Life for Life
"Το θαύμα δεν είναι πουθενά
παρά κυκλοφορεί μέσα
στις φλέβες του ανθρώπου!!!"


"Στης σκέψης τα γυρίσματα μ’ έκανε να σταθώ
ιδέα περιπλάνησης σε όμορφο βουνό.
Έτσι μια μέρα το ’φερε κι εμέ να γυροφέρει
τ’ άτι το γοργοκίνητο στου Γοργογυριού τα μέρη !!!"


ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΑΣ
Εμείς στο χωριό μας έχουμε ακόμα αυλές. Εκεί μαζευόμαστε, αμπελοφιλοσοφούμε,
καλαμπουρίζουμε, ψιλοτσακωνόμαστε μέχρι τις... πρώτες πρωινές ώρες! Κοπιάστε ν' αράξουμε!!!
-Aναζητείστε το"Ποίημα για το Γοργογύρι " στο τέλος της σελίδας.

9.5.11

Ποίηση ενός Γοργογυραίου, του Ηλία Στεργιόπουλου.

Ηλίας Στεργιόπουλος, συγγραφέας, ποιητής, άνθρωπος. Φίλες και φίλοι πιο παλιά όταν σας παρουσιάσαμε το καταπληκτικό βιβλίο του Ηλία Στεργιόπουλου “Πετρώνουν τα δάκρυά μας;” σας είχαμε υποσχεθεί πως προσεχώς θα σας παρουσιάσουμε και ποιήματά του. Σας παρουσιάζουμε σήμερα μερικά και ελπίζουμε να ταξιδέψετε και εσείς σε όμορφες, πονετικές εικόνες όπως τις έπλασε ο ποιητής.
Ηλία σ’ ευχαριστούμε!
Θάλασσα

Αχ, βρε θάλασσα πλατιά!
Μιλάς πολύ σιγά, αχνά, κρυφά
εγώ να σ’ αγναντεύω, σ’ ακρομένουμαι βουβά
απ’ τη μεριά του κάμπου να νιώθω τη μαγεία.
Μίλα μου λίγο δυνατά,
μίλα μου πιο πονετικά, κρίνε μου.
Δεν ξέρω την καρδιά σου.
κι έχεις πολλές, μου λένε.
Εσύ, την ξέρεις τη δικιά μου;

Δώσ’ μου σταλιές απ’ το αλμυρό σου δάκρυ,
στεγνώσανε τα μάτια μου,
και κλαίει μόνο η καρδιά μου.
Δώσε μου ακόμα μια καρδιά με την απλοχεριά σου
κι ας κλαίει δίχως δάκρυ.

Στην αγκαλιά σου ακόμα δε θα καταφύγω,
δε θα εισδύσω στα άδυτά σου,
δεν είμαι ένα απ’ τα παιδιά σου.
Πρέπει ακόμα εδώ να ζήσω
εδώ που’ ναι η μεριά του κάμπου
που έχει πάντα φως-
δεν μου ταιριάζει όμως το γλυκό του δάκρυ.

Αχ, βρε θάλασσα πλατιά!
Μην με πλανέψεις.
Αν με λυπάσαι, δώσ’ μου μια καρδιά,
να’ χω το αλμυρό σου δάκρυ έστω-
χάρη θα στο χρωστώ.
Κι ίσως κάποτε να’ ρθω να σε βρω,
για να ξοφλήσω τη χάρη.

Έχει ο κόσμος και καλούς! Αυτούς δεν τους φοβάμαι! 
αυτοί δεν ξέρουν να μισούν, αγαπούν μόνο- 
ακόμα και στα άδυτά σου. 
Αν μου δώσεις την καρδιά τους,
Θα επιστρέψουν στη ζωή και πάλι θα πονούν
μαζί με τους δικούς μου πόνους.

Αυτό δε θέλω να συμβεί, 
μα οι κακοί πληθαίνουν
και θα σου πουν, «πάρε την καρδιά μου»,
ώστε να βγουν απ’ τ’ άδυτά σου. Πονώ, 
αλλά αρνούμαι το κακό που θα’ χουν 
να μου δώσουν. Μπορεί να σε πλανέψουν. 

Αχ, βρε θάλασσα! Οι κακοί μυριάδες
θα βγουν από τα άδυτά σου να κλέψουν 
το φιλότιμο και τη συμπόνια, ακόμα και 
να σε πλανέψουν με τη μάσκα τους.
Ποιος θέλει όμως το μίσος τους να σπείρουν;

Αχ, βρε θάλασσα πλατιά!
Παζάρια μην μου κάνεις.
Αν γίνω κτήμα σου,
πολλά μυστικά θα σου προσφέρω,
τρέμω και τη δική σου απλοχεριά.
Με πρόδωσαν στη ζωή κάποιοι καλοθελητές
πολλούς από δαύτους έχεις στα σπλάχνα σου.
Μην ξεστομίσεις μυστικά καλοκρυμμένα
άλλα πικρά, άλλα βαριά.
Μπορεί κι αθώους να σκοτώσουν.

Αχ, βρε θάλασσα πλατιά!
Συναλλαγή δεν κάνω,
θα προσανατολιστώ προς τη μεριά του κάμπου,
δεν θα εισδύσω στ’ άδυτά σου
κι ας κλαίει μόνη η καρδιά μου.
Με το δισάκι μου αγκαλιά, 
γεμάτο πόνους, μυστικά
κάποτε θα γείρω να ξαπλώσω 
στη βαθιά κοίτη του κάμπου,
εκεί πέρα να ξενοιάσω.
Ο τοίχος 

Μόνος ήθελα να περνώ πότε μέρα πότε
νύχτα έξω απ’ το καμένο σπίτι,
να κοιτώ με το μυαλό,
να στοχαστώ, να μη μιλώ,
ν’ αναπολώ.
Τι έγινε κάποτε εδώ;

Να ένας τοίχος πέτρινος που έμεινε ορθός
κι εγώ τον κοιτώ και μένω σιωπηλός˙
κι αυτός, πότε αγριωπός, πότε πονεμένος,
να φύγει ήθελε από κει. 
Κι από τα σωθικά του έβγαινε καημός.

Κάποιες φορές επήγαινα κοντά του,
χάιδευα με το χέρι μου το κρύο, πέτρινο κορμί του.
- Πάρε με, μου λέει.

- Πώς να σε σηκώσω; 
Δεν βλέπεις την καμπουριασμένη μου ψυχή;
Μόνο μ’ αυτή μπορούσα να σε κουβαλήσω μαζί μου.

Τότε μου έβαλε στη μία χούφτα μου
ένα κομμάτι πέτρας από το κορμί του.
Μου το’ κλεισε. Μου το’ σφιξε.
- Πονάω, είπα.

- Θέλω να πονέσεις, 
γιατί κι εσύ με πόνεσες,
ράγισες το πέτρινο κορμί μου
και για να μπορέσεις, φεύγοντας, να ρίξεις
την πέτρα πίσω σου.

- Γιατί πονάς και δεν μπορώ˙
έχω το δικό μου πόνο. Δεν έριξα
την πέτρα πίσω μου ποτέ να μη γυρίσω.
Την έχω, την κρατώ. Μαζί μου
θα την διατηρώ φυλαχτό μου ακριβό.

Δε μου φταίει ο τόπος, το χωριό,
αυτό το πονεμένο κι άτυχο Γοργογύρι.
Βρέθηκε στο μάτι του πιο άγριου κυκλώνα.




Του χρόνου δε θα’ μαστε μαζί



Κράτα πριν το ταξίδι μου το μακρινό,
πάρε δυο λόγια απ’ το τραγούδι μου,
βάλε δυο λόγια κι απ’ το δικό σου τραγούδι.

Πάρε απ’ το λαιμό μου τη φλέβα
που πάλλεται για σένα.
Θα’ χεις ζεστασιά απ’ τους σφυγμούς μου.

Κράτα το άλλοτε ερωτικό βλέμμα μου,
για ν’ ανταμώσει με τα μάτια σου.
Θα χαίρομαι να μου μιλάς
κι εγώ να σ’ ακούω συνεχώς…

Μου έλεγες και μου έγραφες όμορφα λόγια,
ερωτικά τα τελευταία χρόνια μας.
Είχες αγκαλιά τη στοργή, αγκάλιαζες
όμως κι εμένα. Στο προσκεφάλι μου’ βρεχες 
συχνά το χέρι. Εσύ κοιμόσουν
κι έτρεχε ζωντανό το δάκρυ σου,
πικρό και ζεστό- μακριά μου ο εφιάλτης πια.

Μου φώναζες στον ύπνο σου: «γιατί», «γιατί».
Άλλες φορές: «μη» και «μαζί, μαζί».
Τίποτα δε θυμόσουν το πρωί.
Το ξημέρωμα δε σ’ έσκιαζε, οι νύχτες μόνο
σε βασάνιζαν. Το βλέμμα σου στις γρίλιες.

Όταν θάμπιζε το φως, μ’ ένα χαμόγελο 
καλωσόριζες την καινούρια μέρα.

Μου’ δινες δύναμη να κρατηθώ.

«Μπορώ ν’ αναστηθώ. Δε λιποψυχώ.
Ήσουν δίπλα μου˙ αυτό το έχω φυλαχτό,
δεν το ξεχνώ. Τώρα όμως, καλέ μου, 
χρυσαυγέ μου, νιώθω ότι κρυώνω κι ας είναι
Αλωνάρης μήνας. Αποφεύγω όμως να το παραδεχτώ.

Αλλά εσύ το βλέπεις και σήμερα, 
του Προφήτη Ηλία. Έλα, έλα να σε φιλήσω! 
Χρόνια πολλά για 
τη γιορτή σου. Του χρόνου
δε θα’ μαι πια μαζί σου.
Να συνεχίσεις τη ζωή».

"Μαζί θα είμαστε. Μαζί.
Το στόμα μου ακουμπώ στο λαιμό σου,
η φλέβα σου πάλλεται στα χείλη μου.
Σου εκφράζω δύο λόγια απ’ το τραγούδι μου.

Στύλωσα πάνω στο βλέμμα σου το δικό μου 
επίμονα κι όταν θα πλημμυρίζει φως, θα 
ενώνεται με το δικό σου φως που
μου προσφέρει τη ζωή. Φως από τη μέρα σου,
μ’ όλους τους ήλιους αγκαλιά.

Θυμάσαι; Τους έδινες απλόχερα σε μένα,
ώσπου σιγά σιγά έχανες το φως, τη ζεστασιά
μες στην καυτή τη μέρα.
Μάθανε τα μάτια σου να με κοιτούν, να μου 
μιλούν, να αγαπούν, να μην ξεχνούν.
Σ’ αυτό το ταξίδι μαζί θα
νοσταλγούμε με το βλέμμα σου.

Θυμήσου πως ακούσαμε την πρώτη ερωτική
φωνή σου. Ερωτευτήκαμε, οργώσαμε
τη γη, στήσαμε το πρώτο σπιτικό μας μαζί.
Μαζί αφουγκραζόμασταν το πρώτο μας παιδί,
της κόρης τους παλμούς. Υποδεχτήκαμε και 
το πικρό φεγγάρι. Μαζί τρομοκρατήσαμε την
παγανιά του Χάροντα κι έχασε το δρεπάνι.

Στον ύπνο μου θα καρτερώ.
Μαζί θα κάνουμ’ όνειρα, ώστε να κρατηθώ.
Μαζί θα λέμε «νύχτωσε κι αύριο θα χιονίσει».

Μαζί το βλέμμα μας στον ουρανό με
στόμα ανοιχτό, γεμάτο απ’ τις νιφάδες του
χιονιά. Μαζί θα αφηγούμαστε τα βραδινά μας
όνειρα. Μαζί στο ταβερνιό- 
απέναντί μου εσύ.

Μαζί στο μαξιλάρι σου, το χέρι μου εκεί.
Θα προχωρήσω στη ζωή.
Μαζί σ’ ανάσες δύσκολες, στους εφιάλτες
της μέρας και της νύχτας.

Αλλά όταν θα’ ρθω να σε βρω, εκεί
δε θα’ μαστε μαζί.

Μάλωσα μ’ Εκείνον.
Δε θέλω τη συγχώρεση. Σε πόνεσε εδώ.
Μαζί…Μαζί…Μαζί…"




Με κύματα τα βράχια



Οι ουρανοί πλαντάξανε. Σύραν μαζί τ’ αστέρια.
Μια καγκελόπορτα γυρίζει σα βεντάλια.
Ξεκούρδιστα γραμμόφωνα θρηνούν
της Κυριακής τη συννεφιά και οι φραγκοσυκιές
με τους χαλύβδινους καρπούς 
κάνουνε θρύψαλα τα βράχια.

Τι έγινε; Γιατί;
Αλλάξανε οι σχηματισμοί;
Τα μνήματα βουλιάξανε στο χώμα και οι
χαράδρες φτάσανε στης θάλασσας τον Άδη.
Δίχως νερό τσαλαβουτούν τα ψάρια 
κι άλλα υδρόβια. Αέρηδες, ατμός 
εξαϋλώνονται πολλά, ίσια 
στο στερέωμα, πάνε να βρουν τ’ αστέρια.

Πού είναι οι άνθρωποι; Πού λουφάζουν;

Πουλιά πετούν χωρίς φτερά, ίσκιος κύκλωσε
το τόξο του ήλιου, πυκνός καπνός, πνιγηρός. 
Χωρίς φεγγάρια οι νυχτιές 
μήτε κι αστέρια οι ουρανοί. Η πούλια 
κι ο αυγερινός πλαντάξανε 
στο κλάμα. Ποτάμια δάκρυα χύνουνε 
να σβήσουνε τη λάβα. Ο Ήφαιστος λωλάθηκε, 
τη σφύρα του μασάει. Την τρίαινά του
κάρφωσε στην καρδιά ο Ποσειδώνας και το
συμβούλιο που κάλεσε δεν είχε απαρτία.

Μόλις ο γκιώνης μίλησε, κανείς δεν τον ακούει.
Δεν έχει κάπου να σταθεί, τα άκρα του 
λειωμένα, τον ψάχνει η γριά μοίρα του 
που ήξερε τους λόγους.
Τα λέγανε, «πού και πώς», όμως 
οι άνθρωποι κουκιά αλλού εσπέρνανε, ήταν
αργά, για να προλάβουνε τέτοια συμβάντα.

Τα δάση φλέγονται, μεμιάς αντάρα στάχτη
γίνονται, κατρακυλούν στ’ άδεια ποτάμια.

Μαγκανοπήγαδα ψάχνουν νερό και
φέρνουνε τα ερυθρά μαντάτα.

Πονά! Πονά! Η παντογέννα όμως σφίγγει
τη μήτρα της να μη χαθεί το τελευταίο
κύτταρο και νεκρωθεί για πάντα. 

Οι πάγοι με περιτύλιγμα ατσαλιού, βουνά
ισοπεδώνουνε στο διάβα τους, εκτάσεις. Στα έγκατα
της γης πιστοί φρουροί θα μείνουν. Μες στον 
πυρήνα τους πήραν σημάδια ζωής.

Θα περιμένουν την εντολή του Σύμπαντος να 
ξαναφυτρώσουν φοίνικες, αμυγδαλιές και κρίνα.

Δεν ήρθε το ξημέρωμα, 
δεν έρχεται η νύχτα.
Τα μεταλλικά πουλιά ανήμπορα καταγής, 
ακίνητα από την έλλειψη αέρα. 
Αλλού ακούγονται βροντές, αλλού 
φωνές ανήκουστες. Ξεκούμπωτοι γυρνούν 
και οι συρμοί των τρένων, στεφάνια
από τις ράγες τους σε διαδρομή ακαθόριστη.

Οι αφεντάδες κρύφτηκαν κάτω απ’ 
τ’ αρχοντικά της γης εσαεί πια. 
Ο χειμώνας κύλησε στο άγνωστο μαζί με 
τα ποτάμια. Εξαϋλώνονται νερά, 
πτηνά και άνθρωποι αντάμα.

