ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ''ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ''. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ποιητές.

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί ουτοπιστές καλησπέρα, Κυριακή σήμερα και είπα να ασχοληθώ με το πνεύμα μου γιατί όλες τις προηγούμενες μέρες, λόγω των μαστόρων δεν είχα αυτή την πολυτέλεια. 'Οπως καλά γνωρίζετε τα μαστόρια -πλην του καθηγητή Σεχίδη, ο μόνος που αξίζει τα μέγιστα - ζητούν να πληρωθούν αδρά αλλά ως προς την επαγγελματική τους κατάρτιση οι περισσότεροι με άριστα το δέκα μετά βίας αξίζουν ένα τέσσερα, ως εκ τούτου θα πρέπει να είμαι συνέχεια πάνω από το κεφάλι τους. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ποιητές οι οποίοι ως σκαπανείς του λόγου και των λέξεων, προσπαθούν με την τέχνη τους, να μας κρατήσουν όρθιους όπως αξίζει στο ανθρώπινο γένος. Αν ζούσε ο Καβάφης σίγουρα θα έλεγε: Για μαστόρους της οικοδομής θα μιλάμε τώρα τι στιγμή που υπάρχουν οι Μάστορες της ποίησης; Φίλες και Φίλοι είχα την τύχη κάποια στιγμή, χάρη στον φίλο της σοφίας Ηλία Γιαννακόπουλο να ανακαλύψω έναν κρυμμένο - για μένα - ποιητικό θησαυρό στα Τρίκαλα, το όνομα αυτού ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ. Είναι η δεύτερη φορά που σας παρουσιάζω το έργο του ποιητή. Με μεγάλη χαρά διάβασα τη νέα ποιητική συλλογή του Τρικαλινού ποιητή με τίτλο «ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ» πάντα όταν διαβάζω κάποια ποιητική συλλογή εκστασιάζομαι, νιώθω δέος για το έργο των δημιουργών και γηθοσύνη μέσα μου. Η νέα ποιητική συλλογή βρίσκεται ήδη στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ''ΑΠΟΠΕΙΡΑ''. Εγώ θα σας παρουσιάσω τρία από τα πολλά ποιήματα που υπάρχουν στο βιβλίο, αυτά και άλλα πολλά μου έκαναν κλικ που λένε και οι νέοι, εσάς μπορεί να σας κάνουν κλικ κάποια άλλα, σας προτρέπω να αγοράσετε το βιβλίο και να ταξιδέψετε με τις σκέψεις και τις λέξεις του ποιητή. Απορία: Υπάρχουν σήμερα παρόμοιοι δάσκαλοι όπως ο κ. Αλεξανδρής;
Πάμε λοιπόν στα ποιήματα.
Πρόκειται για ποίηση εσωτερική, στοχαστική και βαθιά ανθρωποκεντρική, που κινείται ανάμεσα στη μνήμη, την επιθυμία, τον έρωτα και την υπαρξιακή περισυλλογή.

Η γλώσσα του Αλεξανδρή δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό· αναζητεί τη μουσικότητα της ψυχής και την ήρεμη αποκάλυψη του βιώματος.

Η ποιητική συλλογή του Γιώργου Αλεξανδρή αποτελεί μια κατάθεση ψυχής, όπου ο λόγος συναντά τη σιωπή και η εμπειρία μεταμορφώνεται σε λυρική εξομολόγηση.

Ο ποιητής κινείται με σεμνότητα αλλά και εσωτερική ένταση ανάμεσα στα μεγάλα θέματα της ανθρώπινης ύπαρξης: την αγάπη, τη μοναξιά, τη μνήμη, τη συνύπαρξη και τη διαρκή αναζήτηση της χαράς και της αλήθειας. Οι στίχοι του δεν κραυγάζουν· ψιθυρίζουν. Και μέσα σε αυτόν τον χαμηλόφωνο λυρισμό αναδύεται μια βαθιά ανθρωπιά, που αγγίζει τον αναγνώστη και τον καλεί σε προσωπική περισυλλογή.

ΠΡΩΤΟ ΠΟΙΗΜΑ.

ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ

Περίσσευμα ευτυχίας το βλέμμα το εξομολογητικό,

το λόγιασμα το στοχαστικό για την αλήθεια και τα όνειρα,

για τις μεγάλες πεθυμιές και το ασίγαστο πάθος.

