01/01/2026 ΤΟ ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΧΑ'Ι'ΚΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΑΝΚΑ ΤΟΥ ΠΕΠΕ σαν σιωπές που άνθισαν.

Φίλες και Φίλοι καλησπέρα, τα πιο κάτω ποιήματα [ Χα'ι'κού και Τάνκα] όπως προείπα είναι το απόσταγμα πολλών ετών και πολλών βιωμάτων. Σκέφτηκα να τα συγκεντρώσω όλα στην σημερινή ανάρτηση και να τα αφιερώσω σε δύο μωρά, σε δύο πολύ αγαπημένα μου μωρά, τον Ιωνάκο μας και τον Χρηστάκη μας. Σ' αυτούς τους δύο μικρούς ήρωες μας αφιερώνω την σημερινή μου ανάρτηση και τα πνευματικά μου δικαιώματα επίσης. Από αυτή την συλλογή, η οποία στο μέλλον ευελπιστώ ν' αφήσει το δικό της στίγμα, θα επιθυμούσα ο Ιωνάκος και ο Χρηστάκης να απαγγείλουν κάποια στιγμή ποιήματα μου στην Ιαπωνία παρουσία της Ena και του Rei. Ειρήσθω εν παρόδω να σας πως πως τα Χα'ι'κού και τα Τάνκα είναι τρόπον τινά κάτι σαν την δική μας Λακωνική σοφία. 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Τα χαϊκού του Πεπέ και τα τάνκα δεν γράφτηκαν για να εντυπωσιάσουν, κάθε άλλο.
Γράφτηκαν για να αναπνεύσουν, πρώτα τα ποιήματα και μετά ο ποιητής.
Είναι μικρές χαρακιές στον χρόνο:
στιγμές φύσης, απώλειας, έρωτα, φόβου, μνήμης, καλοσύνης, ειρωνείας.
Άλλοτε ψίθυροι, άλλοτε κραυγές χαμηλόφωνες.
Ο ποιητής εδώ δεν παρατηρεί απλώς τον κόσμο.
Συμμετέχει, πληγώνεται, αγαπά, απορεί.
Το χαϊκού δεν είναι φόρμα· είναι στάση ζωής.
Και το τάνκα γίνεται γέφυρα ανάμεσα στο άτομο και το συλλογικό.

(ΜΕΡΟΣ Α΄)
ΕΝΟΤΗΤΑ Ι
ΦΥΣΗ – ΚΥΚΛΟΣ – ΧΡΟΝΟΣ
Εδώ η φύση δεν είναι σκηνικό· είναι δάσκαλος.

Ένα ζευγάρι χελιδόνια
ετοιμάζουν τη φωλιά τους.
Καλώς ορίσατε απεσταλμένοι
αγγελιαφόροι της Άνοιξης.

Γαλαξίας
στίγμα ανθρώπου;
κόκκος άμμου.

Όταν το φως ξαπλώνει
κι ουρανός σκοτεινιάζει
τ' αστέρια ποιος τ' ανάβει;

Στο ποτάμι του χωριού
πέφτει ένα πλατανόφυλλο
σεμνά και ταπεινά χωρίς κραυγές.

Χειμώνας,
το Κερκέτιον όρος
χαμένο στην ομίχλη
ορατότης μηδέν.

Βροχερή μέρα
στο Γοργογύρι
Χαρά θεού, το ποτάμι γέμισε.

Η Μέλισσα και το Μερμήγκι
παράδειγμα προς μίμηση
και όχι προς αποφυγή.

Tα άνθη της Μανόλιας
τον Μα'ί'ο ανθίζουν
προς χάριν του Πούφ.

Κερκέτιος αγέρας φύσηξε
άρωμα Ρίγανης και Φλαμουριάς

φέρνει στα ρουθούνια μας.

Σχόλιο Heriko:
Η λιτότητα εδώ λειτουργεί ιδανικά. Η φύση γίνεται μέτρο, όχι διακόσμηση.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΙ
ΕΡΩΤΑΣ – ΒΛΕΜΜΑ – ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Ο έρωτας δεν εξιδανικεύεται· εκτίθεται.

Ένα κορίτσι, σαν δροσοσταλιά,
μια αγάπη σαν το φως που καίει
ιδού η ευτυχία.

Στα όψιμα άνθη της καρδιάς μου
οι έρωτες που φεύγουν
κοντοστάθηκαν.

Αν μ’ αγαπάει;
Δεν αμφιβάλλω
απλά δεν είμαι σίγουρος.

Στο ραντεβού μας
περιμένω να φανείς
ανυπόμονα.

Ποια ήταν η πιο όμορφη μέρα
της ζωής μου με ρώτησες,
κι εγώ γεμάτος απορία
πρόφερα τ’ όνομά σου.

Φύλλα ξερά/
Κορίτσια χλωμά/
Όλα απότιστα!! Τι κρίμα..

Δύο μάτια σαν σπαθιά/
Του κλέψανε την καρδιά 
Κι όμως αθωώθηκαν.

Άνθη κοπελιάς/
Πέφτουν στον ύπνο μου/
Εκείνη την ώρα με ξυπνά η συμβία μου, 

σύμπτωση;

Σχόλιο Heriko:
Εδώ διακρίνεται η ελληνική ευαισθησία: λιγότερο ιαπωνική απόσταση, περισσότερη καρδιά. Και αυτό είναι προτέρημα.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙΙΙ
ΣΩΜΑ – ΦΘΟΡΑ – ΘΝΗΤΟΤΗΤΑ
Ποιήματα γενναία. Δεν αποστρέφουν το βλέμμα.

Αναμονή!!!
προθάλαμος χειρουργείου
καρκίνος τέλος;

Γυναικείος μαστός
πηγή ερωτισμού
φωλιά καρκίνου;

Να κλέψω χρόνια;
από πού
και πόσα;

Μαλλιά λευκά
άρα σοφές σκέψεις
και σοφά λόγια;

Ελληνική κοινωνία 2025

Ατελείωτες οι ώρες μοναξιάς
ανάμεσα σε κόσμο.

Κυλάει το αίμα
τα βλέφαρα τρεμοπαίζουν
άρα είμαι ζωντανός;

Γελάνε τα παιδιά;
Χορεύουν τ' άστρα.
Κλαίνε τα γηρατειά;
Έλλειμμα ανθρωπιάς.

Σχόλιο Heriko:
Εδώ το χαϊκού αγγίζει υπαρξιακή ποίηση πρώτης γραμμής. Καμία ωραιοποίηση.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΙV
ΜΝΗΜΗ – ΑΠΟΥΣΙΑ – ΑΝΤΙΟ

Τρία χρόνια απουσίας
Μεγάλο το κενό
Μεγάλος και ο πόνος.

Οι μνήμες είναι
οι πιο πολύτιμες αποσκευές μας
πρέπει να τις φροντίζουμε.

Άκουγε νότες/
Δεν έβλεπε χρώματα/
Άκουγε κύματα/
Δεν έβλεπε θάλασσα/
Κι όμως επέζησε.

Κάποτε Αρμένιζε στα πέλαγα/
Τώρα πια κλεισμένος σ' ένα βιβλιοπωλείο/
Ταξιδεύει νοερά, περιμένει χρησμό.

Με πολλές σιωπές
και τους λυγμούς των φίλων
θα πούμε αντίο.
Στον Καπτάν Φατούργο.

Η καταιγίδα όταν ήρθε
δεν άλλαξε μόνο τα χρώματα,

αλλά γκρέμισε και ψυχές.

Όταν της είπε φύγε...
δεν φαντάστηκε πως εκείνη
θα κλείδωνε την πόρτα της καρδιάς της.

Σχόλιο Heriko:
Εδώ η ποίηση λειτουργεί ως τελετουργία μνήμης.


ΜΕΡΟΣ Β΄
ΕΝΟΤΗΤΑ V
ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΚΡΙΣΗ ΑΞΙΩΝ
Εδώ ο ποιητής δεν σιωπά. Παρατηρεί και παίρνει θέση, χωρίς διδακτισμό.

Μάταιοι θνητοί
Γιατί τόσο μίσος
από τους οπαδούς του «Αγαπάτε Αλλήλους»;

Αχαριστία;
όχι ευχαριστώ
δεν θα πάρω.

Άδεια βλέμματα χωρίς
καλοσύνη —
τι να τα κάνεις τα μεγάλα σπίτια
όταν η ψυχή είναι άδεια;

Κάποτε δεν είχαμε τίποτα
και τα είχαμε όλα.
Τώρα τα έχουμε όλα
και δεν έχουμε τα πιο βασικά.

Όλοι οι καλοί χωράνε/
Έτσι έλεγαν οι γονείς στα παιδιά τους/
Αργότερα οι ίδιοι δεν χωρούσαν 

στα σπίτια των παιδιών τους!!

Ένταση κι απογοήτευση αντικρίζω
στα βλέμματα των νέων·
έχασαν την ελπίδα;

Σχόλιο Heriko:
Η κοινωνική ματιά είναι συμπυκνωμένη, καθαρή, ανθρώπινη. Δεν κατηγορεί· θρηνεί.

ΕΝΟΤΗΤΑ VI
ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ – ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ
Τα χαϊκού εδώ λειτουργούν σαν αφορισμοί χαμηλής φωνής.

Μηδέν Άγαν!
Γνώθι σαυτόν!
Τα πάντα ρεί!

Αυτό είναι το πεπρωμένο μας.

Ζούμε σαν σκιές
και πεθαίνουμε
σαν άνθρωποι.

Ο θάνατος που θα έρθει
δεν τον κάλεσε κανείς
κι όμως κάποιον θα πάρει.

Χρόνια τώρα
μ’ ένα σκοινί αόρατο
κάποιοι δένουν τις ελπίδες μας.

Είσαι καλός;
Έχεις αγαθή ψυχή;
Τα πιράνχας θα έρθουν
Σύντομα.

Σχόλιο Heriko:
Η σκέψη δεν βαραίνει· αιωρείται. Αυτό είναι αληθινή φιλοσοφία.

ΕΝΟΤΗΤΑ VII
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ – ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ – ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ
Εδώ εμφανίζεται το πρόσωπο πίσω από τον λόγο: Πεπέ, Poof, φίλοι, μούσες.

Ο ποιητής
το πρώτο τζιτζίκι
λαλιά του Poof.

Λόλα, λάμπεις απόψε,
Χίλιοι ήλιοι μέσα σου
Καίνε τα πάντα.

Τ’ ολόγιομο φεγγάρι
κρατάει στα χέρια του ο Πεπέ·
πού θα το χαρίσει άραγε;

Στην καρδιά του Πεπέ
τετράφυλλα τριφύλλια ανθίζουν —
πού θα τα χαρίσει;

Πεπέ, πώς περνάς τον καιρό σου;
ρώτησαν οι Μούσες
μιλώντας για σας.

