ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Άραγε είναι όλα όσα αξίζουν μετρήσιμα;
Κάποια με οικονομικούς όρους ναι, κάποια άλλα είναι απλώς βιώματα που παραμένουν ζωντανά στη μνήμη μου.
Το κείμενο που ακολουθεί δεν γράφτηκε για να εντυπωσιάσει,
ούτε για να δικαιολογήσει μια ζωή.
Γράφτηκε για να τη θυμηθεί, και γιατί όχι να το μιμηθούν κι άλλοι
γιατί είναι ένας κατάλογος μικρών και μεγάλων στιγμών ευτυχίας, είναι μια άσκηση ευγνωμοσύνης,
μια επικούρεια δήλωση ότι το νόημα δεν βρίσκεται στο σπάνιο, αλλά στο συνειδητά βιωμένο.
Εδώ δεν θα βρεις ιδέες αφηρημένες.
Θα βρεις ανθρώπους με ονόματα, τόπους με μνήμη,
γεύσεις, ήχους, βλέμματα, αγκαλιές.
Ό,τι αξίζει, άλλωστε,
δεν ζει στη θεωρία —
ζει στη σχέση.
Αν αυτό το κείμενο μοιάζει με λίστα, είναι γιατί η ζωή, όταν αγαπιέται και βιώνεται, ζητά να ειπωθεί ένα ένα όσα τη συγκρότησαν.
Και αν μοιάζει με εξομολόγηση,
είναι γιατί καμία φιλοσοφία δεν έχει αξία αν δεν περνά πρώτα από την καρδιά.
ΔΟΜΗ – ΕΝΟΤΗΤΕΣ
Οι Άνθρωποι
Φίλοι, δάσκαλοι, οικογένεια, πρόσωπα-σταθμοί
Οι Τόποι
Γοργογύρι, Πιάλεια, Κερκέτιο, Πήλιο, Παρίσι, θάλασσες
Οι Τέχνες & το Πνεύμα
Βιβλία, μουσικές, θέατρο, φιλοσοφία
Η Καθημερινή Ευδαιμονία
Φαγητό, κήπος, λουλούδια, μικρές τελετουργίες
Ο Έρωτας & το Σώμα
Χωρίς ωραιοποίηση, χωρίς ενοχή
Η Μνήμη & η Προσδοκία
Παιδικά χρόνια, απουσίες.
ΓΕΝΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ
Αυτά που έγραψα δεν είναι κάτι το αυτοαναφορικό.
Είναι μαρτυρία τρόπου ζωής.
Δεν εξιδανικεύω·
κατονομάζω.
Και αυτό νομίζω πως είναι σπάνιο.
Σε έναν κόσμο που καταναλώνει εμπειρίες, εγώ κατοικώ μέσα τους.
Σε έναν καιρό θορύβου,
εγώ κρατώ σημειώσεις σιωπής.
Το κείμενο αυτό, το καταθέτω
—χωρίς υπερβολή—
ως επικούρεια παρακαταθήκη.
Έρρωσθε και Ευδαιμονείτε.
Ι. ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ – Η ΣΧΕΣΗ
Να κρατώ στην αγκαλιά μου τον Ιωνάκο και την κόρη μου, ειδικά αυτούς τους δύο για ειδικούς λόγους.♥️♥️
Να βλέπω - με πολύ συγκίνηση - την Μελισσάνθη μου να κρατάει στην αγκαλιά της το σπλάχνο της, τον Ιωνάκο μας, και να τον ταΐζει με ευλάβεια.♥️♥️
Και κρατώ επίσης στην αγκαλιά μου τον Χρηστάκη, τον αγαπημένο μας χαμογελαστό Χρηστάκη που μαζί με τον Ιωνάκο όταν μεγαλώσουν θα πάνε παρέα στην Ιαπωνία.♥️♥️
Να βλέπω ξανά και ξανά τα βιντεάκια με την αγαπημένη μου Ena και τον αγαπημένο μου Rei, τα αγγελούδια της Θάλασσας, εγγονάκια της Eriko.♥️♥️
Να κοιτάζω την φωτογραφία με τον μικρό Ευθύμη την ώρα που ανάβει με ευλάβεια το κερί στην εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους υπέρ υγείας της Βασούλας.♥️♥️
Να συναντώ τους υπέροχους φίλους μου – και ειδικότερα την Αφροδίτη, τον Ηλία, τον Διδάσκαλο και τη Γιώτα, τη Ναυσικά, τον Θέμη, την Αλέκα, τον Κώστα – είτε στον κήπο του Ασκληπιού στην Πιάλεια είτε στον Επικούρειο κήπο στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι, και χάρη σ’ αυτούς τους φίλους της σοφίας να γίνομαι κι εγώ λίγο πιο σοφός και πιο ευτυχισμένος.