Ιεροτελεστία η ζωή στις δημιουργικές αγρύπνιες

και αρμονίας δόξασμα η καθημερινότητα στην αποζήτηση

της χαράς.

Ασπασμοί στις ομορφιές και χάρες,

στα πορφυρώματα και στο γήτεμα της ψυχής

και παρακλήσεις στο σκίρτημα της καρδιάς

χωρίς αναστολές, δισταγμούς και επιφυλάξεις.

Προσκύνημα ιερό ο έρωτας στη πλησμονή της συμβίωσης

και πεταλούδισμα τ' αγνάντιο της ζωής.

Το ομώνυμο ποίημα, ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ λειτουργεί ως ποιητική διακήρυξη της συλλογής. Από τον πρώτο κιόλας στίχο – «Περίσσευμα ευτυχίας το βλέμμα το εξομολογητικό» – ο ποιητής συνδέει το βλέμμα με την αλήθεια και την εσωτερική αποκάλυψη. Η ευτυχία δεν παρουσιάζεται ως θορυβώδης κατάσταση, αλλά ως περίσσευμα ψυχής, ως μια ήσυχη πληρότητα που γεννιέται από τη συνάντηση με τον άλλον.

Ιδιαίτερα εύστοχη είναι η αντιπαράθεση ανάμεσα στις «μεγάλες πεθυμιές» και στο «ασίγαστο πάθος» από τη μία, και στην «αρμονίας δόξασμα η καθημερινότητα» από την άλλη. Ο Αλεξανδρής κατορθώνει να υψώσει την καθημερινή ζωή σε ιεροτελεστία, δίνοντας στο κοινό βίωμα μεταφυσική διάσταση. Η ποίησή του θυμίζει ότι η χαρά δεν βρίσκεται μόνο στις εξάρσεις, αλλά και στην ήρεμη συνύπαρξη των ανθρώπων.

Το καταληκτικό δίστιχο – «Προσκύνημα ιερό ο έρωτας στη πλησμονή της συμβίωσης / και πεταλούδισμα τ’ αγνάντιο της ζωής» – συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του ποιήματος. Ο έρωτας δεν είναι στιγμιαία έξαρση· είναι ιερό προσκύνημα μέσα στη διάρκεια και την κοινή πορεία. Η εικόνα του «πεταλουδίσματος» προσθέτει ελαφρότητα και φως, αφήνοντας μια αίσθηση λυτρωτικής αισιοδοξίας.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΟΙΗΜΑ.

Όλη του η ζωή,
ήταν δυο γωνιές και λίγα μέτρα δρόμος.
Άπλωνε τα χέρια του κι έφτανε ως τ' ακρινά του κόσμου.
Το 'να της μοναξιάς το γλύκασμα
και τ' άλλο στο φέγγισμα του ονείρου.
Χωρίς απαντοχές,
δρασκέλιζε τις μέρες ίδιες.
Πότε λογιάζοντας πρόσωπα σκυφτά
και πότε αναθυμώντας λόγια ξένα.

Όλη του η ζωή,
ένα παράθυρο κλειστό και μία σχισμή στο χρόνο.
Δίπλωνε τις πεθυμιές
κι ευδαιμόνευε στο ησυχαστήριό του.
Άλλοτε με μία μοναχική σε συμπόσιο τελετή
και άλλοτε με μία ακόμη σε απόδειπνο καταφυγή.
Δίχως θύμησες,
ασκήτευε στη σιωπή και τη φαντασία.
Για το γαλήνεμα της ψυχής και το απάγκιο,
για το ημέρεμα του νου και τη λησμοσύνη.

Όλη του η ζωή,
ένα ιστόρημα λειψό και μία επανάληψη δειλή.
Σύναζε τις αλήθειες του
και σμίλευε την καθημερινότητα του.
Με μία αυτάρεσκη εντρυφή στις βεβαιότητές του
κι έναν ανύποπτο εγκλεισμό στις συνήθειές του.
Χωρίς πειρασμούς,
γήτευε την κάθε αρχή και εξάγνιζε το τέλος.
αεανδόμυχα, ως αρετή η αίρεση και ο αφορισμός
και ως τελείωση η αποδοχή και ο καθαρμός.

Το δεύτερο ποίημα που φέρει τον τίτλο «Βιογραφία» είναι ίσως το πιο υπαρξιακό από τα δύο ποιήματα. Με την επαναλαμβανόμενη φράση «Όλη του η ζωή» ο ποιητής δημιουργεί έναν ρυθμό εξομολογητικό, σχεδόν ψαλμικό, που οργανώνει την πορεία ενός ανθρώπου από τη μοναξιά προς την αυτογνωσία.

