ΔΥΟ ΝΕΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΝΤΑΚΟΥ του ποιητή της φύσης από την ιστορική και πνευματική Πιάλεια.

Φίλες και Φίλοι καλησπέρα, αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση για τον Ιούλιο, από αύριο Αύγουστος!! Κάποτε όταν είχαμε το PEPOS SCHOOL OF DELICATESSEN απέναντι από το σημερινό Μουσείο της Ακρόπολης έλεγα: Αύγουστε καλέ μου μήνα νάσουν δυο φορές το χρόνο!! Πάμε τώρα στην σημερινή ανάρτηση, κάποια στιγμή σας είχα παρουσιάσει τον Βουκολικό ποιητή ΣΤΕΦΑΝΟ ΝΤΑΚΟ από την ιστορική και πνευματική Πιάλεια. Σήμερα θα σας παρουσιάσω δύο ακόμη ποιήματα του φίλου μου του Στέφανου. Σας εύχομαι καλή ανάγνωση και καλή αυτογνωσία.

Πρόλογος

Η ποίηση της μνήμης και του τόπου.

Υπάρχουν ποιητές που αναζητούν την έμπνευση σε μακρινούς κόσμους και αφηρημένες έννοιες. 

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που στρέφουν το βλέμμα στον τόπο τους, στη φύση που τους μεγάλωσε και στους ανθρώπους που τους κληροδότησαν μνήμες και αξίες. 

Στη δεύτερη αυτή κατηγορία ανήκει ο Στέφανος Ντάκος.

Η ποίησή του δεν γεννιέται από τη φιλοδοξία της πρωτοτυπίας, αλλά από την ανάγκη της διατήρησης. 

Διατηρεί εικόνες, τοπία, πρόσωπα και βιώματα που κινδυνεύουν να χαθούν μέσα στη γρήγορη μεταβολή της σύγχρονης ζωής. 

Η γλώσσα του είναι απλή και κατανοητή, χωρίς να στερείται ποιητικότητας. 

Αντλεί τη δύναμή της από την ελληνική λαϊκή παράδοση, από το δημοτικό τραγούδι και από την άμεση σχέση του ανθρώπου με τη φύση.

Στα δύο ποιήματα που ακολουθούν, η «Καστροσυκιά» και το «Τραγούδι της Βρύσης», ο ποιητής δεν περιγράφει απλώς δύο στοιχεία του φυσικού τοπίου. Τα μεταμορφώνει σε ζωντανά σύμβολα. Η καστροσυκιά γίνεται φορέας ιστορικής μνήμης και διαχρονικής προσφοράς, ενώ η βρύση αποκτά μουσική υπόσταση, μετατρέποντας ολόκληρη τη φύση σε μια αόρατη ορχήστρα.

Πρόκειται για μια ποίηση που υπηρετεί την ελληνική γη, την παράδοση και την ανθρώπινη ευγνωμοσύνη· μια ποίηση ήρεμη, ειλικρινή και βαθιά ανθρωποκεντρική.

Η ΚΑΣΤΡΟΣΥΚΙΑ

Καστροσυκιά μου γέρικη
στο βράχο της Αλμπίνας
όπου καρπείς αιώνια
και στις χρονιές της πείνας.

Πλάι στου κάστρου την πορεία
στην ξέρα, στο λιοπύρι,
μέλι σταλάζουν οι καρποί,
ο τρύγος πανηγύρι.

Απλόχερα μάς ταΐζες
απ' τα μικρά μας χρόνια.
Εμείς αγάπη δίναμε
κι εσύ σε μας συμπόνια.

Και τις παλιότερες γενιές
στο πέρασμα των χρόνων
αιώνες τώρα θα μετράς
με μαρτυρίες προγόνων.

Ανάλυση του ποιήματος «Η Καστροσυκιά».

Από τον πρώτο κιόλας στίχο, η καστροσυκιά αποκτά ανθρώπινη υπόσταση.

«Καστροσυκιά μου γέρικη»

Το επίθετο «γέρικη» δεν δηλώνει φθορά αλλά διάρκεια. 

Το δέντρο είναι μάρτυρας της ιστορίας. Έχει δει γενιές να γεννιούνται και να φεύγουν, χωρίς να παύει να προσφέρει.

Η θέση της, «στο βράχο της Αλμπίνας»,

δεν είναι τυχαία. Ο βράχος συμβολίζει τη σταθερότητα και την αντοχή απέναντι στον χρόνο.

Η προσφορά ως κεντρική ιδέα.

Στη δεύτερη στροφή η εικόνα γίνεται πιο ζωντανή.

«μέλι σταλάζουν οι καρποί»

Ο ποιητής δεν επιλέγει τυχαία το μέλι.

Το μέλι στην ελληνική παράδοση συμβολίζει:

την αφθονία,

την ευλογία,

την αγαθοσύνη της φύσης.

Η καστροσυκιά δεν υπάρχει μόνο για να στολίζει το τοπίο.

Προσφέρει.

Τρέφει.

Συντηρεί.

Γίνεται μέρος της ζωής των ανθρώπων.

Η σχέση ανθρώπου και φύσης

Η τρίτη στροφή αποτελεί τον συναισθηματικό πυρήνα του ποιήματος.

«Απλόχερα μάς ταΐζες

απ' τα μικρά μας χρόνια.»

Το δέντρο αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν μητέρα.

Η λέξη «απλόχερα» αποδίδει ανιδιοτέλεια.

Ο άνθρωπος δεν παρουσιάζεται ως κυρίαρχος της φύσης αλλά ως παιδί της.

Στη συνέχεια η σχέση γίνεται αμφίδρομη.

«Εμείς αγάπη δίναμε

κι εσύ σε μας συμπόνια.»

Η φύση και ο άνθρωπος ανταλλάσσουν συναισθήματα.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ελληνική αντίληψη, όπου το φυσικό περιβάλλον αποτελεί μέλος της κοινότητας.

Η ιστορική διάσταση

Η τελευταία στροφή ξεπερνά την προσωπική ανάμνηση.

Η καστροσυκιά γίνεται πλέον σύμβολο της συλλογικής ιστορίας.

«Και τις παλιότερες γενιές

στο πέρασμα των χρόνων»

Το δέντρο λειτουργεί σαν άτυπο ιστορικό μνημείο.

Δεν γράφει την ιστορία με λέξεις αλλά με την παρουσία του.

Οι «μαρτυρίες προγόνων» παραπέμπουν στην προφορική παράδοση, στη συλλογική μνήμη και στη συνέχεια του ελληνικού τόπου.

Γλώσσα και τεχνική

Το ποίημα διακρίνεται για:

φυσική μουσικότητα, καθαρή εικόνα, λιτό λεξιλόγιο,

παραδοσιακή στιχουργική, έντονο λυρισμό.

Η απλότητα αποτελεί συνειδητή επιλογή και όχι αδυναμία.

Το μήνυμα.

Η πραγματική ιστορία ενός τόπου δεν βρίσκεται μόνο στα πέτρινα μνημεία αλλά και στα δέντρα που έζησαν μαζί με τους ανθρώπους του.

Η καστροσυκιά γίνεται σύμβολο μνήμης, προσφοράς και συνέχειας.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΒΡΥΣΗΣ

Λύρας τραγούδι χαρωπό
στην όμορφη πιρτούσα,
πλέκουν βλάσταρια και κλαδιά
με του βουνού μια Μούσα.

Κι όπως φυσάει από ψηλά
του Μάη το αγέρι,
νότες γλυκές κι αμέτρητες
τραγουδιστά θα φέρει.

Χορδές μιας φτέρης τα κλαδιά,
δοξάρι το κορμί της,
κι αυτό της βρύσης το νερό
λυράρης η φωνή της.

Δίπλα ο ημερόβατος
απλώνει να ποτίσει,
κι όπως αγγίζει τα νερά
τη νότα του θ' αφήσει.

Κρίνα λευκά και κόκκινα
με το ψηλό κορμί τους,
με δέος σαν προσκύνημα
γέρνουν την κεφαλή τους.

Σαν μπαλαρίνες το χορό
στήνουν οι λιβελούλες
και κολυμπούν και χαίρονται
στις γάργαρες λιμνούλες.

Ανάλυση του ποιήματος «Το Τραγούδι της Βρύσης»

Η φύση ως μουσική.

Από τον πρώτο στίχο ο ποιητής μας εισάγει σ' έναν κόσμο όπου η φύση τραγουδά.

«Λύρας τραγούδι χαρωπό»

Η λύρα αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα μουσικά σύμβολα του ελληνικού πολιτισμού.

Έτσι η βρύση δεν παράγει απλώς νερό.

Παράγει μουσική.

Η Μούσα του βουνού

«Πλέκουν βλάσταρια και κλαδιά

με του βουνού μια Μούσα.»

Η προσωποποίηση είναι εμφανής.

Το βουνό αποκτά τη δική του Μούσα.

Η φύση παρουσιάζεται σαν δημιουργός τέχνης.

Η συμφωνία της φύσης.

Στη δεύτερη και τρίτη στροφή εμφανίζεται το ωραιότερο ίσως ποιητικό εύρημα.

«Χορδές μιας φτέρης τα κλαδιά,

δοξάρι το κορμί της,

κι αυτό της βρύσης το νερό

λυράρης η φωνή της.»

Ολόκληρο το φυσικό τοπίο μετατρέπεται σε μουσικό όργανο.

η φτέρη γίνεται χορδές,

το σώμα γίνεται δοξάρι,

το νερό γίνεται λυράρης.

Η μεταφορά είναι πρωτότυπη και ιδιαίτερα εύστοχη.

Ο αναγνώστης σχεδόν ακούει το νερό να κελαρύζει.

Η αρμονία όλων των πλασμάτων

Στις επόμενες στροφές συμμετέχουν:

ο ημερόβατος,

τα κρίνα,

οι λιβελούλες.

Κανένα στοιχείο της φύσης δεν μένει αμέτοχο.

Η φύση παρουσιάζεται ως μια μεγάλη κοινότητα όπου όλα συνυπάρχουν χωρίς συγκρούσεις.

Η κορύφωση.

Η τελευταία εικόνα είναι ιδιαίτερα χαριτωμένη.

«Σαν μπαλαρίνες το χορό

στήνουν οι λιβελούλες»

Η σύγκριση είναι απλή αλλά ζωντανή.

Οι λιβελούλες μεταμορφώνονται σε χορεύτριες.

Το ποίημα κλείνει με χαρά, κίνηση και αισιοδοξία.

Γλώσσα και τεχνική

Το ποίημα χαρακτηρίζεται από:

πλούσιες προσωποποιήσεις,

συνεχείς μεταφορές,

μουσικότητα,

ζωγραφικές εικόνες,

επιρροές από το δημοτικό τραγούδι.

Η χρήση της μουσικής ορολογίας (λύρα, χορδές, δοξάρι, λυράρης, νότα) δημιουργεί μια ενιαία αισθητική σύνθεση.

Το μήνυμα.

Η φύση δεν είναι σιωπηλή.

Όποιος μπορεί να την ακούσει, ανακαλύπτει μέσα της μια αέναη μουσική που ενώνει τον άνθρωπο με τη δημιουργία.

Συνολική αξιολόγηση.