Ν’ ακούω κάθε πρωί τον μικρό Ιππότη, τον εγγονό του Θεόφραστου, να φωνάζει:
«Δάσκαλε, με χρειάζεσαι;»
και μετά να του μιλώ για τις Μούσες, για τον Ασκληπιό, για τον Κερκέτη, για τον Όμηρο και τα δύο παιδιά του – την Ιλιάδα και την Οδύσσεια – για τη Συννεφούλα και τη Βροχούλα, κι εκείνος να ακούει με προσήλωση.
Να επισκέπτομαι την Βαγγελιώ, και τον πατέρα Ευθύμιο για έναν καφέ, και να εννοούν τραπέζι με: τυριά από την Αμοργό, ψαρόσουπα, χταπόδι κρασάτο, και καλαμάρι όλα από την Λήμνο, με ταραμοσαλάτα χειροποίητη, και τσίπουρο με γλυκάνισο όλα ευλογημένα.
Να βρίσκομαι στην αγκαλιά της μητέρας μου και να μην ξέρω για πόσο ακόμη θα μπορώ να απολαμβάνω αυτή τη ζεστή αγκαλίτσα.
Να κρατώ στην αγκαλιά μου τον μικρό Απόλλωνα, τον γιο της Διοτίμας μου, την Μαρίλια, τον μικρό Ευθύμη του Λευτέρη της ΟΚΡΑ, και τα ζουζούνια της βαπτιστήρας μου – τον Επικούρειο Κωνσταντίνο και τον πολύτροπο Οδυσσέα.
Να συναντώ ανθρώπους δοτικούς και απονήρευτους, που σε κάνουν να νιώθεις πως ο χρόνος μαζί τους περνά γρήγορα.
ΙΙ. ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ – ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ
Να συζητώ – για την ακρίβεια, να ακούω – ώρες πολλές τον φιλόλογο, φιλόσοφο και συγγραφέα Ηλία Γιαννακόπουλο να μιλάει για φιλοσοφικά θέματα και όχι μόνο.
Να παραβρίσκομαι, γενικά στο πατάρι του Gutenberg και ειδικότερα να ακούω τους αδελφούς Αποστολίδη να αναλύουν Ίψεν και Στρίντμπεργκ, Νίτσε, και Πλάτωνα.
Να παρακολουθώ ομιλίες του καθηγητή Παπαγγελή για την ελληνική γλώσσα και τις μεταμορφώσεις του Οβίδιου.
Να παρακολουθώ ώρες ατελείωτες τα μαθήματα Ιστορίας της κορυφαίας ιστορικού Μαρίας Ευθυμίου.
Να ακούω τον χαρισματικό δάσκαλο καθηγητή Βερτουδάκη, να αναλύει τον Οιδίποδα Τύραννο και να συνειδητοποιώ, την μαγεία των κειμένων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.
Να ακούω πέντε μέρες την εβδομάδα την εκπομπή "καθρέφτης" του Χρήστου Μιχαηλίδη γιατί είναι μια όαση στο άνυδρο τοπίο των ΜΜΕ.
Να ακούω τον καθηγητή Τάσιο και τον επίσης καθηγητή Τάση να μιλούν για την επιστήμη τους και ειδικότερα για το έλλειμμα της παιδείας.
Να διαβάζω ξανά και ξανά τους Έλληνες κλασικούς, γιατί εκεί βρίσκω το παρελθόν μου, και το μέλλον μου.
Να διαβάζω τις μεταφράσεις του Στάντη και του Ήρκου, των αδελφών Αποστολίδη, και να ακούω τις αναλύσεις τους στο διαδίκτυο.
