Life for Life
"Το θαύμα δεν είναι πουθενά
παρά κυκλοφορεί μέσα
στις φλέβες του ανθρώπου!!!"


"Στης σκέψης τα γυρίσματα μ’ έκανε να σταθώ
ιδέα περιπλάνησης σε όμορφο βουνό.
Έτσι μια μέρα το ’φερε κι εμέ να γυροφέρει
τ’ άτι το γοργοκίνητο στου Γοργογυριού τα μέρη !!!"


ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΑΣ
Εμείς στο χωριό μας έχουμε ακόμα αυλές. Εκεί μαζευόμαστε, αμπελοφιλοσοφούμε,
καλαμπουρίζουμε, ψιλοτσακωνόμαστε μέχρι τις... πρώτες πρωινές ώρες! Κοπιάστε ν' αράξουμε!!!
-Aναζητείστε το"Ποίημα για το Γοργογύρι " στο τέλος της σελίδας.

3.3.15

ΕΛΛΑΔΑ, ΜΟΥΣΕΙΑ, ΛΥΓΕΡΟΣ, ΝΙΤΣΕ, ΚΑΙ ΠΩΛ ΕΛΥΑΡ ΣΤΟ filomatheia.blogspot.com

Φίλες και Φίλοι καλημέρα, η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην Πατρίδα μας, στα Μουσεία μας, στον κ. Λυγερό, στον Νίτσε και στο Πώλ Ελυάρ. Επί τη ευκαιρία να σας ενημερώσω για τις ημέρες που η είσοδος στα Μουσεία, και τους Αρχαιολογικούς χώρους είναι ελεύθερη. Κάθε πρώτη κυριακή του μήνα απο 1ης Νοεμβρίου έως 31ης Μαρτίου, την 28η Οκτωβρίου, την 25η Μαρτίου, την 18η (διεθνής ημέρα Μνημείων), την 18η Μαϊου (διεθνής ημέρα Μουσείων), 5η Ιουνίου (Παγκ. Ημέρα Περ.), την 6η Μαρτίου (Μνήμη Μελίνας), και κάθε τελευταίο σ/κ Σεπτεμβρίου. Καλή ανάγνωση, και καλή επίσκεψη στα Μουσεία, με σεβασμό: Eπικούρειος Πέπος.
Το Μουσείο και η βαρβαρότητα - Ν. Λυγερός
Όσοι φοβούνται ότι η επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα θα αποτελέσει ένα δεδικασμένο για όλα τα Μουσεία του κόσμου, έχουν δίκιο και καλά κάνουν που φοβούνται γιατί δεν πρόκειται ο πολιτισμός μας ν' αφήσει τη βαρβαρότητα να συνεχίζει τις απαράδεκτες πράξεις της.

Τα γλυπτά του Παρθενώνα δεν προσφέρθηκαν, ούτε πουλήθηκαν, αλλά ακρωτηριάστηκαν και αρπάχθηκαν από τον ίδιο τον ναό τους από το φυσικό τους χώρο και την ιστορία τους.

Έτσι κάθε βάρβαρος που έκανε το ίδιο πράγμα σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου να φοβάται με τον ίδιο τρόπο, γιατί δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία και υπάρχει η δικαιολογία των ανθρώπων που δεν ξεχνούν τις αδικίες. 

Ο φόβος μερικών έχει ενισχυθεί λόγω της ύπαρξης δικηγόρων που είναι ξεκάθαρα αποτελεσματικοί σε αυτόν τον τομέα, όπως το απέδειξαν με άλλη υπόθεση επιστροφής αντικειμένων ανθρωπινής αξίας στην Αυστραλία, ενώ βρίσκονταν στην Αγγλία. 

Πιο συγκεκριμένα το δικηγορικό γραφείο κατάφερε να επιστραφούν οι σωροί Αβοριγίνων της Τασμανίας από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Λονδίνο στην Αυστραλία. Και αυτή η υπόθεση έγινε πριν μερικά χρόνια αλλά κανείς δεν μίλησε για δεδικασμένο της δικαιοσύνης ενάντια στη βαρβαρότητα.

Το θέμα είναι το έξης τα γλυπτά του Παρθενώνα είναι γνωστά σε όλους. Το ίδιο και η επιστροφή που αφορά το British Museum. Έτσι αυτή η υπόθεση έχει ήδη μεγαλύτερες επιπτώσεις στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και αυτό είναι το πρόβλημα. 

