Αυθεντικός Μαραθώνιος: Στο μεταίχμιο μιας ιστορικής Μάχης και μιας Γιορτής. Ηλίας Γιαννακόπουλος φιλόλογος - συγγραφέας.

 “Έχω μάθει ότι το να τελειώνεις ένα μαραθώνιο δεν είναι απλά μία αθλητική επιτυχία. Είναι μία απόδειξη ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο” (Τζον Χανκ, συγγραφέας).

         Ίσως είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένα ιστορικό πολεμικό γεγονός (Μάχη του Μαραθώνα, 490 πχ) με τα παράγωγά του να διατηρείται στη μνήμη των επόμενων γενεών μέσα από ένα αθλητικό γεγονός. Ίσως αποτελεί μία πρωτοτυπία ένα τοπικό πολεμικό γεγονός να μετατρέπεται σε μία παγκόσμια εκδήλωση-γιορτή Ειρήνης και ευγενούς άμιλλας με στόχο όχι την νίκη και την επικράτηση επί του αντιπάλου αλλά την απλή σ υ μ μ ε τ ο χ ή.

       Ωστόσο, αποτελεί και μοναδική περίπτωση ένα αθλητικό γεγονός να μην ανακαλεί άμεσα στη μνήμη των αθλητών και των θεατών εκείνο το ιστορικό γεγονός και τους βασικούς ή τον βασικότερο πρωταγωνιστή (Μιλτιάδη ή Φειδιππίδη) του προς τιμήν των οποίων  διεξάγεται το αθλητικό αυτό γεγονός.

      Ίσως επί πλέον και να αποτελεί και παγκόσμια πρωτοτυπία ένα πατριωτικό καθήκον ενός πολεμιστή και Ημεροδρόμου (δρομέα) να καθιερώνεται ως Ολυμπιακό άθλημα. Συνιστά μία ξεχωριστή περίπτωση πολλές πόλεις σε όλον τον κόσμο να διοργανώνουν το αθλητικό αυτό γεγονός προς τιμήν μιας μάχης ή μιας ιστορικής ενέργειας  ενός οπλίτη-δρομέα.

      Ίσως, όμως, το σημαντικότερο όλων των παραπάνω μοναδικών και ξεχωριστών περιπτώσεων να είναι πως αυτό το αθλητικό γεγονός, ενώ έχει ως πηγή έμπνευσης και αναφοράς μία ιστορική πολεμική μάχη (Μάχη του Μαραθώνα), να απογυμνώνεται από κάθε πολεμικό στοιχείο και να υπερτονίζεται η αξία της Ειρήνης, της Παγκόσμιας συναδέλφωσης, της Προσπάθειας  και της Υπέρβασης των σωματικών και ψυχολογικών αντοχών του ανθρώπου.

        Θα αποτελούσε, ίσως, και ενδιαφέρον στοιχείο, αν ήταν εφικτό βέβαια, να  διερευνηθεί πόσοι από τους συμμετέχοντες δρομείς ή και θεατές (Έλληνες και αλλοεθνείς) γνωρίζουν τα ιστορικά δεδομένα που αποτελούν και την πηγή έμπνευσης αυτού του αθλητικού γεγονότος στο οποίο συμμετέχουν χωρίς ίχνος προσδοκίας για  κάποιο οικονομικό όφελος.

          Όλα τα παραπάνω τα συνθέτει και τα συμπυκνώνει  ο αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας, αλλά και όλοι οι άλλοι που διεξάγονται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με μεγάλη  συμμετοχή. Ένας αγώνας δρόμου των 42.195 χιλιομέτρων που προκαλεί το ενδιαφέρον χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ανθρώπων είτε συμμετέχουν είτε όχι.

         Ποτέ άλλοτε σε παγκόσμιο επίπεδο μία πολεμική  νίκη δεν αποτυπώθηκε με ένα ρήμα, χρόνου Παρακειμένου, όχι από τον στρατηγό-πρωταγωνιστή και νικητή (Μιλτιάδη), αλλά από τον δρομέα (Φειδιππίδη) που μετέφερε το χαρμόσυνο μήνυμα στους αγωνιούντες συμπατριώτες του.

       Κι αυτό γιατί τότε το γεγονός απείχε χρονικά κατά πολύ από την είδηση σε αντίθεση με σήμερα που το γεγονός με την είδηση συνυπάρχουν ή και όχι σπάνια η είδηση να προηγείται του γεγονότος ή ακόμη η είδηση να είναι χαλκευμένη (Fake News).                             

                                                 “Ν ε ν ι κ ή κ α μ ε ν”

         Σίγουρα ο Φειδιππίδης δεν θα μπορούσε καν να το υποψιαστεί πως εκείνη η φοβερή διαδρομή (Μαραθώνας - Αθήνα) και εκείνο το εμβληματικό όσο και λεκτικά εύηχο πεντασύλλαβο «ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ» θα αποτελούσαν το εφαλτήριο για την καθιέρωση του Μαραθωνίου, ως ολυμπιακού αθλήματος που διακρίνεται για την μαζικότητα των συμμετοχών και το έντονο ενδιαφέρον που προκαλεί στους θεατές.

          Η Ελλάδα πρωτίστως αλλά και η ανθρωπότητα χρωστά μεγάλη ευγνωμοσύνη στο Γάλλο Φιλόλογο Michel Breal που πρότεινε τον δρόμο που διένυσε ο Φειδιππίδης ως Ολυμπιακό άθλημα - αγώνισμα (Ολυμπιακοί αγώνες, 1896, Αθήνα).

         Έκτοτε ο Μαραθώνιος δεν τελείται ως άθλημα μόνον στους Ολυμπιακούς αγώνες, αλλά και ως γιορτή αθλητισμού κάθε χρόνο σε πολλές πόλεις όλου του κόσμου με μεγάλη συμμετοχή αθλητών και θεατών.

     Η συμμετοχή αυτή πέραν όλων των άλλων συνιστά κι ένα μοναδικό, αξιοπαρατήρητο και αξιοθαύμαστο παράδειγμα του τρόπου με το οποίο ένα ένδοξο πολεμικό γεγονός μετατρέπεται σε ένα άθλημα- αγώνισμα και γιορτή  μέσα από τα οποία προωθούνται εμφαντικά η άμιλλα, η συμμετοχή, η προσπάθεια και η υγιής όσο και δημιουργική επικοινωνία ανθρώπων και λαών χωρίς τα τεχνητά εμπόδια του Χρώματος, της Γλώσσας, της Θρησκείας, της Εθνικότητας..

        “Το να τρέχεις σε μαραθώνιο είναι απλά άλλη μία μορφή παράνοιας” (Κάθριν Σβίτσερ, νικήτρια του Μαραθωνίου της Νέας Υόρκης, 1974)

           Ο Μαραθώνιος με όλες τις εκφάνσεις του αναδεικνύει την αξία της Πειθαρχίας, της Υπομονής, της Επιμονής, της Αντοχής, της Θέλησης και όλων εκείνων των αρετών και αξιών που πρέπει να καλλιεργεί κάθε άνθρωπος στην εποχή μας.

           Ο Μαραθώνιος μάς καλεί να υπερβούμε τα όρια της σωματικής και ψυχικής μας αντοχής. Μάς οδηγεί σε μία sui generis αυτογνωσία και σε μία διαδικασία συνειδητής αυτοβελτίωσης.

          Ο Μαραθώνιος ως ένα βαθμό μάς αποκαλύπτει τα όριά μας (σωματικά και ψυχικά) που συνήθως αποφεύγουμε να γνωρίσουμε. Είναι μία υγιής δοκιμασία και εκγύμναση σώματος, ψυχής και πνεύματος.