Οι βάρκες φέρετρα φτηνά, πλημμυρίζουν από
καυτά κοράλλια κι ο βαρκάρης 
άφαντος μαζί με τα κουπιά του. Οι άγκυρες
καραβοκύρηδες πετούν ψηλά, 
σέρνουν και τ’ άρμενα μαζί τους. 
Ένα καράβι μπάρκαρε
να πάρει επιβάτες. Όμως τα διαβατήρια 
χάσανε, δεν ξέρουν τ’ όνομά τους. 
Πολλοί ανεπιθύμητοι, άλλοι δε δέχονται 
να πλεύσουν σε θάλασσα χωρίς
νερό, με κύματα τα βράχια- μάταια τάζουν 
παράδες, οικόπεδα, ακόμα και πετρέλαια.

Το νου τους χάσαν οι φτωχοί,
Σταυροκοπιούνται μες στην πηχτή αντάρα, δεν
ξέρουν πού έκαναν κακό. Εκεί, στο πλάνταγμα του
ουρανού όλοι στοιβάζονται να μπουν. 
Πιο κάτω υπάρχει γάργαρο νερό
να ξεδιψούν, να πλύνουν τις πληγές τους.

Έτσι τους λέγανε εδώ της γης οι λαοπλάνοι.
Όμως σαν φτάσουνε στο πλάνταγμα του
ουρανού, δε θα’ χει κανείς τη χάρη. Θα’ ναι
δεκτοί κι οι αμαρτωλοί. 

Θα βγουν από το άνοιγμα 
του αιθέρα, θα’ χουν ταχύτητα φωτός.
Μισοκαμμένοι και νεκροί θα σεργιανούν στο άπειρο.




Το νυχτοπούλι



Θαμπό το ραγισμένο τζάμι.
Θαμπό το φως στη μουχλιασμένη κάμαρα. Το νυχτοπούλι
ψάχνει στα έσω του τζαμιού να διακρίνει
τη μοναχοκόρη που θρηνεί την ώρα που γεννήθηκε 
και εύχεται η άλλη ώρα να μην αργήσει να’ ρθει. 

Μισοστριφογυρνά στο στουπιασμένο στρώμα,
τραγότσιλο το σκέπασμα, δεν την ενοχλεί στα πόδια. 
Πόσο θα ήθελε σαν τότε να νιώθει τ’ αγκυλώματα!

Αχ, και πόσο θα’ θελε να γυρίσει εκείνη η ώρα, που η μάνα της 
της σκέπαζε τα γόνατα στο μαλακό της μισοφόρι,
νανούριζε την κόρη και περνούσε η ατέλειωτη, παγωμένη νύχτα.
Η μάνα της πήρε το μισοφόρι κι έφυγε.
Έμεινε η κόρη μοναχή στη μουχλιασμένη κάμαρα, 
να προσπαθεί κι απόψε να βγει απ’ το κορμί της.
Θέλει να τρέξει, ν’ ανεβεί στην κερασιά μαζί με τον καλό της 
κι ανάμεσα στις φυλλωσιές να πίνουν το χυμό τους.

Και προσπαθεί και προσπαθεί. Ασάλευτη. 
Το νυχτοπούλι χώνει το ράμφος του στο ραγισμένο τζάμι . 
Ανησυχεί. Γιατί η κόρη απόψε αργεί να φορέσει τα καλά της;

H κερασιά αφύλλωτη την κόρη αφουγκράζεται να’ ρθει. 
θ’ ανοίξει τα φύλλα της καρδιάς της να σκεπάσει την κόρη με τον αγαπημένο της.
Το νυχτοπούλι ακίνητο. Κοιτά την κόρη που προσπαθεί να σηκωθεί, 
να βγει απ’ το ραγισμένο τζάμι.
Με τα φτερά του ανοιχτά μαζί της θα πετάξει.

Ξάφνου στην κάμαρα το σφύριγμα του τρένου δυνατό! 
Σπάει και το ραγισμένο τζάμι! Το νυχτοπούλι από ένστικτο 
πετά και κάθεται στον ώμο της αλαφιασμένης κόρης.

Το τρένο σέρνονταν στις ράγες. Πήρε τη μάνα της και 
τον Κοσμά μαζί του. Τα πόδια της άφαντα κι έμεινε με το μισό 
κορμί της, ανάπηρη! Η Δάφνη αγκαλιάζει, σφίγγει το νυχτοπούλι 
και ξεψυχά κι αυτό μαζί της.




Σιμά μας...



Το φως σιμά μας πέρασε κι άφησε απλόχερα τη θέρμη του 
σε σένα. Σου κουβέντιασε, σ’ αγκάλιασε,
έθρεψε την ψυχή σου.
Όμως μην ξεχαστείς στα ταξίδια του νου, θα φύγει 
η ζεστασιά απ’ την καρδιά σου και το φως, αλάργα θα διαβεί 
να ζεστάνει άλλες καρδιές.

Ίσως χαθεί για πολλούς χρόνους. Ώσπου θα θυμηθεί που 
με το φως του ζέστανες μόνο το νου κι άφησες 
απ’ έξω στο αγιάζι την καρδιά σου...

Το ίδιο φως δεχτήκαμε μαζί και περπατήσαμε
σ’ ακρογιαλιές και στου βουνού τη χάρη. Ανέβηκες
στους πρόποδες του φεγγαριού και στου 
Θερμαϊκού τα κάλλη!

Τα φυσικά στολίδια σ’ αγκάλιαζαν, σε πίστεψαν από καρδιάς. 
Όμως μην ξεχαστείς στα ταξίδια του νου. Το φως αλάργα 
θα διαβεί, θα κάνει χρόνους να φανεί και συ στους πρόποδες 
του φεγγαριού δεν θα’ χεις κάπου να σταθείς. 
Θα χάσεις την καρδιά σου .

Το ίδιο φως δε ζέστανε θαρρώ
τα σωθικά μου, ίσως απάλυνε τον πονεμένο, 
τον ταραγμένο νου• είναι απέραντη η παγωνιά μου.

Μαζί με σένα και το φως φτάσαμε 
στους πρόποδες του φεγγαριού• μου 
ζεστάνατε το νου, την ψυχή
και τα σωθικά μου. Όμως η λάμψη του ήταν αχνή. 

Δε φταις εσύ, ούτε το φως. Άλλα μου έσκαψαν 
την καρδιά, από την κούνια μου κληρονομιά!
Το φως, προσπέρασε, με κοίταξε, μου χαμογέλασε
Πονετικά. Δεν είχε λόγια να μου πει, ξέρει ακόμα την πληγή.




Τραλαλούν τον «Άγιο το Χριστό»



Χωρίς φτερά θα σηκωθώ. Δώσε μου το χέρι σου να κρατηθώ, 
δε θέλω ν’ αποκάμω στο ίσιωμα του κάμπου. 
Πρέπει να σύρω το σταυρό εκεί που με προστάζουν.
Πες το κι συ, περαστικέ, στον «Άγιο σου» και στο «Χριστό» 
λίγη πνοή να δώσουν εδώ στους άσπιλους να κρατηθούν. 

Ούτε τον «Άγιο» τους μπορώ ούτε τον θέλω το «δικό τους το Χριστό».
Κι αυτοί δε θέλουν να με ξέρουν, ούτε ζητώ τη χάρη τους, γιατί θα μολυνθώ.
Θα προτιμήσω το σταυρό.
Οι δυνάστες της γης περνούν, βλέπουν και φεύγουν 
τις ικεσίες των βασανισμένων λαών τις βαφτίζουν υστερίες, 
αντικρίζουν τον πόνο και γελούν. Δεν κατανοούν πως δάκρια και πόνοι 
σμίξανε στο δύσβατο του δρόμου;

Αγκομαχώ, μα θα τον σύρω το σταυρό στο ύψωμα που οριοθετούν.
Μόνος μου θα καρφωθώ, μόνος μου θα πιω χολή, αντί νερό.
Μα ρωτήστε, σας παρακαλώ, ποιοι μας φόρτωσαν το σταυρό;

Πού είναι αυτοί; Πού κρύβονται; 
Κανείς τους δε θα σύρει έστω ένα σταυρό στο ίσιωμα του κάμπου.
Με τη χαρά φιλιώσανε και με τον «Άγιο τους» και το «Χριστό» τους 
προσπερνούν χωρίς ν’ αφουγκρασθούν,
χωρίς να δούνε το βλαστό που κρέμεται στο αποξηραμένο στήθος.

Στο άδικο μυριάδες οι σταυροί, ως και ανάποδα χωμένοι μες στο χώμα.
Καταβολάδες γίνανε, υπόγειες στοές πνιγμένες στο αίμα 
κατατρεγμένων άδικα, λεπρών στιγματισμένων, φθισικών.
Κλώνοι αμέτρητοι, μανάδες με αποξηραμένα στήθη.
Το έλεος εκλιπαρούν, χωρίς νερό πως θα το πιουν;

Δίνουν και παίρνουν οι αστραπές στον καθάριο ουρανό.
Κουλοί, τυφλοί σέρνουν σταυρούς,
βροχή από μέταλλο ποτίζει τα βουνά και τα λαγκάδια.
Λίγο πιο δω, λίγο πιο κει καρπίζουν λεμονιές, δροσίζουν τα 
λαρύγγια των ισχυρών που τραλαλούν τον «Άγιο το Χριστό»! 

Οι κλώνοι τους τρέφονται πνιγμένοι μες στο γάλα! 
Λέοντες με σάρκες πλαδαρές, πολλοί μαζί κι αντάμα 
ξαναδονούν τις σάρκες τους. Θεές πέφτουν χωρίς τα πανωφόρια τους 
και είναι τα στήθη τους στητά χωρίς 
οι κλώνοι τους να νιώσουν για μια φορά τη ρόγα . 

Οι ισχυροί γελούν, πατούν δικαίους και προσπερνούν,
λίγο πιο δω, λίγο πιο κει που’ ναι καθάριος ουρανός. 
Ξανά βροχή από μέταλλο τρυπά το απλωμένο χέρι του βλαστού 
και του σκελετωμένου γέροντα,
που ψάχνει την υπόγεια στοά του να κρυφτεί.

Μα ο σταυρός στην πόρτα δε χωρά!
Το αποξηραμένο στήθος έτσι γεννήθηκε,
έτσι θα χαθεί. Δεν είναι ράτσα αυτή,
δε θα μπορέσει ούτε ο βλαστός της τη ρόγα της να τη χαρεί. 
Το γάλα της στυφό και μολυσμένο!

Δε νοιάζονται, δε σκιάζονται. Επικαλούνται δήθεν 
τον «Άγιο το Χριστό». Το έργο τους θαρρούν πως έχει ανθρωπισμό. 
Ξανά παραπέρα τη γη θα ξαναματώσουν. Πασχίζουν 
το χώμα ο ήλιος να το δει, πριν ο σποριάς το οργώσει,
για να καρπίσουν οι σταυροί αγκαθερούς βλαστούς.
Αλλού ο ήλιος θα’ ναι καυτερός, αλλού η νύχτα μέρα, αλλού 
βροχές μεταλλικές με τον καθάριο ουρανό ν’ αστράφτει, να βροντά. 

Αλλού ανάκατες κραυγές τρυπούν τη γη, βαθιά τραβούν 
ευθείες κάθετες. Θέλουν στα σπλάχνα της να μπουν 
και οι μεταλλικές βροχές δεν πρέπει να στερέψουν 
δε θα μπορούν τη γη να την τρυπούν. Το χώμα θα πετρώσει. 
Αντιμιλούν, παραληρούν. 

Σαν τη Βαβυλωνία απέραντη ο πύργος τους 
θα καταρρεύσει. Άσπιλοι, γέροντες και φθισικοί θ’ αναστηθούν 
οι κλώνοι τους θ’ ανταμωθούν με τον αληθινό Θεό.

Ο ήλιος θα καρπίσει το χώμα κι ο ζευγάς το σπόρο του 
με τον Χριστό του οδηγό δικαίως θ’ απολαύει. 
Θα’ ρθει βροχή με γάργαρο νερό. Οι κλώνοι πάλι θα βλαστήσουν και 
το βυζί της μάνας τους δεν θα’ ναι πια στυφό.
Τότε εκείνοι πάλι θα σταυρώσουν το Χριστό;

19.4.11

Καλό σου ταξίδι Νίκο Παπάζογλου, σ' ευχαριστούμε.

Αύγουστος

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
Νίκος Παπάζογλου (1948-2011)

2.4.11

Και τα πέντε ήταν υπέροχα! Μυρτώ, Διώνη, Άλκηστη, Αρκάς, Ασκληπιός.


Ημερομηνία συνάντησης: 20/3/11
Τόπος Συνάντησης: Μουσείο Ακρόπολης

Όταν η Λ.Ο.Γ συνάντησε τα μέλη της δημιουργικής ομάδας δημοσιογραφίας Έφη Παληγιάννη, Μίνα Μαγαλιού, Δέσποινα Γκίκα, Παναγιώτη Κονταξή και Ιωάννη Γακόπουλο στο μουσείο Ακροπόλεως για μια συνέντευξη εφ όλης της ύλης. Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα του Manager.(όπου Μάνατζερ=Mr Pepos)
Ποια είναι η γνώμη σας για την παιδεία μας;
Γιάννης: Η γνώμη μου είναι πως υπάρχουν πάρα πολλές ελλείψεις, ειδικότερα στις τάξεις του λυκείου, οι μαθητές γίνονται βαθμοθήρες, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να περάσουν κάπου χωρίς παράλληλα να φροντίζουν να διευρύνουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες. Σε αυτό βέβαια δεν φταίνε οι ίδιοι γιατί το σύστημα δεν είναι δική τους επιλογή. Όσον αφορά το πανεπιστήμιο πιστεύω πως θα έπρεπε να υπάρχει περισσότερο πρακτική εξάσκηση και λιγότερη θεωρία και οι καθηγητές να έχουν πιο καλή συνεργασία με τους φοιτητές. Επίσης θα έπρεπε να υπάρχουν πιο κατάλληλα κτήρια, πιο καταρτισμένοι καθηγητές και ισάξια εκπαίδευση σε όλα τα ιδρύματα της χώρας.
Δέσποινα: Η ελληνική παιδεία είναι τελείως άκαμπτη, δηλαδή προσπαθεί να προσαρμόσει τα παιδιά σε ένα συγκεκριμένο τρόπο αντί να τα βοηθήσει να αναπτύξει το καθένα το ταλέντο. Στο δημοτικό είναι πιο εύκολα τα πράγματα αλλά ξεκινώντας το γυμνάσιο και ειδικότερα το λύκειο μοναδικό μέλημα είναι η επίτευξη του στόχου που είναι η εισαγωγή σε κάποιο Α.Ε.Ι. . Αυτό που νομίζω πως θα έπρεπε να γίνετε ουσιαστικά είναι το να έχουν τα παιδιά την ευκαιρία να είναι δημιουργικά. Λείπουν τα κίνητρα τα οποία θα έδιναν στα παιδιά άλλη όρεξη και άλλους προσανατολισμούς.
Πρόσφατα διάβασα μια έρευνα όπου ανάφερε πως τα ελληνόπουλα είναι τα πιο παχύσαρκα παιδιά στην Ευρώπη. Τι νομίζετε πως φταίει για αυτό;
Έφη: Θα σας θυμίσω το "νους υγιής εν σώματι υγιή" που δυστυχώς έχει πάψει πλέον να εφαρμόζετε και πιστεύω πως ένας από τους βασικούς λόγους είναι ότι αντιγράφουμε τα αμερικάνικα πρότυπα. Εκτός από αυτό θεωρώ πως είναι κ θέμα ψυχολογίας, οι άνθρωποι πιστεύουν πως με το να τρώνε περισσότερο θα ξεφύγουν από τα προβλήματα που έχουν. Άρα η μη άσκηση και ο τρόπος διατροφής μας είναι οι βασικοί παράγοντες.
Παναγιώτης: Δυστυχώς ήμαστε ένας μεσογειακός λαός χωρίς μεσογειακή διατροφή. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής των Ελλήνων απέχει πάρα πολύ από την μεσογειακή διατροφή. Όπως είπε και η Έφη έχουμε εισάγει λάθος πρότυπα με τα γνωστά αποτελέσματα. Ειδικότερα ο καθιστικός τρόπος ζωής που έχουμε ως κοινωνία υιοθετήσει ήταν επόμενο να μας κάνει να βρεθούμε στην πρώτη θέση. Ένας άλλος λόγος είναι η έλλειψη ελεύθερων χώρων για άσκηση, ειδικά στις μεγάλες πόλεις. Αυτό είναι μείζων πρόβλημα, επίσης ή έλλειψη ελεύθερου χρόνου είναι και αυτό μια αιτία και φυσικά η έλλειψη προγραμμάτων από την πολιτεία.
Μίνα: Για μένα η καίρια αιτία της παχυσαρκίας είναι η λανθασμένη νοοτροπία.
Οι Έλληνες ήταν ο κατ’ εξοχήν μεσογειακός λαός που ακολουθούσε μεσογειακή διατροφή, επειδή όμως ως λαός δεν εμπιστευόμαστε ότι είναι δικό μας αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ακολουθήσουμε –για μια ακόμη φορά- ξένα πρότυπα θεωρώντας τα καλύτερα με αποτέλεσμα να συμβεί το τελείως αντίθετο και τώρα αρκετοί εκτός Ελλάδος έχουν υιοθετήσει το παλιό δικό μας τρόπο διατροφής, εμείς τον έχουμε απαρνηθεί. Θεωρώ πάντως πολύ δύσκολη την επιστροφή μας.

