Εν χώρα ζώντων, ένθα απέδρα λύπη και στεναγμός.
 |
| Γιώργος, Πέπος, Άλεξ, Βύρων |
Όπως καλά γνωρίζετε, για μένα το: "Πάντων Κτημάτων Κράτιστον Εστί Φίλος Σαφής και Αγαθός" είναι το μότο της ζωής μου.
Ο Βύρων, κατά κόσμον Αθανάσιος Αριστοτέλη Ντακούλας, για μένα, και για πολλούς ακόμα, ήταν ο Βύρων.
Ο Βύρων ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση ανθρώπου, για τον υποφαινόμενο, για τον Ηλία, για τον Βασίλη, για τον καπετάνιο (Αλέκος), την Λαμπρινή, την Χριστίνα, την Βασούλα, τον Λούι, τον Λαμπρακιά, τον Σαρούχο, ήταν επίσης ο άνθρωπος που ως μεγαλύτερος υπήρξε, ειδικά για την παρέα της Πλάκας, Τριπόδων, Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Βάκχος, Βύρωνος, Κυδαθηναίων ασπίδα και μέντορας. Ίσως ελάχιστοι γνωρίζουν πως ο Βύρων όταν γύρισε από τον στρατό υπήρξε και βιρτουόζος στο μπουζούκι. Από τα δύο αδέρφια, Βασίλης - Τσίγας και Βύρων, ο πιο κολλητός μου ήταν ο Βασίλης, ίσως λόγω ηλικίας, ο Βύρων ήταν για όλους μας ο μεγάλος αδερφός. Εκείνο που τον χαρακτήριζε ήταν η πραότητα, δεν θυμάμαι πότε τον Βύρωνα νευριασμένος, ήταν
ένας σημερινός Νέστορας, προφανώς η αταραξία ήταν το δικό του μότο. Ο Βύρων είχε την ατυχία να βιώσει μεγάλη πίκρα όταν έχασε τον αδερφό του, και ειδικότερα πριν λίγα χρόνια όταν έχασε τον μονάκριβο γιο του τον Τέλη. Αυτό ήταν μεγάλο πλήγμα, μπορώ να πώς πως μετά από αυτή την τραγική απώλεια τον πήρε η κάτω βόλτα. Φίλες και φίλοι ο Βύρων ήταν για μένα μέρος του εαυτού μου, είχαμε κοινά βιώματα, κοινές μνήμες, κοινές χαρές, κοινές λύπες, όταν φεύγουν τέτοιοι άνθρωποι χάνουμε και ένα μέρος του εαυτού μας. Ποιος μπορεί να καταλάβει την περιπέτεια που ζήσαμε εγώ, ο Βύρων, ο Γ. Βλάνδος και ο Άλεξ στο λιμάνι του Λαυρίου; Πως να ξεχάσω τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε στην Αρεοπαγίτου; πως να ξεχάσω την υποδοχή και το τραπέζι που έκανε στα μέλη της ΛΟΓ το 2007 στην ΤΑΒΕΡΝΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ στην Κυδαθηναίων; Είναι πολλές οι μνήμες που κουβαλάω μαζί μου και που θα συνεχίσουν να με συνοδεύουν έως το δικό μου ηλιοβασίλεμα.
Αυτόν τον συγγενή - γείτονα αλλά κυρίως φίλο αποχαιρέτησα με τα πιο κάτω λόγια. Παρούσες ήταν και οι τρεις αδερφές του, η Νίκη, η Καλλιόπη και η Αντιγόνη.
Βύρων ο Πέπος είμαι!!!!
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και αφήνουν όμορφες αναμνήσεις.
Και υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται κομμάτι της ζωής μας, της οικογένειάς μας, της ίδιας μας της ψυχής. Για μένα Βύρων όπως καλά γνώριζες ήσουν ένας από αυτούς.