        

            Είναι και μία ηθική δοκιμασία γιατί στον Μαραθώνιο δεν ανταγωνίζεσαι για υπερτέρηση, αλλά για την αξία της συμμετοχής και της εσωτερικής πληρότητας που νιώθεις με τον τερματισμό και μόνο.

         Στον Μαραθώνιο δεν υπάρχουν αθλητές -  αντίπαλοι. Ο μοναδικός μας αντίπαλος είναι ο προσωπικός μας χρόνος και αδάμαστη θέλησή μας να υπερβούμε τα όριά μας.

        Ο Μαραθώνιος είναι ένα σύμβολο που συμπυκνώνει όλα τα υγιή ανθρώπινα γνωρίσματα. Είναι μία ανθρώπινη συνύπαρξη που στοχεύει στην ανάδειξη της άμιλλας χωρίς τα διαβρωτικά στοιχεία του κτηνώδους ανταγωνισμού που επιβάλλον οι σύγχρονες συνθήκες ζωής.

Στον Μαραθώνιο όλοι είναι νικητές, ακόμη κι αυτοί που δεν μπόρεσαν να τερματίσουν, αλλά προσπάθησαν και γνώρισαν τα όριά τους και ταυτόχρονα αναγνώρισαν και χειροκρότησαν την ανωτερότητα κάποιων άλλων.

       Εξάλλου όλοι μας είμαστε ή θα πρέπει να είμαστε νικητές σε κάποιον δικό μας Μαραθώνιο. Κανείς στη ζωή δεν γεννήθηκε νικητής ή ηττημένος. Τον νικητή και τον ηττημένο σε μεγάλο βαθμό εμείς τον κτίζουμε.

        Ας χαρούμε ως άτομα και ως άνθρωποι αυτήν τη μοναδική ανθρώπινη συνάθροιση και ας επικοινωνήσουμε νοερά όχι μόνον με τον Φειδιππίδη αλλά και με το ίδιο το ιστορικό γεγονός πού έμελλε να σημαδέψει την παγκόσμια ιστορία.

          Η αξία της μάχης του Μαραθώνα διαφαίνεται και μόνο με την υποθετική νίκη των Περσών.

         Όσοι δεν μπορούμε να συμμετάσχουμε στον Μαραθώνιο, ας επιλέξουμε έναν άλλο Μαραθώνιο, ολότελα δικό μας, για να μετρήσουμε τις αντοχές μας και να βιώσουμε την αξία του τερματισμού κι ενός ηχηρού δικού μας

                                            «Ν ε ν ί κ η κ α»

 

Ελπίδα μας οι νεκροί… Ηλίας Γιαννακόπουλος φιλόλογος - συγγραφέας.

 "Α, ναι, πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί. / φιλοδοξίες, υπεροψίες, / θυσίες και ήττες, κι άλλες μάχες, για / πράγματα που / κιόλας / ήταν από άλλους αποφασισμένα, όταν / λείπαμε εμείς. Και οι / άνθρωποι, αθώοι..." (Γ. Ρίτσος)   

     Κι ενώ ο πόλεμος του Ισραήλ εναντίον της Χαμάς συνεχίζεται με απροσδιόριστο αριθμό νεκρών, ένθεν και ένθεν, και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές αλλά και με εμφανή τα «Ηθικά Τραύματα» του Πολιτισμού μας, όλοι αναζητούν τη μαγική λύση και την πιο ασφαλή διέξοδο από αυτόν τον πόλεμο. Κι αυτό γιατί παραφράζοντας γνωστή φράση του Σόλωνα θα μπορούσαμε να πούμε πως “Ο Πόλεμος έχει είσοδο, αλλά δεν έχει έξοδο”.

        Και πώς να μιλήσεις για Ειρήνη και πώς να πείσεις τους λαούς πως η επόμενη ημέρα με τη λήξη του πολέμου θα τους εξασφαλίζει τα αναγκαία για μια ζωή με ασφάλεια, ελευθερία και εθνική αξιοπρέπεια; Με ποια επιχειρήματα θα πείσεις τις μανάδες που έχασαν τα παιδιά τους και πώς θα παρηγορήσεις τα παιδιά που έχασαν τους γονείς τους από τις σφαίρες του εχθρού; To αίμα των νεκρών είναι ακόμη ζεστό και ζητά εκδίκηση.

        Σε ποια θεμέλια μπορεί να οικοδομηθεί η ειρήνη μεταξύ των δύο λαών και η εμπιστοσύνη για ένα μέλλον, όπου οι δύο λαοί-χώρες θα αναγνωρίσουν και θα σεβαστούν το δικαίωμα να ζουν σε μια πατρίδα με ασφάλεια και ελευθερία; Πώς θα πειστούν οι δύο λαοί να αποδεχτούν πως η ύπαρξη και η επιβίωσή τους δεν προϋποθέτει κατ’ ανάγκη και τον αφανισμό της άλλης χώρας-λαού; Οι μανιχαϊσμοί αυτού του είδους το μόνο που πετυχαίνουν είναι να τρέφουν με αθώο αίμα το αδηφάγο τέρας του μίσους και του πολέμου.

       "Ελευθερία δεν είναι να διαλέγεις ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο, αλλά να μπορείς να αποκηρύσσεις τέτοιες επιλογές" (Tέοντορ Αντόρνο).

        Όταν στους δύο λαούς κυριαρχούν η καχυποψία και το μίσος, όταν τα ακραία συναισθήματα (ίσως δικαιολογημένα από την εμπειρία του παρελθόντος) και των δύο λαών κανοναρχούν ακόμη και τις πιο ψύχραιμες και φιλειρηνικές φωνές, τότε οι ελπίδες για ένα γρήγορο τερματισμό του πολέμου είναι ελάχιστες.

         Η ακραία ισλαμοφοβία και ο παραδοσιακός αντισημιτισμός δηλητηριάζουν κάθε θετικό ανθρώπινο συναίσθημα και δημιουργούν προσκόμματα στην ειρηνική έξοδο από τον πόλεμο. Η οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο λαών φαντάζει ουτοπική ή και ύποπτη για αυτόν που την προτείνει γιατί κινδυνεύει να κατηγορηθεί ότι μεροληπτεί υπέρ της μιας χώρας.

      Κι αυτό γιατί η εμπιστοσύνη προϋποθέτει ένα ελάχιστο όριο λήθης για να μπορέσουν οι δύο λαοί να υπάρξουν στο μέλλον ως γείτονες. Πώς να ζητήσεις, όμως, από τους δύο λαούς να ξεχάσουν τους νεκρούς τους και την ταπείνωσή τους; Πώς να τους πείσεις, όμως, πως το μέλλον ανήκει στους ζωντανούς και πώς η ειρηνική συνύπαρξη χρειάζεται και μία εσωτερική γενναιότητα; Πώς να πείσεις και τους πιο δύσπιστους πως οι απειλές για ολοκληρωτικό αφανισμό της άλλης χώρας-λαού το μόνο που επιτυγχάνει είναι να υπηρετεί τη λογική και to βασίλειο του νεκροταφείου;

            

          Κι ενώ όλες αυτές οι σκέψεις και οι προβληματισμοί κατατρώγουν το νου μου ακούγοντας ή βλέποντας το θάνατο αθώων και την ισοπέδωση των πόλεων, το βλέμμα μου  εστιάζεται σε ένα παλιό (πολύ παλιό) δημοσίευμα εφημερίδας (Ελευθεροτυπία. Προσφιλές θέμα, όπως  πάντα οι εχθροπραξίες Ισραήλ και Παλαιστινίων “λωρίδα της Γάζας”). Ένα δημοσίευμα που θα μπορούσε να δώσει ιδέες για λύση και τερματισμό του σημερινού πολέμου.