Σχόλιο Heriko:
Ο Πεπέ γίνεται σύμβολο καλοσύνης, προσφοράς, μνήμης. Όχι εγώ· εμείς.

ΕΝΟΤΗΤΑ VIII
ΜΥΘΟΣ – ΟΝΕΙΡΟ – ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ
Η φαντασία συνομιλεί με την αρχαιότητα και το ασυνείδητο.

Στον απάνεμο όρμο της Ιοκάστης
αγκυροβόλησε ο Οιδίπους,
χωρίς να γνωρίζει πως από εκεί ξεκίνησε.

Άκουγα χοές
χωρίς να βλέπω πρόσωπα —
απάντησε ο Τειρεσίας.

Από το πίσω μέρος του φεγγαριού
κάποιοι βγαίνουν το βράδυ
και μας κοιτάζουν παράξενα.

Σχόλιο Heriko:
Ο μύθος εδώ δεν είναι αναφορά· είναι βίωμα σύγχρονο.

ΕΝΟΤΗΤΑ IX
ΕΛΠΙΔΑ – ΦΩΣ – ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Η συλλογή κλείνει με την ελπίδα πως ο νέος χρόνος θα φέρει καλά νέα σ' αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Ανατολής φως
πορτοκαλοκίτρινο —
όμορφος κόσμος
γεμάτος ελπίδα.

Ανοίγει ξανά το παράθυρο,
ο γαλάζιος ουρανός·
ήλιος για να φανεί.

Όταν ανοίγει
την πόρτα της καρδιάς της
ο ήλιος είναι βέβαιος για τον κόσμο.

Στάξε στην ψυχή μου
μια στάλα καλοσύνης
κι ανάβει ο ήλιος τα μεσάνυχτα.

Καθώς γράφω τα Χα'ι'κού
Τρέμω μη φύγεις πάλι
Μούσα μου και μείνω μόνος.

Σχόλιο Heriko:
Η ελπίδα εδώ δεν υπόσχεται. Επιμένει.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Τα χαϊκού του Πεπέ - Fuji Tomo Kazu και τα τάνκα
δεν ζητούν να εξηγηθούν.
Ζητούν να συνοδεύσουν, να κατανοηθούν.
Είναι γραμμένα από κάποιον
που έμαθε να κοιτάζει, να παρατηρεί, 
να πονά,
να αγαπά,

να ερωτεύεται,
και να σιωπά όταν χρειάζεται.
Αν ο κόσμος σωθεί,
θα σωθεί όχι από μεγάλες ιδέες,
αλλά από τέτοιες μικρές αλήθειες.

Επικούρειος Πέπος - Fuji Tomo Kazu.

[ΒΙΒΛΙΟ] 01/01/26 ''ΘΑΛΑΣΣΑ'' Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΕΝΔΥΜΙΩΝΑ μία συγκλονιστική ιστορία αγάπης. Καλή Χρονιά!!!

Φίλες και Φίλοι, αγαπητοί συναθλητές της Ουτοπίας και των ρομαντικών ιστοριών καλημέρα! Σήμερα θα σας διηγηθώ μία απίστευτη μεν, αλλά αληθινή ιστορία αγάπης που ο κύκλος της θα κλείσει στις 07/07/26 ανοίγοντας έναν άλλο κύκλο πιο συναρπαστικό, πιο γοητευτικό και σίγουρα με πολλές όμορφες ανατροπές, σήμερα λοιπόν θα σας διηγηθώ την ιστορία του Ενδυμίωνα. Ο Ενδυμίωνας είναι φίλος και τακτικός αναγνώστης του ιστολογίου της Λ.Ο.Γ. εδώ και αρκετά χρόνια. Διάβασε την δική μου ιστορία με την Σάννα και την Ritha και θυμήθηκε την δική του - σχεδόν παρόμοια - δική του αλησμόνητη - συγκλονιστική ιστορία αγάπης και με παρακάλεσε να την αναρτήσω στο δικό μας φιλόξενο ιστολόγιο. Όση ώρα μου μιλούσε, και κατέγραφα στο κασετόφωνο αυτά που μου έλεγε, θυμήθηκα την δική μου περιπέτεια, συγκινήθηκα πάρα πολύ. Τελικά οι ιστορίες που δεν έχουν ειπωθεί είναι πιο πολλές και πιο συγκλονιστικές από αυτές που γνωρίζουμε. Η ιστορία του Ενδυμίωνα ξεκινάει το 1990 ήταν η χρονιά που είχε επισκεφθεί την Ιαπωνία, ήταν 30 ετών. Η ιστορία, - που θα μπορούσε να είναι και δική μας- μας μιλάει για την ιστορία της Θάλασσας όχι δεν πρόκειται για τη γνωστή Θάλασσα, μιλάει για την Θάλασσα της καρδιά του, μιλάει για την πανέμορφη κόρη που έχει στην Ιαπωνία και το όνομά της το γράφει ακριβώς έτσι ''Θάλασσα''  το όνομα ήταν επιλογή της μητέρας της. Την επεξεργασία του κειμένου την είχα κάνει το διάστημα που ήμουν στο χωριό [25-29/12] είχα υποσχεθεί στον Ενδυμίωνα πως με την δική του ιστορία θα ξεκινούσα και θα καλωσόριζα το νέο έτος, και παρότι σήμερα είμαι με πυρετό, κράτησα την υπόσχεσή μου. Αυτό σημαίνει συνέπεια και όχι να έχεις πυρετό και να μπαίνεις στο λεωφορείο χωρίς μάσκα.

Πάμε λοιπόν.

Αγαπητέ Πέπο, όταν είχα επισκεφθεί την Ιαπωνία είχα ερωτευθεί μια πανέμορφη νεράιδα, την σαγηνευτική και ελκυστική Heriko ήταν ένας έρωτας κεραυνοβόλος, και καρπός αυτής της σχέσης, μιας θεϊκής σχέσης, είναι η νεράιδα που γεννήθηκε στις 18/04/91 Εκείνη την περίοδο είχαμε δύο επιλογές,

α' να μείνω εγώ στην Ιαπωνία,
β' να έρθει η Ηeρίko στην Ελλάδα,
οι γονείς της ως μοναχοκόρη που ήταν δεν της το επέτρεψαν αυτό-και πολύ σωστά έκαναν- εγώ δυστυχώς δεν τόλμησα τότε να πάρω τη μεγάλη απόφαση, κι έτσι ένας μεγάλος έρωτας δεν είχε αίσιο τέλος. Η Heriko όπως έμαθα πολύ αργότερα - από την κόρη μας - έμαθε άπταιστα Ελληνικά, και ήταν αυτή που επέλεξε να δώσει στην κόρη μας το όνομα Θάλασσα! Δίδαξε επίσης στην κόρη μας τα Ελληνικά, και της διάβαζε Όμηρο, Πλάτωνα, Επίκουρο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Θουκυδίδη, Αισχύλο και Σαπφώ.
Λίγο πριν πεθάνει, - πέθανε στις 26/04/2014 - ζήτησε από την Θάλασσα να της υποσχεθεί πως τον φάκελο που της παρέδωσε θα τον άνοιγε μετά το θάνατό της, γνώριζε πως σύντομα θα πέθαινε, ήταν άλλωστε γιατρός και γνώριζε πως η αρρώστια της δεν θα της επέτρεπε να ζήσει για πολύ.

Αυτό και έπραξε η κόρη μας, η κόρη μας που εγώ αγνοούσα την ύπαρξή της. Σ' εκείνη την επιστολή είχε ζητήσει από την Θάλασσα να με βρει και να μου παραδώσει την επιστολή, που ήταν για μένα, υπό μία προϋπόθεση, να την ανοίξω 24 ώρες μετά τη συνάντησή μας!! Αυτή η συνάντηση έγινε στις 23 Μα'ί'ου του 2019 στο καφέ του Μουσείου της Ακρόπολης, η Keiko, έτσι μου είπε τότε πως ήταν τ' όνομά της, μου ζήτησε το άνοιγμα της επιστολής να γίνει στον ίδιο χώρο αλλά την επόμενη μέρα!!! Και το κυριότερο να είμαι μόνος μου!! Όλα αυτά μου φάνηκαν πάρα πολύ παράξενα αλλά δεν έφερα καμία αντίρρηση γιατί η κοπέλα που είχα μπροστά μου ήταν τόσο γλυκιά, που δεν τόλμησα ν' αντισταθώ, αλλά ούτε και να ρωτήσω πολλά, άλλωστε ο χρόνος ήταν τόσο λίγος. Σ' εκείνη, τη μιας ώρας συνάντηση είχα μπροστά μου ένα θεϊκό πλάσμα που είπε πως κάποιοι φίλοι από Ιαπωνία, ήθελαν να μου κάνουν μια πολύ μεγάλη έκπληξη!! επειδή είχα αρκετούς φίλους στην Ιαπωνία δεν μου φάνηκε παράξενη η τρόπον τινά επιθυμία τους. Που να φαντασθώ  Mr Pepo πως εκείνη τη στιγμή είχα μπροστά μου την κόρη μου την Θάλασσα και όχι την Κέ'ι'κο που μου είπε η ίδια πως ήταν το όνομά της;

Πράγματι της έδωσα το λόγο μου πως θ' ανοίξω τον φάκελο την επόμενη της συνάντησης!! (Γιατί να κρατάω πάντα το λόγο μου Mr Pepo;)
Όλα αυτά, και άλλα πολλά, τα έμαθα όταν διάβασα την επιστολή της Herikο την επόμενη μέρα, και μάλιστα στο ίδιο τραπέζι. Αυτή ήταν η επιθυμία της Keiko και όφειλα να τηρήσω την υπόσχεση που της είχα δώσει.
Φαντασθείτε τώρα αγαπητέ μου κύριε Πέπο το σοκ που έπαθα όταν άρχισα να διαβάζω την επιστολή. Ήταν μια απίστευτη, αλλά αληθινή ιστορία, η νεράιδα που ήταν κοντά μου πριν 24 ώρες
ήταν κόρη μου!! Ήταν η Θάλασσα και όχι η Keiko.
Η γραπτή επιθυμία της Heriko, της μητέρας της, ήταν πως έπρεπε να σεβαστώ αυτά που ζητούσε από μένα, ένα από αυτά ήταν πως δεν έπρεπε πριν την 07/07/19 να ανακοινώσω σε κανέναν το περιεχόμενο της επιστολής, ούτε καν στην οικογένειά μου, [ξέχασα να σας πω πως εντωμεταξύ εγώ είχα ήδη δημιουργήσει στην Ελλάδα την δική μου οικογένεια], ούτε και να προσπαθήσω να βρω την κόρη μας στο μεσοδιάστημα εκτός, και αν η ίδια έπαιρνε την πρωτοβουλία να επικοινωνήσει μαζί μου πιο πριν!!! Καταλαβαίνετε ελπίζω την αναστάτωσή μου, και την αγωνία μου, η κόρη μου γνώριζε όταν συναντηθήκαμε πως εγώ ήμουν ο πατέρας της, εγώ όμως το αγνοούσα. Τότε Mr Pepo ήταν που ξεκίνησα τη ζωγραφική, και την ξυλογλυπτική προκειμένου να ''εξαερώσω'' την αγωνία μου, κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει κάτι -εκτός από τη δίδυμη αδερφή μου- που όταν ήρθε τον Αύγουστο του 2019 κάποια στιγμή που ήμασταν στον κήπο με ρώτησε: αδερφέ μου, αυτό που σε απασχολεί θα πρέπει να είναι πάρα πολύ σοβαρό, γιατί δεν μου ανοίγεις τη καρδιά σου;