Τα δύο ποιήματα αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα μιας ποίησης που στηρίζεται στη μνήμη, στον τόπο και στη βιωματική εμπειρία. Ο Στέφανος Ντάκος δεν επιδιώκει τον δύσκολο συμβολισμό ή την πειραματική μορφή. Επιλέγει τον δρόμο της καθαρής εικόνας και της άμεσης συγκίνησης, διατηρώντας ζωντανή τη σχέση με τη λαϊκή ποιητική παράδοση.

Στην «Καστροσυκιά» κυριαρχεί η έννοια της ιστορικής συνέχειας. Το δέντρο γίνεται σύμβολο αντοχής, προσφοράς και συλλογικής μνήμης. Στο «Τραγούδι της Βρύσης», αντίθετα, κυριαρχεί η κίνηση, ο ήχος και η αρμονία· η φύση μεταμορφώνεται σε μια ποιητική ορχήστρα όπου κάθε στοιχείο έχει τη δική του φωνή.

Από τεχνική άποψη, ο ποιητής αξιοποιεί με συνέπεια τη ρίμα και τον ρυθμό, στοιχεία που προσδίδουν στα ποιήματα τραγουδιστή ποιότητα και τα φέρνουν κοντά στην παράδοση του δημοτικού τραγουδιού. Εκεί όπου ξεχωρίζει περισσότερο είναι στην ικανότητά του να μετατρέπει οικείες εικόνες της υπαίθρου σε φορείς συναισθημάτων και αξιών, χωρίς να χάνει τη φυσικότητα της έκφρασης.

Επίλογος

Ο τόπος δεν διατηρείται μόνο μέσα από τα ιστορικά βιβλία ούτε μόνο από τα πέτρινα μνημεία. Διατηρείται και μέσα από την ποίηση. Ένα δέντρο, μια βρύση, ένα μονοπάτι ή ένας παλιός βράχος μπορούν να γίνουν φορείς μνήμης, όταν κάποιος τα παρατηρήσει με ευαισθησία και τα μετατρέψει σε λόγο.

Με την «Καστροσυκιά» και το «Τραγούδι της Βρύσης», ο Στέφανος Ντάκος αποτυπώνει δύο όψεις του ίδιου κόσμου: τη σταθερότητα της μνήμης και τη ζωντάνια της φύσης. Η πρώτη ριζώνει στο παρελθόν και θυμίζει την αξία της συνέχειας· η δεύτερη κυλά σαν το νερό, μεταφέροντας μουσική, κίνηση και ελπίδα.

Η αξία αυτών των ποιημάτων δεν βρίσκεται μόνο στη λογοτεχνική τους μορφή, αλλά κυρίως στην ειλικρίνεια του αισθήματος και στην αγάπη για τον γενέθλιο τόπο. Σε μια εποχή όπου η σχέση του ανθρώπου με τη φύση και την παράδοση δοκιμάζεται, τέτοιες φωνές υπενθυμίζουν ότι η μνήμη δεν είναι βάρος του παρελθόντος, αλλά πηγή ταυτότητας και έμπνευσης για το μέλλον.

Υ.Γ. Επικούρειου Πέπου.

Καλό ταξίδι στα μέλη της ΟΚΡΑ που θα ταξιδέψουν αύριο για Μαγευτικό και Πιάλεια.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ''ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ''. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ποιητές.

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί ουτοπιστές καλησπέρα, Κυριακή σήμερα και είπα να ασχοληθώ με το πνεύμα μου γιατί όλες τις προηγούμενες μέρες, λόγω των μαστόρων δεν είχα αυτή την πολυτέλεια. 'Οπως καλά γνωρίζετε τα μαστόρια -πλην του καθηγητή Σεχίδη, ο μόνος που αξίζει τα μέγιστα - ζητούν να πληρωθούν αδρά αλλά ως προς την επαγγελματική τους κατάρτιση οι περισσότεροι με άριστα το δέκα μετά βίας αξίζουν ένα τέσσερα, ως εκ τούτου θα πρέπει να είμαι συνέχεια πάνω από το κεφάλι τους. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ποιητές οι οποίοι ως σκαπανείς του λόγου και των λέξεων, προσπαθούν με την τέχνη τους, να μας κρατήσουν όρθιους όπως αξίζει στο ανθρώπινο γένος. Αν ζούσε ο Καβάφης σίγουρα θα έλεγε: Για μαστόρους της οικοδομής θα μιλάμε τώρα τι στιγμή που υπάρχουν οι Μάστορες της ποίησης; Φίλες και Φίλοι είχα την τύχη κάποια στιγμή, χάρη στον φίλο της σοφίας Ηλία Γιαννακόπουλο να ανακαλύψω έναν κρυμμένο - για μένα - ποιητικό θησαυρό στα Τρίκαλα, το όνομα αυτού ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ. Είναι η δεύτερη φορά που σας παρουσιάζω το έργο του ποιητή. Με μεγάλη χαρά διάβασα τη νέα ποιητική συλλογή του Τρικαλινού ποιητή με τίτλο «ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ» πάντα όταν διαβάζω κάποια ποιητική συλλογή εκστασιάζομαι, νιώθω δέος για το έργο των δημιουργών και γηθοσύνη μέσα μου. Η νέα ποιητική συλλογή βρίσκεται ήδη στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ''ΑΠΟΠΕΙΡΑ''. Εγώ θα σας παρουσιάσω τρία από τα πολλά ποιήματα που υπάρχουν στο βιβλίο, αυτά και άλλα πολλά μου έκαναν κλικ που λένε και οι νέοι, εσάς μπορεί να σας κάνουν κλικ κάποια άλλα, σας προτρέπω να αγοράσετε το βιβλίο και να ταξιδέψετε με τις σκέψεις και τις λέξεις του ποιητή. Απορία: Υπάρχουν σήμερα παρόμοιοι δάσκαλοι όπως ο κ. Αλεξανδρής;
Πάμε λοιπόν στα ποιήματα.
Πρόκειται για ποίηση εσωτερική, στοχαστική και βαθιά ανθρωποκεντρική, που κινείται ανάμεσα στη μνήμη, την επιθυμία, τον έρωτα και την υπαρξιακή περισυλλογή.

Η γλώσσα του Αλεξανδρή δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό· αναζητεί τη μουσικότητα της ψυχής και την ήρεμη αποκάλυψη του βιώματος.

Η ποιητική συλλογή του Γιώργου Αλεξανδρή αποτελεί μια κατάθεση ψυχής, όπου ο λόγος συναντά τη σιωπή και η εμπειρία μεταμορφώνεται σε λυρική εξομολόγηση.

Ο ποιητής κινείται με σεμνότητα αλλά και εσωτερική ένταση ανάμεσα στα μεγάλα θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης: την αγάπη, τη μοναξιά, τη μνήμη, τη συνύπαρξη και τη διαρκή αναζήτηση της χαράς και της αλήθειας. Οι στίχοι του δεν κραυγάζουν· ψιθυρίζουν. Και μέσα σε αυτόν τον χαμηλόφωνο λυρισμό αναδύεται μια βαθιά ανθρωπιά, που αγγίζει τον αναγνώστη και τον καλεί σε προσωπική περισυλλογή.

ΠΡΩΤΟ ΠΟΙΗΜΑ.

ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ

Περίσσευμα ευτυχίας το βλέμμα το εξομολογητικό,

το λόγιασμα το στοχαστικό για την αλήθεια και τα όνειρα,

για τις μεγάλες πεθυμιές και το ασίγαστο πάθος.

Ιεροτελεστία η ζωή στις δημιουργικές αγρύπνιες

και αρμονίας δόξασμα η καθημερινότητα στην αποζήτηση

της χαράς.

Ασπασμοί στις ομορφιές και χάρες,

στα πορφυρώματα και στο γήτεμα της ψυχής

και παρακλήσεις στο σκίρτημα της καρδιάς

χωρίς αναστολές, δισταγμούς και επιφυλάξεις.

Προσκύνημα ιερό ο έρωτας στη πλησμονή της συμβίωσης

και πεταλούδισμα τ' αγνάντιο της ζωής.

Το ομώνυμο ποίημα, ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ λειτουργεί ως ποιητική διακήρυξη της συλλογής. Από τον πρώτο κιόλας στίχο – «Περίσσευμα ευτυχίας το βλέμμα το εξομολογητικό» – ο ποιητής συνδέει το βλέμμα με την αλήθεια και την εσωτερική αποκάλυψη. Η ευτυχία δεν παρουσιάζεται ως θορυβώδης κατάσταση, αλλά ως περίσσευμα ψυχής, ως μια ήσυχη πληρότητα που γεννιέται από τη συνάντηση με τον άλλον.

Ιδιαίτερα εύστοχη είναι η αντιπαράθεση ανάμεσα στις «μεγάλες πεθυμιές» και στο «ασίγαστο πάθος» από τη μία, και στην «αρμονίας δόξασμα η καθημερινότητα» από την άλλη. Ο Αλεξανδρής κατορθώνει να υψώσει την καθημερινή ζωή σε ιεροτελεστία, δίνοντας στο κοινό βίωμα μεταφυσική διάσταση. Η ποίησή του θυμίζει ότι η χαρά δεν βρίσκεται μόνο στις εξάρσεις, αλλά και στην ήρεμη συνύπαρξη των ανθρώπων.

Το καταληκτικό δίστιχο – «Προσκύνημα ιερό ο έρωτας στη πλησμονή της συμβίωσης / και πεταλούδισμα τ’ αγνάντιο της ζωής» – συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του ποιήματος. Ο έρωτας δεν είναι στιγμιαία έξαρση· είναι ιερό προσκύνημα μέσα στη διάρκεια και την κοινή πορεία. Η εικόνα του «πεταλουδίσματος» προσθέτει ελαφρότητα και φως, αφήνοντας μια αίσθηση λυτρωτικής αισιοδοξίας.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΟΙΗΜΑ.

Όλη του η ζωή,
ήταν δυο γωνιές και λίγα μέτρα δρόμος.
Άπλωνε τα χέρια του κι έφτανε ως τ' ακρινά του κόσμου.
Το 'να της μοναξιάς το γλύκασμα
και τ' άλλο στο φέγγισμα του ονείρου.
Χωρίς απαντοχές,
δρασκέλιζε τις μέρες ίδιες.
Πότε λογιάζοντας πρόσωπα σκυφτά
και πότε αναθυμώντας λόγια ξένα.

Όλη του η ζωή,
ένα παράθυρο κλειστό και μία σχισμή στο χρόνο.
Δίπλωνε τις πεθυμιές
κι ευδαιμόνευε στο ησυχαστήριό του.
Άλλοτε με μία μοναχική σε συμπόσιο τελετή
και άλλοτε με μία ακόμη σε απόδειπνο καταφυγή.
Δίχως θύμησες,
ασκήτευε στη σιωπή και τη φαντασία.
Για το γαλήνεμα της ψυχής και το απάγκιο,
για το ημέρεμα του νου και τη λησμοσύνη.

Όλη του η ζωή,
ένα ιστόρημα λειψό και μία επανάληψη δειλή.
Σύναζε τις αλήθειες του
και σμίλευε την καθημερινότητα του.
Με μία αυτάρεσκη εντρυφή στις βεβαιότητές του
κι έναν ανύποπτο εγκλεισμό στις συνήθειές του.
Χωρίς πειρασμούς,
γήτευε την κάθε αρχή και εξάγνιζε το τέλος.
ενδόμυχα, ως αρετή η αίρεση και ο αφορισμός
και ως τελείωση η αποδοχή και ο καθαρμός.