          Το κείμενο του δημοσιεύματος εμπεριέχει κατά ένα σατανικό τρόπο στοιχεία της επικαιρότητας, αλλά ταυτόχρονα και σκέψεις για μία έξοδο από την κόλαση του πολέμου. Το παραθέτω ως έχει, γιατί ως κείμενο μπορεί να προκαλέσει υγιή συναισθήματα αλλά και να προβάλει την αξία της λογικής ως βασικής προϋπόθεσης για την μόνιμη ειρήνη των δύο λαών.

              "Ελπίδα από το «βασίλειο των σκοτωμένων παιδιών"

          “ΝΟΥΡΙΤ ΠΕΛΕΝΤ-ΕΛΧΑΝΑΝ, μια μάνα από την Ιερουσαλήμ, που είδε την κόρη της να πέφτει νεκρή πλάι στον Παλαιστίνιο «κομάντο» αυτοκτονίας» που τη δολοφόνησε. // ΙΖΑΤ ΓΚΑΖΑΟΥΙ, ένας πατέρας από την παλαιστινιακή κοινότητα της Γάζας, που το 1993 είδε τον γιο του να πέφτει νεκρός στο προαύλιο του σχολείου του από τους πυροβολισμούς Ισραηλινών στρατιωτών.

       ΟΙ ΔΥΟ αυτοί άνθρωποι μοιράστηκαν χθες στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες το Βραβείο Ζαχάρωφ, που απονέμεται κάθε χρόνο σ’ αυτούς που πραγματικά, με τις πράξεις τους και τη στάση ζωής τους, ενσαρκώνουν αυτό που, επιφανειακά καμιά φορά, ονομάζουμε «αγώνα για την ειρήνη». Αγώνα δύσκολο, αδιάκοπο και με ανείπωτη δύναμη ψυχής. Τα λόγια που είπαν παραλαμβάνοντας τα βραβεία τους, στα δικά μου μάτια έφεραν δάκρυα και στην ψυχή μου, που συχνά ξεχειλίζει από την οργή για το αίμα απλών ανθρώπων που χύνεται άδικα στον κόσμο, άστραψε ένα φωτάκι ελπίδας. Να τι είπαν:

          H NOYRIT: «Στη χώρα μου, η ελπίδα και η ανθρωπιά πεθαίνουν. Το Ισραήλ γίνεται νεκροταφείο παιδιών, που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, σαν ένα υπόγειο βασίλειο που καταστρέφει τα πάντα γύρω του. Είναι το βασίλειο στο οποίο κείτεται η κόρη μου, δίπλα στον Παλαιστίνιο δολοφόνο της, το αίμα του οποίου έχει ανακατευτεί με το δικό της και εξαπλώνεται σ’ όλη την ισραηλινή γη, που πια το έχει συνηθίσει.

         Κείτονται εκεί μαζί με αναρίθμητα παιδιά και είναι όλοι τους απογοητευμένοι- ο δολοφόνος της κόρης μου (γιατί η αυτοκτονία του δεν οδήγησε πουθενά, δεν έβαλε τέλος στις απάνθρωπες πράξεις των Ισραηλινών, δεν οδήγησε στον παράδεισο που του υπόσχονταν) η κόρη μου (γιατί είχε πιστέψει, μαζί με άλλα παιδιά χιλιάδες παιδιά, νεαρά αδερφάκια, ότι η ζωή τους θα είχε ασφάλεια και σιγουριά, ότι οι γονείς της θα την προστάτευαν και πως τίποτα κακό δεν θα συνέβαινε σ’ αυτά τα τόσο τρυφερά κορίτσια που περπατούσαν στην πόλη τους για να πάνε σ’ ένα μάθημα χορού), και όλα τα άλλα παιδιά που “κατοικούν” εκεί μαζί τους, είναι και αυτά απογοητευμένα για τους ίδιους λόγους (….).

      Πάντοτε πίστευα ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών, αλλά μεταξύ όσων αποκαλούνται ηγέτες.

        Αυτοί οι ύπουλοι άνθρωποι χρησιμοποιούν το όνομα του Θεού, του έθνους, της δημοκρατίας, της ελευθερίας, ακόμα και του πένθους, σαν πολιτικά εργαλεία, ακόμα και τα παιδιά μας σαν πιόνια στο δικό τους παιχνίδι θανάτου: σκοτώσατε  δέκα δικά μας παιδιά, εμείς θα σκοτώσουμε τριακόσια δικά σας και είμαστε πάτσι».

        Ο  ΙΖΑΤ: «Το 1993 ο γιος μου έπεσε νεκρός από τις σφαίρες Ισραηλινών στρατιωτών μέσα στο σχολείο του. Το γεγονός άλλαξε τη γεύση όλων των πραγμάτων στη ζωή μου. Έμαθα όμως με τον καιρό ότι ο πόνος μπορεί να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο εάν δεν τυφλωθείς από το φανατισμό, μίσος και πάθος για εκδίκηση.

         

          Κανένας πολιτισμός δεν δημιουργήθηκε ιδανικά από μόνος του: η Ιστορία μάς έχει μάθει ότι οι άνθρωποι έγιναν καλύτεροι μόνο όταν μοιράστηκαν τους πολιτισμούς τους και σεβάστηκαν τις διαφορές τους. Ο πρόσφατος φόβος για πόλεμο μεταξύ πολιτισμών δεν είναι ανεδαφικός. Υπάρχει μεγάλο χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών, υπάρχουν και κραυγαλέες αδικίες που απειλούν κι αυτό ακόμα το αξίωμα της ανεκτικότητας.

         Κανένα έθνος  όμως δεν μπορεί να ηττηθεί, εάν επιμείνει στις αληθινές αξίες της ζωής .Ο άνθρωπος είναι ιερό ον. Τίποτε άλλο δεν είναι ιερό στον κόσμο όταν ο άνθρωπος ταπεινώνεται και στερείται του βασικού του δικαιώματος να ζει τη ζωή του με αξιοπρέπεια. Αγωνισθείτε μαζί μας για να ζήσουμε ειρηνικά μαζί…».

       * ΛΟΓΙΑ που θα έπρεπε να στα σχολεία όλου του κόσμου. Να ήταν διδάσκονται πρόλογος και επίλογος όλων των δελτίων ειδήσεων. Βασικά άρθρα σε όλες τις εφημερίδες» (Χρήστος Μιχαηλίδης).

      Διαβάζοντας και δακτυλογραφώντας αυτό το κείμενο συγκινήθηκα με την αμεσότητα, την ανθρωπιά και το μεγαλείο της ψυχής τους και των δύο αυτών γονέων. Ίσως και σήμερα κάποιες τέτοιες φωνές χρειαζόμαστε ενάντια στις κραυγές πολέμου και στην ακατάσχετη θανατολογία που κατακλύζει τις δηλώσεις των ηγετών και των δύο χωρών και αναπαράγονται αφειδώς και άκριτα από τα ΜΜΕ.

       Ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει με τα λόγια και των δύο γονέων; To συναίσθημα των λόγων  της ισραηλινής μάνας και η λογική των λόγων του παλαιστίνιου πατέρα είναι ο αναγκαίος συνδυασμός για να πείσει  τον κάθε φανατικό των δύο λαών. Κι αυτό γιατί το μέλλον των δύο λαών δεν κτίζεται με τους όρκους των φανατικών για πλήρη εξολόθρευση του αντιπάλου, αλλά με το σεβασμό του δικαιώματος να ζουν όλοι σε μια πατρίδα με ασφάλεια και ελευθερία.      

              Ο Παλαιστίνος πατέρας συγκλονίζει με την προτροπή του:

         “Αγωνιστείτε μαζί μας για να ζήσουμε ειρηνικά μαζί…”

           

       Πόσοι, όμως, και από τις δύο χώρες μπορούν να σκεφτούν έτσι και να διεκδικήσουν το αυτονόητο; Πόσοι γονείς και ηγέτες θα μπορούσαν να επαναλάβουν τα λόγια των δύο παραπάνω γονιών, της Νουρίτ και του Ιζάτ;

           Kι ενώ τελείωνα το παρόν άρθρο και βομβαρδιζόμουν από σκηνές φρίκης αυτού του πολέμου (Ισραήλ vs Χαμάς) ένα άλλο κείμενο, (κι αυτό πολύ παλιό αλλά πάντα επίκαιρο), συμπλήρωσε το μεγαλείο της ψυχής των Νουρίτ και Ιζάτ . Το αντιγράφω ως έχει γιατί συγκλονίζει ο Παλαιστίνιος πατέρας με την ανθρωπιά του:

         «Ο Παλαιστίνιος Καμάλ Αμπού Σαούντ, 53, πατέρας ενός 16χρονου αγοριού, του Σαμπί, που σκοτώθηκε σε επιχείρηση αυτοκτονίας πριν μερικές μέρες στη Δυτική όχθη, είναι ο πρώτος γονιός που δεν δοξάζει το παιδί του ως ήρωα και μάρτυρα του Αλλάχ, όπως έχουν κάνει όλοι. Ξάφνιασε τους πάντες ο κ. Σαούντ, όταν βγήκε δημόσια προχθές και είπε: “Δεν είμαι περήφανος. Θυμωμένος είμαι. Πατέρας είμαι. Πληγωμένος. Έχασα τον γιο μου. Ήταν ανόητο αυτό που έκανε. Αν το ήξερα από πριν θα τον απέτρεπα. Δεν αγωνίζεσαι για την ειρήνη σκοτώνοντας στα τυφλά, ξέροντας ότι τα θύματά σου θα είναι άμαχοι. Κλαίω μέσα μου. Αιμορραγώ από το κλάμα. Δεν θέλω άλλους νεκρούς ήρωες εγώ. Έχουμε άπειρους τέτοιους και εμείς και οι Ισραηλινοί. Από ζωντανούς έχουμε έλλειψη».  

      Ποιος πατέρας Παλαιστίνιος και Ισραηλινός θα μπορούσε να επαναλάβει τα παραπάνω λόγια; Κι, όμως  έτσι χτίζεται η Ειρήνη.

                              «Από ζωντανούς έχουμε έλλειψη»

         Εν τω μεταξύ όλοι ομνύουν στον Θεό Άρη και ο Θεός του Πολέμου χαίρεται που για άλλη μία φορά ο άνθρωπος, οι λαοί και οι διεθνείς οργανισμοί δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να αποσοβήσουν έναν ακόμη πόλεμο. Κάποιοι, βέβαια, αντιστέκονται ελπίζοντας πως γράφουν Ιστορία για την Πατρίδα τους και για την επιβίωσή τους. Όμως, αυτή η Ιστορία και η Πατρίδα πόσες ανθρώπινες ζωές ακόμη χρειάζεται και πόσους νεκρούς στο θυσιαστήριο του μίσους και της αντίληψης πως το δίκαιο το έχουμε "μόνο εμείς";! Και πώς να πείσουμε τα παιδιά πως ο Πόλεμος δεν είναι υποχρεωτικά και ο πιο λυσιτελής  τρόπος για την ελευθερία μας και για το δικαίωμα να ζούμε με ασφάλεια σε μια Π Α Τ Ρ Ι Δ Α;

 

        "Ωστόσο / - ποιος ξέρει- / ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς / ελπίδα, ίσως εκείνα / αρχίζει / η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά / του άνθρωπου..." (Γ. Ρίτσος).        

Δημοκήδης: Ο Φύλακας του “Δήμου”- Λαού. Ηλίας Γιαννακόπουλος φιλόλογος - συγγραφέας.

 «Δημοκρατία είναι το όνομα που δίνουμε στον λαό κάθε φορά που τον χρειαζόμαστε» (Robert de Flers, Γάλλος συγγραφέας)

      Όταν στην ιστορία των Κοινωνιών ετέθη το θέμα με ποιο κριτήριο δικαιούται και νομιμοποιείται κάποιος να κυβερνά, η απάντηση δεν ήταν εύκολη και γρήγορη...

          Στην αρχή θεωρήθηκε σωστό να κυβερνούν οι Ηλικιωμένοι ως έμπειροι και με τη σοφία των χρόνων...

         Η Βασιλεία, ως διάδοχο πολίτευμα,  θεωρείται από τα αρχαιότερα πολιτεύματα και από τα πιο ανθεκτικά στο χρόνο και βασίζεται στην κληρονομικότητα και στην καθαρότητα του αίματος (γαλαζοαίματοι).

          Αργότερα πίστεψαν πως έπρεπε να κυβερνά ο πιο Δυνατός (Σωματικά). Το κριτήριο-πολίτευμα αυτό (η σωματική ρώμη του αρχηγού-κυβερνήτη) ευδοκίμησε στις πρωτόγονες κοινωνίες όπου ό πόλεμος αποτελούσε  τον αναγκαίο όρο για την επιβίωση μιας κοινωνίας ανθρώπων.

      Στη συνέχεια προκρίθηκε η καταγωγή ως κριτήριο για την εξουσία (αριστοκράτες).

         Αργότερα επικράτησε το κριτήριο του Πλούτου (Τιμοκρατία-Ολιγαρχία).

         Η Τυραννία εμφανίστηκε σε λίγες πόλεις-κοινωνίες και θεμελιώθηκε στην αυθαίρετη και βίαιη κατάληψη όσο και στην άσκηση της εξουσίας. Πολλοί τύραννοι επιτέλεσαν σημαντικό έργο        

         Στο τέλος προκρίθηκε ως κριτήριο ακαταμάχητο η Θέληση του Δήμου =Λαού. Η δύναμη=Θέληση των πολλών =πλειοψηφίας είναι το υπόβαθρο της Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς  μας.

         Προσοχή, όμως, η Θέληση του Δήμου ως πλειοψηφία δεν σημαίνει πως είναι και η πιο σωστή...Απλά σημαίνει πως αυτό θέλουν οι περισσότεροι....Μπορεί η Θέληση-Γνώμη των περισσότερων να είναι και λανθασμένη.

        “Η δημοκρατία είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευθούμε στους ψηφοφόρους” (Άρθρουρ Κέστλερ)

         Γι αυτό η Δημοκρατία θέσπισε τις εκλογές και την Αντιπολίτευση ως θεσμικό αντίβαρο..

         Σημαντικό, λοιπόν, σε μια Δημοκρατία είναι να σεβόμαστε τη Θέληση των πολλών, αλλά και να ακούμε με σεβασμό και τις θέσεις της μειοψηφίας (Αντιπολίτευση), αρκεί αυτή να πείθει και να μην αναλίσκεται σε ατέρμονες ομφαλοσκοπήσεις...