Αυτό και έκανα, όταν έφυγε της έδωσα αντίγραφο της επιστολής, έμεινε κι αυτή άφωνη. Είχα μεγάλη αγωνία, τι θα έπραττε η κόρη μου; Ποια απόφαση θα έπαιρνε; Υπήρχε ένας γρίφος, Αν η απόφαση τής Θάλασσας ήταν θετική, δηλαδή αν θα επιθυμούσε να βρεθούμε ξανά, θα ελάμβανα δύο φωτογραφίες της που θα σήμαινε πως επιθυμούσε να συναντηθούμε, και να ζήσει μαζί μας, η τέλος πάντων να έχουμε την απαραίτητη επαφή ως πατέρας με την κόρη του, αν ήταν αρνητική θα ελάμβανα μία φωτογραφία όπου ήμουν εγώ μαζί με την μητέρα της, αυτό θα σήμαινε το τέλος, όσο περνούσαν οι ώρες και οι μέρες, η αγωνία μου φούντωνε. Εντωμεταξύ Mr Pepo δεν ήξερα πως να χειριστώ το θέμα με την γυναίκα μου και την κόρη μου, πως άραγε θα το έπαιρναν όταν κάποια στιγμή θα αναγκαζόμουν να τους παρουσιάσω την κόρη μου; Πως θα αντιδρούσαν; Εσείς κύριε Πέπο ήσασταν τυχερός που η γυναίκα σας και η κόρη σας αντέδρασαν θετικά και αγάπησαν την Σάννα χωρίς να σας δημιουργήσουν κανένα πρόβλημα. Μακάρι να είχα κι εγώ την ίδια αντίδραση, με την προυπόθεση βέβαια πως θα ήθελε η κόρη μου από την Ιαπωνία να γίνει μέλος της οικογένειας.

Ποιος μπορούσε εκείνη την περίοδο να καταλάβει κύριε Πέπο, γιατί επισκεπτόμουν τόσο συχνά τη θάλασσα; Ποιος μπορούσε τότε να καταλάβει γιατί εγώ ζωγράφιζα πολλά θαλασσινά τοπία; Ποιος μπορούσε εκείνη την περίοδο της μεγάλης αγωνίας να καταλάβει γιατί ο Ενδυμίωνας ήταν τακτικός θαμώνας του καφέ στο Μουσείο της Ακρόπολης;
Ελάτε τώρα για λίγο στη θέση μου Mr Pepo, όταν λίγες μέρες μετά στις 05.30 ενώ ήμουν συνεπαρμένος από το βιβλίο που διάβαζα με τίτλο ''ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΚΛΑΣΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ'' ακούω τον θόρυβο που κάνει το κινητό όταν λαμβάνει κάποιο μήνυμα, και ανοίγοντάς το, γεμάτος αγωνία, βλέπω τις δύο φωτογραφίες της Θάλασσας!!!!

Πετάχτηκα πάνω από τη χαρά μου. 
Εννοείται πως δεν είχα κλείσει μάτι όλη τη νύχτα από την αγωνία μου, και από τη στιγμή που είδα τις φωτογραφίες δε χόρταινα να θαυμάζω την κόρη μου, ήμουν πολύ χαρούμενος για την απόφαση της Θάλασσας. Μετά από αυτό σκέφτηκα πως ήταν καιρός να πια εξηγήσω στην εδώ κόρη μου και στην γυναίκα μου όλη την ιστορία και ας αποφάσιζαν αυτές για το τι έπρεπε να γίνει.  
Θα ήταν μία δύσκολη απόφαση αλλά έπρεπε να δούμε με ψυχραιμία τα νέα δεδομένα. Αν Mr Pepo είχα διαβάσει πιο πριν την δική σας ιστορία θα ήταν πιο εύκολο να χειριστώ την υπόθεση, ποτέ όμως δεν είναι αργά.
Όταν με το καλό γίνει το επόμενο βήμα, δηλαδή ο ερχομός της στη Ελλάδα, και η ένταξή της στη οικογένεια, ελπίζω χωρίς προβλήματα, οπότε θα έχω δυο κόρες θα ήθελα να παραστεί τε στη μεγάλη γιορτή που θα κάνουμε για τον ερχομό της Θάλασσας. [αυτό τελικά θα γίνει στις 07/07/26 εκτός απροόπτου] Δεν έγινε πιο νωρίς γιατί Mr Pepo η κόρη μου η Θάλασσα παντρεύτηκε και μου χάρισε δύο εγγονάκια οπότε αυτή τη στιγμή έχω βρεθεί με τρία εγγόνια.
Εντωμεταξύ η Heriko, η μητέρα της Θάλασσας, δηλαδή ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας, είχε αποφασίσει από την πρώτη στιγμή να κρατήσει τον καρπό της ολιγοήμερης σχέσης μας, μου είχε πει τότε, πως έπαιρνε τότε κάποιο χάπι αντισυλληπτικό γι' αυτό και δεν είχαμε λάβει κάποιο μέτρο προφύλαξης, άρα από την πρώτη στιγμή είχε πάρει μια απόφαση πολύ τολμηρή, είχε αποφάσισε να κρατήσει τον καρπό εκείνης της σχέσης μας. Όπως μου είπε η Θάλασσα η μητέρα της δεν ανακοίνωσε ποτέ σε μένα αυτή της την απόφαση γιατί εφόσον είχα αποφασίσει να μην μείνω στην πατρίδα της, δεν ήθελε να αναστατώσει τη ζωή μου.
Heriko ήσουν Υπέροχη! ήσουν Μοναδική! ήσουν Ερωτική, και κυρίως ήσουν η τέλεια Μητέρα, η τέλεια Παιδαγωγός. Σ' ευχαριστώ για όλα. Ελπίζω σύντομα, εκτός απροόπτου, να έχουμε κοντά μας την δική μας Θάλασσα για να κολυμπήσουμε στην αγκαλιά της.
Mr Pepo,
Είμαι ερωτευμένος!!!
Παντού κυκλοφορεί!!!
Τούτη εδώ η φήμη...
Μα όταν αγαπώ αληθινά!!
κανείς δεν το μαθαίνει!!!

Μr Pepo, θα ήθελα όπως σας είπα, να παραβρεθείτε στο μεγάλο τραπέζι που θα κάνουμε όταν έρθει η κόρη μου από την Ιαπωνία με την οικογένειά της, λησμόνησα να σας πω πως η κόρη μου από την Ελλάδα επισκέφθηκε την αδερφή της στην Ιαπωνία την περασμένη άνοιξη και είναι ενθουσιασμένη που το μωράκι της θα έχει δύο ξαδερφάκια, και κυρίως που η ίδια βρέθηκε να έχει μία αγαπημένη αδερφή, όσο για την γυναίκα μου είναι τόσο καλή που αγάπησε από την πρώτη στιγμή την δεύτερη κόρη της, έτσι νιώθει για την Θάλασσα, ανυπομονεί να τους γνωρίσει, εννοείτε πως δεν δέχεται κουβέντα για το που θα μείνουν όταν θα έρθουν στην Ελλάδα, συγκεκριμένα της έχει πει πολλές φορές στο τηλέφωνο πως το σπίτι μας στην Ελλάδα είναι το σπίτι της. Ευτυχώς που πήγαν όλα καλά, ανυπομονούμε να τους υποδεχθούμε τον ερχόμενο Ιούλιο. Mr Pepo, είχατε δίκιο που γράψατε πως η ζωή είναι μερικές φορές για μερικούς ανθρώπους, τόσο συναρπαστική που θα έπρεπε να γυριστεί σε ταινία.
Στη συνέχεια θα σας παρουσιάσω κάποια πολύ αγαπημένα Χαϊκού της Heriko αφού πρώτα σας διηγηθώ μια ιστορία που διάβασα στο περιοδικό ''ΕΠΙΛΟΓΕΣ''[που δυστυχώς δεν κυκλοφορεί πια] και θα καταλάβετε την ευαισθησία των Ιαπωνέζων, απλά θέλω να σκεφτείτε αν αυτό το γεγονός που περιγράφει το άρθρο αν συνέβαινε στην πατρίδα μας, θα είχε την ίδια αντιμετώπιση;

''Ένα τελευταίο άνθισμα.
Ένα ποιητικό συναπάντημα, κάτω από τους ανθούς της κερασιάς, κάποιον λογικών ανθρώπων.
ΣΤΟ ΝΟΤΙΟ ΤΜΗΜΑ της πόλης Φουκουόκα, εκεί γνώρισα την Heriko, [Ιαπωνία] μιας από τις μεγαλύτερες της επαρχίας Κιούσου, και σε έναν δρόμο πλάτους τεσσάρων μέτρων, δίπλα σε μια τεχνητή λίμνη, το μποτιλιάρισμα είχε γίνει μόνιμο φαινόμενο και τ' αυτοκίνητα προχωρούσαν μόνο σημειωτόν. Έτσι, ο δήμος αποφάσισε να διαπλατύνει τον δρόμο στα 12 μέτρα - πράγμα που σήμαινε ότι μια δενδροστοιχία από Κερασιές στην άκρη της λίμνης θα έπρεπε να κοπούν. Ένα δέντρο, με τα μπουμπούκια του ακόμα σφιχτοκλεισμένα, είχε ήδη πέσει από το πριόνι των εργατών. Ήταν αρκετά μεγάλο, όπως και οι σύντροφοί του, και θα έπρεπε
να ήταν πάνω από 50 χρόνων. Την επόμενη μέρα, μια κάρτα ποιήματος -σαν αυτές όπου πάνω τους τα παλιά χρόνια οι ποιητές έγραφαν στίχους εμπνευσμένους από την ομορφιά τών ανθών της κερασιάς -βρέθηκε κρεμασμένη από ένα κλαδί του διπλανού δέντρου. Επάνω της ήταν γραμμένο ένα ποίημα που απευθυνόταν στον δήμαρχο της Φουκουόκα:
Προς τον φύλακα των
Δένδρων της Κερασιάς,
τον Εξοχότατο Δήμαρχο Σίντο:
Λυπήσου τα λουλούδια.
Παρακαλώ σε, χάρισέ τους
δεκαπέντε ημερών ζωή,
ώστε ν'ανθίσουν μια
τελευταία άνοιξη.
Η είδηση για το ποίημα διαδόθηκε και πολύ σύντομα η κάρτα με την απάντηση βρέθηκε να τρεμοπαίζει κρεμασμένη σ' ένα διπλανό κλαδί. Στην κάρτα που λικνιζόταν στο δροσερό αεράκι
της άνοιξης που μόλις έμπαινε, ήσαν γραμμένοι οι πιο κάτω στίχοι:
H καρδιά που θρηνεί για τους ανθούς
είναι η ευγενής και πιστή
καρδιά του Γιαμάτο [Ιαπωνία]
Είθε αυτό το ευγενικό
πνεύμα πάντα να επικρατεί.
Φύλακας των
Δένδρων Κερασιάς
της επαρχίας Τσικουζέν [Φουκουόκα]
Καζούμα-Σίντο.
Ο δήμαρχος ανέβαλλε το κόψιμο των δένδρων. Ευγνώμονες οι κάτοικοι γέμισαν τα κλαδιά των δένδρων με στίχους που επευφημούσαν τον δήμαρχο για την απόφασή του. Αργότερα, οι κερασιές άνθισαν, και οι ανθοί τους έγιναν ένα τεράστιο, διάχυτο ροζ σύννεφο στον γαλανό ουρανό της Φουκουόκα, σαν σε μια ύστατη σπατάλη ενέργειας τις τελευταίες μέρες της ζωής τους.