Το δεύτερο ποίημα που φέρει τον τίτλο «Βιογραφία» είναι ίσως το πιο υπαρξιακό από τα δύο ποιήματα. Με την επαναλαμβανόμενη φράση «Όλη του η ζωή» ο ποιητής δημιουργεί έναν ρυθμό εξομολογητικό, σχεδόν ψαλμικό, που οργανώνει την πορεία ενός ανθρώπου από τη μοναξιά προς την αυτογνωσία.

Οι εικόνες είναι λιτές αλλά βαθιά συμβολικές: «δυο γωνιές και λίγα μέτρα δρόμος», «ένα παράθυρο κλειστό και μια σχισμή στο χρόνο», «το φέγγισμα του ονείρου». Μέσα από αυτές ο Αλεξανδρής σκιαγραφεί μια ύπαρξη περιορισμένη εξωτερικά, αλλά απέραντη εσωτερικά. Ο άνθρωπος του ποιήματος ζει ανάμεσα στη σιωπή και τη φαντασία, ανάμεσα στη μνήμη και στη λησμονιά.

Στην τελευταία ενότητα το ποίημα αποκτά σχεδόν φιλοσοφικό βάθος. Η αποδοχή, ο καθαρμός και η άρνηση των εύκολων πειρασμών προβάλλουν ως στάση ζωής. Ο ποιητής δεν εξιδανικεύει τον ήρωά του· τον παρουσιάζει ως έναν άνθρωπο που «εξάγνιζε το τέλος», αναζητώντας νόημα μέσα από την πειθαρχία της ψυχής. Η κατάληξη έχει τη βαρύτητα προσωπικού αποφθέγματος και αφήνει την αίσθηση μιας ήρεμης, ώριμης σοφίας.

Ακολουθεί το τρίτο ποίημα με τον τίτλο,

Ω! ΘΕΕ ΜΟΥ…

Βαθύς ο ίσκιος της ζωής
πίσω από θλιμμένα μάτια
κι αυτό το δράμα της ψυχής,
θρήνος σε άγνωστα μονοπάτια.
Ω! Θεέ μου,
παρηγόρησέ με!

Αίμα εδώ και αίμα εκεί,
δρόμοι γεμάτοι δάκρυ,
ποιοι άραγε σ' αυτή τη γη
το μίσος θα φέρουνε στην άκρη;
Ω! Θεέ μου,
αξίωσέ με!

Τα χέρια επάνω στη φωτιά
και οι φωνές πολεμική κραυγή,
ποια θα είναι αυτή η γενιά
που θα φέρει μιαν άλλη εποχή;
Ω! Θεέ μου,
αναθάρρησέ με!

Μετανάστες και όμηροι
σε ανθρώπινα παζάρια,
τι δυστυχία οι κακόμοιροι,
αιχμάλωτοι σε κελάρια.
Ω! Θεέ μου,
αντρέιωσέ με!

Πού να πάνε να προσκυνήσουν,
σε ποιον τόπο να σταθούν,
τη ζωή τους ν' αγαπήσουν
χωρίς το αύριο να φοβηθούν;
Ω! Θεέ μου,
ευλόγησέ με!

Μικρά παιδιά στην απονιά,
απόκληρα κι ορφανά στο δρόμο,
σε ποια θα γείρουν αγκαλιά
χωρίς σπαραγμό και τρόμο;
Ω! Θεέ μου,
προστάτεψέ με!

Δύσκολοι κι απέλπιδες καιροί
δίχως δίκιο και σεβασμό,
με ποια ευχή τόσοι καημοί
θα βρούνε λυτρωμό γλυκό;
Ω! Θεέ μου,
φυγάδευσέ με!

Η αντιδικία θρονιασμένη
με τα πάθη ως αρετή
και η κοινωνία διχασμένη
δίχως έρμα και ντροπή.
Ω! Θεέ μου,
γρηγόρεψέ με!

Την ειρήνη πού να καρτερέψουν,
ποιους ηγέτες να εμπιστευθούν,
πώς εκδικητές να ημερέψουν,
σε ποιους σωτήρες να στραφούν;
Ω! Θεέ μου,
προφύλαξέ με!

Ικέτες ιεροί στη δύναμή Σου
να βρει η φιλία χώρο και σκεπή,
να ’ναι αρμονία η θέλησή Σου
των ανθρώπων, και σοφίας ηθική.
Ω! Θεέ μου,
ευτύχισέ με!

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί Φιλοκαλιστές το ποίημα «Ω! ΘΕΕ ΜΟΥ…» είναι μια βαθιά ανθρωπιστική προσευχή. Ο ποιητής προφανώς και δεν απευθύνεται στον Θεό μόνο για προσωπική παρηγοριά, αλλά ως εκπρόσωπος κάθε ανθρώπου που βιώνει τον πόνο, την αδικία και την αγωνία της εποχής μας.

Κεντρικός άξονας του ποιήματος είναι η σύγκρουση ανάμεσα στην ανθρώπινη δυστυχία και στην ελπίδα για λύτρωση. Κάθε στροφή περιγράφει μια διαφορετική όψη της σύγχρονης πραγματικότητας: πόλεμο, μίσος, προσφυγιά, ορφάνια, κοινωνικό διχασμό, έλλειψη δικαιοσύνης και κρίση αξιών. Αμέσως μετά ακολουθεί η επίκληση «Ω! Θεέ μου...», η οποία λειτουργεί ως επωδός, δίνοντας στο ποίημα χαρακτήρα προσευχής και ψαλμού.

Η γλώσσα είναι απλή και άμεση, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα εκφραστική. Οι εικόνες του αίματος, των δακρύων, των ορφανών παιδιών και των μεταναστών δημιουργούν έντονη συγκινησιακή φόρτιση. Ο ποιητής δεν κατονομάζει συγκεκριμένα γεγονότα· έτσι το ποίημα αποκτά διαχρονικό χαρακτήρα και μπορεί να αφορά κάθε εποχή που σημαδεύεται από βία και αδικία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κλιμάκωση των προστακτικών προς τον Θεό: παρηγόρησέ με, αξίωσέ με, αναθάρρησέ με, αντρέιωσέ με, ευλόγησέ με, προστάτεψέ με, φυγάδευσέ με, γρηγόρεψέ με, προφύλαξέ με, ευτύχισέ με. Η προοδευτική αυτή ακολουθία δείχνει την πορεία του ανθρώπου από την απόγνωση προς την ελπίδα και την πνευματική ολοκλήρωση.

Παρά τη σκοτεινή θεματολογία, το ποίημα δεν καταλήγει στην απαισιοδοξία. Η τελευταία στροφή αποτελεί μήνυμα συμφιλίωσης, όπου η φιλία, η αρμονία, η σοφία και η ηθική προβάλλονται ως οι αξίες που μπορούν να οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε έναν καλύτερο κόσμο.

Ο Γιώργος Αλεξανδρής, μέσα από το ποίημα "Ω! ΘΕΕ ΜΟΥ…", δεν καταθέτει απλώς μια προσωπική προσευχή. Εκφράζει την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στον πόλεμο, την αδικία και την ηθική κρίση, ενώ ταυτόχρονα υπενθυμίζει ότι η ελπίδα γεννιέται από τη φιλία, την αγάπη, την ειρήνη και τον σεβασμό. Πρόκειται για ένα ποίημα βαθιά ανθρωπιστικό, που συνομιλεί με την εποχή μας και καλεί τον αναγνώστη όχι μόνο να συγκινηθεί, αλλά και να αναλογιστεί τη δική του ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο.

Πιστεύω ότι είναι από τα πιο ώριμα κοινωνικά ποιήματα του Γιώργου Αλεξανδρή, καθώς συνδυάζει λυρικότητα, έντονο ανθρωπισμό και μια διαρκή αναζήτηση ηθικής και πνευματικής ελπίδας.

Στην ποιητική συλλογή «ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ» ο Γιώργος Αλεξανδρής αποδεικνύεται ποιητής της εσωτερικότητας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Με λόγο λυρικό, καθαρό και βαθιά στοχαστικό, μετατρέπει τις μικρές στιγμές της ζωής σε φορείς πνευματικής εμπειρίας. Η ποίησή του συνομιλεί με την ελληνική λυρική παράδοση, χωρίς μίμηση, και διατηρεί μια αυθεντική φωνή που ξεχωρίζει για τη σεμνότητα, τη μουσικότητα και τη φιλοσοφική της διαύγεια.

Οι «Ασπασμοί» εκφράζουν την κατάφαση στη ζωή και στη συνύπαρξη· οι «Παρακλήσεις» φωτίζουν τη βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου για νόημα, γαλήνη και κάθαρση. Έτσι, η συλλογή δεν διαβάζεται απλώς ως μια σειρά ποιημάτων, αλλά ως ένα ενιαίο ταξίδι ψυχής, όπου ο αναγνώστης συναντά τη δική του μνήμη, τις δικές του σιωπές και τις δικές του ελπίδες.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΞΕΝΗΣ, ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΕΚΑΒΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΙΑΜΟΥ, ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΟΥ ΠΕΠΟΥ.

Φίλες και Φίλοι καλησπέρα, το πιο κάτω κείμενο δημιουργήθηκε χάρη στην προτροπή του φίλου της σοφίας, αλλά παράλληλα και δικού μας φίλου, φυσικά και μιλάω για τον εκλεκτό μας φίλο, Ηλία Γιαννακόπουλο.

Ας πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή, επικοινώνησα σήμερα με τον Ηλία για να του μεταφέρω την χθεσινή μου συγκλονιστική εμπειρία για την οποία θα διαβάσετε πιο κάτω. Ο Ηλίας με το που τελείωσα την αφήγηση μου μού είπε: όλα αυτά που μου είπες θα πρέπει να τα καταγράψεις, είναι μια συγκινητική και συγκλονιστική σύμπτωση και δεν σου κρύβω πως είναι και για μένα ένα ερέθισμα να γράψω ένα σχετικό άρθρο. Θα μου επιτρέψει ο Ηλίας να σας γνωστοποιήσω το εξής, σε πάρα πολλά άρθρα που έχει γράψει, η αφορμή πολλές φορές ήταν μια φράση, μία λέξη, μία εικόνα, ένα απόφθεγμα, ένα βλέμμα, κ.λπ. κ.λπ. Ο Ηλίας έχει τέτοιο ωκεάνιο λογοτεχνικό απόθεμα λέξεων και φράσεων που θα μπορούσε να γράφει επί μήνες και χρόνια χωρίς σταματημό. Είναι ένας Μπετόβεν και Μότσαρτ της λογοτεχνίας.