        Αποτελεί αντιδημοκρατική συμπεριφορά ο δεσποτικός και αλαζονικός τρόπος άσκησης της εξουσίας από την πλειοψηφία, που περιφρονεί την μειοψηφία. Η επίκληση της ετυμηγορίας του λαού δεν αποτελεί πάντα και το καλύτερο πολιτικό επιχείρημα της πλειοψηφίας.

        Ωστόσο, αντιδημοκρατική συμπεριφορά θεωρείται και όταν δυναμικές μειοψηφίες τείνουν να επιβάλουν τις απόψεις του με βίαιο τρόπο, αδιαφορώντας για το «δίκαιο» της πλειοψηφίας.

        Οι εχθροί της δημοκρατίας τονίζουν το ευμετάβλητον του δήμου και τη μαζική του συμπεριφορά. Γι αυτό και δεν λείπουν και οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί του τύπου: O όχλος, η αμαθής μάζα κι άλλα πολλά. Την ίδια άποψη για το λαό είχε και ο Πέρσης Μεγάβυξος "τίποτα πιο αστόχαστο και πιο αλαζονικό από το αχρείο πλήθος...ρίχνεται με τα μούτρα στα δημόσια πράγματα, χωρίς μυαλό, όμοιος με ποτάμι που ξεχειλίζει" (Ηρόδοτος, Ιστορίαι 3,81.1)

      Οι πολιτικοί ανάλογα με τα συμφέροντά τους εκθειάζουν το λαό ως «σοφό» ή «έτσι αποφάσισε ο κυρίαρχος λαός», όταν βέβαια η ψήφος του ήταν επιδοκιμαστική του κόμματός τους. Όταν, όμως, ο λαός αποδοκιμάζει με την ψήφο του ένα κόμμα, τότε είναι ο «αμαθής όχλος» και ο «μη σκεπτόμενος ψηφοφόρος».

          Βέβαια οι χαρακτηρισμοί είναι πιο οξείς αλλά η πολιτική ορθότητα δεν επιτρέπει την αυτούσια καταγραφή τους…

            

        Εν τω μεταξύ όλοι διακηρύσσουν πως οι πράξεις τους και η πολιτική τους  στοχεύουν στη διακονία των συμφερόντων του λαού. Θέλουν να φαίνονται ως οι υπηρέτες του δήμου, του λαού. Γι αυτό κατά την προεκλογική περίοδο όλοι προσπαθούν να εμφανίζονται ως οι φρουροί των δικαιωμάτων και των συμφερόντων του δήμου.

        Με κολακείες και υποσχέσεις απλοποιούν ακόμα και τα πιο πολύπλοκα προβλήματα, αποκρύπτοντας από το λαό την πικρή αλήθεια. Εξάλλου σύμφωνα και με τον Alexis de Tocqueville:

      “ Ο κόσμος αποδέχεται πιο εύκολα ένα απλό ψέμα από μια πολύπλοκη αλήθεια”.

        Ζητούμενο, λοιπόν, μιας δημοκρατίας είναι η πολιτική διαπαιδαγώγηση του λαού έτσι ώστε να καθίσταται ικανός στο να διακρίνει τον πραγματικό «Δημοκήδη». Αυτόν, δηλαδή, που φροντίζει το Δ ή μ ο (Δήμος+ κήδομαι).

          Στη δημοκρατία, όμως, δεν χρειαζόμαστε ούτε τους κόλακες, ούτε τους σωτήρες, ούτε τους λαϊκιστές που θωπεύουν τις αδυναμίες μας, ούτε τους περιφρονητές μας. Στη Δημοκρατία όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης για κάθε θετικό ή αρνητικό που μπορεί να μάς προκύψει.

          

       “Όταν θα είμαστε όλοι ένοχοι, τότε θα έχουμε δημοκρατία”(Καμύ).

 

        ●□● Περισσότερα στο άρθρο μου: «Ο "Δήμος" και η "Δημοκρατία"»  στο Facebook (ανάρτηση, 12/11/23) και στο blog μου "ΙΔΕΟπολις".

Τέσσερες επιστολές ενός Γοργογυραίου ενεργού πολίτη προς τους Αρμόδιους.

Φίλες και φίλοι καλημέρα, μετά την ανάρτηση που έκανα σχετικά με το θεατρικό μονόπρακτο έργο με τίτλο "ΜΝΗΜΕΙΟ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ" δέχθηκα αρκετά μηνύματα που με ρωτούσαν περίπου το ίδιο πράγμα,  Mr Πέπο από τη στιγμή που διαπιστώσατε την απαράδεκτη κατάσταση στο υδραγωγείο ως ενεργός πολίτης τι κάνατε; Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που σωστά ρωτούν θα απαντήσω με τις επιστολές που απέστειλα στον πρόεδρο της ΔΕΥΑΤ και αντιδήμαρχο κ. Άκη Αναστασίου, στον αξιότιμο Δήμαρχο κ. Σακκά, στον αντιπεριφερειάρχη κ. Χρήστο Γακόπουλο, και στον ιατρικό σύλλογο Τρικάλων. Αρχικά επικοινώνησα τηλεφωνικά με τον πρόεδρο του χωριού τον κ. Ηλία Τσιούνη ο οποίος το μόνο που είχε να μου πει ήταν να μην ανησυχώ και πως σε καναδυό μέρες όλα θα είναι εντάξει με το νερό. Το πόσο εντάξει ήταν το ζήσαμε όλοι. Επειδή κατάλαβα - δυστυχώς για μία ακόμα φορά - πως ο Ηλίας ζούσε στον δικό του κόσμο πήρα την απόφαση να πάω ο ίδιος στον χώρο της δεξαμενής και τα αποτελέσματα τα γνωρίζετε από τις φωτογραφίες και τα βίντεο που σας είχα στείλει. Απορώ πως μέχρι στιγμής δεν επενέβη κάποιος εισαγγελέας αυτεπάγγελτα. Ας έρθω όμως στους θεσμικούς παράγοντες που έστειλα τις επιστολές.

Αντιδήμαρχος και πρόεδρος της ΔΕΥΑΤ κ. Άκης Αναστασίου παρ' ο,τι ενημερώθηκε από εμένα πρώτος, μέχρι σήμερα ουδεμία απάντηση έλαβα, απλά θα πρέπει να γνωρίζει ο κ. Αντιδήμαρχος πως είναι υποχρέωσή του, βάση νόμου, να απαντήσει το αργότερο σε 60 ημέρες από την ημέρα που έλαβε γνώση.

Δήμαρχος Τρικκαίων κ. Σακκάς μετά τον αρμόδιο αντιδήμαρχο και πρόεδρο της ΔΕΥΑΤ ενημέρωσα ως όφειλα και τον κ. Δήμαρχο ο οποίος προς μεγάλη μου απογοήτευση όταν επισκέφθηκε το χωριό μας λίγες μέρες πριν τις εκλογές και μεσούντος του προβλήματος δεν αναφέρθηκε καθόλου στο θέμα και φυσικά ουδείς από τους υποψηφίους συμβούλους τόλμησε να του το θυμίσει, γιατί αν μη τι άλλο ήταν υποχρεωμένοι να το πράξουν. Σωστά μιλάω; Δυστυχώς δεν το έπραξαν.

Τρίτος στη σειρά ενημέρωσης ήταν ο αντιπεριφερειάρχης κ. Χρήστος Γακόπουλος, ήταν ο μόνος ο οποίος ενδιαφέρθηκε άμεσα, ήταν ο μόνος που συγκλονίστηκε από τις απαράδεκτες εικόνες ντροπής που υπήρχαν στο υδραγωγείο. Ήταν ο μόνος που κινητοποιήθηκε. Δυστυχώς δεν κατάφερε να επανεκλεγεί γιατί ο καταποντισμός του κ. Αγοραστού τον παρέσυρε κι αυτόν.