Όταν ήρθα στην Αθήνα, μόλις δώδεκα χρονών, εσύ Βύρων άνοιξες τις φτερούγες σου και μ' αγκάλιασες με αγάπη και προστασία.
Από την Τριπόδων 18 στην Πλάκα, στην 25ης Μαρτίου 18 στην Πετρούπολη, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου 18, και στην Καλλισπέρη 18, κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, οι δρόμοι και τα σπίτια άλλαζαν, αλλά εσύ ήσουν πάντα εκεί.
Στα εύκολα και στα δύσκολα, με την ίδια καλοσύνη, τη ζεστή σου καρδιά και την ήρεμη δύναμή σου.
Σήμερα δεν αποχαιρετώ μόνο έναν συγγενή ή έναν γείτονα. Αποχαιρετώ έναν αληθινό φίλο.
Σημάδεψες τη ζωή μου και θα συνεχίσεις να ζεις μέσα στις αναμνήσεις, στις ιστορίες και στην αγάπη όσων είχαν την ευλογία να σε γνωρίσουν.
Καλό σου ταξίδι, Βύρων.
Η θέση σου στη γη άδειασε, αλλά η θέση σου στις καρδιές μας δεν θα αδειάσει ποτέ.
Και τώρα θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω ένα ποίημα στον Βύρωνα.
Πώς να χωρέσει η σιωπή
έναν άνθρωπο σαν εσένα;
Πώς να δεχτεί η καρδιά
πως δεν θα ακούσει ξανά τη φωνή σου;
Ήμουν παιδί όταν με ήρθα κοντά σου,
κι έγινες σκέπη στις πρώτες μου διαδρομές.
Δεν μέτρησες ποτέ τι έδινες·
το πρόσφερες απλόχερα, σαν να ήταν η φύση σου.
Περπατήσαμε μαζί δρόμους με αριθμό δεκαοκτώ,
μα στην ουσία περπατήσαμε μια ολόκληρη ζωή.
Σπίτια άλλαξαν, γειτονιές άλλαξαν,
μα η φιλία σου έμενε πάντα το ίδιο σταθερή, ένα λιμάνι, όπως το Λαύριο, θυμάσαι;
Σάββατο σήμερα και θα σε συνοδεύσουμε
στην τελευταία σου κατοικία,
εγώ θα κρατήσω μέσα μου
εκείνον τον Βύρωνα που προστάτευε,
που αγαπούσε,
που στεκόταν δίπλα στους φίλους του χωρίς να ζητά ποτέ αντάλλαγμα.
Καλό σου ταξίδι, Βύρων.
Επικούρειος Πέπος.
Υ.Γ.
Θα μου επιτρέψετε να κάνω και μία αναφορά σε μερικούς αφανείς ήρωες, αναφέρομαι στους ανθρώπους του γραφείου τελετών που για μένα τελούν ένα λειτούργημα. Κύριε Καρατάσιο συγχαρητήρια σε σας και στην ομάδα σας. Φίλες και φίλοι αναλογιστείτε πως τις τελευταίες στιγμές τις προετοιμασίας των αγαπημένων μας προσώπων, πριν μας φέρουν το αγαπημένο μας πρόσωπο στην εκκλησία, τις βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, σ' αυτούς τους ανθρώπους εμπιστευόμαστε την τελευταία παρουσία επί γης των ανθρώπων που θα αποχαιρετήσουμε. Τους αξίζει κάθε έπαινος. Στο πρόσωπο του κυρίου Καρατάσιου τιμώ όλους αυτούς τους λειτουργούς.
Αυτόν τον συγγενή - γείτονα αλλά κυρίως φίλο αποχαιρέτησα με τα πιο κάτω λόγια. Παρούσες ήταν και οι τρεις αδερφές του, η Νίκη, η Καλλιόπη και η Αντιγόνη.
Βύρων ο Πέπος είμαι!!!!
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και αφήνουν όμορφες αναμνήσεις.