Γιάννης: Επειδή από την Έφη τέθηκε το θέμα της ψυχολογίας θα ήθελα να πω πως με τις πολύ λίγες γνώσεις που διαθέτω μιας και είμαι στο πρώτο έτος, σύμφωνα με έρευνες οι γυναίκες σε δύσκολους οικονομικούς καιρούς παίρνουν βάρος, επομένως ας το λάβουμε και αυτό υπόψη ίσως το πρόβλημα χειροτερέψει. Πέρα από αυτό νομίζω πως η έλλειψη χρόνου λόγω ωραρίου γιατί υπάρχουν έρευνες που αναφέρουν πως οι Έλληνες είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι στην Ευρώπη οδηγεί τον κόσμο στην αποχή από την άσκηση και στο πρόχειρο φαγητό με τα γνωστά αποτελέσματα.
Δέσποινα: Νομίζω πως τα παιδιά έχουν αναφέρει σχεδόν όλους τους λόγους, εγώ απλά να προσθέσω πως υπάρχει έλλειψη πληροφόρησης για το τι πρέπει να τρώμε και κυρίως αναφέρομαι στα παιδιά. Ρίξτε μια ματιά στα κυλικεία των σχολείων και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Ποια είναι η γνώμη σας για την πολιτική και τους πολιτικούς;
Έφη: Δεν μπορώ λόγω ηλικίας να εκφέρω ιδιαίτερη γνώμη απλά θα πω πως αν υπήρχε περισσότερη ειλικρίνεια, περισσότερο ενδιαφέρον και λιγότερη απληστία από τους πολιτικούς η χώρα θα ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτή που είναι σήμερα.
Παναγιώτης: Η άποψή μου για τους πολιτικούς δεν είναι η καλύτερη. Με δική τους ευθύνη εμμέσως και με δική μας αφού εμείς τους επιλέγουμε έχουμε φθάσει στο σημερινό κατάντημα. Η πολιτική πλέον έλκει ανθρώπους για ιδίων όφελος και όχι με γνώμονα την προσφορά στο κοινωνικό σύνολο. Θα αναφερθώ εδώ σε κάτι που είχε πει ο ζωγράφος κύριος Π. Τέτσης: παλιά οι πολιτικοί έτρωγαν τις προίκες των γυναικών τους και ψόφαγαν στην ψάθα, ενώ τώρα τις προικίζουν και ζουν πλουσιοπάροχα. Πάντως θα πρέπει να επισημάνω πως ο κόσμος είναι πολύ αγανακτισμένος με τους πολιτικούς για αυτό και τελευταία παρατηρούμε κάποιες ακραίες συμπεριφορές οι οποίες βέβαια δεν οδηγούν σε λύσεις, μας οδηγούν σε αδιέξοδο. Από την άλλη νομίζω πως το υπάρχον πολιτικό σύστημα έχει φθάσει στο τέλος του, τολμώ επίσης να πω πως ο αριθμός των 300 βουλευτών για τα δεδομένα της χώρας μας είναι ένας υπέρογκος αριθμός.
Μίνα: Θα επαναλάβω πως και εδώ το πρόβλημα είναι ο λανθασμένος
τρόπος σκέψης, ιδίως των πολιτικών αλλά και γενικότερα των Ελλήνων. Δηλαδή οι άνθρωποι που εμείς έχουμε ορίσει να ηγηθούν αυτού του τόπου έχουν κάνει κατάχρηση της εμπιστοσύνης που τους έχουμε δείξει, έχουν επιλέξει να ικανοποιήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα και από εκεί ξεκινάνε όλα. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτοί οι άνθρωποι με την εξουσία που τους έχουμε δώσει εμείς, ίσως λανθασμένα ίσως όχι, να έχουν αποφασίσει να κυβερνήσουν έτσι τη χώρα, χωρίς ουσιαστικά να μας έχουν ρωτήσει, χωρίς να έχουν πάρει την έγκριση τη δική μας και να μας έχουν φέρει σε μια κατάσταση πρωτόγνωρη. Με την διαφθορά που υπάρχει πιστεύω πως σχεδόν όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι, είναι λίγοι αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται για το καλό του τόπου.

Γιάννης: Συμφωνώ με όσα ειπώθηκαν. Πράγματι η διαφθορά είναι παρούσα αυτό άλλωστε προκύπτει και από διάφορες έρευνες που βλέπουν το φώς της δημοσιότητας και κυρίως από πράξεις διαφθοράς των πολιτικών που αναφέρουν τα ΜΜΕ. Παρόλα αυτά πρέπει να παραμείνουμε αισιόδοξοι και να παλέψουμε, ειδικά εμείς οι νέοι, για να κάνουμε την αλλαγή. Δέσποινα: Πράγματι οι πολιτικοί μας έχουν φθάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα διαφθοράς ίσως όχι όλοι αλλά η αλήθεια είναι πως έτσι είναι και ένα μεγάλο μέρος του λαού μας. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει ΄΄εγώ κατάφερα να προσληφθώ γιατί είχα τον τάδε πολιτικό μέσο.
Ποιες είναι οι εντυπώσεις των 3 μελών (Παναγιώτης, Δέσποινα, Γιάννης) για τα Α.Ε.Ι. μιας και είναι ήδη στην ΑΣΟΕΕ, στην Παιδαγωγική και στο Πάντειο στο τμήμα Ψυχολογίας αντίστοιχα ;
Δέσποινα: Εξ’ αρχής δεν είχα μεγάλες προσδοκίες λίγο ως πολύ γνώριζα τι θα βρω. Οι κτηριακές εγκαταστάσεις δεν είναι ότι καλύτερο και φυσικά οι αφίσες των κομμάτων δεν κάνουν καλύτερη την κατάσταση. Σε ότι αναφορά το ανθρώπινο δυναμικό έχουμε εξαιρετικούς καθηγητές, τουλάχιστον αυτούς που έχω γνωρίσει μέχρι στιγμής. Έχω πάντως την εντύπωση πως στα περιφερειακά ιδρύματα γίνετε καλύτερη δουλεία από αυτά των Αθηνών. Εννοείται πως πολλά πράγματα θα πρέπει να τα ψάξεις μόνος σου, γενικά πρέπει να ενδιαφέρεσαι γιατί ότι αφήνεις σε αφήνει.
Γιάννης: Γνώριζα και εγώ από την αρχή σε ποια κατάσταση βρίσκονται τα πανεπιστήμια και δεν ένιωσα καμία έκπληξη. Αν ξαναγύριζα πίσω θα έκανα την ίδια επιλογή γιατί αυτό ήθελα να σπουδάσω, ψυχολογία ήταν αυτό που αγαπούσα. Σχετικά με την υποδομή θα αναφέρω τα εξής. Πολλές φορές ακυρώνονται μαθήματα γιατί δεν υπάρχουν αίθουσες!! Δεν υπάρχει θέρμανση! Σε σχέση με πέρυσι φέτος έχουμε 20 μαθήματα λιγότερο λόγω έλλειψης προσωπικού Δ.Ε.Π.. Αν είχα την οικονομική δυνατότητα σίγουρα θα πήγαινα να σπουδάσω στο εξωτερικό.
Όσον αφορά την απάντηση του Παναγιώτη ο δαίμων του μαγνητοφώνου μας "μάσησε" την απάντηση, συγνώμη.
Ποια η γνώμη σας για το περιβάλλον, για τον πολιτισμό και τι είναι αυτό που θα θέλατε να υπάρχει στα σχολεία και τις σχολές.
Έφη: Να πω πως βρισκόμαστε σε έναν χώρο πολιτισμού, ήμαστε στο Μουσείο Ακροπόλεως. Απέναντί μας βλέπουμε τον Παρθενώνα και ήμαστε τυχεροί που γεννηθήκαμε σε αυτόν τον τόπο. Ήμαστε όμως άτυχοι γιατί δεν έχουμε μάθει αρκετά, ούτε αυτά που έπρεπε. Έχουμε έναν πολιτισμό που αρκετοί άνθρωποι από όλο τον κόσμο θέλουν να γνωρίζουν, θέλουν να επισκεφθούν και δυστυχώς εμείς που ζούμε εδώ γνωρίζουμε πολύ λίγα. Η γνώμη μου είναι πως στα σχολεία δεν μας μαθαίνουν αρκετά και πολλά από αυτά τα μαθαίνουμε με λάθος τρόπο. Όσο για το περιβάλλον θα έλεγα πως τα τελευταία χρόνια υπάρχει μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση αλλά απέχουμε πάρα πολύ από χώρες της Ευρώπης. Στα σχολεία π.χ. θα μπορούσαν να γίνονται πιο πολλές ομιλίες πάνω σε αυτό το θέμα ίσως και με την παρουσία ειδικών.
Παναγιώτης: Η προσπάθεια που γίνεται στα σχολεία νομίζω πως δεν είναι επαρκής και θα πρόσθετα πως γίνεται και με τρόπο ανορθόδοξο. Αρκούμαστε σε κάποιες επισκέψεις δηλαδή στο τυπικό μέρος και αγνοούμε την ουσία.
Θα ήθελα εδώ να αναφερθώ σε κάτι που μου έκανε τεράστια εντύπωση λόγω ποιοτικής διαφοράς. Πρόσφατα στις διακοπές των Χριστουγέννων βρισκόμουν στο Παρίσι και επισκέφθηκα το μουσείο Orsay, κάποια στιγμή το βλέμμα μου αιχμαλωτίστηκε από έναν ζωντανό πίνακα! Ήταν μια ομάδα περίπου 12 παιδιών, θα έπρεπε να ήταν του δημοτικού, τα οποία παρακολουθούσαν με απόλυτη προσοχή την δασκάλα τους που τους εξηγούσε το θέμα των εκθεμάτων. Μου έκανε τρομερή εντύπωση η πειθαρχεία τους, ο σεβασμός τους προς τον χώρο και φυσικά η δίψα τους για όσα τους έλεγε η δασκάλα. Κάτι αντίστοιχο δεν έχω ζήσει σαν μαθητής γιατί προφανώς δεν είχαν φροντίσει οι υπεύθυνοι να μας μυήσουν από νωρίς στις τέχνες. Όσο για το περιβάλλον ως Έλληνες δεν θα πρέπει να ήμαστε και πολύ περήφανοι. Ζούμε σε μια πάρα πολύ όμορφη χώρα όπου το φυσικό περιβάλλον θα έπρεπε να το προσέχουμε σαν τα μάτια μας αλλά δυστυχώς και εδώ υπάρχει τεράστια έλλειψη παιδείας. Κάποια βήματα τελευταία γίνονται αλλά είναι σταγόνες στον ωκεανό.