Θα πρέπει εδώ να αναφερθώ ξανά σε μία θετική ενέργεια, αυτή της κοινοτικής συμβούλου Έλενας Γκοβίνα η οποία μόλις αντίκρισε τις εικόνες από το υδραγωγείο ζήτησε συγγνώμη που δεν είχε ασχοληθεί με αυτό το θέμα και υπέβαλε άμεσα την παραίτησή της. Κάποιες, και κάποιοι είχαν διαφορετική άποψη, κάποια στιγμή ως πολίτες θα πρέπει να αποφασίσουμε τι ακριβώς θέλουμε. Όταν συμβαίνει κάτι το πρώτο που λέμε είναι: μα δεν υπάρχει λίγη τσίπα; δεν είχε κάποιος/κάποια την ευαισθησία να παραιτηθεί; Όταν βρίσκεται αυτή/αυτός να παραιτηθεί και να ζητήσει συγγνώμη ε! τότε γυρίζουμε τον δίσκο αλλιώς, έλεος βρε παιδιά! Έλεος! Δηλαδή τι έπρεπε να κάνει; αντί να την χειροκροτήσουμε αρχίσαμε τις κακίες μας; αντί να λέμε γιατί δεν παραιτήθηκαν και οι 5 αρχίσαμε να μεμφόμαστε την Έλενα που έπραξε το αυτονόητο; Αν θέλετε να κρίνουμε την παρουσία της για όλη την τετραετία ευχαρίστως να το κάνουμε, αυτό όμως δεν έχει σχέση με την κορυφαία της πράξη. 

Τέταρτος στη σειρά των ενημερωτικών επιστολών ήταν ο ιατρικός σύλλογος Τρικάλων, μέχρι στιγμής 25/10/23 δυστυχώς δεν έχω λάβει ακόμα καμία γραπτή απάντηση, δύο φορές που επικοινώνησα μαζί τους μου είπαν πως θα αποφανθούν όταν θα έχουν διοικητικό συμβούλιο προς τα τέλη του μήνα. Αναμένω την άποψή τους. 

Φυσικά για όλα αυτά ενημέρωσα και τους κατοίκους, δηλαδή τους άμεσα ενδιαφερόμενους, εδώ βέβαια προκύπτει ένα τεράστιο θέμα, πότε οι υπεύθυνοι θα ζητήσουν συγγνώμη για τη σκουριά που πίναμε και για όλα τα υπόλοιπα; εσείς που αυτή τη στιγμή διαβάζετε αυτό το κείμενο ποια είναι η άποψή σας; έπρεπε να έχουν αναλάβει τις ευθύνες τους οι υπεύθυνοι; Άραγε ο ρόλος ο δικός μας, εννοώ των ενεργών πολιτών ποιος είναι; Να πάμε μία φορά στα 4 χρόνια ή στα 5 για να ψηφίσουμε και μετά τίποτα; Άμα είναι έτσι καλύτερα μη σώσει ποτέ να πάμε να ψηφίσουμε. Φίλες και φίλοι απαντώ λοιπόν σ' αυτούς που με ρώτησαν τι έπραξα για το σοβαρό αυτό θέμα με τις πιο κάτω επιστολές, και με το πιο πάνω κείμενο, θεωρώ πως έπραξα το καθήκον μου ως ενεργός πολίτης και αυτό μου αρκεί. Εμείς οι πολίτες είμαστε υπεύθυνοι είτε για το καλό είτε για το κακό, με την σιωπή μας ή την ανοχή μας είμαστε εξίσου υπεύθυνοι είτε για το νερό που πίνουμε, είτε για το περιβάλλον, είτε για την παιδεία κ.λπ. Μ' αυτά τα ολίγα σας χαιρετώ και σας προτρέπω να αντισταθείτε:

Αντισταθείτε σ᾿ αυτούς που σας λένε πως το νερό που πίναμε ήταν πόσιμο ενώ μέσα στο υδραγωγείο υπήρχαν δύο σκουριασμένες σκάλες.

Αντισταθείτε σ᾿ αυτὸν/αυτή που θέλει να ασχοληθεί με τα κοινά από ιδιοτέλεια και όχι από μεράκι για προσφορά και δεν ασχολήθηκε ποτέ με το τι νερό πίναμε.

Αντισταθείτε σ᾿ αυτὸν που χαιρετάει και χτυπάει τον κόσμο στην πλάτη πριν τις εκλογές, και μετά ξεχνάει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την θέση του συμβούλου η του προέδρου κ.λπ.

Αντισταθείτε πάλι σ᾿ όλους αυτούς που λέγονται υπεύθυνοι χωρίς ποτέ να σκεφτούν την παραίτηση λόγω ανικανότητας.

Αντισταθείτε στις κολακείες των υποψηφίων που σας θυμούνται λίγο πριν τις εκλογές.

Αντισταθείτε σε όλους τους δήθεν υπεύθυνους που ενώ το χωριό έχει γεμίσει χωματερές αυτοί δεν έχουν μάτια να τις δούνε και τολμούν να ζητούν ξανά την ψήφο σας.

Αντισταθείτε σε όλους αυτούς που ψηφίζουν τους ανίκανους και τους παρτάκηδες και παίρνουν στο λαιμό τους τούς υπόλοιπους. Ειδικά σ' αυτούς αντισταθείτε σφόδρα.

Ο τίτλος ''ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ'' ανήκει στον ποιητή Μ. Κατσαρό.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

Α' ΕΠΙΣΤΟΛΗ.

Συνταξιούχος ενεργός πολίτης.                                              

Γοργογύρι 14/09/2023

Από: 

Γκοβίνας Σπυρίδων  

Γοργογύρι Τρικάλων 

Του Δήμου Τρικκαίων 

Προς: 

Τον αξιότιμο Αντιδήμαρχο και πρόεδρο της ΔΕΥΑΤ κ. Άκη Αναστασίου.

Email: pepos_a@hotmail.com                             

Τηλ: 6937013312     

Κύριε Αντιδήμαρχε καλησπέρα, ονομάζομαι Γκοβίνας Σπυρίδων και είμαι κάτοικος Γοργογυρίου, το μεσημέρι ο πρόεδρος της κοινότητας κ. Ηλίας Τσιούνης μάς ανακοίνωσε πως το νερό στο χωριό μας, και όχι μόνο, δεν είναι πόσιμο, αλλά και ακατάλληλο για ατομική υγιεινή. Πριν λίγο 21:30 επικοινώνησα με τον πρόεδρο μας προκειμένου να μάθω ποιο είναι το ουσιαστικό πρόβλημα αυτής της ανακοίνωσης και δεν γνώριζε να μου πει τίποτα για το πόρισμα.

Ως ενεργός πολίτης και ως κάτοικος Γοργογυρίου, θα ήθελα να σας ρωτήσω, ως υπεύθυνος αντιδήμαρχος που είσαστε, να μου πείτε τι λέει το πόρισμα της χημικής ανάλυσης, ποιο είναι το πρόβλημα και αν αυτό το πρόβλημα προϋπήρχε. Είναι απόρροια των τελευταίων γεγονότων; Είναι κάτι άλλο; Είναι κάτι απλό και άδικα έχουμε θορυβηθεί; 

Για όλα αυτά θα ήθελα να σας παρακαλέσω - είναι και δικαίωμα μου ως κάτοικος και ως ενεργός πολίτης - να μας πείτε τι είναι αυτό που σας οδήγησε σ' αυτή την απόφαση; Ελπίζω να κατανοήσετε την ανησυχία μας και το δικαίωμα μας της άμεσης ενημέρωσης.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και εκτίμηση Σπύρος Γκοβίνας.