Υ.Γ. Χάρις στην ανταλλαγή ποιημάτων, οι δημοτικές Αρχές της Φουκουόκα επανεξέτασαν τα τεχνικά τους σχέδια. Άλλαξαν τη χάραξη του δρόμου, διαπλάτυναν το πεζοδρόμιο
και η δενδροστοιχία από κερασιές έμεινε ανέπαφη, όταν το 1990 επισκέφτηκα την Ιαπωνία ζήτησα από τους φίλους που με φιλοξενούσαν να πάμε στην περιοχή της Φουκουόκα για να δω τις Κερασιές, (εκεί ήταν που αντίκρισα για πρώτη φορά την Heriko και o έρωτας ήταν μπαμ και κάτω!!! δεν πίστευαν τα μάτια μου σ' αυτό που έβλεπαν, αρχικά νόμιζα πως ήταν κάποια Νεράϊδα! νόμιζα πως ήταν ένα παιχνίδι του μυαλού μου! αρκεί να σας πω πως και όταν επέστρεψα δεν πίστευα πως όλα αυτά που είχα ζήσει με την Heriko ήταν στην πραγματικότητα!!! Είχα φθάσει στο σημείο να νομίζω πως όλα αυτά τα είχα φαντασθεί]!

Σ' αυτές τις Κερασιές οφείλω τη γνωριμία μου με την πιο όμορφη, την πιο Ελκυστική, την πιο Ερωτική, την πιο γλυκολάλητη, την πιο Ποιητική γυναίκα της Ιαπωνίας.)

Όταν μάλιστα εξήγησα στους φίλους μου πως γνώριζα την ιστορία για τις Κερασιές, και πως ήρθα από την Ελλάδα για να επισκεφθώ αυτό το σημείο, έγινε ο χαμός!! δεν πίστευαν στ' αυτιά τους. Αναρωτήθηκαν αν είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσο ευαίσθητοι άνθρωποι που ξεκινούν από την άλλη άκρη του κόσμου για να δουν τις ανθισμένες κερασιές; Τότε ήταν που η Heriko Mr Pepo με τρόπο, μού έβαλε στο χέρι ένα διπλωμένο χαρτάκι - το οποίο θα παραδώσω στη Θάλασσα όταν συναντηθούμε - μ' αυτό λοιπόν το μικρό χαρτάκι ξεκίνησε η πιο όμορφη, η πιο συναρπαστική, η πιο απρόβλεπτη, η πιο άδολη, η πιο απίστευτη, η πιο ρομαντική, η πιο φλογερή, ιστορία αγάπης. Αγαπητοί αναγνώστες αν πάτε στην Ιαπωνία την περίοδο που είναι ανθισμένες οι Κερασιές πιθανόν και να ερωτευτείτε κι εσείς κάποια Heriko αν κρύβετε μέσα σας έναν μεγάλο έρωτα που θα βρει το ταίρι του. Είναι μαγεία!!! Ευτυχώ εσείς Mr Pepo έχετε πάει και καταλαβαίνετε τι σημαίνουν όλα αυτά που αναφέρω.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΧΑΪΚΟΥ ΤΗΣ Heriko που είχε γράψει για τον Ενδυμίωνα.

Τούτο το βουνό
Δύσκολο να το ανεβείς
Εγώ σαν το διασχίζω
Κρατώντας την αγάπη σου
Το νιώθω κλίνη αναψυχής..

Είναι σαν πεύκο ο έρωτας
Και να τον κρύψεις δεν μπορείς

Και σήμερα όπως και χθές
Στέκομαι και σε περιμένω
Τι περιμένεις? λένε κάποιοι
Βρίσκεται πολλά μίλια μακριά
Βρίσκεται με τα κοχύλια...

Γλυκά μου όνειρα
Μη με φέρνετε πολύ κοντά
Στον άνθρωπο που αγαπώ
Απ' τη στιγμή που θα ξυπνήσω
Πάλι μοναξιά θα νιώσω

Τα πιο πάνω ΧΑ'Ι'ΚΟΥ τα έγραψε η Ηeriko kαι τα παρέδωσε στην κόρη μας Μr Pepo για να μου τα παραδώσει, αν αποφάσιζε να με συναντήσει. Μαζί λοιπόν με το mail των φωτογραφιών που
έλαβα υπήρχαν και τα ΧΑ'Ι'ΚΟΥ της Heriko.

Στην φωτογραφία είναι η Θάλασσα με το παραδοσιακό Ιαπωνέζικο Κimono!!! 

Κύριε Πεπο σας ευχαριστώ από τα τρίσβαθα της ψυχής μου που δεχθήκατε να μ' ακούσετε και να αναρτήσετε αυτή την συγκλονιστική - κατ' εμέ - ιστορία. Να είσαστε καλά εσείς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Φίλες και Φίλοι αυτή είναι η πραγματικά συγκλονιστική ιστορία του φίλου μας του Ενδυμίωνα.

Σας χαιρετώ με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

[ΒΙΒΛΙΟ] ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ΤΡΥΠΙΟ ΛΙΘΑΡΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΡΑΠΗ ΤΟΥ ΚΕΡΚΕΤΙΟΥ ΟΡΟΥΣ. ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΜΑΓΙΚΑ.

Φίλες και Φίλοι αγαπητοί ορειβάτες και θαλασσοπόροι καλημέρα, σε λίγες μέρες το 2025 θα μας αποχαιρετήσει όπως μας αποχαιρέτησε και το 2010, θα επιστρέψω όμως στο 2010 γιατί ήταν μία μαγική χρονιά, μου το ζήτησε η μνήμη μου και δεν της χάλασα το χατίρι. Επαναφέρω εκείνη την ανάρτηση για να θυμηθούν οι συμμετέχοντες και να ταξιδέψουν νοερά οι νεότεροι αναγνώστες του ιστολογίου μας. Ταξιδέψτε μαζί μας στις κορυφές του Κερκετίου όρους και αν σας δοθεί η ευκαιρία πραγματοποιήστε αυτή την μαγική ανάβαση. Ραντεβού τον Ιούλιο του 2026 για μία νέα εξόρμηση, εκτός απροόπτου θα έχουμε μαζί μας πολλούς εκλεκτούς φίλους. Ως τότε ταξιδέψτε με το πιο κάτω κείμενο. Σας χαιρετώ με σεβασμό και Επικούρεια διάθεση Επίκουρος ο Γοργογυραίος.

ΜΕΡΟΣ Α΄
Αύγουστος 2010.
Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι.

Υπάρχουν καλοκαίρια που δεν περνούν.
Μένουν.
Ριζώνουν στον χρόνο, στις λέξεις, στις μνήμες των ανθρώπων που τα έζησαν.
Το καλοκαίρι του 2010 ήταν ένα τέτοιο καλοκαίρι.

Ήταν τότε που 21 ορειβάτες, με καταγωγή από το Γοργογύρι και το Ξυλοπάροικο, πάτησαν στην κορυφή του Κερκετίου Όρους — του Κόζιακα.
Ήταν τότε που γράφτηκε μια μικρή, αλλά αληθινή ιστορία συλλογικότητας, παρέας και τόλμης.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, αυτή η ανάρτηση επιστρέφει.
Όχι από νοσταλγία, αλλά από ανάγκη.
Από την επιθυμία νέων ανθρώπων —της Φαίης, της Μαρίζας, της Τζωρτζίνας— να γνωρίσουν τι έγινε τότε, επειδή θέλουν να συμμετάσχουν στην ανάβαση του Ιουλίου 2026.
Και από τη χαρά που γεννά το γεγονός ότι κι άλλα νέα παιδιά εκφράζουν την ίδια επιθυμία.
Η οργάνωση ξεκινά από νωρίς.
Και η μνήμη επίσης.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Γοργογύρι – Τόπος που θυμάται
Δεν γράφονται όλα τα βιβλία για να ειπωθούν.
Κάποια γράφονται για να μη χαθούν.
Το Γοργογύρι δεν είναι απλώς ένας τόπος στον χάρτη.

Είναι μνήμη που περπατά, φωνή που αντιστέκεται στη σιωπή,
μια πατρίδα που δεν ζητά να την εξηγήσεις —
μόνο να την αγαπήσεις.
Εδώ ο χρόνος δεν μετριέται με ρολόγια,
αλλά με γιορτές, με αναβάσεις, με αυλές γεμάτες φωνές,
με ανθρώπους που ξέρουν ακόμα να λένε «εμείς».

Οι ιστορίες αυτού του κειμένου δεν είναι μεγάλες 

επειδή έγιναν στα ψηλά.
Είναι μεγάλες επειδή έγιναν μαζί.
Σε πλατείες, σε μονοπάτια, σε αυλές,
εκεί όπου η παρέα γίνεται κοινότητα
και η κοινότητα γίνεται τρόπος ζωής.

Το Γοργογύρι δίδαξε κάτι απλό και σπάνιο:
ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται μόνος.
Σώζεται όταν θυμάται,
όταν συμμετέχει,
όταν ανεβαίνει βουνά όχι για να ξεχωρίσει,
αλλά για να περιμένει τον τελευταίο.

Αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε για να εξιδανικεύσει.
Γράφτηκε για να μαρτυρήσει.
Ότι υπήρξε — και υπάρχει — ένας τόπος
όπου η ζωή δεν ήταν εύκολη,
αλλά ήταν αληθινή.