Μίνα: Κανονικά θα έπρεπε να ήμαστε πολύ υπερήφανοι για τον πολιτισμό μας και πολύ τυχεροί για το περιβάλλον της χώρας μας. Όπως είπε και ο Παναγιώτης ζούμε σε μια πολύ όμορφη χώρα και θα έπρεπε πολιτισμός και περιβάλλον στα σχολεία μας να είναι κυρίαρχα. Είναι όμως; Κατά την γνώμη μου όχι. Τι φταίει; Σίγουρα δεν φταίνε τα παιδιά. Υπάρχουν χώρες με λιγότερο σημαντικό πολιτισμό από εμάς που όμως έχουν τον τρόπο να τον προβάλλουν και αυτό συμβαίνει πιστεύω για 2 λόγους. Α) γιατί γνωρίζουν και αγαπάνε τον πολιτισμό τους και β) γιατί έχουν καταλάβει πόσο σημαντικό είναι να προβάλλεις το καλύτερο "προϊόν" της χώρας σου. Δυστυχώς οι Έλληνες δεν δείχνουμε ενδιαφέρον άρα με τις αντιλήψεις που έχουμε δεν βλέπω να υπάρχει κάποια σημαντική αλλαγή. Τα πιο πολλά μνημεία μας είναι σε πολύ κακή κατάσταση. Όσο για το περιβάλλον όλα γίνονται θυσία στον βωμό του χρήματος.
Γιάννης: Αν οι Έλληνες αγαπούσαμε τον πολιτισμό μας και το περιβάλλον δεν θα ασελγούσαμε πάνω τους. Τα τελευταία χρόνια πράγματι υπάρχει μια ευαισθητοποίηση αλλά φοβάμαι πως δεν αρκεί. Δέσποινα: Αν δεν βρεθεί κάποιος τρόπος ώστε οι λέξεις πολιτισμός και περιβάλλον να γίνουν ελκυστικές και απαραίτητες στην ζωή μας δεν θα αλλάξουν πολλά πράγματα. Αυτό βέβαια για να γίνει θα χρειασθεί χρόνος, γιατί με το να πούμε σε κάποιον σεβάσου τα μνημεία, αγάπα το περιβάλλον δεν κερδίζουμε τίποτα. Θέλει δουλειά σε βάθος. Πρέπει να υπάρξει μια πιο βιωματική σχέση και με τον πολιτισμό και με το περιβάλλον. Ένα πρώτο βήμα θα ήταν και η συμμετοχή σε δενδροφυτεύσεις.
Σίγουρα θα έχετε ακούσει τους γονείς σας να μιλάνε για την οικονομική κρίση. Θέλω να σας ρωτήσω αν κάποιες ή κάποιοι από εσάς έχουν αναπροσαρμόσει τα οικονομικά τους και αν έχετε κάτι να μας πείτε σχετικά με αυτό;
Έφη: Πράγματι αυτή την περίοδο όλο και πιο συχνά στην οικογένειά μου γίνεται κουβέντα για την οικονομική κρίση. Εννοείται πως και στα ΜΜΕ αυτό που κυριαρχεί είναι η οικονομία. Σαφώς και έχει επηρεάσει την καθημερινότητά μας γιατί έτσι και αλλιώς δεν ανήκω σε οικογένεια με υψηλό εισόδημα πόσο μάλλον τώρα που η κατάσταση έχει χειροτερέψει. Σκεφτόμαστε καλύτερα πια την διαχείριση των χρημάτων μας. Μέχρι στιγμής δεν έχουν αναγκασθεί οι γονείς μου να περικόψουν κάτι από τα παιδιά τους δηλαδή φροντιστήριο, ωδείο κλπ και ελπίζω αυτό να μην συμβεί. Πριν λίγες μέρες συνειδητοποίησα την τραγικότητας κατάστασης όταν είδα ανθρώπους να ψάχνουν στους κάδους απορριμμάτων για υπολείμματα φαγητών, αυτό με συγκλόνισε.
Παναγιώτης: Τεράστιο πρόβλημα έχει επηρεάσει όλους τους Έλληνες, θα τολμούσα να πως έχει ταρακουνήσει όλους μας, ήταν ένα τσουνάμι που μέχρι στιγμής μετράμε απώλειες σε υλικό επίπεδο με άγνωστες ακόμα επιπτώσεις στις ζωές των ανθρώπων. Και το θέμα είναι πως γνωρίζουμε αν αυτό που ζούμε είναι ο πάτος ή υπάρχει και κάτι ακόμα πιο κάτω. Με τις γνώσεις που έχω ως τελειόφοιτος της ΑΣΟΕΕ όπως είναι γνωστό στην οικονομία υπάρχει ένας κύκλος, μετά την ύφεση ξεκινάει η ανάκαμψη. Αυτό βέβαια κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις και αυτό που με ανησυχεί είναι πως αυτές οι προϋποθέσεις δεν υπάρχουν στην δική μας οικονομία. Άρα ο χρονικός ορίζοντας της ανάκαμψης είναι ένα ερωτηματικό για το πώς και το πότε θα ξεφύγουμε από την ύφεση. Η Ελλάδα έχει μπει στην δύνη του Δ.Ν.Τ το οποίο είναι για εμάς πρωτόγνωρο και το θέμα είναι πόσο τραυματισμένοι θα βγούμε από αυτή την δύνη. Υπάρχει τεράστια ευθύνη για αυτό στους πολιτικούς και φυσικά σε εμάς τους πολίτες γιατί γνωρίζαμε πως ζούμε με δανεικά, γνωρίζαμε πως οι όποιες αυξήσεις έδινε το κράτος τις έδινε με χρήματα που δανειζόταν, δεν υπήρχε το βασικό εργαλείο δηλαδή η παραγωγή. Έχουμε πάψει να παράγουμε ότι παράγαμε τέλος πάντων εδώ και αρκετά χρόνια. Εμείς βλέπαμε το τσουνάμι να έρχεται και καθόμασταν και μετρούσαμε το ύψος των κυμάτων.
Μίνα: Ο Παναγιώτης ως ποιο αρμόδιος παρουσίασε τα πράγματα ως έχουν εγώ απλά να προσθέσω πως υπεύθυνους κατ’ αρχήν θεωρώ τους πολιτικούς γιατί αυτοί είναι που έπρεπε να πάρουν τις αποφάσεις και εκ του αποτελέσματος κρίνουμε πως αυτές ήταν λανθασμένες. Το χειρότερο είναι πως δεν έχουν ακόμη ικανοποιήσει την απληστία τους και ούτε έχουν καταλάβει το πόσο δύσκολα ζει πλέον μια Ελληνική οικογένεια. Μας έφθασαν εδώ γιατί πάντα κοίταζαν πρώτα το δικό τους συμφέρον χωρίς να σκεφτούν ποτέ τις συνέπειες που θα υπήρχαν τα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα. Φυσικά η κρίση έχει επηρεάσει και εμένα, στο πλαίσιο της οικογένειας οι γονείς προσπαθούν να μην στερήσουν από τα παιδιά τουλάχιστον τα απαραίτητα σίγουρα όμως οι ίδιοι στερούνται αρκετά. Μας ζητάνε να κάνουμε θυσίες χωρίς να μας έχουν πει το κυριότερο, δηλαδή την αλήθεια. Και φυσικά όλη αυτή η κατάσταση μας δημιουργεί κακή ψυχολογία και ανασφάλεια για το μέλλον μας. Ήδη η ανεργία έχει φθάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Πάντως έχουμε πολύ δύσκολο δρόμο μπροστά μας και το χειρότερο είναι πως δεν υπάρχει εμπιστοσύνη πλέον των πολιτών προς τους πολιτικούς και το κράτος. Γιάννης: Σαφώς η κρίση έχει επηρεάσει και το δικό μου εισόδημα. Πάρα πολλές από τις ανέσεις που υπήρχαν στο παρελθόν έχουν εκλείψει. Αυτό δεν το θεωρώ και τόσο τραγικό γιατί όντως υπήρχε μια υπερβολή. Αυτό που με τρομάζει είναι η κάθετη πτώση της ψυχολογίας των ανθρώπων γιατί δεν ήταν έτοιμοι να πέσουν χωρίς αλεξίπτωτο από τόσο ψηλά. Όπως ανέφερε και η Μίνα τώρα πια είναι αργά…. πώς να έχει εμπιστοσύνη ο πολίτης στο πολιτικό σύστημα;
Δέσποινα: Προς το παρόν δεν έχουμε δει τραγικές καταστάσεις σε μεγάλο αριθμό πολιτών αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν, και το κακό είναι πως δεν γνωρίζουμε ακόμα πόσο βαθιά είναι η κρίση. Θα ήθελα να μας λένε την αλήθεια για
το πόσο άσχημα είναι τα πράγματα και η κυβέρνηση και οι γονείς μας. Σίγουρα το μεγάλο πανηγύρι έχει τελειώσει και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε όλοι μας τόσο το καλύτερο θα είναι. Υπάρχει βέβαια και ο κίνδυνος τώρα που πέσαμε στην αγκαλιά του Δ.Ν.Τ να παραμείνουμε εκεί για πολύ καιρό με ότι αυτό σημαίνει. Θεωρώ πως ήμαστε ακόμα στην αρχή αυτής της ιστορίας και θα χρειασθεί να δούμε και τα άλλα κεφάλαια για να αποφανθούμε αν και πότε θα ζητήσουμε διαζύγιο από τον Δόκτωρ Νοου Τρουθ (Δ.Ν.Τ).

Ποιοι είναι οι ήρωες σας και ποια τα ινδάλματα σας;
Έφη: Μιας και τα ενδιαφέροντά μου είναι αρχικά η μουσική και μετά έχω μια τρέλα με την ψυχολογία όποιους ανθρώπους γνωρίζω και έχουν σχέση με αυτά τα δύο είναι για μένα τα ινδάλματά μου. Οι ήρωες της ζωής μου είναι οι γονείς μου γιατί βλέπω κάθε μέρα τον αγώνα που δίνουν για να τα βγάλουν πέρα, για να προσφέρουν στα παιδιά τους ότι καλύτερο ναι στα δικά μου μάτια αυτοί είναι οι ήρωες μου.
Παναγιώτης: Οι δικοί μου ήρωες είναι αυτοί που το όνομά τους δεν έχει αναφερθεί κάπου, μιλάω λοιπόν για τους αφανείς ήρωες της κοινωνίας και θα αναφερθώ σε ένα πρόσφατο περιστατικό των ανθρώπων που εργάζονται στους πυρηνικούς σταθμούς της Φουκοσίμα στην Ιαπωνία με άμεσο κίνδυνο της ζωή τους από της ραδιενέργεια προκειμένου να πετύχουν την μη έκρηξη των αντιδραστήρων που θα είχε τραγικές συνέπειες για όλο τον κόσμο. Ίσως για αυτούς τους ήρωες να μην μάθουμε ούτε τα ονόματά τους.
Μίνα: Ίσως ακουστεί περίεργο αλλά πρότυπα δεν έχω. Σε καθημερινή βάση θαυμάζω κάποιες θυσίες που κάνουν οι κοντινοί μου άνθρωποι και λέω μπράβο αυτή την πράξη θα ήθελα να την κάνω και εγώ. Γιάννης: Ούτε και εγώ έχω συγκεκριμένα ονόματα για πρότυπα, απλά θαυμάζω τους ανθρώπους που πιστεύουν σε κάτι και δίνουν μάχες προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους. Ένα τέτοιο πρόσωπο ήταν η Μελίνα Μερκούρη που πάλευε χρόνια για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα και την ίδρυση του μουσείου για την στέγαση τους.
Δέσποινα: Αυτοί που αξίζουν να λέγονται πρότυπα για μένα είναι οι άνθρωποι που μας εκπλήσσουν θετικά και σου δίνουν την ελπίδα πως μπορεί και εσύ να κάνεις κάτι ανάλογο.
Ποιο τραγούδι τραγουδάτε στο μπάνιο και ποια η ποιος τραγουδιστής ή συγκρότημα σας αρέσει;
Έφη: Για μένα αυτό είναι κάτι που στην ηλικία μου μεταβάλετε συνεχώς. Αυτή την περίοδο είμαι λάτρης του λαϊκού ρεπερτορίου και γενικότερα της καλής και ποιοτικής μουσικής. Ως προς το μπάνιο προτιμώ να τραγουδάω τραγούδια της Χαρούλας Αλεξίου γιατί μου αρέσει πάρα πολύ. "Οι φίλοι μου χαράματα" είναι αυτό που κυριαρχεί στις επιλογές μου.
Παναγιώτης: Εγώ βασικά δεν τραγουδάω στο μπάνιο όμως όσο μου το επιτρέπει ο χώρος κάνω χορευτικές φιγούρες μιας και ανήκω στον χορευτικό σύλλογο "Χοροστάσι Γλυφάδας". Είμαι πολυσυλλεκτικός ως προς την μουσική, ακούω τα περισσότερα είδη κυρίως ροκ και ποπ και φυσικά παραδοσιακή μουσική. Παρεμπιπτόντως να πω πως υπάρχει πάρα πολύ καλή ποιότητα στην παραδοσιακή μουσική από ανθρώπους που είναι άριστοι καλλιτέχνες που δυστυχώς δεν πολύ ακούγονται από τα ΜΜΕ για ευνόητους λόγους.
Μίνα: Εγώ αγαπώ πολλές μουσικές και από το ελληνικό ρεπερτόριο και από το ξένο. Από έλληνες καλλιτέχνες ξεχωρίζω τους ΠΥΞ ΛΑΞ γιατί συνδυάζουν τον καλό στίχο με την καλή μουσική. Από ξένο ρεπερτόριο ακούω πολύ Linkin Park και όσον αφορά το μπάνιο το αποφεύγω όταν είναι και άλλοι στο σπίτι γιατί είμαι φάλτσα.
Γιάννης: Όπως ο Παναγιώτης έτσι και εγώ δεν τραγουδάω στο μπάνιο γιατί δεν έχει καλή μόνωση και ενοχλούνται οι υπόλοιποι στο σπίτι. Τελευταία προτιμώ να ακούω μουσικές του ’80. Δέσποινα: Ακούω σχεδόν τα πάντα. Νομίζω πως υπάρχουν μουσικές για κάθε περίσταση. Ιδιαίτερα μ’ αρέσουν οι Αλεξίου, Αρβανιτάκη, Μπιθικώτσης και ακούω επίσης πολύ κλασική μουσική. Στο μπάνιο συνήθως τραγουδάω ότι έχω ακούσει τελευταία.
Παναγιώτης: Θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ σε μια φοβερή εμπειρία που έζησα στην αλλαγή του χρόνου όταν βρισκόμουν στο Παρίσι με παρέα εκλεκτών φίλων και ο Τζιμ Ανταμς μας έβαλε να ακούσουμε την εκπομπή που θα μετέδιδε ο Flash στην Ελλάδα με την Μαρίνα Ρήγου όπου ο ίδιος ως καλεσμένος είχε κάνει την μουσική επιμέλεια της εκπομπής και άκουσα μαγικά κομμάτια της jazz και όχι μόνο. Ήταν για μένα το καλύτερο μουσικό χαλί για να περάσω από το 2010 στο 2011!
Αν συναντούσατε τον πρωθυπουργό τι θα τον ρωτάγατε και τι θα τον συμβουλεύατε;
Έφη:Θα τον ρώταγα αν έχει κάνει τον κόπο να μπει στην θέση ενός απλού πολίτη για να δει το κόστος που έχει η εφαρμογή της πολιτικής του. Ακόμα θα τον ρώταγα αν γνωρίζει πόσα όνειρα των νέων παιδιών έχει γκρεμίσει.
Παναγιώτης: Με βάση όσα έχω δει μέχρι σήμερα θα τον προέτρεπα να τα παρατήσει και να ασχοληθεί με κάτι άλλο, π.χ. με την ποδηλασία, το τρέξιμο ίσως εκεί να έχει ταλέντο και να διακριθεί, γιατί στην πολιτική τον θεωρώ ερασιτέχνη και η Ελλάδα αυτή την περίοδο δεν είναι για πειραματισμούς.
Μίνα: Επειδή από μικρή έχω μια ιδιοτροπία να ρωτάω συνέχεια "γιατί" θα τον ρώταγα λοιπόν γιατί κ. πρωθυπουργέ μας φέρατε ως εδώ; Γιατί δεν μας είπατε την αλήθεια; Επίσης θα τον συμβούλευα να φερθεί σαν άνθρωπος που νοιάζεται για τους γύρω του και όταν λέω γύρο τους δεν εννοώ την αυλή του. Καθώς επίσης αν τελικά έχει σχέδιο για να βγούμε από την κρίση ή απλά πάμε στα τυφλά. Αν και πιστεύω πως το θέμα δεν είναι τι θα τον ρωτάγαμε αλλά το τι θα απαντούσε και αν κρίνουμε από τις μέχρι σήμερα απαντήσεις δεν περιμένω να αλλάξει κάτι.
Γιάννης: Θα τον ρώταγα πόσο υπερήφανος είναι για το σημερινό κατάντημα της Ελλάδος και γιατί ενώ γνώριζε την αλήθεια μας έλεγε ψέματα. Θα τον συμβούλευα να μας πει επιτέλους την αλήθεια.
Δέσποινα: Η αλήθεια είναι πως δεν γνωρίζω αν πράγματι ο πρωθυπουργός κάνει ότι μπορεί ή απλά δεν γίνεται να πετύχει κάτι καλύτερο. Θα τον ρώταγα να μας πει ειλικρινά που βρισκόμαστε, ποια λάθη έχει κάνει και όπως είπαν και τα άλλα παιδιά γιατί δεν μας λέει την αλήθεια ώστε να γνωρίζουμε τι μας περιμένει.
Αν ήταν στο χέρι σας να αλλάξετε τρία πράγματα στην Ελλάδα ποια θα ήταν αυτά;
Έφη: Θα άλλαζα την δομή της παιδείας, τους πολιτικούς κυρίως και το τρίτο θα ήταν τη μανία του υπερκαταναλωτισμού. Στον βωμό του χρήματος προκειμένου να μπορούμε να καταναλώνουμε πιο πολλά έχουμε θυσιάσει πάρα πολλά και κυρίως το να βρισκόμαστε και να ανταλλάσουμε απόψεις.
Παναγιώτης: α) το εκπαιδευτικό σύστημα β)το πολιτικό σύστημα γ)την διοίκηση γιατί το ρουσφέτι, η αναξιοκρατία, ο ωχαδελφισμός έχουν γίνει συνώνυμα της διοίκησης με αποτέλεσμα να μην εξυπηρετεί τον πολίτη αλλά να τον δυναστεύει.
Μίνα: Εγώ θα άλλαζα μόνο ένα το οποίο θα τα άλλαζε όλα. Είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε. Αν αλλάζαμε τρόπο σκέψης θα άλλαζε και η παιδεία και οι πολιτικοί και οι συμπεριφορά μας. Αυτόματα πιστεύω θα έφευγε από μπροστά μας το πέπλο της ομίχλης που μας εμποδίζει να δούμε την πραγματική εικόνα. Γιάννης: Θα άλλαζα την μιζέρια με αισιοδοξία, τον ωχαδελφισμό με την δημιουργικότητα και φυσικά όπως επισήμαναν και τα άλλα παιδιά το εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Δέσποινα: Θα άλλαζα την ανευθυνότητα με περίσσια υπευθυνότητα γιατί αν ο καθένας μας είχε αναλάβει τις ευθύνες τους σίγουρα δεν θα είχαμε φθάσει εδώ που φθάσαμε σήμερα.
Τώρα πείτε μας τι θα αλλάζατε σε εσάς γιατί οι άλλοι ήμαστε εμείς, επομένως αν αλλάξουμε εμείς τότε ίσως αλλάξει και ο κόσμος.
Έφη: Θα άλλαζα την απαισιοδοξία μου, την εσωστρέφειά μου και την ανασφάλεια μου γιατί τα έχω και τα τρία σε υπερβολικό βαθμό.
Μίνα: Την αδιαφορία και τον ωχαδελφισμό μου γιατί αυτά μου στερούν την δημιουργία Δέσποινα: Την αδράνεια μου γιατί θέλω να είμαι περισσότερο ενεργητική Παναγιώτης: Το άγχος μου γιατί είμαι υπερβολικά αγχώδης με αποτέλεσμα πολλές φορές να κάνω ζημιά στον εαυτό μου και την αναβλητικότητα μου γιατί θα ήθελα να παίρνω πιο πολλές πρωτοβουλίες.
Γιάννης: Το υπερβολικό άγχος, να σας πω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε. Μόλις μας είπατε πως δεν υπάρχει ραντεβού με κάποιο άτομο για συνέντευξη και πως εμείς, τα μέλη θα ήμαστε αυτοί που θα δώσουμε συνέντευξη αγχώθηκα πάρα πολύ. Την ανασφάλεια μου και την αναβλητικότητά μου.
Τζίμ Άνταμς: θα μου επιτρέψετε εδώ να σας αναφέρω ένα περιστατικό γιατί είναι σχετικό με αυτό που συζητάμε. Είχα παραβρεθεί στην
παρουσίαση του 2ου βιβλίου του κ. Μπουραντά όπου ανάμεσα στους ομιλητές ήταν και μια κυρία που είχε μια εταιρία που διεξήγαγε έρευνες στατιστικές και είχε αναφέρει σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα την οικολογική συνείδηση των ελλήνων και είχαν παρατηρήσει το εξής. Σε ερωτήσεις που είχαν να κάνουν με τον γενικό πληθυσμό δηλαδή πόσο ενδιαφέρεστε για το περιβάλλον, πόσο το προσέχετε, πόσο συνειδητοποιημένοι ήμαστε όλοι, έβαζαν πολύ χαμηλό βαθμό, όταν όμως οι ερωτήσεις έρχονταν σε προσωπικό επίπεδο αυτό το ποσοστό ανέβαινε κατακόρυφα!!! Όλοι έλεγαν, εγώ προσέχω το περιβάλλον, εγώ κάνω ανακύκλωση, εγώ συμμετέχω σε πρωτοβουλίες για το περιβάλλον κλπ. Δεν είναι παραλογισμός αυτή η διαφορά από προσωπικό σε γενικό επίπεδο ; δηλαδή ότι έχει να κάνει με εμάς ήμαστε όλοι καλοί και οι άλλοι είναι οι κακοί, έλα όμως που οι άλλοι ήμαστε εμείς. Άρα υπάρχει λάθος εκτίμηση. Εδώ κλείνει η παρέμβασή μου.