Οι εικόνες είναι λιτές αλλά βαθιά συμβολικές: «δυο γωνιές και λίγα μέτρα δρόμος», «ένα παράθυρο κλειστό και μια σχισμή στο χρόνο», «το φέγγισμα του ονείρου». Μέσα από αυτές ο Αλεξανδρής σκιαγραφεί μια ύπαρξη περιορισμένη εξωτερικά, αλλά απέραντη εσωτερικά. Ο άνθρωπος του ποιήματος ζει ανάμεσα στη σιωπή και τη φαντασία, ανάμεσα στη μνήμη και στη λησμονιά.

Στην τελευταία ενότητα το ποίημα αποκτά σχεδόν φιλοσοφικό βάθος. Η αποδοχή, ο καθαρμός και η άρνηση των εύκολων πειρασμών προβάλλουν ως στάση ζωής. Ο ποιητής δεν εξιδανικεύει τον ήρωά του· τον παρουσιάζει ως έναν άνθρωπο που «εξάγνιζε το τέλος», αναζητώντας νόημα μέσα από την πειθαρχία της ψυχής. Η κατάληξη έχει τη βαρύτητα προσωπικού αποφθέγματος και αφήνει την αίσθηση μιας ήρεμης, ώριμης σοφίας.

Ακολουθεί το τρίτο ποίημα με τον τίτλο,

Ω! ΘΕΕ ΜΟΥ…

Βαθύς ο ίσκιος της ζωής
πίσω από θλιμμένα μάτια
κι αυτό το δράμα της ψυχής,
θρήνος σε άγνωστα μονοπάτια.
Ω! Θεέ μου,
παρηγόρησέ με!

Αίμα εδώ και αίμα εκεί,
δρόμοι γεμάτοι δάκρυ,
ποιοι άραγε σ' αυτή τη γη
το μίσος θα φέρουνε στην άκρη;
Ω! Θεέ μου,
αξίωσέ με!

Τα χέρια επάνω στη φωτιά
και οι φωνές πολεμική κραυγή,
ποια θα είναι αυτή η γενιά
που θα φέρει μιαν άλλη εποχή;
Ω! Θεέ μου,
αναθάρρησέ με!

Μετανάστες και όμηροι
σε ανθρώπινα παζάρια,
τι δυστυχία οι κακόμοιροι,
αιχμάλωτοι σε κελάρια.
Ω! Θεέ μου,
αντρέιωσέ με!

Πού να πάνε να προσκυνήσουν,
σε ποιον τόπο να σταθούν,
τη ζωή τους ν' αγαπήσουν
χωρίς το αύριο να φοβηθούν;
Ω! Θεέ μου,
ευλόγησέ με!

Μικρά παιδιά στην απονιά,
απόκληρα κι ορφανά στο δρόμο,
σε ποια θα γείρουν αγκαλιά
χωρίς σπαραγμό και τρόμο;
Ω! Θεέ μου,
προστάτεψέ με!

Δύσκολοι κι απέλπιδες καιροί
δίχως δίκιο και σεβασμό,
με ποια ευχή τόσοι καημοί
θα βρούνε λυτρωμό γλυκό;
Ω! Θεέ μου,
φυγάδευσέ με!

Η αντιδικία θρονιασμένη
με τα πάθη ως αρετή
και η κοινωνία διχασμένη
δίχως έρμα και ντροπή.
Ω! Θεέ μου,
γρηγόρεψέ με!

Την ειρήνη πού να καρτερέψουν,
ποιους ηγέτες να εμπιστευθούν,
πώς εκδικητές να ημερέψουν,
σε ποιους σωτήρες να στραφούν;
Ω! Θεέ μου,
προφύλαξέ με!

Ικέτες ιεροί στη δύναμή Σου
να βρει η φιλία χώρο και σκεπή,
να ’ναι αρμονία η θέλησή Σου
των ανθρώπων, και σοφίας ηθική.
Ω! Θεέ μου,
ευτύχισέ με!

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί Φιλοκαλιστές το ποίημα «Ω! ΘΕΕ ΜΟΥ…» είναι μια βαθιά ανθρωπιστική προσευχή. Ο ποιητής προφανώς και δεν απευθύνεται στον Θεό μόνο για προσωπική παρηγοριά, αλλά ως εκπρόσωπος κάθε ανθρώπου που βιώνει τον πόνο, την αδικία και την αγωνία της εποχής μας.