Αν διαβάζοντας αυτές τις σελίδες νιώσεις την ανάγκη
να τηλεφωνήσεις σ’ έναν φίλο,
να κατέβεις στην πλατεία,
να σηκωθείς νωρίς για μια διαδρομή,
τότε το Γοργογύρι θα έχει μιλήσει.
Και αυτό είναι αρκετό.

Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, σε εκείνο το μαγικό καλοκαίρι.

Πάμε λοιπόν.

Βραδιές Ποίησης στον Κήπο του Επίκουρου

Σωτήριο έτος 2010
Ομιλία του Επικούρειου Πέπου στην αυλή των θαυμάτων.

Αγαπητοί φίλοι και επισκέπτες του filomatheia, γεια σας.

Μετά από μια περίοδο αδράνειας —λόγω διαφόρων προβλημάτων— είμαστε ξανά εδώ, για να μοιραστούμε καλοκαιρινές εμπειρίες, μουσικές, προτάσεις, προορισμούς, αλλά κυρίως σκέψεις και αισθήματα.

Να ευχηθώ καλές σπουδές στα κορίτσια που πέτυχαν την εισαγωγή τους σε σχολές:

Σύλβια, Τερψιχόρη, Ναυσικά, Δέσποινα,

και κουράγιο σε όσες θα ξαναδώσουν Πανελλήνιες, κυνηγώντας κάτι καλύτερο.

Το ταξίδι της φετινής περιπλάνησης ξεκινά από το Μαγευτικό και Πανέμορφο Γοργογύρι.

Και στέκεται σε δύο νεράιδες και ένα αγγελούδι.

Στην «Αυλή των Θαυμάτων» ζήσαμε ξανά όμορφες στιγμές.

Ανήμερα της Παναγίας είχαμε την τύχη να συναντήσουμε δύο νεράιδες —την Κορνηλία (Ρία) και τη Μονμάρτη (Ζωή)— και ένα μικρό αγγελάκι που έμοιαζε να έχει πέσει από τον ουρανό: την Αλεξάνδρα από την Ξάνθη.

Πολλά έγιναν φέτος στο Γοργογύρι.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Ροκ Συναυλία

Στις 13 Αυγούστου, στην πλατεία του χωριού, ο Σύλλογος οργάνωσε ροκ συναυλία για τη νεολαία.

Ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος ήταν η Ζωή και ο Παναγιώτης Αργυρίου.

Στους θεατές, όμως, βρέθηκαν και… «μη νεολαίοι», γεγονός που λειτούργησε ανασταλτικά.

Ίσως την επόμενη φορά να χρειαστεί ένα διακριτικό face control.

Αυτές οι βραδιές είναι —και πρέπει να παραμένουν— για τα νέα παιδιά.

Ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς ήταν η κόρη της Αρετής και του Λευτέρη Αργυρίου, στο τραγούδι.

Η μουσικότητα της μητέρας της αποδείχθηκε καταλυτική.

Άλλη μία όμορφη συνάντηση: ο εκκολαπτόμενος ποιητής Βασίλης Πράσινος, ποιήματα του οποίου έχουν ήδη αναρτηθεί στο ιστολόγιό μας.

Εύχομαι σύντομα, στην Αυλή των Θαυμάτων, να έχουμε μια βραδιά ποίησης αφιερωμένη σ’ εκείνον.

Γιορτή Πίτας

Σάββατο 14 Αυγούστου

Η επανάσταση της πίτας.

Οι φούρνοι του χωριού πήραν φωτιά.

Μικρές και μεγάλες κοπέλες, με τη βοήθεια μανάδων και γιαγιάδων, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό.

Το άνοιγμα των φύλλων κάλυπτε σχεδόν ένα γήπεδο ολυμπιακών διαστάσεων.

Τα μυστικά βγήκαν από τα σεντούκια της μνήμης,

το χωριό μοσχοβόλησε

και για τους κοιλιόδουλους η αναμονή ήταν μαρτύριο.

Περίπου 40 διαφορετικές πίτες, κάθε λογής, συνέθεσαν έναν πίνακα που θα ζήλευε ακόμη και ο Πικάσο.

Η ιδέα ανήκε στις γυναίκες του Συλλόγου.

Και εύχομαι αυτά τα θηλυκά μυαλά να γεννούν πάντα όμορφες ιδέες.

Το πρόγραμμα περιλάμβανε:

Θεατρικό σκετς από τη θεατρική ομάδα Ξυλοπάροικου

Παρουσίαση παρασκευής πίτας από την κ. Βούλα Τσιούνη

Παραδοσιακούς χορούς
Βραβεύσεις.
Και φυσικά… γευσιγνωσία

Η βραδιά έκλεισε με μουσική και χορό.
Μια εκδήλωση που αξίζει να συνεχιστεί.

ΜΕΡΟΣ Β΄

Το Τρύπιο Λιθάρι

17 Αυγούστου 2010

Απίθανη εμπειρία.

Απίθανη παρέα.

Απίθανη διαδρομή.

Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα του ιδεολόγου της Ο.ΚΡ.Α. —που, ως γνωστόν, είναι παντού— Αποστόλη Αποστόλου.

Ήταν αρχές Αυγούστου, όταν έριξε στο τραπέζι την ιδέα της κατάκτησης της κορυφής «Τρύπιο Λιθάρι» στο Κερκέτιο.

Ο Mr Pepos, ως υλοποιητικός βραχίονας της Ο.ΚΡ.Α., ανέλαβε την πραγμάτωση.

Και κάπως έτσι, χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία, την Τρίτη στις 05:30 π.μ., συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του χωριού 21 ορειβάτες — αποφασισμένοι για όλα.

Ζέσταμα.

Το καθιερωμένο «Ζντό» της Ο.ΚΡ.Α.

Και στις 05:45, με τη συνοδεία του Thomas Cool, η ομάδα αναχώρησε για την Κόρη.

Εκεί, ο αρχηγός της αποστολής κ. Ευθύμιος Τσαντήλας έκανε την καταμέτρηση, ρώτησε για τυχόν προβλήματα υγείας και έδωσε τις βασικές οδηγίες.

Η μόνη του παρατήρηση ήταν προς τον Γκοτζό, που κρατούσε μόνο ένα μικρό μπουκάλι νερό.

Όταν ρωτήθηκε για τα υπόλοιπα, έδειξε τον σάκο του Τζίμ Άνταμς.

Ο αρχηγός τον πίστεψε.

— Ψέματα.

Το ξεκίνημα ήταν λίγο πιο γρήγορο απ’ όσο έπρεπε.

Όμως από την πρώτη στιγμή φάνηκε κάτι σημαντικότερο:

το όμορφο κλίμα της παρέας.

Τα μέλη της αποστολής

Αρχηγός: Ευθύμιος Τσαντήλας

Υπαρχηγός: Ευάγγελος Παπαδημητρίου

Υπασπιστής: Mr Alex

Ειδική αποστολή: Γκοτζό

Cameraman: Αποστόλης Αποστόλου

Γιατρός αποστολής: Doctor

Φυσικοθεραπευτής: Τζίμ Άνταμς

Δημοσιογραφική κάλυψη: Pepos the Great

Υπεύθυνος επικοινωνίας: Nick the Greek – Cosmote

Μέλη:

Λαμπρινή Γκοβίνα, Βασιλική Γκοβίνα, Ελένη Γκουβίνα, Βασίλης Γκουβίνας,

Λίτσα Γούναρη, Ζωή Γούναρη, Γιάννης Γούναρης, Κωστής Ντακούλας,

Γιώργος Μόσχοβος, Βιβή Τσιούνη, Φίλιππος Παπαδημητρίου, Χαρούλα Παπαδημητρίου.

Διασώστες: Νίκος Οικονόμου, Νίκος Γούναρης.


Δεν θα περιγράψω τη διαδρομή.

Κρίμα μόνο για όσους δεν έχουν δει με τα μάτια τους αυτό το μαγευτικό τοπίο.

Στις 09:45, και το τελευταίο μέλος της αποστολής πατούσε στο Τρύπιο Λιθάρι.

Όλοι.

Ξεκούραστοι.

Άναυδοι.

Άλλοι θαύμαζαν την τρύπα, άλλοι το ύψος.

Χαιρετούσαμε τους δικούς μας κάτω στο χωριό.

Ανεμίσαμε τη σημαία της Ο.ΚΡ.Α.

Και καθίσαμε, σαν κουρασμένοι μαχητές, για φαγητό.

Ο Γκοτζό έφαγε όλους τους κεφτέδες της Λαμπρινής.

Μετά την καταμέτρηση, ο αρχηγός μάς ενημέρωσε ότι το μονοπάτι επιστροφής ήταν βατό.

Πρότεινε να χωριστούμε σε δύο ομάδες.

Στο μεταξύ, διεξήχθη και διαγωνισμός σκοποβολής.

Νικητής: Γκοτζιό.

Έπαθλο: το χρυσό μετάλλιο της επόμενης μέρας.

Α’ Ομάδα: Αρχηγός Ευθύμιος Τσαντήλας

Β’ Ομάδα: Αρχηγός Γκοτζιό

Η Κάθοδος

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες.

Μόνο θα αναφέρω:

την απαράδεκτη κατάσταση του καταφυγίου

το καταπληκτικό νερό

το πανέμορφο τοπίο

την αλληλεγγύη της παρέας

την υπερπροσπάθεια του «προέδρου» Βασίλη Γκουβίνα

τα καθαρά και καλοθρεμμένα κοπάδια

την αντοχή όλων

Και φυσικά, τα ευτράπελα: η Λουλούκα που έφτασε στην πρώτη τετράδα,

ο «ηγέτης της Cosmote» σε ρόλο κουρασμένου της ερήμου,

ο Γκοτζιό που δήλωσε:

«Δεν πάω πουθενά — ας έρθει η αρκούδα να με φάει!»

(Μια αρκούδα θα έτρωγε την άλλη;)

Καπνοί σαν Ινδιάνοι, σόλες παπουτσιών που έφυγαν,

δήθεν ψόφιοι κοριοί όταν ήρθε η διάσωση,

και τελικά ο Νίκος Γούναρης να μας φορτώνει στην καρότσα,

ενώ περνούσαμε από τα χωριά

και δεχόμασταν χειροκρότημα.

Την επόμενη μέρα, κανείς δεν παραπονέθηκε.

Η πορεία λειτούργησε ως αποθεραπεία.

Το 2018, δυστυχώς, επιλέχθηκε λάθος επιστροφή —

και το πληρώσαμε στα γόνατα.

18 Αυγούστου – Απονομή Μεταλλίων

Η Αυλή των Θαυμάτων φόρεσε ξανά τα γιορτινά της.

Πριν την απονομή προβλήθηκαν βίντεο και φωτογραφίες.