Κατά την διάρκεια της μεσημεριανής σιέστας ένιωσα το πνεύμα της γραφής να μου λέει ξεκίνα, ίσως και να ήταν το πνεύμα της μητέρας μου, ίσως να ήταν οι οιωνοί, σημασία έχει πως έκανα πράξη το ξεκίνα και ξεκίνησα. Εννοείται πως στη συνέχεια ζήτησα την βοήθεια των Μουσών, πάντα σ' αυτές τις περιπτώσεις ζητώ την βοήθεια των Μουσών και, μπορώ να πω πως τις περισσότερες φορές έχουν συνδράμει ώστε να πετύχω το καλύτερο αποτέλεσμα. Προφανώς και θα πρέπει να είσαστε επιεικείς μαζί μου γιατί εγώ ως ένας απλός παρατηρητής και συλλέκτης ωραίων στιγμών απλά καταγράφω τα συναισθήματα μου, και σας παρουσιάζω τις αλήθειες της ψυχής μου. Οφείλω βέβαια γι' αυτό να ευχαριστήσω τους παλιούς και τους νέους Δασκάλους μου. Πολύ σωστά μου είχε πει ο Πατροκοσμάς ο Πλακιώτης: "Επίκουρε, παιδί μου, αν θέλεις να μάθεις θα βρεθεί το στόμα να σου μιλήσει".

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί ουτοπιστές υπάρχουν στιγμές που η ζωή μοιάζει να υφαίνει αόρατα νήματα ανάμεσα στους ανθρώπους και στους αιώνες. Συμπτώσεις, θα πουν κάποιοι. Οιωνοί, θα ψιθυρίσουν άλλοι. Ίσως πάλι να είναι η μνήμη της ίδιας της ανθρωπότητας, που βρίσκει πάντοτε τον τρόπο να μας θυμίζει πως οι μεγάλες αλήθειες δεν ανήκουν ούτε στα βιβλία ούτε στους σοφούς, αλλά στην ψυχή του ανθρώπου.

Έτσι συνέβη και σε μένα.

Το 2019 η μητέρα μου έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Έφυγε πλήρης ημερών. Πρόλαβε να χαρεί τη ζωή όσο της χαρίστηκε. Είδε τα παιδιά της να μεγαλώνουν, γνώρισε τα εγγόνια της, αγάπησε και αγαπήθηκε. Δεν είχε παράπονο από τη ζωή· μόνο εκείνη τη γαλήνη που αποκτούν όσοι νιώθουν πως ο κύκλος τους ολοκληρώθηκε.

Λίγο πριν φύγει, σαν να είχε καταλάβει πως πλησίαζε το τέλος, κάλεσε εμένα, τον μεσαίο της γιο, και τη γυναίκα μου.

Μας έδειξε μια τσάντα.

Γύρισε πρώτα προς τη Λαμπρινή και της είπε με απόλυτη ηρεμία:

«Λαμπρινή, εδώ μέσα είναι όλα εκείνα που θα χρειαστείς όταν εγώ φύγω για το μεγάλο ταξίδι.»

Είχε φροντίσει για τα πάντα.

Μέσα στην τσάντα υπήρχαν όσα θα χρειάζονταν για την τελευταία της διαδρομή. Είχε σκεφτεί ακόμη και τα πλεκτά που ήθελε να τοποθετηθούν στην οστεοθήκη της όταν θα ερχόταν η ώρα της εκταφής.

Ύστερα γύρισε προς εμένα.

Το βλέμμα της σοβάρεψε.

«Προσέξτε καλά αυτό που θα σας πω. Δεν θέλω να μου δέσετε τα χέρια. Δεν θέλω να πάω στον τάφο με δεμένα χέρια.»

Έμεινα σιωπηλός.

Δεν τη ρώτησα γιατί.

Ούτε εκείνη εξήγησε.

Τα λόγια της χαράχτηκαν μέσα μου, χωρίς τότε να γνωρίζω ότι θα επέστρεφαν κάποτε με έναν τρόπο σχεδόν ανεξήγητο.

Πέρασαν επτά χρόνια.

Χθες συνέχισα να διαβάζω την  Εκάβη του Ευριπίδη. Αφορμή αυτού του διαβάσματος ήταν η Γιώτα η οποία, θα ερχόταν με την παρέα της από τα Τρίκαλα για να παρακολουθήσουν την Εκάβη στο Ηρώδειο. Σκέφτηκα πως ήταν μία καλή ευκαιρία να πάμε με την Λόλα να παρακολουθήσουμε κι εμείς αυτή την παράσταση μιας και θα ήταν η προτελευταία παράσταση στο Ηρώδειο πριν το κλείσιμο λόγω έργων. Πάντα όταν πρόκειται να παρακολουθήσω κάποιο έργο είτε στο Ηρώδειο, είτε στην Επίδαυρο, κάνω ένα φρεσκάρισμα της μνήμης διαβάζοντας το σχετικό έργο της αρχαίας κλασικής γραμματείας. 

Όταν έφτασα στους στίχους όπου η κόρη της Εκάβης, η Πολυξένη '540', λίγο πριν από τη θυσία της, λέει:

«Στ' όνομα των θεών, για να πεθάνω λεύτερη, μη μου δέσετε τα χέρια·

το 'χω ντροπή στον Άδη να με κράζουν εμένα σκλάβα, μια βασιλοπούλα.»

Έκλεισα το βιβλίο.

Για μια στιγμή ένιωσα πως ο χρόνος καταργήθηκε.

Άκουσα ξανά τη φωνή της μητέρας μου:

«Δεν θέλω να μου δέσετε τα χέρια...»

Η ίδια σχεδόν επιθυμία.

Η ίδια ανάγκη να φύγει κανείς ελεύθερος.

Και τότε γεννήθηκε μέσα μου ένα ερώτημα που δεν με εγκαταλείπει.

Πώς ήταν δυνατόν η μητέρα μου, μια γυναίκα γεννημένη το 1928, στη Μεσοχώρα Τρικάλων, που ο πόλεμος και ο εμφύλιος της στέρησαν ακόμη και τη δυνατότητα να ξεκινήσει το γυμνάσιο, να εκφράσει μια σκέψη τόσο κοντά στα λόγια που έγραψε ο Ευριπίδης πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια;

Τα είχε άραγε ακούσει κάποτε από κάποιον χωρίς να το γνωρίζει;

Τα είχε διαβάσει κάπου;

Ή μήπως υπάρχουν σκέψεις που γεννιούνται αυθόρμητα στις ανθρώπινες ψυχές όταν πλησιάζουν τα μεγάλα σύνορα της ζωής;

Δεν έχω απάντηση.

Και ίσως να μη χρειάζεται να έχω.

Εκείνο όμως που με συγκλόνισε περισσότερο ήταν η χρονική σύμπτωση.

Από τις δεκάδες τραγωδίες και τα εκατοντάδες βιβλία που θα μπορούσα να διαβάζω αυτές τις ημέρες, βρέθηκα ακριβώς μπροστά στους στίχους της Πολυξένης. Σαν κάποιος αδιόρατος οιωνός να μου ψιθύρισε: «Θυμήσου.»

Ίσως να ήταν απλώς μια σύμπτωση.

Ίσως όμως και η ίδια η ζωή να έχει τον δικό της μυστικό τρόπο να μας ξυπνά αναμνήσεις όταν έρχεται η κατάλληλη στιγμή.

Δεν ξέρω αν οι οιωνοί υπάρχουν, και με ποιον τρόπο υπάρχουν.

Ξέρω μόνο πως, εκείνη τη στιγμή, ένιωσα πως η μητέρα μου ήταν ξανά δίπλα μου.

Και τότε κατάλαβα πως τα χέρια δεν είναι απλώς μέλη του σώματος.

Είναι το σύμβολο της ανθρώπινης ελευθερίας.

Με αυτά αγκαλιάζουμε.

Με αυτά εργαζόμαστε.

Με αυτά δημιουργούμε.

Με αυτά αποχαιρετούμε.

Ίσως γι' αυτό ούτε η Πολυξένη ούτε η μητέρα μου ήθελαν να φύγουν με δεμένα χέρια.

Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να χάσει τα πάντα, όχι όμως την αξιοπρέπειά του.

Και ίσως τελικά αυτή να είναι η βαθύτερη σοφία που ταξιδεύει από γενιά σε γενιά χωρίς βιβλία, χωρίς δασκάλους, χωρίς σχολεία.

Μια σοφία που περνά από καρδιά σε καρδιά.

Αν είναι έτσι, τότε η μητέρα μου δεν γνώριζε τα λόγια του Ευριπίδη.

Γνώριζε, όμως, αυτό που γνώριζε και η Πολυξένη.

Πως ακόμη και μπροστά στον θάνατο, ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα να παραμένει ελεύθερος.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο αρχαίο, το πιο ελληνικό και συνάμα το πιο ανθρώπινο μάθημα που μπορεί να αφήσει μια μάνα στο παιδί της.

Φίλες και Φίλοι, επίσης δεν γνωρίζω αν όλα αυτά συνέβησαν απλά και μόνο από εσωτερική ανάγκη ώστε να βρεθώ ξανά - τρόπον τινά - με την μητέρα μου, η αν ήταν σύμπτωση, ό,τι κι αν ήταν ευχαριστώ τους οιωνούς, τις Μούσες και φυσικά τον Ηλία που με παρότρυνε να καταγράψω όλα αυτά που έζησα.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

Υ.Γ. Είναι το πρώτο κείμενο που γράφω στο τραπέζι - γραφείο που μου χάρισε μία ευγενική και ευαίσθητη ψυχή.

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ έχουμε όλοι ευθύνες, ακόμα και η αδράνεια είναι εγκληματική.

Φίλες και Φίλοι καλησπέρα, όπως καλά γνωρίζετε πριν λίγες μέρες, είχαμε την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος, [05/06] κάπως καθυστερημένα λοιπόν κάνω την παρούσα ανάρτηση και ζητώ συγγνώμη. Ίσως σας φανεί παράξενο αλλά ευτυχώς που συνέβη, στην συνάντηση που είχαμε με τον καλλιτέχνη Λευτέρη Κλουβάτο, μεταξύ άλλων, ο Λευτέρης έθιξε πάρα πολλές φορές το θέμα του περιβάλλοντος. Συνήθως οι καλλιτέχνες είναι ευαίσθητες ψυχές και δεν μου φάνηκε παράξενο που ο Λευτέρης ανέδειξε στη συζήτησή μας και το θέμα του περιβάλλοντος.  Αφορμή για την σημερινή ανάρτηση στάθηκε το πιο κάτω άρθρο που διάβασα στην Athens Voice. Θεωρώ πως κι αυτό το θέμα -δυστυχώς- άπτεται στο έλλειμα παιδείας που έχουμε γενικότερα και ειδικότερα για το περιβάλλον όπου βρισκόμαστε στις τελευταίες θέσεις πανευρωπα'ι'κά. 

Η περιβαλλοντική συνείδηση και οι καθημερινές πράξεις που διαμορφώνουν τη βιωσιμότητα και το μέλλον των πόλεών μας.

Ένα πρωινό, μια τάξη μαθητών βρέθηκε σε πάρκο της Αθήνας για να παρακολουθήσει μια δράση αφιερωμένη στο περιβάλλον. Οι εκπαιδευτικοί μιλούσαν για την κλιματική αλλαγή, την ανακύκλωση, τις πόλεις του μέλλοντος. Οι λέξεις ήταν σωστές και οι προθέσεις ειλικρινείς. Ωστόσο, όσο περνούσε η ώρα, η προσοχή των παιδιών απομακρυνόταν απ’ όσα ακούγονταν και στρεφόταν σε όσα υπήρχαν γύρω τους.