Μίνα: Είχα ακούσει μια φράση στο σχολείο και μου έκανε εντύπωση γιατί την άκουσα στο σχολείο! Μας την είχε πει μια καθηγήτρια μας και ήταν η εξής: εγώ έχω χρέος να σώσω τον κόσμο, αν δεν σωθεί εγώ θα φταίω. Από την στιγμή που εμείς ήμαστε τα δομικά στοιχεία της κοινωνίας όλα από εμάς ξεκινάνε αλλά δυστυχώς για όλα τα κακά φταίνε οι άλλοι. Αυτή η "αλλοίτιδα" είναι πολύ μεταδοτική ασθένεια.
Από τον Παναγιώτη – Αρκά θα ήθελα να μας πει 2 λόγια για την Ο.ΚΡ.Α.:
Η Ο.ΚΡ.Α για τα παιδιά που συμμετείχαν – και ήταν πολλά – ήταν κάτι μαγικό, ήταν ευλογία για μας που ήμασταν εκείνη την περίοδο το 1999 στο σωστό σημείο τη σωστή ώρα για να επιβιβαστούμε στο τραίνο της δημιουργίας, της φιλίας, της παρέας, της προσφοράς, της εμπειρίας, της ανθρωπιάς, του ενθουσιασμού, ήμασταν τα πιο τυχερά παιδιά ηλικίας 11 έως 15. Η Ο.ΚΡ.Α ιδρύθηκε στο Κορωπί στην σκήτη - περίπτερο της πλατείας Δημαρχείου από τα αδέλφια Αλέξανδρο και Σπύρο Γκοβίνα. Εκεί είχαμε το αρχηγείο μας. Εκείνη την εποχή συντελέσθηκαν μαγικά πράγματα, λες και είχε συνωμοτήσει όλο το σύμπαν για να δημιουργηθεί η Ο.ΚΡ.Α τι να πρωτοθυμηθώ! Τα ποδοσφαιρικά ραντεβού που δίναμε στην ακαδημία του κ. Ρότσα μιας και αναφέρθηκα στον κ. Ρότσα θέλω να πω πως είναι τιμή για το ελληνικό ποδόσφαιρο που είχε στις τάξεις του αυτόν τον καταπληκτικό ποδοσφαιριστή και κυρίως εξαίρετο άνθρωπο, εμείς τα παιδιά της Ο.ΚΡ.Α του χρωστάμε πάρα πολλά, τον ευχαριστούμε για όλα και ελπίζω να μας έχει συγχωρέσει που πάντα τους νικάγαμε και να μη ξεχνάμε πως η πρώτη συνέντευξη του ιστολογίου της Λ.Ο.Γ. ανήκει στον κ. Χουάν Ρότσα και την είχε πάρει ο δημοσιογράφος της Ο.ΚΡ.Α Μίμης Κυριάκου – Μίμαρος που τώρα αρθρογραφεί στον Πρωταθλητή. Κύριε Ρότσα δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ. Πέραν από αυτό η Ο.ΚΡ.Α δεν ήταν μόνο ποδόσφαιρο, ήταν κυρίως διαπαιδαγώγηση, φιλία μεταξύ μας. Υπάρχουν ακόμη παιδιά που παραμένουν φίλοι και αυτό το χρωστούν στην Ο.ΚΡ.Α γιατί αν δεν υπήρχε πιθανόν με πολλά παιδιά να μην είχαμε γνωριστεί θα σας αναφέρω και κάτι ακόμη για να καταλάβετε τι ήταν η Ο.ΚΡ.Α. μετά τον σεισμό του 1999 μια ομάδα παιδιών είχαμε επισκεφθεί τους σεισμοπαθείς και τους διανείμαμε διάφορα πράγματα που είχαμε αγοράσει. Μια άλλη φορά είχαμε επισκεφθεί τον Δήμο Περιστερίου για να παραδώσουμε βιβλία στα παιδιά που φιλοξενούσε ο Δήμος από τα κατεχόμενα της Κύπρου, νομίζω το χωριό λεγόταν Ριζοκάρπασο. Αυτά και άλλα πολλά ήταν η Ο.ΚΡ.Α και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που συμμετείχα σε εκείνη την υπέροχη ομάδα παιδιών που πιστεύω πως μας έχει σημαδέψει όλους θετικά. Το σύνθημα μας ήταν "με βροχή και χιόνι η Ο.ΚΡ.Α δεν κολώνει. Με το που το άκουγαν αυτό τα παιδιά της αντίπαλης ομάδας ήταν ήδη χαμένοι. Αυτή την στιγμή πολλά παιδιά της Ο.ΚΡ.Α φοιτούν σε διάφορα πανεπιστήμια και άλλα δραστηριοποιούνται ήδη επιτυχημένα ως ελεύθεροι επαγγελματίες. Επίσης 2 μέλη εκείνης της ομάδας είναι σήμερα πετυχημένοι ποδοσφαιριστές και αγωνίζονται στον Α.Ο.Κ. (Αλεξίου) και στην Παιανία (Πετράκης). Αυτή ήταν η Ο.ΚΡ.Α με λίγα λόγια.
Πότε γελάσατε για τελευταία φορά και τι ήταν αυτό που σας έκανε να γελάσετε;


Έφη:Την περασμένη Τρίτη και ο λόγος ήταν ο εξής: είχα τα γενέθλια μου και είχα κανονίσει να βγω με τους φίλους μου. Ήμασταν λοιπόν στο μαγαζί που τους είχα καλέσει και κάποια στιγμή μια από τις φίλες μου βγήκε από το κατάστημα γιατί από ότι μας είπε την είχε πάρει τηλ. ο μπαμπάς της. Μετά από λίγα λεπτά επέστρεψε κρατώντας μια τούρτα για τα γενέθλια μου! Γέλασα με την ψυχή μου με την πράξη των φίλων μου και τους ευχαριστώ.
Παναγιώτης: Εγώ γελάω πολύ εύκολα αρκεί να δω τον φίλο μου τον "Γενικό" και βάζω αμέσως τα γέλια. Η τελευταία φορά πάντως ήταν πριν λίγες μέρες που μου τηλεφώνησε ο Γενικός και μου είπε να πάμε να δούμε τον αγώνα Ολυμπιακού- ΑΕΚ που είχε γίνει την προηγούμενη μέρα!!!
Μίνα:Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό γιατί έχω μια υπέροχη φίλη την Μαρία που φροντίζει να μην χάνω το γέλιο μου, άλλωστε εγώ δεν θέλω και πολύ για να γελάσω είμαι σαν τον Παναγιώτη.
Γιάννης: Εγώ η τελευταία φορά που γέλασα ήταν πριν από λίγο όταν ο Σπύρος μας είπε πως αυτοί που θα δώσουν συνέντευξη θα ήμαστε εμείς, αυτό βέβαια αρχικά γιατί μετά που κατάλαβα πως σοβαρολογούσε αγχώθηκα. Ήταν αστείο και ταυτόχρονα τρομαχτικό.
Δέσποινα: Ήταν την περασμένη εβδομάδα στο πανεπιστήμιο όταν ο καθηγητής μας μας αφηγήθηκε μια ιστορία ενός συμφοιτητή του ο οποίος πήγε να διδάξει πρώτη φορά και είχε την πρώτη τάξη του δημοτικού. Καθώς έκανε το μάθημα χτύπησε το κουδούνι οπότε τα παιδιά έπρεπε να φύγουν. Αλλά αντί για αυτό τα παιδιά σχημάτισαν μια ουρά μπροστά από τον δάσκαλο και τον κοιτάζανε, τα έχασε ο δάσκαλος νέος ακόμη 25 χρονών και τους ρωτάει τι συμβαίνει παιδιά θέλετε κάτι ; εκείνα όλα μαζί δείχνουν το μάγουλο τους και του λένε "φιλάκι!!!!!". Ο δάσκαλος τρελάθηκε, όχι δεν δίνω φιλάκι, δημοτικό ήμαστε όχι προνήπιο. Τα παιδιά όμως δεν αποχωρούσαν και έτσι τους έδωσε το φιλάκι.
Πότε κλάψατε για τελευταία φορά;
Έφη: Ήταν πριν από ένα μήνα περίπου όταν διάβασα στο ιστολόγιο μας την ανάρτηση που έκανε ο Τζιμ Ανταμς για το νόημα της ζωής, συγκινήθηκα πάρα πολύ!
Παναγιώτης: Πριν από μια εβδομάδα όταν παρακολουθούσα έναν αγώνα μπάσκετ της ΑΕΚ και κάποια στιγμή οι φίλαθλοι της ομάδας άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά το όνομα του Γιώργους Αμερικάνου ό οποίος είναι στο νοσοκομείο και περνάει δύσκολες ώρες. Ο Γιώργος Αμερικάνος για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια εμβληματική προσωπικότητα στο χώρο του μπάσκετ και μέλος της χρυσής ομάδας της ΑΕΚ που κέρδισε στο Παναθηναϊκό Στάδιο το πρώτο πανευρωπαϊκό κύπελλο.
Μίνα:Βασικά είμαι πολύ ευάλωτη και κλαίω συχνά, η τελευταία φορά ήταν την Τρίτη γιατί την Δευτέρα είχα δώσει εξετάσεις στο μπαλέτο και δεν πήγα όσο καλά περίμενα και στο μάθημα της Τρίτης δεν άντεξα και έβαλα τα κλάματα. Ήταν ένα ξέσπασμα που με βοήθησε να νιώσω καλύτερα. Γιάννης: Ήταν την τελευταία φορά που είδα τον Τιτανικό, πραγματικά κρίμα για τον Τζακ...!
Δέσποινα:Στην Τρίτη λυκείου όταν κάποια στιγμή είχα ξεπεράσει τα όρια μου και το κλάμα με βοήθησε να ξεδώσω και να προχωρήσω παρακάτω.
Τι είναι αυτό που σας κάνει να θυμώνετε στην καθημερινότητά σας;
Έφη:Το ψέμα και η υποκρισία που δυστυχώς υπάρχει και σε άτομα της ηλικίας μου.
Παναγιώτης: Η εγωπάθεια και η ασέβεια εννοώ τον σεβασμό στους συνανθρώπους μας.
Μίνα: Από τους συνομηλίκους μου το ψέμα την υποκρισία την έλλειψη κατανόησης και από τους καθηγητές μου –αρκετές φορές- την μη αναγνώριση των προσπαθειών μου. Γιάννης: Η αδιαφορία, η αγένεια, ο μη σεβασμός και γενικότερα οι συμπεριφορές των "εξυπνάκιδων" που θα μπουν μπροστά από εσένα αν και ήρθαν μετά.
Δέσποινα: Η μιζέρια, η ανευθυνότητα και η επιπολαιότητα.
Τι σημαίνει για εσάς η λέξη φιλία;
Έφη:Το άλφα και το ωμέγα της ζωής μας, φίλος είναι αυτός που χαίρεται με την χαρά μας.
Παναγιώτης:Σπάνιο είδος για αυτό όταν την βρούμε πρέπει να την διαφυλάττουμε σαν τα μάτια μας.
Μίνα:Η φίλια είναι υπέρβαση, τους φίλους τους επιλέγουμε ενώ τους συγγενείς τους βρίσκουμε. Οι φίλοι μας είναι ο καθρέφτης μας.
Γιάννης:Αμοιβαία εκτίμηση, εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια. Αν η φιλία είχε χρώμα πιστεύω πως θα ήταν το πράσινο.
Δέσποινα:Ο Πυθαγόρας είχε πει πως φιλία είναι να βρίσκεις τον άλλο σου εαυτό. Αυτό πιστεύω και εγώ.
Ποιο βιβλίο έχετε διαβάσει τελευταία και ποιο είναι το αγαπημένο σας χρώμα;
Έφη:Του Λέο Μπουσκάλια το "Να ζεις να αγαπάς και να μαθαίνεις" το αγαπημένο μου χρώμα είναι το γαλάζιο.
Παναγιώτης: Την βιογραφία του του Yanni (Yanni in words)και το χρώμα που μου αρέσει είναι το μπλε.
Μίνα:Είναι το Νησί της Hislop και το χρώμα είναι το γαλάζιο.
Γιάννης:Ο μικρός Χανς είναι ένα βιβλίο το οποίο μιλάει για την ψυχολογία ενός 5 χρονου παιδιού. Μου αρέσουν τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Δέσποινα: Το θεώρημα του παπαγάλου είναι ένα βιβλίο που έχει σχέση με την ιστορία των μαθηματικών. Μου αρέσουν το πράσινο και το πορτοκαλί.


Κάπου εδώ έλαβε τέλος μια ομολογουμένως ανατρεπτική συνέντευξη την οποία επιμελήθηκαν τα μέλη της συντονιστικής επιτροπής Πενθεσίλεια, Jim Adams και Pepos.

