα, έναν διάλογο. Αύριο μπορεί να είναι αργά.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Αρκετές φορές έλεγα στον πατέρα μου, βρε πατέρα τι μας πότισες και σε λατρεύουμε; Φίλες και Φίλοι έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα, η συμπεριφορές μας, η αγαθότητα μας, η καλοσύνη μας, και η καλοπροαιροσύνη μας είναι αυτά που μας οδηγούν στην τελειότητα και σαφώς στις καρδιές των αγαπημένων μας και όχι μόνο. Μακάρι να μπορούσα να του μοιάσω.
Αρχές Φεβρουαρίου του 2008 όλα δείχνουν πως ο πατέρας μου μας αποχαιρετάει, τον μεταφέραμε στο ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ και μία μέρα πριν ακολουθήσει τη χαρόντισσα στα ιδιαίτερα διαμερίσματα, για αρκετή ώρα μου κρατούσε το χέρι σφιχτά σαν να ήθελε να μου πει, γιε μου σε λίγο θα φύγω, μην προσπαθήσεις να με κρατήσεις κοντά σου άλλο!!!!!!!! Πως να του χάλαγα το χατίρι; Πως να του έλεγα όχι τη στιγμή που αυτός μου είχε κάνει τόσα χατίρια; Πως να επέμενα αφού γνώριζα πως αυτή ήταν η επιθυμία του; Με πόνο στη ψυχή μου, εκείνο το βράδυ ήμουν εκεί με τον ανιψιό μου τον ΑΣΤΡΟΤΟΜ, έσκυψα στο αυτί και του είπα:
Σ' ευχαριστώ, πατέρα που μ' έκανες να αισθάνομαι
σημαντικός για σένα και για τον κόσμο.
Σ' ευχαριστώ που ήσουν πλάι μου όλα αυτά τα χρόνια,
ήσουν για όλους μας μια φωλιά γεμάτη αγάπη και στοργή.
Σ' ευχαριστώ που με βοηθούσες σε όλες τις δραστηριότητές μου
και που μ' έκανες να πιστεύω ότι μπορώ να το κάνω καλά.
Σ' ευχαριστώ που ήσουν εκεί ακόμα και όταν δεν σε χρειαζόμουν.
Σ' ευχαριστώ που έκανες πίσω και μ' άφησες να προχωρήσω
μόνος μου όταν κατάλαβες πως είμαι έτοιμος για τη μάχη της ζωής.
Σ' ευχαριστώ για τα τραγούδια που μου έλεγες, για τα παραμύθια,
για τους μουραπάδες, για τις κούνιες που έφτιαχνες στα εγγόνια σου, για τη φροντίδα των εγγονών σου, για τα σπεσιαλιτέ που έφτιαχνες στο Μακρυγιαννέϊκο, και για την ανεκτίμητη προσφορά σου στο Χαλκούτσι, στην Λούτσα, στην Αμβροσία, και ειδικότερα στην Αρεοπαγίτου εκεί που έγραψες τη δική σου ιστορία, και φυσικά στην ανέγερση του σπιτιού στο χωριό, για όλα αυτά θα σου είμαι για πάντα ευγνώμων.
Σ' ευχαριστώ για όλες τις καλές συμβουλές που λόγω βλακείας
αγνόησα αρκετές.
Σ΄ευχαριστώ που ήσουν πάντα παρόν αλλά με μια δημιουργική
σιωπή που σ' έκανε αξιαγάπητο.
Σ' ευχαριστώ που ήσουν Μάστορας παντός καιρού και όταν
δεν κατάφερνες να διορθώσεις κάτι έπαιρνες το σφυρί και ως
άλλος Μεγαλέξανδρος έκοβες τον γόρδιο δεσμό.
Σ' ευχαριστώ που μας άφησες τόσο μεγάλη παρακαταθήκη
γέλιου που όταν βρισκόμαστε έχουμε πάντα κάτι δικό σου
να διηγηθούμε και να σε νοσταλγήσουμε.
Σ' ευχαριστώ που προσπαθούσες να με μάθεις να χορεύω
τσάμικο, δεν τα κατάφερα αλλά μου αρκούσε που έβλεπα
εσένα να ζωγραφίζεις χορεύοντας.
Σ' ευχαριστώ που δεν ήσουν παράξενος, και που συμμετείχες
στα όνειρά μου.
Σ' ευχαριστώ που με τη συμπεριφορά σου δεν δημιούργησες
ποτέ πρόβλημα στις νύφες και στα παιδιά σου.
Σ' ευχαριστώ κυρίως που ακόμα και σ' αυτά τα δυο χρόνια
της περιπέτειά σου μας χάρισες πάρα πολύ όμορφες στιγμές.
Σ' ευχαριστώ Πατερούλη μου που έρχεσαι στα όνειρα μου και μ' αυτόν τον τρόπο απαλύνεις τον πόνο μου.
Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που είπα στον πατέρα μου, εκείνη τη στιγμή ο πατέρας μου ακολούθησε τη χαρόντισσα στα ιδιαίτερα διαμερίσματα. Ο χάροντας αναγνώρισε πως αυτός ο άνθρωπος που τον είχε νικήσει δύο φορές, του άξιζε κάθε τιμή γι' αυτό και παραχώρησε τη θέση του στη χαρόντισσα. Στις 13/02/2008 στις 06.00 ο πατέρας μου έγινε ''άγγελος'' έτσι μου είπε ένα χαρισματικό-αγαπημένο μου πλάσμα όταν μεταξύ άλλων την ειδοποίησα πως ο πατέρας μου πριν λίγο μας αποχαιρέτησε. Ευχαριστώ Τερψιχόρη, Ευχαριστώ Ζαν Ντ Άρκ, Ευχαριστώ Γιώργο Δερμετζή, Ευχαριστώ Γκοτζιό, Ευχαριστώ Πικάσο, Ευχαριστώ Ευγενία, Ευχαριστώ Μαρία, Ευχαριστώ γιαγιά Φώτεινα, σας ευχαριστώ από καρδιάς.