Δίπλα σ’ ένα μονοπάτι, δύο δέντρα είχαν ξεραθεί αλλά παρέμεναν ακόμη όρθια, σαν σιωπηλές υπενθυμίσεις όσων μπορεί να χαθούν χωρίς να το αντιληφθούμε εγκαίρως. Λίγο παρακάτω, κάδοι ανακύκλωσης ήταν γεμάτοι από κάθε είδους απορρίμματα. Όχι παντού, και όχι πάντα. Ήταν όμως μια από εκείνες τις εικόνες που συναντά κανείς σε δημόσιους χώρους και που αρκούν για να γεννήσουν ερωτήματα. Απορρίμματα, πλαστικά, χαρτιά, συσκευασίες φαγητού, οικοδομικά υλικά, όλα ανακατεμένα. Δεν ήταν μια εικόνα που μιλούσε για την προσπάθεια των εργαζομένων του δήμου, οι οποίοι καθημερινά δίνουν τη δική τους μάχη για να διατηρούν καθαρούς και λειτουργικούς τους δημόσιους χώρους. Λίγο πιο πέρα, ένα πλαστικό μπουκάλι ήταν πεταμένο στο χώμα, δίπλα αποτσίγαρα, μόλις λίγα βήματα από έναν άδειο κάδο. Σ’ ένα παρτέρι τα λουλούδια είχαν πατηθεί από κάποιους που προτίμησαν να κόψουν δρόμο αντί ν’ ακολουθήσουν το μονοπάτι.

Μικρές εικόνες, ασήμαντες ίσως για πολλούς. Αλλά καμιά φορά η περιβαλλοντική συνείδηση δεν κρίνεται στις μεγάλες διακηρύξεις, κρίνεται σ’ αυτές ακριβώς τις μικρές καθημερινές επιλογές. Για εκείνη τη μικρή αλλά επίμονη συνήθεια να θεωρούμε ότι η ευθύνη αρχίζει πάντα από κάποιον άλλο και τελειώνει λίγο πριν φτάσει σ’ εμάς. Τα παιδιά τα είδαν αμέσως. Αυτό είναι ίσως το μεγάλο πλεονέκτημα της ηλικίας τους, καθώς δεν έχουν προλάβει να εξοικειωθούν με την παραίτηση. Δεν έχουν μάθει να θεωρούν φυσιολογικό αυτό που δεν είναι. Ένα παιδί στάθηκε μπροστά σ’ έναν κάδο και κοίταξε μέσα. Ένα άλλο πλησίασε τα ξερά δέντρα. Κανένα δεν εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από τις μεγάλες λέξεις που ακούγονταν εκείνο το πρωινό. Έμοιαζαν να ενδιαφέρονται περισσότερο για τις μικρές αντιφάσεις που βρίσκονταν μπροστά στα μάτια τους.

Και τότε σκέφτηκα πόσο περίεργη σχέση έχουμε αποκτήσει με το περιβάλλον. Μιλάμε συνεχώς γι’ αυτό, αποτελεί βασικό θέμα σε συνέδρια, στρατηγικές, προγράμματα και παρουσιάσεις, συζητάμε για το 2030, το 2040, το 2050. Την ίδια στιγμή, όμως, συχνά δυσκολευόμαστε να φροντίσουμε τα λίγα τετραγωνικά μέτρα που βρίσκονται δίπλα μας. Ίσως γι’ αυτό τα πάρκα, οι γειτονιές και οι χώροι που μας περιβάλλουν λένε συχνά περισσότερες αλήθειες από τις ημερίδες.

Γιατί σ’ ένα πάρκο δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από διαγράμματα και στόχους. Το δέντρο είτε είναι ζωντανό είτε όχι. Ο δημόσιος χώρος είτε φροντίζεται είτε εγκαταλείπεται. Και η ανακύκλωση δεν κρίνεται από το αν υπάρχουν κάδοι, αλλά από το αν τους χρησιμοποιούμε σωστά. Η ευθύνη δεν βρίσκεται μόνο στην πολιτεία, στο κράτος ή σε κάποιον φορέα. Βρίσκεται και στο χέρι που κρατά ένα μπουκάλι λίγα δευτερόλεπτα πριν το πετάξει.

Καθώς η βόλτα συνεχιζόταν, τα παιδιά έτρεχαν μπροστά, γελούσαν, πείραζαν το ένα το άλλο. Σε λίγα χρόνια θα είναι οι ενήλικες που θα κληθούν να διαχειριστούν πόλεις, επιχειρήσεις, θεσμούς, ίσως και τα ίδια προβλήματα που συζητούσαμε εκείνο το πρωινό. Αναρωτήθηκα τι θα θυμούνται απ’ αυτή την επίσκεψη. Τις ομιλίες, τις συμβουλές; Ή μήπως τα ξερά δέντρα κι εκείνη την εικόνα στους κάδους;

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη περιβαλλοντική πρόκληση να μην είναι τεχνολογική ούτε επιστημονική. Ίσως να είναι βαθιά ανθρώπινη. Να αφορά λιγότερο το τι γνωρίζουμε και περισσότερο το πώς συμπεριφερόμαστε όταν κανείς δεν μας παρακολουθεί. Την απόσταση ανάμεσα σ’ αυτά που δηλώνουμε ότι πιστεύουμε και σ’ αυτά που κάνουμε καθημερινά. Φεύγοντας, γύρισα για μια τελευταία ματιά στο πάρκο. Και για μια στιγμή σκέφτηκα ότι το περιβάλλον μοιάζει λίγο με τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου. Δεν αποκαλύπτεται στις μεγάλες κουβέντες, φαίνεται στις λεπτομέρειες και στις πράξεις του.
Πηγή:
Αλέκος Λιδωρίκης.
Athens Voice.

Υ.Γ. Αγαπητή/Αγαπητέ αναγνώστρια/αναγνώστη ποτέ μην πεις: μα εγώ θα σώσω τον κόσμο; 

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ ένα ταξίδι στο παρελθόν με οδηγό την Ελληνική Ιστορία και Μυθολογία. Απολαύστε τον.

Θρακομακεδόνες 07/06/2026

"Το παρελθόν, πολύ λογικά, θα κοιτάξει με θαυμασμό τα έργα του Λευτέρη Κλουβάτου, και το μέλλον θα του υποσχεθεί αιώνια δόξα". Fuji Tomo Kazu.

"Αν δεν ανήκεις σ' αυτούς που κρίνουν τα έργα τέχνης με το αυτί τους, υπάρχουν και αυτοί, εννοώ αυτούς που έχουν ακούσει πολλά για τη ζωή του καλλιτέχνη από τα social, ενώ δεν γνωρίζουν τα έργα του, θα μείνεις άφωνος στα αριστουργήματα του Λευτέρη Κλουβάτου". Επικούρειος Πέπος.

"Αγαπητέ Πέπο, η έλλειψη πραγματικής εικαστικής παιδείας είναι υπεύθυνη για τα τερατουργήματα που μας τα παρουσιάζουν ως κορυφαία έργα τέχνης, θεώρησε τον εαυτό σου πολύ τυχερό που αξιώθηκες να φιλοξενηθείς στο ατελιέ του ζωγράφου Λευτέρη Κλουβάτου".
Πανδώρα.

Φίλες και φίλοι αγαπητοί φιλότεχνοι, λάτρεις της ζωγραφικής και όχι μόνο, καλησπέρα. [το άρθρο γράφτηκε χθες] Όπως σας έχω ήδη ενημερώσει η σημερινή μέρα ήταν εξόχως γοητευτική, για να σας περιγράψω όμως τα τεκταινόμμενα και γενικότερα τα συναισθήματα που βιώσαμε εγώ, η Λόλα και οι δύο επί γης Μούσες (Άλκηστη και Κορνηλία) θα έπρεπε να έχω το ταλέντο του συγγραφέα Ηλία Γιαννακόπουλου, μόνο ο Ηλίας θα μπορούσε να μεταφέρει στο χαρτί - οθόνη, αυτή την πανδαισία των συναισθημάτων.

Επειδή εγώ δεν έχω αυτό το ταλέντο θα σας τα πω με δικά μου λόγια. Ας ξεκινήσω όμως από την αρχή. Το πρωί στις 10:30 υποδεχθήκαμε τις δύο Μούσες, ήταν πολύ συγκινητικές οι στιγμές γιατί ειδικά με την Άλκηστη είχαμε αρκετό καιρό να βρεθούμε. Μέχρι να φθάσουμε στους Θρακομακεδόνες θυμηθήκαμε τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε στο παρελθόν όταν συναντούσαμε υπέροχους ανθρώπους για τις συνεντεύξεις, ήταν μία όμορφη και δημιουργική εποχή και μία σούπερ ομάδα πολύ ξεχωριστών παιδιών.

Φθάσαμε στο σπίτι του καλλιτέχνη στους Θρακομακεδόνες και μας υποδέχθηκε ο ζωγράφος Λευτέρης Κλουβάτος. Να πω εδώ λίγα λόγια για το πώς γνώρισα την οικογένεια του Λευτέρη, ήταν μέσω ενός κοινού μας φίλου. Ο πατέρας τού Λευτέρη, ο Πέτρος, και η μητέρα του η Ράνια είχαν έρωτα με την θάλασσα, είχαν και ένα σκάφος και όλο το καλοκαίρι το περνούσαν πότε στην μία παραλία και πότε στην άλλη. Ο πατέρας δεινός ψαροντουφεκάς μύησε και τα παιδιά του στα μυστικά της θάλασσας. Εντωμεταξύ ο Πέτρος εκτός από δεινός ψαροντουφεκάς ήταν και φοβερός αφηγητής, σήμερα έμαθα πως είναι και ένας καταπληκτικός συλλέκτη, γι' αυτή του την ιδιότητα θα σας μιλήσω πιο μετά, μας έλεγε λοιπόν ιστορίες με καρχαρίες, που αν και ήμασταν στην ξηρά κοιτούσαμε και γύρω μας μήπως εμφανισθεί κάποιος καρχαρίας, ήταν τόσο παραστατικός. Πέρασαν τα χρόνια, ψιλοχαθήκαμε αλλά πάντα ο Πέτρος η Ράνια και τα παιδιά υπήρχαν στην καρδιά μας, είναι κάποιοι άνθρωποι που τους γνωρίζεις για λίγο αλλά το αποτύπωμα τους είναι μεγάλο. Κάποια στιγμή η βαπτιστήρα μου, μου έδειξε κάποιους πίνακες ζωγραφικής, γνωρίζει πως είμαι ερωτευμένος με την ζωγραφική, και ζήτησε να της πω τη γνώμη μου. Αρχικά νόμισα πως μου δείχνει κάποιους πίνακες από το Λούβρο, ή από την εθνική πινακοθήκη του Λονδίνου, εκεί πήγε το μυαλό μου. Όταν μου εξήγησε πως οι πίνακες είναι του γιου του Πέτρου, την κοίταζα έκπληκτος για 15 λεπτά μη μπορώντας να πιστέψω πως ο μικρός Λευτέρης, που είχα γνωρίσει πριν 35; χρόνια είχε δημιουργήσει αυτά τα αριστουργήματα. Όταν δε, μου έδειξε και την έκθεση που είχε παρουσιάσει ο Λευτέρης στο Πολεμικό Μουσείο τότε μόνο πείστηκα πως μου λέει αλήθεια.