Στην πραγματικότητα η υπόθεση των γλυπτών δεν έχει το πρόβλημα του δεδικασμένου, αλλά είναι η αιχμή του δόρατος του δεδικασμένου. Και πρέπει όλοι όσοι είναι του Ελληνισμού να χαίρονται που δίνουμε αυτή τη μάχη όχι μόνο για μας, αλλά για όσους έχουν στην ιστορία τους ανάλογες περιπτώσεις.

Διότι με αυτόν τον τρόπο ο Ελληνισμός λειτουργεί και πάλι ως παράδειγμα αντίστασης ενάντια στη βαρβαρότητα κι είναι ραγιάδες όσοι πιστεύουν ότι δεν θα γίνει τίποτα. 

Γιατί και στο παρελθόν κάθε φορά που ο Ελληνισμός έδινε μάχες, υπήρχαν πάντα άτομα που έλεγαν ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα γιατί ήταν εξωπραγματικό και ουτοπικό. 

Κι όμως ο Ελληνισμός τα κατάφερε και μάλιστα με εχθρούς πολυπληθεστέρους και πιο ισχυρούς. Για έναν απλό λόγο, η Δικαιοσύνη των ανθρώπων ή με άλλα λόγια τα δικαιώματα της Ανθρωπότητας.

Δεν πρέπει λοιπόν να μας φοβίζει η δυσκολία του αγώνα γιατί αυτή δίνει την αξία στον λαό που αντιστέκεται. Η Καρυάτιδα είναι μόνο η αρχή και την ακολουθούν όλα τα γλυπτά του Παρθενώνα. Ένας λευκός στρατός που παλεύει για την απελευθέρωση του από τον σκοταδισμό.

Το Μουσείο της Ακρόπολης μπορεί να τον υποδεχθεί για να του προσφέρει ένα μέλλον λαμπρό. Αφού δεν θα είναι μόνο τα γλυπτά του παρελθόντος άλλα και αυτά της απελευθέρωσης.

Η επιστροφή των μαρμάρων είναι μια λανθασμένη έκφραση, διότι τώρα ξέρουμε ότι πρόκειται για την απελευθέρωση ανθρώπινων γλυπτών του Ελληνισμού.

Κι αυτός δεν αποδέχεται ποτέ να είναι σκλαβωμένος ας ετοιμαστούν λοιπόν αυτοί που θέλουν να μας εμποδίσουν, γιατί τους περιμένουμε ήδη.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΔΙΚΑΙΩΤΕΣ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ (Φ.ΝΙΤΣΕ)

H φιλοσοφία έχει εχθρούς. Και καλό θάταν να τους ακούει κανείς, ιδιώς όταν συμβουλεύουν τους Γερμανούς  ν΄απαλλάξουν τ΄άρρωστα μυαλά τους απ΄τη μεταφυσική, συστήνοντάς τους, μάλιστα, να στραφούν στη Φύση για  να εξαγνιστούν, όπως έγραφε ο Γκαίτε, ή στη μουσική για να λυτρωθούν, όπως διακήρυττε ο Βάγκνερ. Οι ιατροί του λαού, απορρίπτουν τη φιλοσοφία. Συνεπώς, όποιος θέλει να τη δικαιώσει, θα πρέπει να δείξει για ποιό σκοπό οι υγιείς λαοί τη χρησιμοποίησαν και τη χρησιμοποιούν. Τούτο ίσως ν΄αποβεί ωφέλιμο και για τους άρρωστους : μπορεί έτσι να καταλάβουν κι ΄αυτοί, γιατί επιτέλους τους έβλαψε!
Οι ΄Ελληνες, κατεξοχήν υγιείς, δικαίωσαν τη φιλοσοφία εσαεί με την ίδια τη σκέψη τους : καταπιάστηκαν μαζί της περισσότερο απ΄όποιον άλλο λαό. Δε μπόρεσαν να σταματήσουν όταν έπρεπε : ακόμα και στα ισχνά τους γεράματα παρέμειναν φλογεροί λάτρεις της, έστω κι αν «φιλοσοφία»τότε έλεγαν πιά μονάχα τις θεοσεβείς σοφιστείες και τα πανιερώτατα ψιλολογήματα της χριστιανικής δογματικής. Μείωσαν έτσι πολύ τ΄όφελος που θ΄αποκόμιζαν απ΄αυτήν όλοι οι βάρβαροι μεταγενέστεροί τους που, τυφλωμένοι απ΄την ορμή της νιότης τους, δίχως νου, γλίστρησαν κατευθείαν στις παγίδες και τα λεπτεπίλεπτα δίχτυα της.΄Όμως οι ΄Ελληνες κατάλαβαν πότε έπρεπε ν΄αρχίσουν - κι αυτό το  διδάσκουν πιο ξεκάθαρα απ΄όλους :φυσικά, όχι μες στη θλίψη, όπως θάλεγαν ορισμένοι, θαρρώντας πως η φιλοσοφική ορμή πηγάζει απ΄τη δυσαρέσκεια! Απεναντίας: μες στη χαρά, την πλήρη ακμή, κάτω από τον ζέοντα ήλιο της πιο γενναίας και νικηφόρας ηλικίας. Τότε ακριβώς βάθυναν τη σκέψη τους. Γι ΄αυτό δε μας διδάσκουν απλώς τι εστί φιλοσοφία, αλλά και τι υπήρξαν οι ίδιοι. Αν ήταν τέτοια ανιαρά  γερόντια  με έφεση για πρακτικά ζητήματα- όπως φαντάζονται οι «καλλιεργημένοι» φιλισταίοι του καιρού μας-, ή απλώς και μόνο μετεωρίζονταν μες στους ήχους, τις ανάσες και τις αισθήσεις μιάς διαρκούς ευωχίας- καταπώς θέλουν να πιστεύουν κάποιοι αμόρφωτοι φαντασιοκόποι-, τότε η πηγή της φιλοσοφίας δε θ΄ανάβρυζε ποτέ ανάμεσά τους. Το πολύ- πολύ να κυλούσε κάνα ρυάκι- που σύντομα θα βούλιαζε στην άμμο ή θα εξατμίζονταν- αλλ΄όχι βέβαια εκείνος ο πλατύς κι ορμητικός χείμαρρρος με τους μεγαλοπρεπείς παφλασμούς κυμάτων, που ονομάζουμε αρχαία Ελληνική φιλοσοφία.