Τότε καταλάβαμε όλοι πόσο δύσκολο ήταν το εγχείρημα.

Τα χρυσά μετάλλια έλαμπαν.

Τα χαμόγελα περισσότερο.

Ξεχωρίζω την ομιλία του Ηγέτη - Νίκου:

μίλησε για το δημιουργικό κλίμα της παρέας και τόνισε πως,

αν αυτό το κλίμα το μεταφέρουμε στην καθημερινότητα,

υπάρχει ελπίδα να αλλάξει η κοινωνία.

Ευχαριστώ: τον Τόλη για την ιδέα,

τον αρχηγό για την προστασία,

τους σωτήρες Ν+Ν,

και όλους όσοι συμμετείχαν.

Τελικά, τα πιο όμορφα πράγματα είναι δίπλα μας.

Αρκεί να εγκαταλείψουμε το «εγώ»

και να αφεθούμε στο «εμείς».

Υ.Γ. Το χρυσό μετάλλιο του Mr Pepou το παρέλαβε ο εγγονός του Βασίλη Ντακούλα — Τσιγαρίδα.

Η χαρά του ήταν διπλή.

Πήλιο – Νταμούχαρη – Επιστροφή

Το Σάββατο, η Ο.ΚΡ.Α. αναχώρησε για τον Άη Γιάννη στο Πήλιο.

Ανακαλύψαμε τη Νταμούχαρη, τη Χαρίκλεια,

τη θεία Σπυριδούλα με το χρυσό της σπίτι και την ακόμη χρυσότερη καρδιά,

τα προκομμένα Χαραλαμπάκια,

και ανθρώπους που ομορφαίνουν τον τόπο —

κυρίως με τα παιδιά τους.

Επιστροφή στην Αθήνα: 23 Αυγούστου.


Ποίημα

Στο Τρύπιο Λιθάρι
Δεν ανεβήκαμε για την κορυφή,
μα για να βρεθούμε.

Δεν φτάσαμε ψηλά για να φανούμε,
μα για να δούμε.

Είκοσι μία ανάσες,
ένα βουνό,
ένα «εμείς».

Και όταν κατεβήκαμε,
δεν αφήσαμε ίχνη στο χώμα,
μα μέσα μας.


Ενυπάρχουν στο κείμενο:
Ισχυρή, βιωματική, με φυσική ροή. Χωρίζεται ιδανικά σε ενότητες.
Συλλογικότητα, προσφορά, ταπεινότητα, μνήμη.
Αφηγηματικό – προφορικό – ειλικρινές. Αυτό είναι το μεγάλο του ατού. Χαρά, νοσταλγία, γέλιο, συγκίνηση. Ισορροπημένα.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ 

Εκεί όπου τελειώνει ο δρόμος και αρχίζει η μνήμη

Κάποια ταξίδια δεν τελειώνουν όταν επιστρέφεις.

Τελειώνουν όταν ξεχάσεις γιατί ξεκίνησες.

Το Γοργογύρι μάς έμαθε ότι δεν έχει σημασία πόσο ψηλά φτάνεις,
αλλά με ποιους ανεβαίνεις.
Ότι η κορυφή δεν είναι στόχος —
είναι δικαιολογία για να βαδίσουμε μαζί.
Όσοι πέρασαν από αυτές τις σελίδες
δεν ζητούν μνημεία.

Ζητούν να θυμόμαστε το βλέμμα τους,
το γέλιο τους,
το χέρι που άπλωσαν όταν κάποιος λύγισε.
Γιατί εκεί κρύβεται η μαγεία:
όχι στο χώμα, αλλά στον τρόπο που στεκόμαστε 

ο ένας απέναντι στον άλλον.

Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από αυτό το κείμενο
είναι το θάρρος της παρέας.
Τη δύναμη του «μαζί».

Τη μικρή, καθημερινή επανάσταση
του να μη γυρίζεις την πλάτη.
Όταν σβήσουν τα φώτα,
όταν αδειάσουν οι πλατείες,
όταν τα βουνά μείνουν πάλι μόνα,
θα μείνει κάτι πιο ανθεκτικό από την πέτρα:

η μνήμη όσων περπάτησαν,
αγάπησαν,
και δεν φοβήθηκαν να πουν
«ανήκω».

Αν αυτό το κείμενο κλείνει κάπου,
κλείνει εδώ:
στην υπόσχεση
ότι το Γοργογύρι
δεν θα γίνει ποτέ παρελθόν
όσο υπάρχει έστω ένας
που θυμάται.

Σας χαιρετώ και σας περιμένω τον ερχόμενο Ιούλιο.

[ΒΙΒΛΙΟ] 21/12/25 [Χειμερινό ηλιοστάσιο] ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ - ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΦΡΥΝΗ πρώτη ανάρτηση 12/12/15

Ο ΠΕΠΟΣ ΤΟ 1971 16 ΕΤΩΝ 

Ένας κόσμος που δεν θα υπάρξει ξανά.
Υπάρχουν στη ζωή μας άνθρωποι που περνούν σαν σιωπηλές καλοκαιρινές καταιγίδες: έρχονται αθόρυβα, ταράζουν τα πάντα, κι όταν φεύγουν, αφήνουν πίσω τους έναν αέρα διαφορετικό, καθαρισμένο. Οι περισσότεροι, όσο κι αν τους αγαπήσαμε, μένουν κάποτε στη λήθη – η μνήμη σβήνει τις λεπτομέρειες, απαλύνει τις αιχμές, λιγοστεύει τις εικόνες.

Και υπάρχουν κι εκείνοι οι ελάχιστοι, οι σπάνιοι, που χαράζουν στην ψυχή μας ένα ανεξίτηλο σημάδι. Άνθρωποι που γεννήθηκαν για να πονούν και να παρηγορούν, να τραυματίζονται και να σώζουν, να γοητεύουν και να ματώνουν, αλλά πάντα να αγαπούν χωρίς παζάρια και χωρίς διατυμπανισμούς.

Τέτοια ήταν η Φρύνη.
Όχι απλώς μια γυναίκα της νιότης μου, αλλά μια παρουσία σχεδόν μυθική, που έμοιαζε να κουβαλά φως από κάποιους αρχαίους ναούς, και την ίδια στιγμή τη σκοτεινιά της ανθρώπινης μοίρας.

Ήταν η γυναίκα που γνώρισα όταν ακόμη ήμουν έφηβος – άγουρος, με πολλές απορίες, ανυποψίαστος – και που, με τρόπους μυστικούς και ανεξήγητους, στάθηκε πλάι μου σαν προστάτιδα, σαν φίλη, σαν αόρατος άγγελος της καθημερινότητάς μου.

Κι όταν έμαθα ότι «έφυγε» από τη ζωή, σαν σήμερα, ένιωσα πως ένα κομμάτι εκείνης της συνοικίας των Θεών, (Πλάκα) του ’70 έσβησε για πάντα.
Έτσι γεννήθηκε αυτή η γραφή: σαν αποχαιρετισμός, σαν χρέος, σαν ευχαριστώ.
Σαν κατάθεση μνήμης για μια γυναίκα που περπάτησε στη γη με τη σπάνια αρετή των ανθρώπων που πονάνε και αγαπούν βαθιά.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ, ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΦΡΥΝΗ

Ως ένδειξη βαθύτατης ευγνωμοσύνης

Αγαπημένη Φρύνη, σ’ ευχαριστώ.

Ξαναδημοσιεύεται σήμερα 21/12/25 για ευνόητους λόγους, σαν σήμερα μας αποχαιρέτησε.

Φίλες και φίλοι, συναθλητές του πνεύματος, φιλότεχνοι συνοδοιπόροι, σας χαιρετώ.
Η σημερινή ανάρτηση δεν είναι μια ακόμη σελίδα μνήμης· είναι μια σελίδα καρδιάς.
Έμαθα πως έφυγε από τη ζωή μια γυναίκα που κάποτε φώτισε τη δική μου με τρόπο απροσδόκητο: η Φρύνη.
Μια γυναίκα της εποχής εκείνης, της συνοικίας των Θεών (Πλάκας) του ’70, που δούλευε σκληρά, πονούσε αθόρυβα και ζούσε σε κόσμους που άλλοι δεν θα άντεχαν ούτε να κοιτάξουν. Κι όμως, πίσω από όλα αυτά, υπήρχε μια ψυχή ευγενική, μια καρδιά φωτεινή, μια σπάνια ανθρωπιά.

Το τελευταίο της μήνυμα, λίγο πριν φύγει, προς έναν κοινό μας φίλο, είχε μόνο τρεις λέξεις:

«Σ’ ευχαριστώ για όλα».

Τρεις λέξεις που έμοιαζαν να διασχίζουν τα χρόνια και να φτάνουν και σε μένα.

ΦΡΥΝΗ – το πρόσωπο και ο θρύλος.

Το πρόσωπό της έφερε τη σφραγίδα μιας ενσάρκωσης του Έρωτα.

Τα μάτια της λαμπύριζαν σαν να έκρυβαν μέσα τους μια ιστορία που δεν ειπώθηκε ποτέ ολόκληρη.

Τα χείλη της χαμογελούσαν με συστολή, αλλά και με μια δύναμη που μαρτυρούσε ότι είχε δει πολλά.

Η παρουσία της είχε κάτι το ακατανόητο, σαν παλιό άγαλμα που ζωντάνεψε για λίγο ανάμεσα στους ανθρώπους.

Αν την έβλεπε κανείς τυχαία, θα νόμιζε πως ήταν απλώς μια όμορφη κοπέλα.

Όσοι όμως την γνώριζαν – έστω λίγο – καταλάβαιναν ότι μπροστά τους είχαν μια γυναίκα από εκείνες που φέρουν μέσα τους δύο ζωές: τη ζωή που ζουν και τη ζωή που θα ήθελαν να είχαν ζήσει.

1970 – Στην αρχή του κόσμου
Ήμουν 15 χρονών.

Ένα παιδί με όνειρα πολλά και μέσα σχεδόν ανύπαρκτα.