Β' ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Γοργογύρι 16/09/23 ώρα 16:16

Από: 

Γκοβίνας Σπυρίδων  

Γοργογύρι Τρικάλων 

Του Δήμου Τρικκαίων   

Προς: 

Τον αξιότιμο δήμαρχο Τρικκαίων κ. Σακκά.

Κοινοποίηση: Ιατρικό σύλλογο Τρικάλων, κατοίκους Γοργογυρίου, υπουργό κ. Σκρέκα, υπουργό κ. Παπαστεργίου, αντιπεριφερειάρχη κ. Χρήστο Γακόπουλο, αντιδήμαρχο κ. Αναστασίου, αντιδήμαρχο κ. Αλεστά, πρόεδρο κοινότητας και συμβούλους του δημοτικού διαμερίσματος Γοργογυρίου.

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε καλησπέρα, ζητώ συγγνώμη που σας ενοχλώ ειδικά αυτήν την περίοδο που έχετε χίλια μύρια στο κεφάλι σας με όλη αυτή την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μετά τη νεροποντή. Επειδή όμως το θέμα αφορά την δημόσια υγεία σας παρακαλώ να βρείτε λίγο χρόνο εσείς και οι συνεργάτες σας, ώστε να ασχοληθείτε και με το θέμα του υδραγωγείου στο κατά τ' αλλά Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι. 

Δεν γνωρίζω αν έχετε ενημερωθεί, έχω στείλει ήδη δύο επιστολές στον αρμόδιο αντιδήμαρχο κ. Άκη Αναστασίου για το συγκεκριμένο θέμα, επίσης δεν γνωρίζω αν έχετε ενημερωθεί για την ανακοίνωση της ΔΕΥΑΤ πως  το νερό στο χωριό μας δεν είναι πόσιμο αλλά ούτε και για την ατομική υγιεινή, ουδείς από εμάς τους κατοίκους γνωρίζει το λόγο αυτής της απαγόρευσης, εμείς δηλαδή που πίναμε αυτό το νερό το οποίο ήταν ακατάλληλο δεν έχουμε καμία ενημέρωση για το ποια ήταν η αιτία της απαγόρευσης. Δεν θα έπρεπε από επίσημα χείλη να γνωρίζουμε το πόρισμα της χημικής ανάλυσης; Αρκεί δηλαδή μια ανακοίνωση πως το νερό δεν είναι πόσιμο και ξεμπερδέψαμε; Δηλαδή εμείς οι κάτοικοι που ελπίζω να μην έχουμε υποστεί ήδη κάποιες συνέπειες από την αμέλεια των υπευθύνων δεν έχουμε δικαίωμα μιας πλήρους ενημέρωσης; 

Εσείς ως ο πρώτος πολίτης του δήμου μας είσαστε ικανοποιημένος;

Ας έρθω τώρα στην ουσία της επιστολής μου. Κατ' αρχάς να σας θυμίσω πως δεν έχω κάποιον θεσμικό ρόλο, παρά μόνο αυτόν του ενεργού πολίτη τον οποίο θεωρώ σημαντικότατο.

Κύριε δήμαρχε θα επιτρέπατε στα μέλη της οικογένειάς σας να έπιναν νερό από μια δεξαμενή στην οποία μέσα είναι δύο σιδερένιες σκουριασμένες σκάλες; Είμαι σίγουρος πως δεν θα το κάνατε, ελπίζω πως δεν θα το κάνετε ούτε στους κατοίκους του χωριού μου. Αν πριν από αυτή την επιστολή είχατε το άλλοθι πως δεν γνωρίζατε τώρα που λάβατε γνώση δεν το έχετε. Επομένως τι θα κάνετε; Θα μας αφήσετε στο έλεος των ανεύθυνων ανθρώπων; Θα επιτρέψετε να συνεχίσουν να μας ποτίζουν νερό με σκουριά; 

Αλήθεια μήπως θα έπρεπε να επέμβει κάποιος εισαγγελέας ώστε να να καταλάβουν όλοι αυτοί που θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά πως αν δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους υπάρχουν και νομικές συνέπειες;

Κύριε δήμαρχε σας γνωρίζω επίσης πως στο υδραγωγείο του χωριό μας δεν τηρείται κανένα μέτρο ασφαλείας, αν βρεθεί κάποιος και θέλει να ρίξει μέσα στην δεξαμενή κάτι που να έχει συνέπειες στην υγεία των δημοτών, μπορεί να το κάνει άνετα, ναι καλά καταλάβατε, τα καπάκια τα σηκώνεις και ρίχνεις μέσα ότι γουστάρεις. Επίσης τα καπάκια δεν κλείνουν αεροστεγώς με αποτέλεσμα να εισέρχονται μέσα διάφορα ζουζούνια. 

Κύριε δήμαρχε, σήμερα επισκέφθηκα το υδραγωγείο και διαπίστωσα πως τόσα χρόνια πίνουμε νερό που νομίζαμε πως τηρούνται τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, δυστυχώς αν δείτε τα βίντεο που πήρα, τα οποία είναι στην διάθεσή σας, θα διαπιστώσετε κι εσείς πάρα πολλές σοβαρές ελλείψεις οι οποίες δεν γνωρίζω το τι συνέπειες έχουν ήδη στην υγεία μας. Εκεί σταυλίζουν ακόμα και ζώα, η μία υπερχείλιση φοβάμαι πως είναι σε λάθος σημείο και η σωλήνα της υπερχείλισης δεν έχει το πιο βασικό, δηλαδή το κλαπέτο το οποίο δεν θα επέτρεπε να εισέρχονται στην δεξαμενή τα οποία ξένα σώματα, άνετα μπορούν τα τρωκτικά και οι όποιες ακαθαρσίες να εισέλθουν τι στιγμή που δεν υπάρχει το κλαπέτο το οποίο δεν κοστίζει μια περιουσία αλλά μόνο 80€.

Κύριε δήμαρχε εμείς οι Τρικαλινοί που κοκορευόμαστε για την πιο έξυπνη πόλη, πως είναι δυνατόν στο υδραγωγείο από το οποίο πίνουν νερό οι κάτοικοι του χωριού, ανήκουμε κι εμείς στον δήμο Τρικκαίων, να μην έχουν τοποθετήσει φίλτρα πριν την εισαγωγή και την έξοδο του νερού; Ποιος θα αναλάβει τις ευθύνες για όλες αυτές τις παραλείψεις που εύχομαι να μην έχουν συνέπειες στην υγεία των κατοίκων; Με τις ευχές βέβαια δεν ξορκίζεις το κακό αλλά με μέτρα πρόληψης.

Κύριε δήμαρχε η ανύπαρκτη επί της ουσίας περίφραξη επιτρέπει να εισέρχονται αναρμόδιοι άνθρωποι και ζώα, αυτή την απαράδεκτη κατάσταση που είδαν σήμερα τα δικά μου μάτια δεν την είδαν ποτέ τα μάτια των αρμοδίων; Και αν την είδαν τι έκαναν;

Κύριε δήμαρχε, μετά από όλα αυτά που γνωρίζετε θεωρώ απίθανο να μην παρέμβουν οι αρμόδιες υπηρεσίες του δήμου με δική σας εντολή ώστε να σταματήσει όλη αυτή η απαράδεκτη και άκρως επικίνδυνη κατάσταση που επικρατεί στο υδραγωγείο του χωριό μας.