ΠΩΛ ΕΛΥΑΡ [PAUL ÉLUARD (1895-1952)]: Αθήνα
Λαέ ελληνικέ, λαέ βασιλιά, λαέ απελπισμένε
άλλο δεν έχεις πια να χάσεις απ’ τη λευτεριά,
από τον έρωτά σου για τη λευτεριά και για το δίκιο
κι από την άμετρην ευλάβεια πο ’χεις στον εαυτό σου
Λαέ βασιλιά δεν σ’ απειλεί ο θάνατος
στον έρωτά σου είσαι όμοιος, είσαι αγαθός
και το κορμί και η καρδιά σου πεινούν για αιωνιότητα
λαέ βασιλιά, επίστεψες πως το ψωμί σού ανήκε
Και πως σου δίνουν τίμια τ’ άρματα για να γλιτώσεις
την ίδια σου τιμή, το νόμο σου να ορθώσεις,
μα ω απελπισμένε λαέ μπιστέψου μόνο στ’ άρματά σου
σου τα ’δωσαν για ελεημοσύνη μα από τούτα πλάσε την ελπίδα
Κι αντίταξέ τη με τη μαύρη φλόγα
με τον ανήλεο θάνατο που πλάι σου δεν αντέχει
απελπισμένε λαέ, μα λαέ ηρώων
λαέ που πεθαίνεις απ’ την πείνα και πεινάς αχόρταγα για την πατρίδα
Μεγάλε και μικρέ, στο μέτρο του καιρού σου,
ελληνικέ λαέ, τω πιθυμιών σου κύριε πια για πάντα
των πιθυμιών σου για τη σάρκα και το ιδανικό της ενωμένης σάρκας
και για τις άδολες λαχτάρες, το ψωμί, τη λευτεριά σου,
Τη λευτεριά, όμοια με τη θάλασσα και με τον ήλιο.
Το ψωμί παρόμοιο με τους θεούς, το ψωμί που σμίγει τους ανθρώπους.
Το πραγματικό και φωτεινό αγαθό που ’ναι πιο πάνω απ’ όλα
πιο πάνω από τον πόνο και πιο πάνω απ’ τους οχτρούς μας!
Μετάφραση: Άγγελος Σικελιανός. 

Επιμέλεια Ανάρτησης: Επικούρειος Πέπος.

1.3.15

Μάρτιος! Ο μήνας της ποίησης, καλό μήνα στους ερωτευμένους και στους αδικημένους.