Στην πορεία αναζήτησα τον Λευτέρη προκειμένου να τον συναντήσουμε για μία συνέντευξη, οι οιωνοί βοήθησαν να γίνει αυτή η συνάντηση σήμερα 07/06/26 όπως σας είπα στην αρχή μου είναι δύσκολο να σας περιγράψω αυτά που είδαμε και ακούσαμε στο ατελιέ του καλλιτέχνη. Απλά πριν συνεχίσω να σας πω πως ο Λευτέρης εκτός από ζωγράφος, φιλόλογος, φίλος της σοφίας, αστρονόμος είναι και δεινός αφηγητής. Μα ξενάγησε στο ατελιέ και μας εξηγούσε με πολλές λεπτομέρειες το πώς έφθασε στην δημιουργία των έργων του, τα μυστικά και τα απόκρυφα των "εντολών" που έπαιρνε προκειμένου να ξεκινήσει και να ολοκληρώσει το κάθε έργο του.

Εδώ πρέπει να σας αποκαλύψω κάτι δυσάρεστο, θυμόσαστε που σας είχα μιλήσει για την συνέντευξη που θα παίρναμε από τον καλλιτέχνη; πράγματι πήραμε τη συνέντευξη κι εγώ είχα την φαεινή ιδέα να μην πάρω μαζί μου τα σύνεργα που τόσα χρόνια παίρναμε τις συνεντεύξεις, αλλά να πάω στη νέα τεχνολογία και να κάνω την εγγραφή με το τηλέφωνο της Λόλας. Όταν έφθασα στο σπίτι και πήρα το τηλέφωνο για να επεξεργαστώ την συνέντευξη διαπίστωσα πως δεν είχα πατήσει το τελικό οκ ώστε να ξεκινήσει η συνέντευξη......

Αν έρθει κάποιος και μου πει: Επίκουρε όλα για κάποιον λόγο γίνονται καλύτερα ν' αφήσει να περάσουν 40 μέρες και μετά να μου το πει. Ζητώ ταπεινά συγνώμη από εσάς τους αναγνώστες, [ελπίζω να σας αποζημιώσω με την παρουσία κάποιων έργων,] από τον Λευτέρη, και φυσικά από την Άλκηστη και την Κορνηλία οι οποίες οφείλω να ομολογήσω πως είναι ανεκτίμητες, είναι μοναδικές και αξεπέραστες. Φίλες και φίλοι πράγματι μερικές φορές συμβαίνουν κάποια πράγματα που δεν θα έπρεπε να συμβούν, ίσως από τον ενθουσιασμό μου να μην έπραξα τα δέοντα και ιδού το αποτέλεσμα. Θα σας πω λίγα λόγια για το κλίμα που επικράτησε τις ώρες που ο καλλιτέχνης μας παρουσίαζε τα έργα του, ήταν όλα μαγικά, λες και ο καλλιτέχνης κρατούσε κάποια μπαγκέτα και μας μάγεψε!!

Και κάτι εκτός μικροφώνου που λένε και οι δημοσιογράφοι, ο Λευτέρης μου είπε τα καλύτερα λόγια για τις γνώσεις, την ποιότητα και το ήθος των κοριτσιών. Εννοείται πως εγώ καμάρωνα σαν τις κολώνες της ΔΕΗ που υπάρχουν στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι. Και μιας και αναφέρθηκα στο Μαγευτικό εννοείται πως έκανα πρόταση στον Λευτέρη να τον φιλοξενήσουμε στην Επικούρεια κατοικία, ο Λευτέρης αποδέχθηκε την πρόταση, απλά μου ζήτησε πίστωση χρόνου.

Ήταν η ώρα να αναχωρήσουμε όταν εμφανίστηκε ο Πέτρος, ο πατέρας του καλλιτέχνη, ο συλλέκτης, ο οποίος μας ζήτησε να τον ακολουθήσουμε στον πάνω όροφο όπου ήθελε να μας κάνει κοινωνούς μιας Υπέροχης και Μοναδικής συλλογής από ξυλόγλυπτα, σπαθιά, πετρώματα, κοχύλια, και πολλά ακόμη ήδη, θα έλεγα πως τα εκθέματα ήταν σίγουρα κάποιες χιλιάδες. Εγώ, η Λόλα, η Άλκηστη και η Κορνηλία μείναμε άφωνοι για δεύτερη φορά. Ως φαίνεται η οικογένεια έχει στο DNA της το κάλλος.

Η κυρία Ράνια πάντα φιλόξενη είχε ετοιμάσει τυροπιτάκια και διάφορα άλλα μεζεδάκια, τα οποία τιμήσαμε δεόντως.

Κυρία Ράνια σας ευχαριστούμε.

Συγχαρητήρια σε όλα τα μέλη της οικογένειας για τα ταλέντα τους και για την φιλοξενία τους.

Φίλες και φίλοι ζητώ και πάλι ταπεινά συγγνώμη για το λάθος που έκανα. Απολαύστε τα έργα του καλλιτέχνη Λευτέρη Κλουβάτου.

Κάπου εδώ τελείωσε το οδοιπορικό των μελών της ΟΚΡΑ.

Υ.Γ.

Φίλες και Φίλοι μετά από 18 χρόνια ενασχόλησης με τα μέλη της Ε.Ο.Δ. ερασιτεχνικής ομάδας δημοσιογραφίας της ΟΚΡΑ, θεωρώ πως αυτός ο κύκλος έφθασε στο τέλος της διαδρομής. Το ταξίδι ήταν Υπέροχο, Μοναδικό, Εκπαιδευτικό, Διδακτικό, Ελκυστικό, Επικοινωνιακό και όχι μόνο. Ξεκινήσαμε αυτή την όμορφη διαδρομή με μία Τρικαλινή συγγραφέα, την κυρία ΜΑΡΟΥΛΑ ΚΛΙΑΦΑ και ευελπιστώ να κλείσουμε αυτόν τον κύκλο με τον επίσης Τρικαλινό συγγραφέα κύριο Ηλία Γιαννακόπουλο. Πιστεύω πως θα είναι το καλύτερο κύκνειο άσμα της Ε.Ο.Δ. Οφείλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλα τα μέλη του ''πληρώματος'' που κατά καιρούς συμμετείχαν σ' αυτό το Υπέροχο ταξίδι των ερωτήσεων, των απαντήσεων, των συναντήσεων, και των αναζητήσεων.

Άλκηστη, Κορνηλία, Μυρτώ, Διοτίμα, Διώνη, Ηλέκτρα, Ασκληπιέ, Αρκά, Περσεφόνη, Ηρώ, Αντιόπη, Τερψιχόρη, Ανδρομάχη, Αλέξανδρε, Πυθαγόρα σας ευχαριστώ όλους.

Ένα εικαστικό ταξίδι έφθασε στο τέλος, ελπίζω να περάσατε όμορφα και να βρήκατε κι εσείς τα έργα του καλλιτέχνη ενδιαφέροντα. 

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος. 

ΈΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΑΣΤΡΑΠΙ ΣΤΟ ΞΩΚΛΗΣΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΑ ΧΩΡΑ ΛΟΥΤΡΑΚΙΟΥ και μία επικείμενη συνέντευξη με έναν σημαντικό καλλιτέχνη.

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί συν-ουτοπιστές καλησπέρα, ιστορική μέρα η σημερινή, 05/06/26 για πολλούς και διάφορους λόγους τους οποίους θα σας εξηγήσω αμέσως πιο κάτω. Πάμε λοιπόν από την αρχή, χθες δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από τον πατέρα Ευθύμιο για να επισκεφθούμε σήμερα το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής στην Πέρα Χώρα Λουτρακίου. Ήταν μία ''εκκρεμότητα'' που έπρεπε να τακτοποιηθεί, ήταν θρησκευτικού περιεχομένου, συγκεκριμένα ο πατέρας Ευθύμιος τον περασμένο Σεπτέμβριο που βιώσαμε τις πολύ δύσκολες στιγμές με την Μελισσάνθη μας, ως άνθρωπος της εκκλησίας έκανε έκκληση για βοήθεια στην Αγία Παρασκευή που θεωρεί πως τον έχει βοηθήσει σε κάποιες δύσκολες στιγμές της ζωής του. Είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς μ' αυτές τις θρησκευτικές προσλήψεις οφείλεις να τις σεβαστείς, τουλάχιστον στον βαθμό που αυτές δεν είναι θρησκόληπτοι δογματισμοί, και μάλιστα όταν αυτό που έκανε ο πατέρας Ευθύμιος αφορούσε την κόρη μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα όπου ο εγγονός του ο αγαπημένος μας μικρός Ευθύμης ανάβει ένα κερί στην εκκλησία του Αγίου Χαράλαμπου στην Λήμνο, υπέρ υγείας της Μελισσάνθης μας, η εικόνα είναι συγκλονιστική. Προφανώς εγώ αν υπήρχε ένα εικονοστάσι της Αγίας Επιστήμης θα προτιμούσα να το ανάψω πρώτα εκεί. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με το πως νιώθουν οι άλλοι, εμείς οι άνθρωποι ως αδύναμα όντα έχουμε την ανάγκη στις πολύ δύσκολες στιγμές να πιαστούμε από κάπου, αυτό είναι θεμιτό και γινόταν από τις απαρχές του ανθρώπου στη γη.      

Από τότε που ο άνθρωπος απέκτησε συνείδηση της θνητότητάς του, στις δύσκολες στιγμές ύψωνε το βλέμμα προς τον ουρανό. Όταν η γη χανόταν κάτω από τα πόδια του, όταν η αρρώστια, η απώλεια, ο φόβος ή η αβεβαιότητα τον περικύκλωναν, αναζητούσε κάπου ένα στήριγμα. Ίσως πρόκειται για ανάγκη, ίσως για συνήθεια αιώνων, ίσως για μια βαθιά ανθρώπινη αδυναμία να αποδεχθεί ότι δεν ελέγχει τα πάντα.

Η προσευχή, η ελπίδα και η πίστη μπορούν να προσφέρουν παρηγοριά. Μπορούν να δώσουν δύναμη σε κάποιον να αντέξει τον πόνο, να αντιμετωπίσει τον φόβο και να συνεχίσει τον αγώνα του. Η ψυχική αντοχή που γεννά η ελπίδα δεν είναι αμελητέα· πολλές φορές αποτελεί σημαντικό σύμμαχο του ανθρώπου.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ελπίδα μετατρέπεται σε υποκατάστατο της γνώσης. Όταν ο άρρωστος εγκαταλείπει τον γιατρό περιμένοντας ένα θαύμα. Όταν ο καρκινοπαθής αρνείται τη θεραπεία του, πιστεύοντας ότι κάποιος Άγιος ή κάποια Αγία θα θεραπεύσει το σώμα του χωρίς τη βοήθεια της ιατρικής. Τότε η πίστη παύει να είναι στήριγμα και γίνεται εμπόδιο.

Η επιστήμη δεν υπόσχεται θαύματα. Δεν υπόσχεται βεβαιότητες. Προσφέρει όμως ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει η ανθρωπότητα: γνώση που αποκτήθηκε με παρατήρηση, πείραμα, αμφισβήτηση και απόδειξη. Τα φάρμακα, τα εμβόλια, οι χειρουργικές επεμβάσεις και οι θεραπείες δεν γεννήθηκαν από προσευχές αλλά από την επίμονη προσπάθεια χιλιάδων ανθρώπων να κατανοήσουν τη φύση.