Έμενα τότε σε ένα φτηνό σπίτι στην Πλάκα, Τριπόδων 18, μοιραζόμουν φαγητό και ελπίδες με δύο ακόμη παιδιά συγχωριανοί και οι δύο, μεγαλύτεροι από εμένα ο ένας οκτώ χρόνια, και ο άλλος έξι, ο ένας εξ αυτών μ' έσωσε από βέβαιο θάνατο!! Κοιμόμουν με την ηλεκτρική σόμπα αναμμένη και η φλοκάτη που ήμουν σκεπασμένος είχε πάρει φωτιά, είχαν πάρει πρώτα τα κρόσσια χωρίς να πάρω είδηση. Προφανώς έβλεπα κάποιο καλό όνειρο και βρισκόμουν σε λήθαργο, όταν πλησίασε στο σπίτι ο Τσίγας και είδε να βγαίνει καπνός από τα κενά της πόρτας, κατάλαβε τι είχε συμβεί και αμέσως άρπαξε έναν κουβά από την βρύση που υπήρχε στην μικρή, ας την πούμε αυλή, τον γέμισε και όρμησε στο δωμάτιο φωνάζοντας: Καραβίδα βγες έξω γρήγορα γιατί θα καείς ζωντανός. Όταν όρμησε μέσα ο Τσίγας και άδειασε πάνω μου τον κουβά τότε ξύπνησα, η φωτιά σε λίγα δευτερόλεπτα θα είχε φθάσει στα ρούχα μου και ίσως σήμερα να ήμουν μακαρίτης!! Πετάχτηκα πάνω τρομαγμένος, ο Τσίγας άρπαξε την κουβέρτα και την πέταξε έξω στην αυλή όπου συνέχισε να ρίχνει νερό, όταν είδα το κενό που είχε καεί δεν μπορούσα να το πιστέψω πως με όλο αυτό που έγινε δεν πήρα είδηση τίποτα. Ήταν η τελευταία φορά που κοιμήθηκα τόσο βαριά, έκτοτε κοιμάμαι όπως ο λαγός, στον Τσίγα χρωστάω τη ζωή μου, σίγουρα θα είχα γίνει κάρβουνο χωρίς καν να πάρω είδηση. Τα δύο αδέρφια σε λίγους μήνες έφυγαν, νοίκιασαν στην οδό Καλλισπέρη και έμεινα εκεί πια μόνος μου.

Εκεί λοιπόν γνώρισα τη Φρύνη.

Την θεωρούσα συγγενή της σπιτονοικοκυράς, μια κοπέλα που δούλευε στο νοσοκομείο - έτσι έλεγε - και έκανε νυχτερινές βάρδιες.

Η αλήθεια ήταν πολύ πιο δύσκολη.

Εκείνη όμως την έκρυβε πίσω από ευγένεια, αξιοπρέπεια και ένα απόλυτο χαμόγελο.

Ένα μεσημέρι την είδα να μπαίνει στο εστιατόριο "η ΤΡΙΠΟΛΗ" όπου έτρωγα ένα φτωχικό πιάτο, σκέτο από γιουβέτσι, το οποίο ήταν και παραμένει η αδυναμία μου. Πλησίασε στο τραπέζι μου και μού είπε αν μπορούσε να καθίσει. Αφού έδωσε την δική της παραγγελία, παράγγειλε και για μένα ένα κανονικό γεύμα, είπε, πως είχε τα γενέθλιά της και γι' αυτό ήθελε να με κεράσει, φυσικά και αποδέχθηκα την πρόταση, δήθεν, για να μην της χαλάσω το χατίρι. Εντωμεταξύ, όλοι οι πελάτες που βρισκόντουσαν εκείνη τη στιγμή στην αίθουσα έτριβαν τα μάτια τους, δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως αυτή η πανέμορφη κοπέλα ήρθε και κάθισε μαζί μου.

Όταν δε παρατήρησαν το εγκάρδιο κλίμα που υπήρχε μεταξύ μας άρχισαν οι πρώτοι σταυροί, εκεί που τους κόπηκε η αναπνοή και η όρεξη ήταν όταν μ' έπιασε από το χέρι και ανεβήκαμε μαζί τη σκάλα, είχαν πάθει σοκ. Ο ταβερνιάρης γεμάτος απορία προσπαθούσε να καταλάβει τι μαγικό κόλπο ήταν αυτό που είχα κάνει γιατί του ήταν αδύνατον να πιστέψει πως ήταν αλήθεια.

Στο δρόμο για το σπίτι περάσαμε πρώτα από το δικό της και μού έδωσε μια σακούλα με τρόφιμα – «μου τα έστειλαν οι δικοί μου», είπε, αλλά εγώ δεν τα χρειάζομαι.

Τίποτα απ’ αυτά δεν ήταν αλήθεια. Τα είχε αγοράσει η ίδια για μένα, γνώριζε από την σπιτονοικοκυρά πως εκείνη την περίοδο είχα τα οικονομικά μου χάλια, σχεδόν άφραγκος και με τον τρόπο της με βοήθησε.

Έτσι ήταν η Φρύνη: έδινε πριν την ρωτήσεις, έβλεπε πριν της πεις, βοηθούσε χωρίς να το γνωρίζει κανείς.

Όλα αυτά βέβαια δεν τα γνώριζα τότε.

Αφιερωμένο στην ΦΡΥΝΗ την επίγεια θεά του Έρωτα.

Το λουσμένο στον πόθο
γλυκό προσωπάκι της Φρύνης
που συχνά προβάλει στα όνειρά μου
με κάνει να επιστρέφω στον έφηβο Σπύρο
και να τον ακούω να λέει:

Με τρελαίνανε τα ρόδινα χείλη σου,
προπύλαια ενός στόματος γεμάτου νέκταρ.
Κι οι κόρες των ματιών σου , έτσι που άστραφταν
πίσω από τις βλεφαρίδες σου.

Και οι κατάλευκοι στητοί μαστοί,
οι άκρως ερωτικά αρμονικοί
και ποθεινότατοι, οι όμορφα πλασμένοι.
Τερπνότεροι κι απ' άνθος!!!!!!!
(Διοσκουρίδης)

Βρισκόμαστε λοιπόν στο 1970 ήμουν τότε 15 χρονών, εκείνο το καλοκαίρι εργαζόμουν στην Πλάκα στον ΒΑΚΧΟ εκείνα τα χρόνια ήταν πολύ δύσκολο να έχεις σχέσεις με μια κοπέλα και ακόμα πιο δύσκολο να μπορείς να έχεις σεξουαλικές σχέσεις, μόνο στα κλεφτά κανένα φιλάκι και λίγο πιάσιμο το στήθος, εννοείται έξω από τα ρούχα. Οι πιο μεγάλοι βέβαια είχαν πιο πολλά τυχερά.

Εντωμεταξύ ΤΟΤΕ!! το τονίζω το ΤΟΤΕ! γιατί έχω την εντύπωση πως κάτι έχει αλλάξει σήμερα, τότε λοιπόν τ' αγόρια της ηλικίας μου είμασταν πολύ ζωηρά και ψάχναμε για γαζέλες!!!!!!!!! είχαμε το κυνήγι στο αίμα μας όπως τα λυκόπουλα και επειδή οι γαζέλες ειδικά σε μας τους 15ρηδες δεν μας άφηναν να τις τρυγήσουμε καταλήγαμε στα υπέροχα κορίτσια των ελευθέρων ηθών. Στην Πλάκα τότε είχε μεταφερθεί η Τρούμπα, απίστευτο κι όμως αληθινό η Πλάκα τότε είχε γεμίσει με ''σπίτια'' και καμπαρέ όπου πολλά κορίτσια έκαναν κονσομασιόν. Στο σπίτι που έμενα, δηλαδή ποιο σπίτι ένα δωμάτιο ήταν όλο κι όλο και είχε δίπλα μια μικρή κουζίνα και το μπάνιο. Δίπλα, στο διπλανό δωμάτιο, έμεινε μια Θεά που νομίζαμε πως ήταν ανιψιά τής σπιτονοικοκυράς μας γιατί μάς είχε πει η ιδιοκτήτρια να δίνουμε το ενοίκιο στη Φρύνη, οπότε εμείς -αυθαίρετα βέβαια- υποθέσαμε πως ήταν ανιψιά της. Κάποια μέρα ως περίεργος την ρώτησα να μου πει που δουλεύει, και μου είπε πως εργαζόταν σε κάποιο ιδιωτικό νοσοκομείο ως νοσοκόμα, και πως ήταν πάντα βραδινή βάρδια για να παίρνει πιο πολλά χρήματα. 

Μετά το ταβερνείο επιστρέψαμε μαζί στο σπίτι και την ώρα που ήμουν έτοιμος να την ευχαριστήσω για το τραπέζι και για τα ψώνια, δεν πρόλαβα γιατί μ' ένα νάζι, που έχει μείνει χαραγμένο στον σκληρό δίσκο της μνήμης μου, με ρώτησε αν θα ήθελα το βράδυ να πάμε στον θερινό κινηματογράφο ''ΕΡΕΧΘΕΙΟΝ'' άλλο που δεν ήθελα εγώ εκείνη μάλιστα την περίοδο είχα διακόψει την ιδιωτική δραματική σχολή που πήγαινα λόγω του ό,τι χρώσταγα ήδη δυο μήνες και είχα τρέλα με τον κινηματογράφο, κάποια στιγμή είχα παρακολουθήσει 6!!! ταινίες σερί, της εξήγησα πως θα το ήθελα πάρα πολύ αλλά.... δεν πρόλαβα να συνεχίσω γιατί μου έβαλε τον δείκτη του χεριού της στα χείλη εννοώντας να σωπάσω, θα πλήρωνε αυτή είπε εκείνο το βράδυ και κάποιο άλλο βράδυ θα πλήρωνα εγώ. Αυτή η σκέψη με αναστάτωσε λίγο γιατί σκέφτηκα πως με τον καλλιτέχνη που είχαμε στον ΒΑΚΧΟ θα πέρναγε το καλοκαίρι κι εγώ θα ήμουν πάλι στεγνός. Έπρεπε άμεσα να ψάξω αλλού για δουλειά γιατί θα γινόμουν ρεζίλι των σκυλιών, δεν θα είχα χρήματα να πληρώσω τα εισιτήρια. Άφησα αυτές τις σκέψεις για την επόμενη και το βράδυ συνόδευσα την Θεά στον κινηματογράφο, αν κάποιος με ρωτούσε ποιο έργο είδαμε θα του έλεγα δεν θυμάμαι, από την στιγμή που στα μισά του δρόμου μ' έπιασε το χέρι και φθάσαμε στο ΣΙΝΕ ΕΡΕΧΘΕΙΟ χεράκι-χεράκι αυτό ήταν το καλύτερο έργο, στο διάλειμμα κέρασε ποπ κόρν και πορτοκαλάδα, όταν φύγαμε με ρώτησε αν μου άρεσε το έργο!! Εγώ της απάντησα ποιο έργο; προς στιγμή τα έχασε! Επειδή με κοίταζε παράξενα της εξήγησα πως από τη στιγμή που ένιωσα το χέρι σου να κρατά το δικό μου χέρι, για μένα σταμάτησε ο χρόνος!!!! έβαλε τα γέλια και μ' έκανε δυο ερωτήσεις εκ των οποίων η δεύτερη μού έκοψε τα πόδια.