01/03/2015 Kαλό μήνα σε όσες και όσους το αξίζουνEmojiEmojiEmojiEmoji και με τους υπόλοιπους τί θα γίνει? θα ρωτούσε κάποιος,
είναι απλό, ας προσπαθήσουν. Νομίζω πως καλύτερο ξεκίνημα δεν θα μπορούσα να κάνω για την πρώτη του Μάρτη παρά μόνο με ποίηση, εξάλλου ο μήνας Μάρτιος είναι ο μήνας της ποίησης αφού στις 21/Μαρτίου είναι η παγκόσμια ημέρα ποίησης,EmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmoji αχ! πόσο τυχερή είναι η Βαγγελίτσα που γεννήθηκε την ημέρα της ποίησης, α! και μη ξεχάσετε να βάλετε στο χέρι σας τον Μάρτη για να μη σας κάψει ο ήλιος!!!!!!!!!! και το Μάρτης γδάρτης και παλουκοκάφτης πως προέκυψε? Ένυ γουέϊ καλή ανάγνωση και καλή διαπραγμάτευση. Με σεβασμό και εκτίμηση: Eπικούρειος Πέπος.

10 ποιήματα για τον έρωτα. EmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmojiEmoji
1930 Συμφωνία αρ. 1 – Τάσος Λειβαδίτης
(απόσπασμα) Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν. Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή των άλλων. Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες. Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή μπροστά στο θάνατο ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα.
Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας – Τάσος Λειβαδίτης
(απόσπασμα) Ναι, αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα. Αλήθεια εκείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας, αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό, αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω πόσο σου πήγαιναν. Α, θάθελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα γόνατα που σε γέννησαν για μένα να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμά σου, να κρύψω σαν φυλακτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ’ το σεντόνι που κοιμήθηκες. Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω στον άντρα που σ’ έχει δει γυμνή πριν από μένα, να του χαμογελάσω, που του δόθηκε μια τόση ατέλειωτη ευτυχία. Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα, εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα. Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.
Δε σ’ αγαπώ – Πάμπλο Νερούδα
(απόσπασμα) Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε, σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια: σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο, παρά μ’ ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι, που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου, που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.
Είμαι Τρελή Να Σ’ Αγαπώ – Μαρία Πολυδούρη
Είμαι τρελή να σ’ αγαπώ, αφού πια έχεις πεθάνει, να λιώνω στη λαχτάρα των φιλιών, να νιώθω τώρα πως αυτό που μου ‘δωσες δε φτάνει, δε φτάνει η δρόσος των παλιών. Με μιαν ασίγαστη μανία να θέλω ό,τι μου λείπει, να θέλω ό,τι μου κράτησες κρυφό, κι έτσι να δέρνομαι μ’ αυτό το μάταιο καρδιοχτύπι. Στα μάτια σου την τρέλα να ρουφώ.
Έρωτας – Ντῖνος Χριστιανόπουλος
Νὰ σοῦ γλείψω τὰ χέρια, νὰ σοῦ γλείψω τὰ πόδια - ἡ ἀγάπη κερδίζεται μὲ τὴν ὑποταγή. Δὲν ξέρω πῶς ἀντιλαμβάνεσαι ἐσὺ τὸν ἔρωτα. Δὲν εἶναι μόνο μούσκεμα χειλιῶν, φυτέματα ἀγκαλιασμάτων στὶς μασχάλες, συσκότιση παραπόνου, επαρηγοριὰ σπασμῶν. Εἶναι προπάντων ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μας, ὅταν ἐπιχειροῦμε νὰ κουρνιάσουμε σὲ δυσκολοκατάχτητο κορμί.
Το Μονόγραμμα – Οδυσσέας Ελύτης
(απόσπασμα) Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς; Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς; Μες στη μέση της θάλασσας Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς; Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς; Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς. Άκου, άκου! Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει – ακούς; Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει – ακούς; Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω. Μ’ ακούς; Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς;
Βάθος – Οδυσσέας Ελύτης
(απόσπασμα) Ακόμη θυμόμαστε την αγνότητα που την είχαμε βρει τόσο αινιγματική, πλυμένη σε μιαν αυγή που αγαπούσαμε, γιατί δεν ξέραμε πως μέσα μας, ακόμη πιο βαθιά, ετοιμάζαμε άλλα όνειρα πιο μεγάλα που θα ‘πρεπε να σφίξουν στην αγκαλιά τους ακόμη περισσότερο χώμα, περισσότερο αίμα, περισσότερο νερό, περισσότερη φωτιά, περισσοτέρων
Έρωτα! Επέστρεφε – Κ.Π. Καβάφης
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με, αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με - όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη, κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα· όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται, κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι. Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα, όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…
Σονέτο του Γλυκού Παραπόνου – Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
(απόσπασμα) Πονώ που είμαι σε τούτη την όχθη κορμός δίχως κλαδιά μα πιότερο λυπάμαι που δεν έχω τον ανθό, πόλφο ή πηλό για το σκουλήκι του μαρτυρίου μου. Αν είσαι εσύ ο κρυμμένος μου θησαυρός αν είσαι εσύ ο σταυρός και ο υγρός μου πόνος, αν είμαι το σκυλί της αρχοντιάς σου μη με αφήσεις να χάσω ό,τι έχω κερδίσει.
Σάρκινος λόγος – Γιάννης Ρίτσος
(απόσπασμα) Τί όμορφη ποὺ εἶσαι. Μὲ τρομάζει ἡ ὀμορφιά σου. Σὲ πεινάω. Σὲ διψάω. Σοῦ δέομαι: Κρύψου, γίνε ἀόρατη γιὰ ὅλους, ὁρατὴ μόνο σ᾿ ἐμένα. Καλυμμένη ἀπ᾿ τὰ μαλλιά ὡς τὰ νύχια τῶν ποδιῶν μὲ σκοτεινὸ διάφανο πέπλο διάστικτο ἀπ᾿ τοὺς ἀσημένιους στεναγμοὺς ἐαρινῶν φεγγαριῶν. Οἱ πόροι σου ἐκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ἰμερόεντα. Ἀρθρώνονται ἀπόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιὲς ἐκρήξεις ἀπ᾿ τὴν πράξη τοῦ ἔρωτα (…) Κάτω ἀπὸ τὴν κόκκινη ἀρκούδα ἐρωτευόμαστε ἀπέραντα, πέρα ἀπ᾿ τὸ χρόνο κι ἀπ᾿ τὸ θάνατο πέρα, σὲ μιὰ μοναχικὴ παγκόσμιαν ἕνωση. Τί ὄμορφη ποὺ εἶσαι. Ἡ ὀμορφιά σου μὲ τρομάζει. Καὶ σὲ πεινάω. Καὶ σὲ διψάω. Καὶ σοῦ δέομαι: Κρύψου. [Πηγή: 
www.doctv.gr.