23.2.11

Ο Δημήτρης Μητροπάνος μιλάει στο filomatheia.blogspot.com


Ημερομηνία Συνάντησης: 20/2/11Τόπος: Οικία οικ. Μητροπάνου

Ένας απο τους μεγαλύτερους λαϊκούς τραγουδιστές των ημερών μας με μακρά και αναγνωρισμένη πορεία, ο οποίος έχει αφήσει το στίγμα του στο ελληνικό τραγούδι, μας φιλοξένησε στο σπίτι του ένα όμορφο Κυριακάτικο απόγευμα προκειμένου να μας μιλήσει απο καρδιάς. Απολαύστε τον Δημήτρη Μητροπάνο σε μια απολαυστική συνέντευξη που παραχώρησε στα μέλη της Λογοτεχνικής Ομάδας Γοργογυρίου για το ιστολόγιο μας.
Κύριε Μητροπάνο κατ’ αρχήν θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε που δεχθήκατε να μας συναντήσετε και να μας δώσετε αυτή τη συνέντευξη για το ιστολόγιο μας.
- Η πρώτη ερώτηση είναι η κλασική που κάνουμε σε όλους και αφορά την παιδική ηλικία. Έτσι θα ξεκινήσουμε και με σας γιατί θέλουμε να σας κάνουμε να επιστρέψετε σε τόπους και μνήμες που όλοι μας κρατάμε σε μια γωνιά της ψυχής μας. Θέλουμε λοιπόν να μας μιλήσετε για τα παιδικά σας χρόνια, πού μεγαλώσατε, τι θυμάστε και τι είναι αυτό που σας συντροφεύει από εκείνη την περίοδο.Μεγάλωσα σε μια συνοικία των Τρικάλων, την Αγία Μονή, η οποία ήταν μια υποβαθμισμένη περιοχή λόγω και της αριστερής προελεύσεως των κατοίκων. Πολύ φτωχικά χρόνια αλλά αυτό δεν φαινόταν γιατί δεν υπήρχαν διαφορές, όλοι σχεδόν ήμασταν στην ίδια μοίρα και ο ένας βοήθαγε τον άλλον. Εγώ από εκείνη την περίοδο έχω μόνο καλές αναμνήσεις, ακόμα και σήμερα οι φίλοι μου, οι πιστοί μου φίλοι είναι από εκείνη την περίοδο, π.χ. ο Βασίλης Γιαννιός ένα παιδί που μεγαλώσαμε μαζί. Ήμαστε 55 χρόνια φίλοι. Ειλικρινά ήταν δύσκολα χρόνια αλλά πολύ αγαπησιάρικα.
- Ως ερευνητική ομάδα δημοσιογραφίας που ήμαστε κάναμε μια μικρή έρευνα στην περιοχή της Αγίας Μονής και άνθρωποι της ηλικίας σας, που θέλησαν να κρατήσουν την ανωνυμία τους, μας είπαν πως όταν ήσασταν μικρός συμπαθούσατε την ομάδα του Παναθηναϊκού, αληθεύει αυτό;
ΠΟΤΕ
(γέλια)!!! Αυτοί είναι ευσεβείς πόθοι μερικών!!! Ολυμπιακός ήμουνα πάντα! Μάλλον θα έκαναν λάθος, θα με μπέρδεψαν με τον φίλο μου τον Βασίλη, αυτός ναι, είναι Παναθηναϊκός και πολλές φορές παρακολουθούμε παιχνίδια μαζί.

- Άρα οι πηγές μας δεν ήταν σωστές….(γέλια)! Τι ήταν αυτό που σας έκανε να γίνετε φανατικός φίλαθλος του Ολυμπιακού;Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν και είμαι ολυμπιακός. Είμαι φίλαθλος του Ολυμπιακού και όχι τυφλός οπαδός. Αγαπάω τον Ολυμπιακό αλλά έχω πολύ καιρό να πάω στο γήπεδο γιατί τώρα πια με τα έκτροπα που συμβαίνουν κινδυνεύει ακόμα και η σωματική ακεραιότητά μας.
- Ποιόν Έλληνα ποδοσφαιριστή θεωρείτε τον κορυφαίο όλων των εποχών και ποια ομάδα αξίζει να πάρει φέτος το πρωτάθλημα;Ο πιο μεγάλος και ολοκληρωμένος παίχτης όλων των εποχών στην Ελλάδα κατά την άποψή μου θεωρώ πως ήταν ο Τάκης Λουκανίδης του Παναθηναϊκού. Υπήρξαν φυσικά και άλλοι μεγάλοι ποδοσφαιριστές όπως ο Δομάζος, ο Παπαϊωάννου και ο Κούδας αλλά εγώ ψηφίζω Λουκανίδη. Ήταν βέβαια του αντιπάλου αλλά αυτό είναι και το μεγαλείο του φιλάθλου, να αναγνωρίζει την αξία ενός παίχτη έστω και αν ανήκει στην αντίπαλη ομάδα. Ήταν ίσως ο πιο πλήρης παίχτης που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα. Έπαιζε σχεδόν σε όλες τις θέσεις εξίσου καλά. Όσο για το ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα πιστεύω πως είναι μόνο για “εσωτερική κατανάλωση“ γιατί όταν “κόβουμε διόδια” (ευρωπαϊκές διοργανώσεις) δεν υπάρχουμε σαν ομάδες। Είναι αστείο να συζητάμε για το ποδόσφαιρο που έχουμε στην Ελλάδα! Μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρει ο παραμερισμός των Ελλήνων παικτών και τεχνικών και η αλόγιστη χρήση των ξένων. Δεν είναι δυνατόν ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός,η ΑΕΚ να αλλάζουν κάθε τόσο προπονητή. Έπρεπε δηλαδή να έρθει ο Σάντος για να μας θυμίσει πως υπάρχουν και Έλληνες παίκτες μεγάλης αξίας βάζοντας τους στην Εθνική; Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γεωργιάδης των Σερρών.
-Μερικά σχόλια για ξένους παίκτες μεγάλης αξίας που έρχονται στην Ελλάδα όπως ο Τζιμπρίλ Σισέ;Κοιτάξτε, αν ο Σισέ δεν τραυματιζότανε και αν δεν είχε τα προβλήματα που είχε θα ερχότανε ποτέ στη χώρα μας; Ήδη τώρα που βλέπει πως είναι καλά και έρχονται προτάσεις από το εξωτερικό πιθανότατα θα φύγει, γιατί πρόκειται για έναν παίκτη πολύ μεγάλης κλάσης χωρίς αμφιβολία! Ήρθε, προσαρμόστηκε αμέσως και κάνει αυτά που κάνει! Μακάρι να έρχονται τέτοιοι παίκτες! Θέλετε όμως το οικονομικό, θέλετε το χαμηλό επίπεδο και την ανομία που κυριαρχεί στο ποδόσφαιρό μας, τα “χωράφια” που έχουμε για γήπεδα, που δεν βλέπω δυστυχώς παρόμοιες μεταγραφές στο μέλλον! Είναι ντροπή να βγαίνουν όλες οι μεγάλες ομάδες να μιλάνε για διαιτησία ενώ έχουν τσακίσει όλες τις μικρές που δεν τις επιτρέπουν να τις κερδίσουν με τίποτα! Δυστυχώς δεν υπάρχει αθλητική δικαιοσύνη! Σχετικά με το ντέρμπυ του Σαββάτου έγινε πάλι της κακομοίρας! Ε, δεν πάμε και για πόλεμο! Και να δείτε που δεν θα τιμωρηθεί και κανένας!
-Οπότε όσο πάμε κάνουμε και βήματα προς τα πίσω σε σχέση με παλιότερες δεκαετίες.Παλιότερα ήταν αλλιώς τα πράγματα και διαφορετικές οι φιλοσοφίες! Επί Γουλανδρή θυμάμαι, ο Ολυμπιακός απαρτιζόταν από όλη σχεδόν την Εθνική ομάδα! Ήθελε Έλληνες παίκτες και όχι ξένους οι οποίοι θεωρώ πως μπορούν να προσφέρουν και πως νοιάζονται περισσότερο, μιας και εδώ ζουν και εδώ είναι η κοινωνία τους και θέλουν να αναδειχθούν. Φτάνει πια με τους παίκτες που έρχονται εδώ για να συμπληρώσουν τα ένσημα τους και να κάνουν τα συντάξιμα, μιας και πολλοί λίγοι είναι αυτοί που έχουν προσφέρει πραγματικά!
- Αφήνουμε το κεφάλαιο του ποδοσφαίρου και ανοίγουμε αυτό της μουσικής και πιο συγκεκριμένα θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε σε ποια ηλικία καταλάβατε πως έχετε κλίση προς την μουσική;Ότι τραγούδαγα καλά το ήξερα από μικρός. Στην παρέα μας είχαμε κάνει μια χορωδία όπου ψέλναμε στον Άγιο Αθανάσιο και στην Αγία Μονή και στις διάφορες καντάδες που κάναμε ήμουν πάντα μέλος, αλλά το μόνο που δεν είχα σκεφτεί τότε ήταν να γίνω τραγουδιστής. Αναγκάστηκα να φύγω από τα Τρίκαλα λόγω πολιτικών προβλημάτων και ήρθα στην Αθήνα, όπου παράλληλα με το σχολείο έπρεπε να δουλεύω τραγουδώντας στις μπουάτ, για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα οικονομικά, γιατί όπως σας είπα ήμασταν μια φτωχή οικογένεια. Γνώριζα επίσης πως μετά το τέλος των σπουδών μου δεν υπήρχε για μένα κάποιο μέλλον, γιατί τότε χρειαζόταν ένα πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων το οποίο εγώ δεν είχα καμία ελπίδα να πάρω, για αυτό προσανατολίστηκα στο τραγούδι, ήταν πιο βολικό. Έτσι άρχισα σιγά σιγά να τραγουδάω, στην πορεία μπήκε και το μεράκι και αν μπει το μεράκι δεν φεύγει με τίποτα!
- Ποιοι άνθρωποι σας ενθάρρυναν στα πρώτα σας βήματα και πότε αποφασίσατε να ασχοληθείτε επαγγελματικά με το τραγούδι;Γενικά στη ζωή μου χρωστάω πάρα πολλά στον αδελφό της μητέρας μου. Αυτός με έφερε στην Αθήνα και αυτός με μεγάλωσε όσο καιρό τουλάχιστον ήταν κοντά μας, γιατί τον πιο πολύ καιρό ήταν εξορία και φυλακή λόγω των πολιτικών του απόψεων.
Το 1966 γνωρίστηκα με τον Μίκη Θεοδωράκη και κάναμε συναυλίες και κάπως έτσι μπήκε το νερό στο αυλάκι που λέμε! Σχετικά πάντως με τη δουλειά μου, χρωστάω πάρα πολλά σε έναν σπάνιο άνθρωπο, τον Γιώργο Ζαμπέτα, που με βοήθησε αφάνταστα. Του χρωστάω τόσο την σχέση μου στον χώρο της μουσικής όσο και την συμπεριφορά μου που τα θεωρώ πολύ σημαντικά. Ήταν σαν πατέρας για μένα και έτσι τον αποκαλούσα!

- Έχετε υπάρξει εσείς ποτέ για κάποιον όπως υπήρξε ο Ζαμπέτας για σας; Κάποιος νέος στον χώρο, να τον καθοδηγήσετε.Ξέρετε υπάρχει μια διαφορά. Σε τί θα μπορούσα να τον βοηθήσω εγώ πέρα από κάποιες συμβουλές. Ο Ζαμπέτας ήταν δημιουργός. Ο τραγουδιστής είναι εκτελεστικό όργανο και όχι δημιουργικό. Μπορεί να πάρει ένα τραγούδι και να το αποθεώσει ή να το θάψει. Έτσι είναι τα πράγματα. Υπάρχει για παράδειγμα ένας τραγουδιστής στη δουλειά ο οποίος είναι πάρα πολύ καλός (Λούκας Γιώρκας το όνομα του) που θέλει να πάει στη Eurovision। Προσωπικά διαφωνώ που θέλει να πάει. Δεν έχει κανένα λόγο ένας τραγουδιστής που μπορεί να κάνει καριέρα στο λαϊκό τραγούδι να πάει σε αυτό το πανηγύρι. Είναι όμως η προβολή, η τηλεόραση. Είναι ένα νέο παιδί και πως μπορείς να του πεις και να επιμείνεις να μην το κάνει. Του είπα τη γνώμη μου αλλά μέχρι εκεί. Δεν έχω ο ίδιος τραγούδια να του δώσω και να του προτείνω κάτι εναλλακτικό.
- Η γνώμη σας σχετικά με τα μουσικά ριάλιτι και τους τραγουδιστές που βγαίνουν από εκεί;Να σας πω. Διαφωνώ κατ ‘αρχήν με αυτό που τους ήθελε όλους να μένουν σε ένα σπίτι και να προβάλουν τις ζωές τους. Το θεωρώ γελοίο και τριτοκοσμικό. Από την άλλη δεν είναι κακό να υπάρχουν και να βγαίνουν νέα παιδιά από τη στιγμή που υπάρχουν άξιοι άνθρωποι να τα κρίνουν. Δεν συμφωνώ όμως με τις κριτικές επιτροπές των ασχέτων!
- Θα θέλατε να μας μιλήσετε για τις συνεργασίες που έχετε κάνει με καλλιτέχνες που δεν ανήκουν στο λαϊκό τραγούδι (Πορτοκάλογλου, Παπαδόπουλος κα) και για τα διαφορετικά είδη που έχετε τραγουδήσει κατά καιρούς;Υπάρχει καλή μουσική και κακή. Εγώ δεν κατάλαβα ποτέ τα είδη που επικαλούνται διάφοροι. Τι θα πει "είδη"; Υπάρχουν καλά και κακά τραγούδια. Τι είναι από εδώ και τι είναι από εκεί;Σημείωση: Σε αυτό το σημείο ο κ. Μητροπάνος προσφέρθηκε να μας βάλει να ακούσουμε ένα εξαιρετικό ακυκλοφόρητο τραγούδι του από μια δουλειά που όπως μας είπε ο ίδιος θα κυκλοφορήσει το Πάσχα. Επιβεβαιώνοντας με αυτό τον τρόπο τα λεγόμενα του μιας και το τραγούδι αυτό είχε έντονες επιρροές και χαρακτήρα αμερικάνικου blues!!!
- Ποια συνεργασία και ποια περίοδο θεωρείτε σταθμό στην καριέρα σας;Η καριέρα είναι μια μεγάλη ιστορία. Τι είδους καριέρα θέλεις να κάνεις, τι σε αφορά και πόσο στηρίζεις αυτό που θες να κάνεις. Είμαι περίπου 45 χρόνια στη δουλειά και μπορώ να πω πως δεν ήταν όλα τα χρόνια βολικά και ρόδινα! Εκεί είναι όμως που χρειάζεται η δύναμη και το κουράγιο αλλά και το σθένος να πεις όχι και πολλές φορές μεγάλα όχι! Για παράδειγμα η περίοδος 1980-85 ήταν πολύ άσχημη για εμένα! Μου ερχόντουσαν τραγούδια που ενώ ήξερα πως θα κάνουν επιτυχία δεν ήταν αυτό που με αφορούσε. Εγώ την καριέρα μου την έβλεπα στην διάρκεια και όχι τι θα κάνω σήμερα ή αύριο. Και από αυτά δεν γυρνάς εύκολα! Αν ακολουθήσεις αυτό το μονοπάτι δεν ξαναγυρνάς πίσω! Τότε λοιπόν είναι που χρειάζεσαι τους δικούς σου ανθρώπους γύρω σου και δεν είναι απαραίτητο να είναι της δουλειάς γιατί αυτούς δεν τους αφορά και πολύ. Είχα κοντά μου λοιπόν τους φίλους μου που κουβέντιαζα μαζί τους, τον θείο μου, που με στηρίζανε στις αποφάσεις που έπαιρνα ώστε να μην κάνω πράγματα που δεν επιθυμούσα.
Σχετικά με την ερώτηση σας τώρα θεωρώ πολύ σημαντικό το γεγονός πως ξεκίνησα την δισκογραφία μου με τον Ζαμπέτα.
Ο πρώτος μεγάλος σταθμός στην καριέρα μου ήταν ο “Άγιος Φεβρουάριος” με τον Δήμο Μούτση και τον Μάνο Ελευθερίου. Βέβαια στην πορεία είχα την τύχη να συνεργαστώ με κορυφαίους ανθρώπους στον χώρο της μουσικής όπως ο Γιώργος Κατσαρός, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Κουγιουμτζής και αργότερα με τον Μάριο Τόκα, τον Θάνο Μικρούτσικο και άλλους πολλούς.
Αυτή η δουλειά δεν έχει τελειωμό και δεν είδα ποτέ την καριέρα μου σαν κάτι από το οποίο βγάζω λεφτά άρα μπορώ να επαναπαυτώ! Αυτή η δουλειά σου δίνει, εσύ από την μεριά σου τι της δίνεις; Πρέπει λοιπόν κι εσύ να δώσεις! Δεν είναι μόνο ότι κοιτάμε το ταμείο! Υπάρχει και ένα άλλο ταμείο δίπλα, περνώντας δηλαδή από αυτή τη δουλειά τι αφήνεις πίσω σου, τι έκανες; Εγώ το έχω δηλώσει πως με αφορά η υστεροφημία, θέλω όταν φύγω να λένε ότι αυτός έκανε αυτά, αυτά και αυτά, πράγματα δηλαδή που θα μείνουν και θα υπάρχουν για πάρα πολλά χρόνια. Πάντα η στάση μου ήταν τέτοια. Δεν ήθελα δηλαδή να κάνω κάποια τραγουδάκια, να βγάλω λεφτά και φεύγοντας από αυτή τη δουλειά να μην με θυμάται κανένας. Όχι, εγώ θέλω να με θυμούνται γι’ αυτά που έκανα.