Ίσως, λοιπόν, το σοφότερο δεν είναι να σταματήσει κανείς να κοιτάζει τον ουρανό, αλλά να μη ξεχνά να κοιτάζει και τη γη. Να αντλεί δύναμη από την πίστη του, αν αυτό τον βοηθά, χωρίς να απορρίπτει τα εργαλεία που του προσφέρει η γνώση. Διότι η ελπίδα μπορεί να στηρίζει την ψυχή, αλλά η θεραπεία απαιτεί και τη συνδρομή της ανθρώπινης σοφίας.

Ο άνθρωπος έχει κάθε δικαίωμα να προσεύχεται για ένα θαύμα. Δεν έχει όμως το δικαίωμα να αγνοεί όσα η ανθρωπότητα έμαθε με κόπο επί αιώνες. Γιατί πολλές φορές το πραγματικό «θαύμα» δεν βρίσκεται στον ουρανό, αλλά στο μυαλό εκείνων που αφιέρωσαν τη ζωή τους για να κατανοήσουν και να θεραπεύσουν τον ανθρώπινο πόνο.

Κατά τις 11:30 μετά από ένα ευχάριστο ταξίδι με το υπηρεσιακό όχημα της ΟΚΡΑ, βρισκόμασταν στο ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής στην Πέρα Χώρα Λουτρακίου το οποίο βρίσκεται σε μία πολύ ωραία τοποθεσία. Αφού πράξαμε τα δέοντα εντός του Ναού, και αφού επικοινωνήσαμε με τον σοφό Διδάσκαλο ο οποίος βρισκόταν καθ' οδόν προς την βίλλα GOUSTO που έχει στο Νότιο Πήλιο, προκειμένου να συνομιλήσει ο Διδάσκαλος με τον πατέρα Ευθύμιο και την πρεσβυτέρα, για να τους προσκαλέσει και επίσημα στα φετινά ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΑ που θα γίνουν στην Ιστορική και Πνευματική Πιάλεια στις 21/06,  συσκεφθήκαμε προκειμένου να αποφασίσουμε στην συνέχεια σε ποιον ναό της γαστρονομίας θα πηγαίναμε. 

Αποφασίσαμε να πάμε στο ΜΑ'Ι'ΣΤΡΑΛΙ, η επιλογή ήταν σωστή και τα εδέσματα πλούσια και ποιοτικά, μεταξύ οίνου και μπύρας χωρίς αλκοόλ είπαμε πολλά και διάφορα αγναντεύοντας την θάλασσα, ο καιρός ήταν σύμμαχος μας, είχε μια συννεφιά που δεν επέτρεπε στις ακτίνες του ήλιου να νιώσουμε τους 33 βαθμούς. Στην επιστροφή κάναμε και μία ωραία έκπληξη στην Λόλα και την πρεσβυτέρα Βαγγελιώ, σε συνεννόηση με τον πατέρα Ευθύμιο, πήρα λάθος δρόμο απλά και μόνο για να πάμε τα κορίτσια στην γέφυρα των Ισθμίων. Αρχικά τα κορίτσια νόμισαν πως χάσαμε τον δρόμο, όταν όμως κατάλαβαν πως αυτό έγινε σκόπιμα, το χάρηκαν πάρα πολύ και ήταν όλο γλύκες και χαρές για την ωραία έκπληξη. 

Στην υπόλοιπη διαδρομή ο πατέρας Ευθύμιος μας έλεγε ναυτικές ιστορίες που είχε ζήσει στα νιάτα του όταν ως τρίτος μηχανικός και για κάποια χρόνια αλώνιζε τους ωκεανούς, και για τις όμορφες στιγμές που έζησε στα λιμάνια της Βραζιλίας, της Κούβας, και πολλών ακόμα χωρών. Επιστρέψαμε στη βάση μας κατά τις 16:00 Ήταν ένα υπέροχο ταξίδι που επιβεβαίωσε το απόφθεγμα που λέει: Σημασία δεν έχει το τι τρως και πίνεις αλλά με ποιους τρως και πίνεις. Ο πατέρας Ευθύμιος και η Βαγγελιώ ανήκουν σ' εκείνα τα άτομα που είναι ευλογία να τους έχεις στην παρέα, κάπως έτσι είναι νομίζω η πλειονότητα των ανθρώπων που έχουν γεννηθεί και έχουν μεγαλώσει σε νησί. 

Υ.Γ. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα όταν άκουσα από την πρεσβυτέρα τα πιο κάτω λόγια. Επίκουρε την αμαρτία μου θα σου την πω, προτιμώ να διαβάζω τα δικά σου μακροσκελή άρθρα, παρά, τους βίους των Αγίων που μου φέρνει ο φίλος σου. Βαγγελιώ σ' ευχαριστώ.

Υ.Γ. 2 Να αναφέρω πως τον γιο του πατρός Ευθυμίου τον είχα στην ΟΚΡΑ, ήταν και είναι ένα διαμάντι, τότε ήταν ο ογκόλιθος της άμυνας, σήμερα είναι σημαντικό στέλεχος Ναυτιλιακής Επιχείρησης. Με κακή παρέα ούτε στον παράδεισο, με καλή παρέα και στην κόλαση που έλεγε και ο πατροκοσμάς ο Πλακιώτης.

ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ.

Με το που γυρίσαμε στο σπίτι δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από την κ. Ράνια Κλουβάτου η οποία με ενημέρωσε πως το ραντεβού για την Κυριακή ισχύει. Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή, χθες βράδυ με επισκέφθηκαν οι Μούσες και μου είπαν πως ήρθε η ώρα για την συνέντευξη με τον καλλιτέχνη ΛΕΥΤΕΡΗ ΚΛΟΥΒΑΤΟ. Σήμερα το πρωί επικοινώνησα με τις επί γης Μούσες και μέλη της ΟΚΡΑ από τα γεννοφάσκια τους, την Άλκηστη, την Κορνηλία και την Περσεφόνη, από τις τρεις ανταποκρίθηκαν οι πρώτες δύο. Ενημέρωσα τα κορίτσια για την Κυριακή και πήρα θετική απάντηση. Κατόπιν ενημέρωσα τον καλλιτέχνη, πήρα και από εκεί θετική απάντηση και επιτέλους ήρθε η μεγάλη στιγμή.

Μεγάλη στιγμή γιατί τα μέλη της ερασιτεχνικής ομάδας δημοσιογραφίας θα συναντηθούν ξανά όπως την παλιά καλή εποχή, και γιατί θα συναντήσουμε έναν σημαντικό καλλιτέχνη, όταν σας παρουσιάσουμε την συνέντευξη θα σας παρουσιάσουμε και έργα του καλλιτέχνη και τότε θα καταλάβετε για τι ταλέντο σας μιλάω. Υπάρχει και μία σύμπτωση, η Άλκηστη και η Κορνηλία, τις οποίες όπως σας έχω πει γνωρίζω από τότε που ήταν στο δημοτικό, και που τις υπεραγαπώ γιατί έχουμε ζήσει πολύ όμορφες στιγμές στο παρελθόν, είναι και οι δύο Ψυχολόγοι!! Ίσως να είναι η πρώτη φορά παγκοσμίως που δύο κοπέλες ψυχολόγοι παίρνουν συνέντευξη από κάποιον καλλιτέχνη. Είναι μία πρωτοτυπία που  ανήκει στην ΟΚΡΑ.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ

Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι και μας αντίκρυσε ο Ιωνάκος πετούσε από την χαρά του.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος. Πατέρα Ευθύμιε, Βαγγελιώ, σας ευχαριστώ.

ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ [ως ένδειξη σεβασμού] ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΦΑΛΟΠΟΤΑΜΟ που βρίσκεται στο ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΓΟΡΓΟΓΥΡΙ

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί φυσιολάτρες καλησπέρα και καλό τριήμερο. Είθισται όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν προβλήματα, κάποιοι να το ρίχνουν στο ποτό και στον τζόγο, κάποιοι άλλοι σε άλλες ουσίες, κάποιοι τρίτοι σε αχαλίνωτο σεξ, και κάποιοι άλλοι στο γράψιμο, στην ανάγνωση, στον τρυφερό έρωτα, και στις δημιουργικές σκέψεις. Εγώ αποφάσισα να το ρίξω στο γράψιμο και όσα συνδέονται με αυτό. Αφορμή για να ολοκληρώσω την σημερινή μου ανάρτηση που αφορά τον ΚΕΦΑΛΟΠΟΤΑΜΟ στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι, στάθηκε η σημερινή συνομιλία που είχα με τον σοφό Διδάσκαλο από την ιστορική και πνευματική Πιάλεια. Τον ρώτησα για το ποτάμι του χωριού του τον ΜΠΙΝΤΕΝΗ και το πως αυτό το ποτάμι πήρε την ονομασία του. Με βάση αυτά που μου είπε ο Διδάσκαλος δεν ενθουσιάστηκα από την ιστορία του ποταμού, αμέσως σκέφτηκα πως ήταν καιρός να γράψω την αληθινή ιστορία για το δικό μας ποτάμι όπως την είχα ακούσει από τον παππού του παππού μου. Είχα ήδη δημοσιεύσει στο ιστολόγιο της Λ.Ο.Γ. ένα μέρος της ιστορίας, σήμερα αναζήτησα τα χειρόγραφα από το χρονοντούλαπο της μνήμης μου και σας παρουσιάζω την πιο όμορφη ιστορία, μία ιστορία αγάπης, σεβασμού, ονοματοδοσίας, και μνήμης. 

Σημαντική Αναφορά: εκεί σ' αυτό το ποτάμι έκανα το πρώτο μου μπάνιο μαζί με τις Μούσες και τις Νύμφες, εκεί σ' αυτό το ποτάμι μαζί με τ' άλλα παιδιά της γειτονιάς μου περνούσαμε πάρα πολλές ώρες πότε πιάνοντας μουρμουρίτσες, και πότε πιάνοντας καραβίδες, εκεί πηγαίναμε τους καλοκαιρινούς μήνες για να πιούμε νερό και να προστατευτούμε από τη ζέστη, εκεί πήγαιναν και κάποια τολμηρά κορίτσια της εποχής μου για να κάνουν μπάνιο γυμνές για διαχρονική σύσφιξη του στήθους, εκεί πηγαίναμε για να πάρουμε νερό για τα σπίτια μας, εκεί πηγαίναμε τα ζώα για να πιουν νερό, αυτό το ποτάμι που πληγώνουμε είναι ο πλούτος του χωριού μας. Αν ο ΚΕΦΑΛΟΠΟΤΑΜΟΣ ήταν Ηλίας Γιαννακόπουλος θα είχε γράψει τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες με όλα αυτά που έχει ακούσει όλα αυτά τα χρόνια. Καλή ανάγνωση και καλή αυτογνωσία. 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Υπάρχουν τόποι που δεν κατοικούνται απλώς από ανθρώπους.

Κατοικούνται από μνήμη.

Στους πρόποδες του ΚΕΡΚΕΤΙΟΥ ΟΡΟΥΣ βρίσκεται το Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι, εκεί η γη ευωδιάζει ρίγανη και θυμάρι και τα νερά κατεβαίνουν από το Κερκέτιον όρος σαν ασημένιοι ψίθυροι, και τίποτε δεν είναι τυχαίο. Ούτε τα βότανα που φυτρώνουν στις σχισμές των βράχων. Ούτε τα πουλιά που τραγουδούν πριν φέξει. Ούτε τα ονόματα.