Και υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται κομμάτι της ζωής μας, της οικογένειάς μας, της ίδιας μας της ψυχής. Για μένα Βύρων όπως καλά γνώριζες ήσουν ένας από αυτούς.
Όταν ήρθα στην Αθήνα, μόλις δώδεκα χρονών, εσύ Βύρων άνοιξες τις φτερούγες σου και μ' αγκάλιασες με αγάπη και προστασία.
Από την Τριπόδων 18 στην Πλάκα, στην 25ης Μαρτίου 18 στην Πετρούπολη, στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου 18, και στην Καλλισπέρη 18, κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, οι δρόμοι και τα σπίτια άλλαζαν, αλλά εσύ ήσουν πάντα εκεί.
Στα εύκολα και στα δύσκολα, με την ίδια καλοσύνη, τη ζεστή σου καρδιά και την ήρεμη δύναμή σου.
Σήμερα δεν αποχαιρετώ μόνο έναν συγγενή ή έναν γείτονα. Αποχαιρετώ έναν αληθινό φίλο.
Σημάδεψες τη ζωή μου και θα συνεχίσεις να ζεις μέσα στις αναμνήσεις, στις ιστορίες και στην αγάπη όσων είχαν την ευλογία να σε γνωρίσουν.
Καλό σου ταξίδι, Βύρων.
Η θέση σου στη γη άδειασε, αλλά η θέση σου στις καρδιές μας δεν θα αδειάσει ποτέ.
Και τώρα θα μου επιτρέψετε να αφιερώσω ένα ποίημα στον Βύρωνα.
Πώς να χωρέσει η σιωπή
έναν άνθρωπο σαν εσένα;
Πώς να δεχτεί η καρδιά
πως δεν θα ακούσει ξανά τη φωνή σου;
Ήμουν παιδί όταν με ήρθα κοντά σου,
κι έγινες σκέπη στις πρώτες μου διαδρομές.
Δεν μέτρησες ποτέ τι έδινες·
το πρόσφερες απλόχερα, σαν να ήταν η φύση σου.
Περπατήσαμε μαζί δρόμους με αριθμό δεκαοκτώ,
μα στην ουσία περπατήσαμε μια ολόκληρη ζωή.
Σπίτια άλλαξαν, γειτονιές άλλαξαν,
μα η φιλία σου έμενε πάντα το ίδιο σταθερή, ένα λιμάνι, όπως το Λαύριο, θυμάσαι;
Σάββατο σήμερα και θα σε συνοδεύσουμε
στην τελευταία σου κατοικία,
εγώ θα κρατήσω μέσα μου
εκείνον τον Βύρωνα που προστάτευε,
που αγαπούσε,
που στεκόταν δίπλα στους φίλους του χωρίς να ζητά ποτέ αντάλλαγμα.
Καλό σου ταξίδι, Βύρων.
Επικούρειος Πέπος.
Υ.Γ.
Θα μου επιτρέψετε να κάνω και μία αναφορά σε μερικούς αφανείς ήρωες, αναφέρομαι στους ανθρώπους του γραφείου τελετών που για μένα τελούν ένα λειτούργημα. Κύριε Καρατάσιο συγχαρητήρια σε σας και στην ομάδα σας. Φίλες και φίλοι αναλογιστείτε πως τις τελευταίες στιγμές τις προετοιμασίας των αγαπημένων μας προσώπων, πριν μας φέρουν το αγαπημένο μας πρόσωπο στην εκκλησία, τις βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι, σ' αυτούς τους ανθρώπους εμπιστευόμαστε την τελευταία παρουσία επί γης των ανθρώπων που θα αποχαιρετήσουμε. Τους αξίζει κάθε έπαινος. Στο πρόσωπο του κυρίου Καρατάσιου τιμώ όλους αυτούς τους λειτουργούς.
Επικούρειος Πέπος.
ΟΙ Φωτογραφίες είναι από το αρχείο του Fuji Tomo Kazu.