- Και μπορούμε να πούμε από τη μεριά μας με βεβαιότητα πως αυτό το έχετε επιτύχει μιας και όλοι όσοι έρχονται να σας ακούσουν στο νυχτερινό κέντρο που τραγουδάτε περιγράφουν τις ερμηνείες σας ως κατάθεση ψυχής!Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια! Θεωρώ πως είναι από τα σημαντικότερα πράγματα που μπορείς να πετύχεις σε αυτή τη δουλειά. Δεν είναι μια απλή διεκπεραίωση, δηλαδή βγαίνεις τραγουδάς και τελείωσες. Το τραγούδι έχει πολλά πράγματα και πολλά επίπεδα. Αν ακούσετε το ίδιο τραγούδι από 5 τραγουδιστές είναι 5 διαφορετικά τραγούδια! Αλλιώς το αντιμετωπίζει ο καθένας. Υπάρχουν πάρα πολλοί που έχουν καλές φωνές! Ψυχή όμως πόσοι έχουνε! Εκεί είναι το όλο θέμα!
-Αν υποθέσουμε πως ήσασταν ο προπονητής της εθνικής ομάδας τραγουδιστών ποια θα ήταν η ιδανική ενδεκάδα που θα επιλέγατε; Εννοούμε άνδρες και γυναίκες.Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις; Υπάρχουν πάρα πολλοί και η επιλογή θα ήταν αρκετά δύσκολη, εννοώ ευχάριστα δύσκολη λόγω πολλών σπουδαίων τραγουδιστών. Να αρχίσω από πιο παλιούς όπως: Στράτος Παγιουμτζής, Καζαντζίδης, Στράτος Διονυσίου, Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Και η δική μου η γενιά έβγαλε πολύ σπουδαίους τραγουδιστές όπως Πάνος Γαβαλάς, Καίτη Γκρέυ, Μητσιάς, Νταλάρας, Πάριος, Πουλόπουλος και από γυναίκες η Χάρις Αλεξίου, Ελένη Βιτάλη, Μαρινέλλα, Βίκυ Μοσχολιού, Δήμητρα Γαλάνη, αναφέρω μερικούς από τους πολλούς.
Μην ξεχνάτε πως πολλοί από όσους ανέφερα δεν ήταν παιδιά που είχαν σπουδάσει ή είχαν διαβάσει παίρνοντας έτσι πολλές αποφάσεις βασιζόμενοι στο ένστικτό τους. Για παράδειγμα ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης δεν θεωρώ πως κατάλαβε τι έχει τραγουδήσει, δεν ήταν δηλαδή της παιδεία του να τραγουδήσει τον “Νεκρό Αδελφό“, τον "Επιτάφιο" ή το "Άξιον Εστί". Βέβαια τα τραγούδησε μοναδικά και εμένα αυτό μου φτάνει!
Σας είπα για τον Μπιθικώτση, γιατί πέρα από τραγουδιστής υπήρξε και δημιουργός, έχει γράψει καταπληκτικά τραγούδια από μόνος του. Καμία σχέση όμως με αυτά που έχει ερμηνεύσει. Έγραφε με βάση αυτά που μεγάλωσε , για τα βιώματά του. Λόγω του Θεοδωράκη όμως τραγούδησε άλλα πράγματα. Δεν παύει όμως να είναι κατά την προσωπική μου άποψη ίσως ο μεγαλύτερος τραγουδιστής, όχι η μεγαλύτερη φωνή γιατί αυτή είναι του Καζαντζίδη και αυτό είναι δεδομένο. Αλλά μεγάλοι τραγουδιστές δεν γίνονται αυτοί που έχουν μεγάλη φωνή, γιατί δεν το έχουν ανάγκη. Ο Μπιθικώτσης αναγκάστηκε να γίνει τόσο μεγάλος τραγουδιστής γιατί δεν ήταν όπως ο Καζαντζίδης που τα είχε όλα και δεν του έλειπε τίποτα φωνητικά. Ο Καζαντζίδης ήταν γεννημένος για αυτό! Αυτό όμως του στέρησε να προχωρήσει και να κάνει και άλλα πράγματα που μπορούσε να ερμηνεύσει με τρόπο μοναδικό. Έχει τραγουδήσει καταπληκτικά για την ξενιτιά, για την φτώχεια αλλά δεν είναι μόνο αυτά! Κατά καιρούς είχε πει τραγούδια που όντως ήταν μοναδικά και ανεπανάληπτα!
Αν με ρωτούσατε όμως ποια καριέρα θα ήθελα να κάνω θα επέλεγα αυτή του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Εκεί θεωρώ πως βρίσκονται τα καλά και διαχρονικά τραγούδια. Πρόκειται για έναν τραγουδιστή που θα υπάρχει εσαεί και που έχει συνδέσει το όνομά του, με όλη την αναγέννηση του λαϊκού τραγουδιού τραγουδώντας Θεοδωράκη, Χατζηδάκη, Ξαρχάκο, Μούτση και για ότι άλλο έβγαινε, αυτός ήταν ο εκφραστής τέτοιων έργων μέχρι να έρθει η δική μας η γενιά.
Συνεχίζω με μερικά ακόμη ονόματα όπως του Πάνου Γαβαλά, του Μανώλη Αγγελόπουλου και της Καίτης Γκρέυ. Όλοι και όλες πολύ μεγάλοι καλλιτέχνες.
Μην ξεχνάτε πως πολλοί από αυτούς τύχανε και σε άσχημες εποχές όπου το λαϊκό τραγούδι δεν ήταν αρεστό στους διοικούντες και στους κυβερνώντες. Ποτέ δεν ήταν και ούτε σήμερα είναι γιατί θίγει κοινωνικά θέματα που τους κάνουν να νιώθουν άβολα. Για παράδειγμα απαγορεύανε τον Μάρκο Βαμβακάρη γιατί τους έλεγε “Όσοι γινούν πρωθυπουργοί…”.

- Από τη σύγχρονη γενιά βλέπετε άξιους συνεχιστές ή διακρίνετε κάποια φθίνουσα πορεία;Μην κάνουμε το λάθος και συγκρίνουμε το λαϊκό τραγούδι με παλαιότερες εποχές. Το λαϊκό τραγούδι πηγαίνει σύμφωνα με τη ζωή μας. Light η ζωή μας; Άρα light θα είναι και το τραγούδι. Είναι άμεσα συνυφασμένο. Γενικότερα παρατηρείται άνθηση των τεχνών και των γραμμάτων σε περιόδους πολέμου, κακουχίας και άλλων δύσκολων καταστάσεων. Δυστυχώς αλλά έτσι γίνεται. Και θα ήθελα να το συνδέσω με την δύσκολη κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε ως έθνος, όπου πιστεύω πως κάτι θετικό θα ξεπηδήσει από όλη αυτή την ιστορία. Παντού έτσι γίνεται, δεν είναι ελληνικό φαινόμενο.
Όταν υπάρχει περίοδος ευημερίας και χαλάρωσης τότε χαλαρώνουμε και στο τραγούδι και σε όλα. Όταν όμως υπάρχουν αγώνες και πάλη αλλάζουν τα δεδομένα.
- Αν ο Δημήτρης Μητροπάνος βρισκόταν για μια μέρα στο νησί της εκπλήρωσης των επιθυμιών ποιες θα ήταν οι 3 πρώτες επιθυμίες που θα θέλατε να πραγματοποιηθούν;Σε γενικές γραμμές δεν είμαι άνθρωπος που βάζει συγκεκριμένους στόχους. Θα ήθελα να ζω σε μια κοινωνία πολύ πιο ανθρώπινη και θα ήθελα το μέλλον το δικό σας και των παιδιών μου να είναι ευοίωνο κα ευχάριστο, που δυστυχώς όμως δεν το βλέπω εφικτό. Αυτά θεωρώ και τα πιο σημαντικά. Όσον αφορά εμένα θέλω όσο μπορώ και αντέχω να συνεχίσω αυτό που κάνω χωρίς να έρθει όμως η στιγμή που θα μετανιώσω για κάτι. Κάποια ώρα θα πρέπει να αποχωρήσω και ευτυχώς έχω φίλους που θα μου πουν “μέχρι εδώ, καλά ήταν, τέλος”! Και καλό είναι κάποια ώρα να φύγω και να φύγω αξιοπρεπώς.
Ξαναλέω όμως πως το κυριότερο μέλημα μου είναι η κατάσταση με τα νέα παιδιά τα οποία θεωρώ πως είναι επί ξύλου κρεμάμενα από όλες τις απόψεις και ανησυχώ ιδιαίτερα γι’ αυτό. Πέρα από το στενό οικογενειακό περιβάλλον του καθενός, θεωρώ πως πραγματικά δεν ενδιαφέρεται κανείς για τη νεολαία μας! Δυστυχώς!

- Κύριε Δημήτρη γνωρίζουμε πως περάσατε μια σοβαρή περιπέτεια υγείας που ευτυχώς είχε αίσιο τέλος. Με αφορμή αυτό το γεγονός θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε γιατί ο καλλιτεχνικός κόσμος και στην προκειμένη περίπτωση οι συνάδελφοί σας οι τραγουδιστές δεν παίρνουν πρωτοβουλίες που να βρουν απήχηση στον πολύ κόσμο για την δωρεά οργάνων σώματος μια και στην Ευρώπη ήμαστε στις τελευταίες θέσεις; (πχ διάφορα τηλεοπτικά σποτ, συνάντηση με δωρητές…)Κοιτάξτε, η πρότασή σας είναι πάρα πολύ καλή, αλλά δεν νομίζω πως οι τραγουδιστές από μόνοι τους θα μπορούσαν να πάρουν μια τέτοια πρωτοβουλία. Για να γίνει κάτι τέτοιο από κάπου πρέπει να ξεκινήσει. Δεν νομίζω πως αφορά ούτε τα τηλεοπτικά κανάλια ούτε την εκάστοτε κυβέρνηση. Άλλα πράγματα τους αφορούν και τους νοιάζουν, δεν χρειάζεται να αναφερθώ περαιτέρω νομίζω. Πιστεύω πως κάποιοι άλλοι φορείς θα έπρεπε να ευαισθητοποιηθούν και να προτείνουν στους τραγουδιστές να συμμετέχουν, άλλωστε οι συνάδελφοί μου δεν έχουν ποτέ αρνηθεί να λάβουν μέρος σε τέτοιου είδους πρωτοβουλίες. Πάντα ήμασταν αρωγοί. Άρα για να γίνει κάτι τέτοιο που αναφέρατε, κάποιοι θα πρέπει να νοιαστούν και να είστε σίγουροι πως τόσο οι τραγουδιστές όσο και οι ηθοποιοί θα δώσουν ξανά το παρόν όπως άλλωστε το έχουν κάνει και στο παρελθόν.
- Το κίνημα «Δεν πληρώνω» πως το κρίνετε;Να σας πω, καταρχήν δεν είμαι αρνητικός αλλά πιστεύω πως υπάρχουν και άλλες παράμετροι. Από την μια δεν πληρώνω, από την άλλη έχουν γίνει τόσα πράγματα και δεν αναρωτηθήκαμε γιατί φτάσαμε ως εδώ. Και γιατί δεν αντιδράσαμε σε προηγούμενες συμπεριφορές, γιατί τότε δεν βγήκαμε να πούμε πριν το "δεν πληρώνω", "θα πληρώσετε θα πληρώσετε"; Το "Δεν πληρώνω" είναι η τελευταία κίνηση που έχεις, πιο πριν όμως έχεις πολλά να κάνεις τα οποία δεν γίνανε! Και δεν ήταν τέτοια η αγανάκτηση του κόσμου που κατεβήκανε όλοι και είπανε δεν πληρώνουμε, αλλά μια μερίδα.
Και εδώ που τα λέμε τι έγινε κι αν δεν πληρώσεις; Θα τα βάλουνε σε κάποιον άλλον φόρο και θα πληρώσεις τελικά! Γι’ αυτό λέω πως για να φτάσεις μέχρι εκεί, έχουν προηγηθεί κάποια άλλα πράγματα που δεν έγιναν.

- Έστω κι έτσι όμως δεν είναι και αυτή μια μορφή αντίδρασης; Δεν βγαίνει ο κόσμος από την απάθεια;Σαφώς και είμαι όχι μόνο υπέρ της αντίδρασης, αλλά και να βγεις και να παλέψεις και να ματώσεις! Δεν είμαι από τους ανθρώπους που βλέπουν με αρνητικό μάτι τέτοιες κινήσεις.
Έχουμε ως δεδομένο πως από τις δυο μεγάλες παρατάξεις δεν περιμένουμε τίποτα. Για μένα ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα αποτελεί ο ίδιος ο κόσμος! Δεν είναι δυνατόν τόσα χρόνια να δίνει 80% σε αυτούς που έχει πιάσει να κλέβουν και να μην ανταποκρίνονται στα καθήκοντα τους! Μάθαμε όλοι το ρήμα "βολεύομαι" και επειδή θα μου διορίσουν το παιδί, θα ψηφίσω κάποιο από τα μεγάλα κόμματα, όποτε να πως βγαίνει το 80%! Πέρα από εκεί όμως, ας πούμε το ΚΚΕ γιατί ν’ αυξήσει το ποσοστό του; Ποια είναι η πρόταση του; Ποια είναι η λύση του; Εντάξει, διαφωνείς και συμφωνώ που διαφωνείς, η πρότασή σου όμως ποια είναι; Προσωπικά δεν έχω ακούσει κάποια πρόταση από το ΚΚΕ. Συνέχεια αναφορά στην πλουτοκρατία! Παντού θα υπάρχει πλουτοκρατία σε όλο τον κόσμο. Η ξύλινη γλώσσα και η διαφωνία σε όλα δεν οδηγεί πουθενά!