Να ακούω σημαντικές εκπομπές στο ραδιόφωνο, με τον Δαυίδ Ναχμία, και τον Χρήστο Παπαγεωργίου στο τρίτο πρόγραμμα, να παρακολουθώ επίσης αξιόλογες ομιλίες στο διαδίκτυο, όπως π.χ. το κανάλι του κ. Μπαλτάκου και του κ. Μαρινάκη του οικονομολόγου.
ΙΙΙ. ΟΙ ΤΟΠΟΙ – Η ΜΝΗΜΗ
Να αγναντεύω το Κερκέτιο Όρος με δέος, ειδικά το Τρύπιο Λιθάρι και την Κορυφή ''ΑΣΤΡΑΠΗ'' όπου δύο φορές αξιώθηκα να ζήσω μαγικές στιγμές.
Να περπατώ στο μονοπάτι του Κεφαλοπόταμου και να ακούω το κελάρυσμα του νερού, επιστρέφοντας στα παιδικά μου χρόνια τότε που περνούσα εκεί πολλές ώρες πιάνοντας μουρμουρίτσες, και νεροφίδες, και αν τύχαινε και καμιά καραβίδα.
Να διοργανώνω βραδιές ποίησης και μουσικής στην Αυλή των Θαυμάτων στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι παρέα με τις Μούσες και τις Νύμφες.
Να βγαίνω το πρωί στην αυλή των θαυμάτων και να βρίσκω κρεμασμένη στα κάγκελα του αυλόγυρου, μια τσάντα με φρούτα του κήπου που άφησε η θεία Ελένη, η μητέρα του Γιούλη.
Να βρίσκομαι ξανά και ξανά στο Πήλιο, τον μεγάλο έρωτα - προορισμό των καλοκαιρινών μας διακοπών, εκεί όπου μας περίμενε η αγαπημένη μας Βαγγελίτσα που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας.
Να επισκέπτομαι για καλό φαγητό και καλούς μεζέδες - πάντα με καλή παρέα - τ' Αλώνια στην Πιάλεια, και το Χάνι του Γώγου στην Παλαιοκαριά με τους υπέροχους ιδιοκτήτες.
Να ταξιδεύω στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στην Ιαπωνία, στη Νότια Αφρική πάντα με καλή παρέα αγαπημένων προσώπων.
Να περπατώ δίπλα στη θάλασσα με τον Μανδραγόρα και να βρίσκω μύδια και αχινούς για το μεσημεριανό μεζεδάκι.
Να παραθερίζω στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι περιμένοντας εκλεκτούς φίλους για φιλοσοφικές και ποιητικές συζητήσεις και ο Διδάσκαλος να απαγγέλλει στίχους του μέγιστου ποιητή Επικούρειου Πέπου.
Να συνομιλώ και να συναντώ φίλους από την εποχή της στρατιωτικής μου θητείας, τον Παναγιώτη, τον Ντίνο, τον Μανδραγόρα, και τον Γιάννη και να αναπολούμε τα όμορφα χρόνια που περάσαμε μαζί.
IV. Η ΤΕΧΝΗ – Η ΑΙΣΘΗΣΗ
Να διαβάζω βιβλία, πολλά βιβλία:
Όμηρο, Σοφοκλή, Αισχύλο, Ευριπίδη, Νισίντα Κιτάρο, Μιγιαμότο Μουσάσι, Μάρκο Αυρήλιο, Πλάτωνα, Θουκιδίδη, Σαίξπηρ, Ίψεν, Στρίντμπεργκ, Νίτσε, Γκαίτε, Μέλβιλ, Καβάφη, Γιαννακόπουλο.
Ν’ ακούω την 9η του Μπετόβεν, τη 5η του Μάλερ, το Κονσέρτο για πιάνο αρ. 5 ''ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ'', τα βραδεμβούργια κονσέρτα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπάχ, του Βάγκνερ τον ιπτάμενο Ολλανδό και τον Λεογκρίν, την ΤΡΑΒΙΑΤΑ του Βέρντι, την μικρή νυχτερινή μουσική και την την συμφωνία αρ. 40, και τον Μαγικό Αυλό του Μότσαρτ, Λεογκρίν, τις Πολωνέζες του Σοπέν, κάθε τραγούδι του Χατζιδάκι, του Λοΐζου, του Κογιουμτζή.