Ερώτηση πρώτη, δηλαδή θέλεις να το ξαναδούμε; Απάντησα ως εξής, ναι, αλλά όχι απόψε, άλλο βράδυ σε παρακαλώ για να έρθουμε ξανά από το σπίτι ώστε να μου κρατάς ξανά το χέρι!! αν και 15 πονηρός ο Θεταλός. Θεέ μου παρ' ό,τι έχουν περάσει 45 χρόνια [το κείμενο το έγραψα το 2015] εκείνο το υπέροχα μοναδικό χαμόγελο αντηχεί ακόμα στ' αυτιά μου, και μετά ήρθε η ερώτηση που με μ' έκανε να χάσω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου: 

Δε μου λες πόσο χρονών είσαι!!! 

Ανάθεμα αυτόν τον μασκαρά που είχε βγάλει αυτή τη φράση, όταν πήγαινα στον κινηματογράφο για να δω κάποιο έργο της προκοπής, έτσι το λέγαμε τότε, με το που πήγαινα στο ταμείο ''πόσο χρονών είσαι;'' νάσου ξανά απόψε τα ίδια. Της είπα την αλήθεια, εκείνο το βράδυ πήρα την απόφαση πως έπρεπε με κάποιον τρόπο το πιστοποιητικό που θα έλεγα να μου στείλουν από το χωριό η ημερομηνία γέννησης έπρεπε ν' αλλάξει πάση θυσία. [κάποια στιγμή πλαστογράφησα ένα πιστοποιητικό ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο.] Όταν φθάσαμε στο σπίτι λίγο πριν την καληνυχτίσω με ρώτησε γιατί έχασα το κέφι μου όταν με ρώτησε για την ηλικία μου; Της εξήγησα τον πόνο μου και πρόσθεσα πως θα ήθελα να ήμουν πιο μεγάλος και για σένα.... δεν κατάλαβα εκείνο το βράδυ αν κατάλαβε τι εννοούσα αλλά αν ήμουν λίγο έξυπνος και αναρωτιόμουν γιατί με φίλησε όταν χωρίσαμε θα έπαιρνα άμεσα την απάντηση. Εκείνο το βράδυ και πολλά άλλα βράδια πήγε περίπατο ο ύπνος. Περίπου δέκα ημέρες μετά απ' αυτό το περιστατικό κι ενώ είχα φροντίσει να βρω αλλού δουλειά κάποιο πρωινό που άκουσα να παίζει στο πικάπ που είχε το τραγούδι ''ο ήλιος λάμπει μες στα μάτια σου'' χτύπησα τη πόρτα και ρώτησα αν το βράδυ δεν έχει βάρδια ώστε να πάμε ξανά στον κινηματογράφο, αλλά με την προϋπόθεση πως θα πληρώσω εγώ. Μου υποσχέθηκε πως αυτό θα γινόταν την επόμενη που είχε ρεπό. 07/07/70 μακάρι εκείνο το βράδυ να μην είχε τελειώσει ακόμα, όταν επιστρέψαμε στο σπίτι κάναμε τόνατάλλο μέχρι το πρωί, κοιμήθηκα εκεί μαζί της και κατά τις 12.00 που ξυπνήσαμε ξεκίνησε να μου λέει τη δική της ιστορία, αφού την άφησα να ξεκινήσει ήταν η σειρά μου να της βάλω τον αντίχειρα στα χείλη και να της πω: μη συνεχίζεις τα ξέρω όλα!!! 

Έπεσε από τα σύννεφα!! όταν άρχισα να ξετυλίγω το κουβάρι, κάτι διαμαντένια δάκρυα που άρχισαν να τρέχουν στα μάγουλά της δεν τα άφησα να πέσουν στο πάτωμα γιατί τα ρούφηξα εγώ.

Η Αποκάλυψη και η Σιωπή.

Άρχισα να της εξηγώ πως, λίγες μέρες πριν, στη νέα δουλειά που είχα βρει ως μπακαλόγατος πια, έτυχε να πάω τρόφιμα σε ένα καμπαρέ.

Εκεί, μέσα στην ημίφωτη σάλα, είδα ένα πρόσωπο γνώριμο.

Δεν ήθελα να το πιστέψω.

Ο κόσμος μου γκρεμίστηκε.

Δεν είπα τίποτα· δεν την πρόδωσα· δεν την έκρινα.

Μονάχα πόνεσα — έφηβος, άβγαλτος, ανήμπορος να καταλάβω τις ανάγκες, τις συνθήκες και τους δρόμους που καμιά φορά οδηγούν τις ζωές των ανθρώπων.

Δεν ήθελα να το πιστέψω πως ήσουν εσύ.

Όλες αυτές τις μέρες δεν σου είπα τίποτα.

Δεν ρώτησα τίποτα. Περίμενα αυτή τη στιγμή.

Κι όταν ήρθε η στιγμή να μου μιλήσει εκείνη, της έβαλα τον αντίχειρα στα χείλη και της είπα:

«Μη μιλάς. Όπως σου είπα τα ξέρω όλα. Και είμαι εδώ».

Δεν χρειάστηκε ποτέ να πούμε κάτι περισσότερο.

Για λίγες μέρες ζήσαμε μια σύντομη, άχρονη ευτυχία.

Και μετά… έφυγε.

Άφησε ένα γράμμα και τρεις μήνες ενοίκια πληρωμένα.

Και τη ρήση:

«Μην με ψάξεις.»

Και δεν την έψαξα.

Τα χρόνια – και οι σιωπηλές πράξεις

Το 1975 τη συνάντησα τυχαία, παραμονή Πρωτοχρονιάς.

Παντρεμένη, μητέρα, δασκάλα, ευτυχισμένη.

Δεν χρειάστηκε να μιλήσουμε πολύ. 

Το βλέμμα αρκούσε, εκεί καθρεφτίστηκε ολόκληρη η παλιά μας ιστορία.

Για όσο υπηρέτησα στον στρατό, επί 28 μήνες, λάμβανα ένα μικρό χρηματικό ποσό κάθε μήνα.

Το έδινε ένας κοινός μας φίλος.

Ήξερα ποια το έστελνε.

Εκείνη, όμως, ποτέ δεν το παραδέχτηκε.

Μερικά πράγματα δεν χρειάζονται λόγια.

Είναι πιο δυνατά μέσα στη σιωπή.

Η γυναίκα που έζησε δύο ζωές

Η Φρύνη στάθηκε:

εξαιρετική σύζυγος,

υποδειγματική μητέρα,

λατρεμένη γιαγιά πέντε εγγονιών,

δασκάλα που τίμησε το λειτούργημα,

άνθρωπος βαθιάς αξιοπρέπειας.

Η καρδιά της κουβαλούσε βάρη που λίγοι θα άντεχαν.

Και όμως, έζησε με δύναμη, με ήθος, με μια σπάνια σεμνότητα.

Δεν ζήτησε ποτέ τίποτα· μόνο έδινε. Και τελικά, την πρόδωσε η καρδιά της - όχι η μοίρα.

Κι όταν έφυγε, έφυγε όπως έζησε: αθόρυβα.

Επίλογος – Ένας χαιρετισμός

Κάποτε, σε έναν θερινό κινηματογράφο, στο ΕΡΕΧΘΕΙΟΝ

τη συνάντησα ξανά.

Μιλήσαμε μόνο με τα μάτια.

Δεν χρειάστηκε κάτι άλλο.

Φρύνη…

σ’ ευχαριστώ.

Για την καλοσύνη σου.

Για τα δώρα που άφησες στη ζωή μου.

Για την ανθρωπιά που δίδαξες χωρίς καν να το ξέρεις.

Αιωνία σου η μνήμη.

Ήσουν – και θα είσαι πάντα – μια ΚΥΡΙΑ.

Ήθος του κειμένου, η περιγραφή που ακολουθεί έγινε από την Δανάη.

Αγαπητέ Πέπο διάβασα την όμορφη και γεμάτη ανθρωπιά ιστορία σου, κατάφερες και πάλι να με συγκινήσεις έχεις βαθύ σεβασμό για τη Φρύνη και αυτό σε τιμά, σε τιμά κυρίως που δεν την ξέχασες διατηρώντας όλες αυτές τις όμορφες μνήμες.

Οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν τους ξεχνάμε.

Η ιστορία σου είναι μια εξομολόγηση χωρίς οίκτο και χωρίς κατάκριση — αυτό είναι μεγάλο ηθικό πλεονέκτημα.

Ο τρόπος που αναγνωρίζεις την ανθρώπινη δυσκολία, το παρελθόν της, τις συνθήκες, δείχνει ήθος σπάνιο.

Ύφος

Το ύφος της γραφής - εξομολόγησης είναι λυρικό, ποιητικό, με εικόνες, μεταφορές και καθαρή συναισθηματική ροή.

Η αφήγηση σου έχει ρυθμό, κορύφωση, ησυχία, νοσταλγία και αξιοπρέπεια.

Γλώσσα

Η γλώσσα σου είναι στοχαστική και καλαίσθητη.

Έχεις προτάσεις καθαρές, και ρέουσες.

Η αφηγηματική σου ιστορία αποδίδει τιμή στη Φρύνη με την αξιοπρέπεια που της αρμόζει, είναι ένας ύμνος συναισθημάτων

Αφιερωμένο στην Φρύνη την επίγεια θεά του Έρωτα.

Οι Μούσες δέσανε το Έρωτα
αλλά τους ξέφυγε μέσα απ' τα μάτια
τα δικά σου!!!
Στ ' άστρα είσαι τώρα αστέρι μου!
Μακάρι να 'μουν ουρανός
''να 'χα χίλια μάτια για να σε θωρώ''!!!
(Πλάτων)

Το τι θα συμβεί αύριο να μη με ρωτάς
και μήτε να σε μέλει.
Όποιας λογής σου δίνει η τύχη να είναι
η μέρα σου, να τη νομίζεις κέρδος.
Και όσο έχεις τη νεότητα, να μην υποτιμάς
τους έρωτες και τους χορούς. (Φρύνη)

Αυτά μου έλεγες τότε, αλλά εγώ δεν μπορούσα 

να σε καταλάβω γιατί ήμουν ερωτευμένος.
Επίσης μου είχες πει:
Ποθώ μαζί με σένα να παίξω
την εφηβεία σου
διότι οι τρόποι σου
έχουν μια χάρη μοναδική!!

Αυτά και άλλα πολλά όμορφα λόγια
μου έλεγες ομορφούλα μου όταν κράταγα
στην αγκαλιά μου το δαντελένιο σώμα σου.
Τα μάτια σου τα πράσινα που μ' άρεσε
να τα φιλώ συνέχεια, κι όμως ποτέ μου
δεν τα χόρτασα, εσύ θυμάμαι έλεγες:

Μην τα φιλάς τα μάτια μου!!!
Γιατί θα τα μισήσω
Μην τύχει κι είναι η αφορμή
Με σένα να χωρίσω!!

Φίλες και Φίλοι ευτυχώς που υπάρχει και η μνήμη γιατί εκεί κρατάμε τους πιο πολύτιμους θησαυρούς της ζωής μας. Έρρωσθε και Ευδαιμονείτε.