Υ.Γ. Α) ο ιατρικός σύλλογος Τρικάλων τι λέει επ ' αυτού;

Υ.Γ. Β) Αν νομίζετε πως με τον α' ή τον β' τρόπο μπορώ να βοηθήσω είμαι στην διάθεσή σας.

Σας ευχαριστώ.

Σας χαιρετώ, με σεβασμό και εκτίμηση Σπύρος Γκοβίνας ενεργός πολίτης.

Γ' ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Γοργογύρι 24/09/2023 

Συνταξιούχος ενεργός πολίτης.                                           

Από: 

Γκοβίνας Σπυρίδων  

Γοργογύρι Τρικάλων 

Του Δήμου Τρικκαίων.

Προς: 

Τον αξιότιμο Αντιδήμαρχο και πρόεδρο της ΔΕΥΑΤ κ. Άκη Αναστασίου.

Email: pepos_a@hotmail.com                             

Τηλ: 6937013312     

Κύριε Αντιδήμαρχε και πρόεδρε της ΔΕΥΑΤ καλημέρα, επικοινωνώ μαζί σας για τις σκουριασμένες σκάλες που ήταν μέσα στο υδραγωγείο.

Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μας παραχωρήσετε αυτές τις σκάλες ώστε με την βοήθεια του εικαστικού κ. Νίκου Μακρή και του σοφού διδασκάλου από την Πιάλεια κ. Δημήτρη Παπαγιαννόπουλου να στήσουμε σε κάποιον χώρο του χωριού μας ένα έργο τέχνης που θα το ονομάσουμε ΜΝΗΜΕΙΟ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ και να είναι υποχρεωμένοι όσοι θέτουν υποψηφιότητα - ανά την Ελλάδα -για τα κοινά, να επισκέπτονται αυτό το μνημείο στο Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι ώστε να διδάσκονται τις ευθύνες τους. Τα έξοδα της μεταφοράς και της εγκατάστασης θα τα αναλάβουν τα μέλη της δημιουργικής ομάδας Γοργογυρίου. 

Θα αναμένω την απάντηση σας.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και εκτίμηση Σπύρος Γκοβίνας ενεργός πολίτης.

Δ' ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Νέα επιστολή.

Συνταξιούχος ενεργός πολίτης.                                              

Γοργογύρι 12/10/2023

Από: Γκοβίνας Σπυρίδων  

Γοργογύρι Τρικάλων 

Του Δήμου Τρικκαίων                                                                                 

 Προς: 

Τον αξιότιμο Αντιδήμαρχο και πρόεδρο της ΔΕΥΑΤ κ. Άκη Αναστασίου.

Email: pepos_a@hotmail.com                             

Τηλ: 6937013312     

Κύριε Αντιδήμαρχε και πρόεδρε της ΔΕΥΑΤ κ. Άκη Αναστασίου καλησπέρα, κατ' αρχάς συγχαρητήρια για την εκλογή σας και καλή επιτυχία στα νέα σας καθήκοντα όποια και αν είναι αυτά.

Κύριε πρόεδρε εδώ και αρκετές μέρες σάς έχω στείλει κάποιες επιστολές που αφορούν το υδραγωγείο στο χωριό μας. Υποθέτω πως ακόμα δεν έχουν φθάσει στα χέρια σας γιατί σίγουρα θα είχα λάβει κάποια απάντηση. Έχω παρατηρήσει πάντως πως μετά τις επιστολές και τις φωτογραφίες που έστειλα σε σας και στον αξιότιμο κ. Δήμαρχο, την παρουσία των τεχνικών της ΔΕΥΑΤ στο υδραγωγείο όπου έχουν προβεί σε σημαντικές παρεμβάσεις. Έβγαλαν κατ' αρχάς τις σκουριασμένες σκάλες και τοποθέτησαν καινούριες, αλήθεια γιατί αφήνετε μόνιμα μέσα στην δεξαμενή τις σκάλες; είναι τόσο δύσκολο όταν έρχεται το συνεργείο για τον καθαρισμό να παίρνουν τις σκάλες από το κοινοτικό γραφείο; αλήθεια ποιος μας λέει πως αυτό το υλικό σε λίγα χρόνια δεν θα βγει κάποια έρευνα που θα το θεωρεί ακατάλληλο; έστω και μια πιθανότητα στο εκατομμύριο να είναι γιατί να μην είμαστε Προμηθείς; επίσης, άλλαξαν τα σκουριασμένα καπάκια με καινούργια τα οποία παράτησαν πάνω στην δεξαμενή μαζί με το συρματόπλεγμα, γιατί άραγε; επίσης, αφαίρεσαν γύρω από την δεξαμενή όλες τις λάσπες και ανέδειξαν το κτίσμα του υδραγωγείου, κάτι που θα έπρεπε προφανώς να είχε γίνει προ πολλού, και παράλληλα δημιούργησαν ένα κενό ασφαλείας γύρω από το υδραγωγείο, έκλεισαν επίσης και τις δύο τρύπες από σπάσιμο που είχε η μια σωλήνα εισαγωγής απ' όπου ίσως, περνούσαν μέσα στην δεξαμενή υλικά και βακτηρίδια που δεν έπρεπε.

Αναρωτιέμαι πάντως αν εγώ δεν είχα αναδείξει το θέμα, αν θα είχαν αφαιρεθεί οι σκουριασμένες σκάλες, και αν θα είχαν γίνει όλες αυτές οι παρεμβάσεις. 

Μόνο και μόνο γι' αυτό θα περίμενα από εσάς αν μη τι άλλο μια απάντηση στις επιστολές που σας έχω στείλει. Κατανοώ πως είχατε πολλές έγνοιες λόγω των προβλημάτων που δημιούργησε η νεροποντή, και λόγω εκλογών, αλλά και το δικό μας θέμα είναι εξίσου σοβαρό.

Την Κυριακή πάντως που επισκέφθηκα ξανά τον χώρο διαπίστωσα πως υπάρχουν πολλές ατέλειες και θα σας πρότεινα αν βρείτε λίγο χρόνο να συναντηθούμε εκεί, στον χώρο του υδραγωγείου ώστε να σας ενημερώσω, δεν είναι κακό να ενημερωθείτε από έναν ενεργό πολίτη, πάντως αν συμβεί αυτό, θα πρέπει να γίνει το αργότερο έως την Κυριακή γιατί μετά θα αναχωρήσω για Αθήνα. 

Κύριε πρόεδρε, ως μέλος της κοινότητας Γοργογυρίου έχω κάθε λόγο να ανησυχώ για όλα αυτά που δεν είχαν γίνει τόσα χρόνια, και  ως ψηφοφόρος επίσης της παράταξης του κ. Σακκά πίστεψα, και πιστεύω πως επιτέλους αυτή η απαράδεκτη κατάσταση που υπάρχει στο υδραγωγείο θα λάβει τέλος, προφανέστατα για να συμβεί αυτό θα πρέπει εσείς ως μαέστρος - πρόεδρος να πράξετε τα δέοντα.

Ευελπιστώ πως τώρα που πέρασαν οι εκλογές και σιγά σιγά θα βρείτε κι εσείς τον βηματισμό σας μετά από όλα αυτά που περάσατε να βρείτε λίγο χρόνο να ασχοληθείτε προσωπικά με το θέμα του υδραγωγείου.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και εκτίμηση Σπύρος Γκοβίνας ενεργός πολίτης.