- Αν μπορούσατε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω τι θα αλλάζατε στην μέχρι τώρα πορεία σας; Δεν θα άλλαζα τίποτα γιατί η πορεία μου θεωρώ πως ήταν μια χαρά, θα πρόσθετα μάλιστα πως ανήκω στους προνομιούχους της τύχης. Ίσα ίσα που εκπληρώθηκαν στόχοι μου που όταν ξεκίναγα ούτε καν να τους φαντασθώ τολμούσα. Εγώ ας πούμε δεν ήθελα να γίνω τραγουδιστής, αυτό προέκυψε λόγω ανάγκης, τώρα όμως δεν το αλλάζω με τίποτα.
- Αν σας ζητούσε η παγκόσμια μουσική κοινότητα να επιλέξετε 2 τραγούδια τα οποία θα έστελνε με έναν δορυφόρο σε έναν άλλο πλανήτη, ποια τραγούδια θα επιλέγατε η ποιες μουσικές;Αναμφισβήτητα θα επέλεγα κάτι από τα ρεμπέτικα για την αυθεντικότητα τους, όσον αφορά την ελληνική μουσική και ένα τραγούδι τζαζ που είναι και η αγαπημένη μου.
- Ποια είναι η άποψή σας για την σημερινή κατάσταση που βιώνει η ελληνική κοινωνία και ποιες ευθύνες καταλογίζονται στη γενιά σας;Θεωρώ πως η δική μου γενιά είναι η πιο ξεφτιλισμένη, γιατί οδηγήσαμε τα πράγματα εδώ που έφθασαν σήμερα. Κάναμε τους ήρωες για 6 μήνες με το Πολυτεχνείο και μετά βολευτήκαμε όλοι. Μάθαμε να κλείνουμε το ρήμα “βολεύομαι” σε όλους τους χρόνους. Δεν θέλω να είμαι μηδενιστής αλλά δεν έχει προσφέρει τίποτα!
- Σε συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης θα θέλαμε να μας πείτε ποια είναι η γνώμη σας για την σημερινή νεολαία και αν εκτιμάτε πως συμμετέχει ενεργά στα δρώμενα.Για να πούμε κάτι για την νεολαία, θα πρέπει να σκεφτούμε ποια παραδείγματα έχει η σημερινή νεολαία και ποια είναι τα πρότυπά της. Λέμε συνήθως, γιατί δεν ασχολούνται οι νέοι με την πολιτική. Μα οι νέοι έχουν ταυτίσει την πολιτική με το ψέμα και την κλεψιά. Και ποιος ευθύνεται γι’ αυτό; Σίγουρα όχι οι νέοι. Τι έγινε με τα ομόλογα; Τι έγινε με την Siemens; Τι έγινε με το Βατοπέδι; Τι έγινε με τα τόοοοσα σκάνδαλα; Τιμωρήθηκε κανείς; Δηλαδή πως γίνεται μέσα σε μια δεκαετία ένας άνθρωπος από το τίποτα να είναι δισεκατομμυριούχος; Πολύ απλά δεν γίνεται! Κάποια κομπίνα έχει γίνει! Και όλα αυτά δεν είναι άγνωστα αλλά γνωστά και τα ξέρουν. Επειδή όμως όλοι έχουν βάλει το χεράκι τους μέσα, αλληλοκαλύπτονται. Και αν κάποιοι λένε πως δεν είναι όλοι ίδιοι εγώ έχω να πω το εξής: Για μένα ίδιοι είναι και ας λένε ότι θέλουνε πως δεν γνώριζαν! Στη Βουλή όλοι ξέρουν και αν υπάρχουν 10 που δεν κλέψανε είναι και αυτοί συνένοχοι γιατί ξέρανε και δεν μιλήσανε, γνώριζαν και σιωπούσαν. Επομένως για ποια συμμετοχή της νεολαίας στα δρώμενα μιλάμε; Στα δρώμενα της συγκάλυψης;
- Φώς στο τούνελ βλέπετε;Όχι παιδιά δεν βλέπω κανένα φώς στο τούνελ. Αντί για το ΔΝΤ που δεν γλυτώνεις ποτέ, θα προτιμούσα μια πτώχευση και ας ξεκινούσαμε από την αρχή. Κάτι αντίστοιχο έγινε και στην Αργεντινή, όπου και εκεί υπάρχουν πλούσιοι άνθρωποι αλλά όλος ο κόσμος πεινάει και θα πεινάει μια ζωή. Η Τουρκία μόλις έφυγε από το ΔΝΤ πήρε τα πάνω της. Όσο υπάρχει το ΔΝΤ και αυτός είναι και ο λόγος ύπαρξης του, για να έχει σκλάβους. Και εμείς τώρα είμαστε σκλάβοι!
- Πως βιώνετε την αγάπη και την εκτίμηση του κόσμου και πως τα κερδίσατε αυτά;Καταρχήν δεν έκανα κάτι για να την κερδίσω! Ούτε ξεπούλησα κάτι, ούτε είμαι άνθρωπος των δημοσίων σχέσεων και της τηλεόρασης, ούτε έχω επαφές με δημοσιογράφους. Μόνο αν κάνω κάποια δουλειά και θα πρέπει να μιλήσω γι’ αυτή,μόνο τότε θα βγω στην τηλεόραση και θα μιλήσω. Δεν έχω κανένα λόγο να μιλήσω επί παντός επί στητού. Να βγω δηλαδή με το τάδε σεισμολόγο και να μιλήσω για σεισμούς ή με έναν νομικό και να μιλήσω για νομικά θέματα; Στερείται σοβαρότητας! Μόνο για την δουλειά μου μπορώ να συζητάω ή αν θέλετε για θέματα κοινωνικά ή πολιτικά. Όλοι οι άνθρωποι έχουν μια γνώση και μια άποψη που πρέπει να την εκφράζουν. Η αγάπη του κόσμου είναι το πότισμα που κάνουμε στα λουλούδια. Έχοντας μια πορεία στο τραγούδι ο κόσμος έχει εκτιμήσει την προσφορά μου και η αγάπη του είναι καλοδεχούμενη και βάλσαμο. Πιστεύω πως ότι κέρδισα το κέρδισα μόνο και μόνο με την δουλειά μου. Και να ξέρετε πως όποιος λέει πως έχει κουραστεί από την αγάπη του κόσμου λέει ψέμματα. Ας βγει στον δρόμο και να μην τον χαιρετίσει κανένας και θα σας πω εγώ πως θα του φανεί τότε (γέλια)!
- Ποιες είναι οι μικρές αλλά σημαντικές χαρές που απολαμβάνετε στον ελεύθερο χρόνο σας;Πάρα πολύ απλές, η οικογένεια μου, τα παιδιά μου και οι φίλοι μου. Ένα γήπεδο είχα αλλά το έκοψα και αυτό λόγω της κατάστασης που επικρατεί σήμερα σε αυτά.
- Ποιους ανθρώπους θαυμάζετε για την ανθρωπιά τους, για το ταλέντο τους για την προσφορά τους και για το έργο τους;Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που αγαπώ και θαυμάζω για κάποια πράγματα. Αντιθέτως τους μισώ για κάποια άλλα και κάπου εκεί επιλέγω να κρατήσω αυτά για τα οποία τους θαυμάζω και μένω σε αυτά, προσπαθώντας να ξεχάσω εκείνα που έχουν κάνει από την άλλη μεριά. Γιατί "ίσιο και καθαρό παΐδι" όπως λένε δεν βρίσκεις εύκολα!
- Ποιο τραγούδι νομίζετε πως είναι το σήμα κατατεθέν του Δημήτρη Μητροπάνου;Νομίζω πως είμαι ο μόνος που δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτό. Όταν επιλέγω κάποια τραγούδια το κάνω επειδή μου αρέσουν και τα λέω, διαφορετικά δεν θα τα έλεγα. Αν θέλετε έχω κάποια αδυναμία σε κάποια που θεωρώ πως αδικήθηκαν και πως αξίζανε καλύτερη τύχη την οποία δεν είχαν. Αλλά ο κόσμος είναι αυτός που κάνει τις επιλογές και είναι ο τελικός κριτής και απ’ ότι έχει αποδειχτεί κατά 90% έχει και δίκιο. Έτσι δεν μπορώ να πω κάποιο συγκεκριμένο. Υπάρχουν τραγούδια που κάνανε επιτυχία και με έκαναν γνωστό, υπάρχουν όμως και άλλα που εγώ αγαπούσα ή πίστευα πως θα κάνουν, αλλά δεν έκαναν. Εξάλλου δεν θεωρώ πως υπάρχει κάποιος που να μπορεί να προβλέψει τι θα κάνει επιτυχία και τι όχι. Ένα τραγούδι ο καθένας το εκλαμβάνει με τελείως διαφορετικό τρόπο και αυτό είναι και το μεγαλείο του. Μέσα σε 3-4 λεπτά πλάθεται ένας μύθος, μια ιστορία που ο καθένας την κάνει δική του.
- Θα θέλαμε να μας πείτε πως προέκυψε το ζεϊμπέκικο που χορεύετε όταν τραγουδάτε την Ρόζα – που κατά γενική ομολογία - το λέμε αυτό γιατί έχουμε παρακολουθήσει το πρόγραμμά σας, είναι η στιγμή που ο κόσμος εκστασιάζεται και σας αποθεώνει, η ερμηνεία σας εκείνη την στιγμή είναι κορυφαία και με την ιεροτελεστία του ζεϊμπέκικου είναι σαν να μας απογειώνετε.Εγώ ζεϊμπέκικο χόρευα από μικρός. Δύο είναι οι χοροί που μου αρέσουν, το ζεϊμπέκικο και ο τσάμικος. Όσον αφορά το πώς προέκυψε η ιστορία έχει ως εξής: Δούλευα μαζί με τον Τσακνή και τον Μαχαιρίτσα και ήμασταν και οι τρεις πάνω στη σκηνή. Ενώ λοιπόν τραγουδούσα την "Ρόζα", αρχίζει ο Διονύσης και χορεύει. Με το που τον βλέπω του λέω περιπαικτικά: «Άντε φύγε από εδώ δεν το χορεύουν έτσι το ζεϊμπέκικο!». Είναι και αυτός από τη Θεσσαλία (Καρδίτσα). Μου απαντάει : “Άντε μωρέ που εσύ ξέρεις…! Αν όντως ξέρεις χόρεψε!”. Και χόρεψα! Έτσι λοιπόν προέκυψε και καθιερώθηκε. Δεν σας κρύβω πως το απολαμβάνω κι εγώ πάρα πολύ!
Τέλος θα θέλαμε να μας πείτε με 2 λόγια τη γνώμη σας για τους πιο κάτω αναφερόμενους:
- Άρης Βελουχιώτης:
Για τον Άρη δεν γίνετε να πεις δύο λόγια! Ήταν μια μεγάλη προσωπικότητα, ένας μεγάλος αγωνιστής που διαδραμάτισε έναν ρόλο εκείνη την εποχή. Έδωσε τον αγώνα του με τα συν, με τα πλην και αν δεν είχε γίνει ο εμφύλιος που ήταν η κατάρα για την πατρίδα μας σίγουρα θα είχε σοβαρό ρόλο μετά τον πόλεμο. Όποιο ιστορικό πρόσωπο και να πάρουμε, Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης δώσανε τον αγώνα τους, τίμιο καθαρό και ειλικρινή αλλά λάθη γίνανε. Είμαστε μια μικρή χώρα και δεχόμαστε επιρροές. Δεν υπήρξε ποτέ κανείς να πει μέχρι εδώ ήτανε. Όλοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο κάπου ακουμπούσανε, κάπου βολευόντουσαν και έκαναν τα χατίρια κάποιων! Δεν υπήρξε δηλαδή κάποιος που να μην έκανε τα χατίρια. Τέτοιον μάγκα δεν είχαμε, δεν μας έτυχε!
- Μίκης Θεοδωράκης:Έχω την εντύπωση πως δεν είμαι ο κατάλληλος να μιλήσω για τον Μίκη, γιατί του έχω τέτοια αδυναμία και τέτοια αγάπη που εκεί για εμένα τελειώνουν τα πάντα. Ο Μίκης είναι παγκόσμιος, εγώ τον λατρεύω. Ήμαστε τυχεροί που είναι Έλληνας. Και επειδή μου είπατε πως έχετε ένα ραντεβού μαζί του για μια συνέντευξη, θα περάσετε καταπληκτικά! Θα σας πω πως δεν υπάρχει καλύτερος για κουβέντα και ειδικά όταν έχει να κάνει με νέα παιδιά. Θα μείνετε ενθουσιασμένοι. Θα σας πει πράγματα φανταστικά. Έπαιξε την ζωή του κορώνα γράμματα για την αγάπη της πατρίδας από τότε που ήταν 17 χρονών. Πέρα από την μουσική του και η ζωή του είναι ένα τεράστιο βιβλίο. Και όσο κα αν σας φαίνεται παράξενο πάρα την ηλικία του-νομίζω 87- είναι ένας μαγευτικός αφηγητής και η οξύνοια του μυαλού του θυμίζει 20 χρόνο. Δικαιωματικά του ανήκει ο τίτλος του κορυφαίου Έλληνα.

-Ο Γιώργος Νταλάρας σε μια συνέντευξη που μας είχε δώσει για το ιστολόγιο μας, είχε αναφερθεί στον Μίκη Θεοδωράκη λέγοντας πως ήμαστε τυχεροί που ζούμε στην περίοδο που πατάμε το ίδιο χώμα με αυτόν.
Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του! Πρόκειται για ότι μεγαλύτερο έχει βγάλει η Ελλάδα από πολλές απόψεις! Και με τα λάθη του, αλλά ξέρετε κάτι; Άνθρωπος είναι, δεν υπάρχει κάποιος που να μην έχει κάνει λάθη στη ζωή του. Έχει πει όμως τόσα πράγματα σωστά, μας έχει δώσει τόσα πολλά, έχει κάνει τόσους αγώνες που θα μπορούσε να έχει βολευτεί και να μην τον απασχολούν πλέον όσα συμβαίνουν γύρω μας. Όμως όχι, αυτός ήταν και είναι πάντα παρών και πάντα μέσα στα πράγματα!
- Θα θέλατε να του μεταβιβάσουμε κάποιο μήνυμα όταν βρεθούμε με το καλό;Όχι, όχι γιατί όταν βρισκόμαστε συνέχεια τσακωνόμαστε (γέλια)!!!
- Μάριος Τόκας:Δυστυχώς ο Μάριος έφυγε νωρίς. Ήταν ένας πολύ καλός και σπουδαίος άνθρωπος με φοβερή αγάπη για την μουσική και με ευαισθησίες. Πέρα από συνεργάτες ήμασταν και πολύ καλοί φίλοι από τα παλιά! Είχαμε ξεκινήσει και είχαμε προγραμματίσει να κάνουμε πράγματα τελείως διαφορετικά αλλά δυστυχώς δεν προλάβαμε.
- Γιάννης Ρίτσος:Κατά την προσωπική μου άποψη ίσως ο μεγαλύτερος ποιητής που έχει βγάλει ο τόπος μας.
- Βασίλης Τσιτσάνης:Ο Βασίλης ήταν μια πολύ μεγάλη προσωπικότητα που μαζί με τον Βαμβακάρη τους θεωρώ ως τους πατεράδες του λαϊκού τραγουδιού. Αυτοί το στηρίξανε και το αγαπήσανε. Βέβαια υπάρχουν και άλλοι όπως ο Παπαϊωάννου, ο Βασίλης όμως δεν παύει να είναι κάτι το ιδιαίτερο!
- Ζαμπέτας:
Τι άλλο να πω για τον Ζαμπέτα; Ήταν ο μοναδικός που δεν έχει γράψει ούτε ένα τσιφτετέλι. Πάντα έλεγε πως αυτά είναι από εκεί, ανατολικά, δεν μας αφορούν. Εμείς έχουμε την δική μας μουσική. Ήταν σαν πατέρας για μένα!
- Θάνος Μικρούτσικος:Ο Θάνος έχει μια καριέρα πολύ μεγάλη. Σαν άνθρωπος είναι εξαιρετικός. Εγώ και όχι μόνο, πέρασα καταπληκτικά μαζί του. Τα βασικά του προσόντα είναι πως δεν έχει κόμπλεξ και έχει αυτογνωσία. Είναι ένας από τους καλύτερους μουσικούς που έχουμε με μοναδική αισθητική. Θεωρώ πως δεν έχει τρωτά σημεία. Μπαίνει μέσα στο στούντιο και του λέει ένας μουσικός: "Θάνο να κάνουμε αυτό;". Το ακούει και όταν το βρίσκει καλό λέει: "Ε, ρε κάτι ιδέες που έχω….(γέλια)!!!". Και βάζει του μουσικού γιατί δεν έχει κόμπλεξ όπως είπα και πριν. Ξέρει ποιος είναι, που πατάει και που βρίσκεται.
- Καζαντζίδης:
Τον θεωρώ ως κάτι το αφύσικο! Και δεν μιλώ μόνο για τα ελληνικά δεδομένα! Για μένα είναι η μεγαλύτερη φωνή παγκοσμίως. Θα μπορούσε όμως να έχει κάνει και άλλα φοβερά πράγματα.
Η συνέντευξη έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο. Ως επιδόρπιο το πιο μικρό μέλος της Λ.Ο.Γ. η Έφη Παληγιάννη έπαιξε στο πιάνο το τραγούδι του Δημήτρη Μητροπάνου “Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη”.
Ευχαριστούμε θερμά την οικογένεια Μητροπάνου για την ζεστή φιλοξενία και τους ευχόμαστε να είναι υγιείς και ευτυχισμένοι.
Υ.Γ. Η αποθέωση ήταν πως όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να φύγουμε ο σταθμός 103,7 που έτυχε εκείνη την στιγμή να ήμαστε συντονισμένοι έπαιζε την Ρόζα!!! Απίστευτο και όμως αληθινό μάρτυρες το Ηρούλι και η Έφη.
Έφη, Στρατούλα, Ηρώ, Ιωάννης, Αρκάς, Jim Adams, Pepos
Επιμέλεια: Jim Adams, Penthesilia