Τα ονόματα είναι μνήμες συμπυκνωμένες.
Είναι ιστορίες που αρνήθηκαν να σβήσουν.

Ο ποταμός που σήμερα λέγεται Κεφαλοπόταμος δεν βαφτίστηκε από γεωγράφους. Βαφτίστηκε από ένα βλέμμα. Από μια αποκάλυψη πίσω από έναν καταρράκτη. Από έναν έφηβο που αναζητούσε βότανα και βρήκε έρωτα. Από μια νύμφη που τραγουδούσε όπως το αηδόνι. Από έναν θεό που γνώριζε πως η αληθινή θεραπεία δεν βρίσκεται μόνο στη ρίζα και στο φύλλο, αλλά και στην καρδιά.

Αυτός είναι ο μύθος όπως τον διηγήθηκαν οι Μούσες στον παππού του παππού μου, και στην συνέχεια έφθασε έως τα δικά μου αυτιά.
Κι όπως όλοι οι αληθινοί μύθοι, δεν ζητά να αποδειχθεί — ζητά να βιωθεί.

Εκεί λοιπόν στους πρόποδες του Γοργογυριού, όπου τα νερά κατεβαίνουν κρυστάλλινα και οι πέτρες μοιάζουν να ψιθυρίζουν αρχαίες λέξεις, απλώνεται ο ποταμός που οι άνθρωποι ονόμασαν Κεφαλοπόταμο.

Πριν όμως αποκτήσει το όνομά του, ήταν απλώς ένα νερό αδάμαστο, παιδί του βουνού και του φωτός.

Πάνω από το ποτάμι υψωνόταν το Κερκέτιον όρος. Λένε πως το βουνό αυτό δεν ονομάστηκε τυχαία. Ο ίδιος ο Ασκληπιός το βάφτισε έτσι, προς τιμήν ενός εφήβου με καθαρή καρδιά και μάτια γεμάτα απορία: του Κερκέτη.

Ο Κερκέτης ήταν βοηθός του θεού της ιατρικής. Ανέβαινε μαζί του στα μονοπάτια, μάζευε ρίζες και αρωματικά βότανα, μάθαινε να ξεχωρίζει το θεραπευτικό από το δηλητηριώδες, το ταπεινό από το σπουδαίο. Ο Ασκληπιός έβλεπε σε αυτόν όχι απλώς μαθητή, αλλά συνέχεια της σοφίας του.

Μια μέρα του θέρους, καθώς ο ήλιος έκαιγε γλυκά τις κορυφές, ο Κερκέτης κατέβηκε μόνος του στο ποτάμι για να λουστεί σε μια μικρή λιμνούλα που σχηματιζόταν κάτω από έναν καταρράκτη. Το νερό έπεφτε σαν ασημένιο πέπλο. Κι εκεί, πίσω από την υδάτινη κουρτίνα, διέκρινε κάτι παράξενο.

Ένα κεφάλι.

Ακίνητο. Λουσμένο στο φως. Με πλούσια γυναικεία κόμη που έμοιαζε να κυματίζει μέσα στο νερό σαν φύκι χρυσό.

Ο Κερκέτης τρόμαξε, μα δεν έφυγε. Την επομένη, την ίδια ώρα, γύρισε. Και πάλι το είδε. Το ίδιο κεφάλι, η ίδια κόμη, σαν να τον περίμενε.

Τρέχοντας ανέβηκε στο βουνό και βρήκε τον Ασκληπιό.

«Δάσκαλε», του είπε λαχανιασμένος, «πίσω από τον καταρράκτη στέκει ένα κεφάλι. Δεν ξέρω αν είναι όραμα, θεότητα ή ψευδαίσθηση του νερού.»

Ο Ασκληπιός χαμογέλασε με εκείνο το βλέμμα που έβλεπε πέρα από τα φαινόμενα.

«Τότε», είπε, «το ποτάμι αυτό θα λέγεται Κεφαλοπόταμος. Γιατί τα νερά του φανέρωσαν κεφαλή – και κάθε κεφαλή κρύβει νου, και κάθε νους μυστήριο.»

Την τρίτη ημέρα, ο Κερκέτης κατέβηκε ξανά. Αυτή τη φορά δεν στάθηκε μακριά. Πλησίασε τον καταρράκτη. Και τότε το κεφάλι στράφηκε προς το μέρος του.

Δεν ήταν αποκομμένο. Δεν ήταν φάντασμα.

Ήταν μια νέα κοπέλα, λουσμένη στο νερό. Τα μάτια της έλαμπαν σαν πρωινός ουρανός και τα χείλη της ψιθύριζαν μελωδία τόσο γλυκιά, που τα πουλιά σώπασαν για να την ακούσουν.

Ήταν η νύμφη Αηδώνα.

Τραγουδούσε όπως το αηδόνι, κι από το τραγούδι της πήρε το όνομά της. Η φωνή της κυλούσε μαζί με το νερό και έκανε τις πέτρες να πάλλονται.

Ο Κερκέτης ένιωσε την καρδιά του να φλέγεται. Έρωτας κεραυνοβόλος, καθαρός σαν την πηγή. Δεν χρειάστηκαν λόγια. Τα μάτια τους αντάλλαξαν υπόσχεση αρχαιότερη από τους νόμους των ανθρώπων.

Από τότε, η περιοχή εκείνη κράτησε το όνομα της νύμφης: Αηδώνα. Και ακόμη, λένε, τις ανοιξιάτικες νύχτες ακούγεται ένα τραγούδι που δεν ανήκει σε πουλί, μα σε μνήμη.

Όταν ο Κερκέτης ανέβηκε πάλι στο βουνό, δεν έκρυψε τίποτα από τον Ασκληπιό. Ο θεός δεν θύμωσε. Αντίθετα, είδε ότι ο μαθητής του είχε μάθει την ύψιστη θεραπεία: τον έρωτα.

Έτσι, κάτω από τα πλατάνια του ποταμού, ο Ασκληπιός ένωσε τα χέρια τους. Τους στεφάνωσε με κλωνάρια δάφνης και άγριας ρίγανης του Κερκέτιου όρους. Τους ευλόγησε με νερό από τον Κεφαλοπόταμο.

Και όταν γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, το πήρε στην αγκαλιά του και του έδωσε όνομα που θα θύμιζε για πάντα τη ροή και τη λήθη του νερού: Ληθαίο.

Από τότε ο Κεφαλοπόταμος δεν ήταν απλώς ποτάμι. Ήταν μνήμη κεφαλής που φανερώθηκε, έρωτα που γεννήθηκε και σοφίας που συνεχίστηκε. Ήταν ο τόπος όπου το βλέμμα έγινε όνομα, το όνομα έγινε μύθος και ο μύθος έγινε ζωή.

Κι αν σταθείς ακόμη σήμερα κάτω από τον καταρράκτη, ίσως δεις για μια στιγμή, μέσα στο παιχνίδι του φωτός και του νερού, μια γυναικεία κόμη να κυματίζει.

Και τότε θα ξέρεις πως τα ποτάμια δεν παίρνουν τυχαία τα ονόματά τους.


Ένα ποίημα για την Αηδώνα και τον Κερκέτη.

«Η Κόμη Πίσω από το Νερό»

Στάθηκε ο έφηβος στο φως του δειλινού,
γυμνός από φόβο, ντυμένος απορία.
Κι είδε —
πίσω απ’ το πέπλο του νερού —
ένα κεφάλι.
Όχι θανάτου.
Όχι σκιάς.

Μα κόμης που ανέπνεε φως.
Τρεις φορές κατέβηκε.
Τρεις φορές γεννήθηκε.
Την πρώτη τρόμαξε.
Τη δεύτερη πίστεψε.
Την τρίτη ερωτεύτηκε.

Κι εκείνη —
η Αηδώνα —
δεν τραγουδούσε για να ακουστεί.
Τραγουδούσε γιατί το νερό
δεν αντέχει τη σιωπή.

«Έλα», του είπε χωρίς λέξη.
Κι ο Κερκέτης πλησίασε
όχι σαν κυνηγός,
μα σαν μαθητής του θαύματος.

Απ’ την κόμη της στάλαζε άνοιξη.
Απ’ τα μάτια της κυλούσε ποτάμι.
Κι ο έρωτας δεν έπεσε σαν κεραυνός —
αναδύθηκε σαν πηγή.

Τους στεφάνωσε βουνό και θεός.
Τους βάφτισε το νερό.
Και το παιδί τους,
Ληθαίο,
κουβαλούσε στο βλέμμα του
τη μνήμη της πρώτης κεφαλής.

Κι ακόμη —
αν σταθείς σιωπηλός —
θα δεις πίσω απ’ το νερό
μια κόμη να κυματίζει.
Δεν είναι όραμα.
Είναι το όνομα
που συνεχίζει να γεννιέται.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Φίλες και Φίλοι ο μύθος του Κεφαλοπόταμου δεν είναι ιστορία για το παρελθόν. Είναι καθρέφτης για το παρόν.

Κάθε τόπος έχει μια στιγμή αποκάλυψης — ένα σημείο όπου το φυσικό αγγίζει το ιερό. Στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι, εκείνο το σημείο είναι ο καταρράκτης. Εκεί όπου ένα παιδί είδε κεφαλή και ονόμασε το νερό. Εκεί όπου ο έρωτας δεν ήρθε ως αμαρτία, αλλά ως μύηση.

Ο Ασκληπιός γνώριζε κάτι που οι άνθρωποι συχνά ξεχνούν:
η θεραπεία δεν είναι μόνο να σώζεις σώματα.
Είναι να αναγνωρίζεις τα θαύματα όταν σου αποκαλύπτονται.
Έτσι το ποτάμι κράτησε το όνομα.
Έτσι η περιοχή κράτησε το τραγούδι.
Έτσι ο μύθος έγινε ρίζα.
Και αν κάποτε σταθείς μόνος μπροστά στον καταρράκτη,
μην αναζητήσεις αποδείξεις.
Άκου.

Αν ακούσεις τραγούδι,
αν δεις για μια στιγμή μια κόμη να κινείται μέσα στο φως,
αν η καρδιά σου σκιρτήσει χωρίς λόγο —
τότε θα ξέρεις πως:
Ο Κεφαλοπόταμος δεν πήρε το όνομά του από το νερό.
Το πήρε από μια κεφαλή που γύρισε.
Και από έναν έφηβο που τόλμησε να κοιτάξει.

Αυτή είναι η αληθινή ιστορία για τον ΚΕΦΑΛΟΠΟΤΑΜΟ, το ποτάμι του χωριού μου που δυστυχώς κάποιοι συνεχίζουν να το πληγώνουν, χωρίς καν συνειδητοποιούν πως αυτό που κάνουν είναι ένα οικολογικό έγκλημα, είναι η μεγαλύτερη ασέβεια από ανθρώπου που αρέσκονται στο να παρουσιάζονται ως ευσεβείς!!!

Ελπίζω πως κάποια στιγμή θα καταλάβουν το πόσο πληγώνουν την Αηδώνα και τον Κερκέτη.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση.

Επικούρειος Πεπος.