Να ακούω την γλυκολάλητη Χρύσα Νταή να απαγγέλει τον "Αμερικάνο" του Παπαδιαμάντη και να νιώθουν τα ώτα μου απέραντη ακουστική ηδονή.
Να δανείζω βιβλία στην δασκάλα μου την κ. Μάρθα που είχα στο δημοτικό. Η κυρία Μάρθα ήταν η αιτία που αγάπησα τα γράμματα.
Να παρακολουθώ θέατρο στην Επίδαυρο ξανά και ξανά, και νοερά να επιστρέφω στην κλασική αρχαιότητα, και στο Ηρώδειο να παρακολουθώ συναυλίες κλασικής μουσικής.
Να βλέπω ξανά και ξανά τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών, το Σογκούν, και τον τελευταίο Σαμουράι.
V. ΤΟ ΣΩΜΑ – Ο ΕΡΩΤΑΣ
Να ζωγραφίζω γυναικεία γυμνά μοντέλα στο ατελιέ μου και στη φύση χωρίς να μ' ενοχλεί η Λόλα τις ώρες της δημιουργίας.
Να παρατηρώ τα σαρκώδη χείλη και τα στητά στήθη που διαλαλούν τον ερωτισμό τους.
Να απολαμβάνω την ανατολή μαζί με την Λόλα, από την προνομιακή θέση "κοκκινοπήλια" και μετά το καλωσόρισμα, να ξεκινάμε την συλλογή της ρίγανης και τόνατάλλο.
Να κάνω τρυφερό έρωτα στο βουνό με την Λόλα, ανάμεσα στα αρωματικά βότανα και τα κελαηδίσματα των πουλιών.
Χωρίς ενοχή.
Χωρίς εξήγηση.
VI. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ
Να μαγειρεύω για φίλους.
Να φροντίζω τα λουλούδια.
Να πίνω κρασί με καλή παρέα.
Να ακούω τη βροχή στα τσίγκια.
Να περπατώ ξυπόλητος στο χώμα.
Να μη βλέπω τηλεόραση.
Να βρίσκω τη χαρά στο απλό.
Να επισκέπτομαι ξανά και ξανά το καλύτερο ταβερνομαγειρίο της Αθήνας, την κ. Ματίνα με φίλους για γκουρμέ γεύσεις.
Να γράφω ποίηση και να πλάθω αληθινές ιστορίες, με αποτέλεσμα κάποιοι γνωστοί και φίλοι να θεωρούν πως όλα αυτά είναι μυθοπλασίες, ενώ εγώ περιγράφω απλά τις αλήθειες μου.
Να βλέπω ανθρώπους που γελούν πραγματικά και όχι για άσκηση των χειλιών τους.
Να μεθώ με το άρωμα της Φλαμουριάς και της Μανόλιας.
Να νιώθει ευδαίμων ο ουρανίσκος μου με τα γευστικά ντολμαδάκια της Λόλας.
Να συναντιέμαι με τον φίλο μου τον Σαμάνο και την Βασούλα που με την καλοσύνη τους και τον γλυκό τους λόγο να ηρεμούν τις ψυχές μας.
Να καταγράφω τις σκέψεις μου με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα τις διαβάσει ο Ιωνάκος μας, η Ena και ο Rei.
Να βλέπω την Μελισσάνθη μου να κρατάει στην αγκαλιά της το σπλάχνο της.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Φίλες και φίλοι, αγαπητά μέλη της ΠΗΕΦ, της ΟΚΡΑ, της ΛΟΓ, και της ΟΜΑΣ να έχετε υπόψιν σας πως όσα γράφτηκαν εδώ δεν είναι επιθυμίες για το μέλλον.
Είναι αποδείξεις ζωής.
Δεν ζητούν να πραγματοποιηθούν.
Έχουν ήδη συμβεί.
Και αν κάποτε κάποιος – παιδί ή εγγόνι, π.χ. ο Ίωνας – τα διαβάσει, δεν χρειάζεται να καταλάβει τα πάντα.
Αρκεί να νιώσει ότι
η ζωή μπορεί να είναι ήσυχη,
γεμάτη, και βαθιά ανθρώπινη.
Αν κάτι από αυτά σας άγγιξε, ίσως αξίζει να γράψετε κι εσείς τη δική σας λίστα.
Επικούρειος Πέπος