Κεντρικός άξονας του ποιήματος είναι η σύγκρουση ανάμεσα στην ανθρώπινη δυστυχία και στην ελπίδα για λύτρωση. Κάθε στροφή περιγράφει μια διαφορετική όψη της σύγχρονης πραγματικότητας: πόλεμο, μίσος, προσφυγιά, ορφάνια, κοινωνικό διχασμό, έλλειψη δικαιοσύνης και κρίση αξιών. Αμέσως μετά ακολουθεί η επίκληση «Ω! Θεέ μου...», η οποία λειτουργεί ως επωδός, δίνοντας στο ποίημα χαρακτήρα προσευχής και ψαλμού.

Η γλώσσα είναι απλή και άμεση, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα εκφραστική. Οι εικόνες του αίματος, των δακρύων, των ορφανών παιδιών και των μεταναστών δημιουργούν έντονη συγκινησιακή φόρτιση. Ο ποιητής δεν κατονομάζει συγκεκριμένα γεγονότα· έτσι το ποίημα αποκτά διαχρονικό χαρακτήρα και μπορεί να αφορά κάθε εποχή που σημαδεύεται από βία και αδικία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η κλιμάκωση των προστακτικών προς τον Θεό: παρηγόρησέ με, αξίωσέ με, αναθάρρησέ με, αντρέιωσέ με, ευλόγησέ με, προστάτεψέ με, φυγάδευσέ με, γρηγόρεψέ με, προφύλαξέ με, ευτύχισέ με. Η προοδευτική αυτή ακολουθία δείχνει την πορεία του ανθρώπου από την απόγνωση προς την ελπίδα και την πνευματική ολοκλήρωση.

Παρά τη σκοτεινή θεματολογία, το ποίημα δεν καταλήγει στην απαισιοδοξία. Η τελευταία στροφή αποτελεί μήνυμα συμφιλίωσης, όπου η φιλία, η αρμονία, η σοφία και η ηθική προβάλλονται ως οι αξίες που μπορούν να οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε έναν καλύτερο κόσμο.

Ο Γιώργος Αλεξανδρής, μέσα από το ποίημα "Ω! ΘΕΕ ΜΟΥ…", δεν καταθέτει απλώς μια προσωπική προσευχή. Εκφράζει την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στον πόλεμο, την αδικία και την ηθική κρίση, ενώ ταυτόχρονα υπενθυμίζει ότι η ελπίδα γεννιέται από τη φιλία, την αγάπη, την ειρήνη και τον σεβασμό. Πρόκειται για ένα ποίημα βαθιά ανθρωπιστικό, που συνομιλεί με την εποχή μας και καλεί τον αναγνώστη όχι μόνο να συγκινηθεί, αλλά και να αναλογιστεί τη δική του ευθύνη απέναντι στον άνθρωπο.

Πιστεύω ότι είναι από τα πιο ώριμα κοινωνικά ποιήματα του Γιώργου Αλεξανδρή, καθώς συνδυάζει λυρικότητα, έντονο ανθρωπισμό και μια διαρκή αναζήτηση ηθικής και πνευματικής ελπίδας.

Στην ποιητική συλλογή «ΑΣΠΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ» ο Γιώργος Αλεξανδρής αποδεικνύεται ποιητής της εσωτερικότητας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Με λόγο λυρικό, καθαρό και βαθιά στοχαστικό, μετατρέπει τις μικρές στιγμές της ζωής σε φορείς πνευματικής εμπειρίας. Η ποίησή του συνομιλεί με την ελληνική λυρική παράδοση, χωρίς μίμηση, και διατηρεί μια αυθεντική φωνή που ξεχωρίζει για τη σεμνότητα, τη μουσικότητα και τη φιλοσοφική της διαύγεια.

Οι «Ασπασμοί» εκφράζουν την κατάφαση στη ζωή και στη συνύπαρξη· οι «Παρακλήσεις» φωτίζουν τη βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου για νόημα, γαλήνη και κάθαρση. Έτσι, η συλλογή δεν διαβάζεται απλώς ως μια σειρά ποιημάτων, αλλά ως ένα ενιαίο ταξίδι ψυχής, όπου ο αναγνώστης συναντά τη δική του μνήμη, τις δικές του σιωπές και τις δικές του ελπίδες.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.