Ποια σχέση μπορεί να έχει η φιλοσοφία με τον έρωτα; Με ποιον τρόπο η αποθέωση των αισθημάτων και η ύψιστη γιορτή του σώματος είναι δυνατόν να συνομιλήσουν με τον κόσμο των αφηρημένων ιδεών και της υψηλής σκέψης;

Όπως ξέρουμε, ο έρωτας μπήκε συχνά στο κέντρο του ενδιαφέροντος των φιλοσόφων: από τα χρόνια της κλασικής εποχής και του Πλάτωνα μέχρι την περίοδο της νεωτερικότητας και τον Κίρκεγκωρ.
Στον διάλογο της φιλοσοφίας με τον έρωτα θα προσέλθει κι ένας Γάλλος στοχαστής των ημερών μας, ο πολυσυζητημένος Αλαίν Μπαντιού (Alain Badiou), ο οποίος θα αποκαλύψει σε μια συνέντευξη με τον δημοσιογράφο της εφημερίδας "Le Monde"Nikolas Truong, τον Ιούλιο του 2008, πως εκείνο που πρωτίστως προσδοκά από τον έρωτα είναι η ενεργοποίηση της ικανότητάς του να υπερβεί το περιορισμένο πεδίο του εγώ.
Ο Μπαντιού ξεκινάει από το τι κατά τη γνώμη του δεν είναι έρωτας.
Έρωτας δεν είναι ούτε η ρομαντική ένωση των εραστών σε μία και μοναδική οντότητα, ούτε, όμως, και η αλτρουιστική χειρονομία της αγάπης προς τον άλλον, όπως την εννοεί ο χριστιανικός στοχασμός. Έρωτας επίσης δεν είναι το σεξ, αν το σκεφτούμε ως αποκλειστική δραστηριότητα και επίδοση των ερωτευμένων. Όσο για τους τελευταίους, δεν είναι με τη σειρά τους όντως ερωτευμένοι αν το μόνο που επιδιώκουν είναι να μηδενίσουν το ρίσκο σε μια επαφή ως εξ ορισμού εκρηκτική και απρόβλεπτη.
Τότε, όμως, τι ακριβώς είναι ο έρωτας και πώς θα καταφέρει να μιλήσει ο φιλόσοφος για λογαριασμό του; Ο έρωτας, δηλώνει με έμφαση ο Μπαντιού, είναι πριν και πάνω απ΄ όλα μια συνάντηση: μια συνάντηση που ξεκινάει από το ατομικό για να οδηγηθεί αμέσως σε έναν καθολικό κόσμο, βασισμένο στη διαφορά και όχι στην ταυτότητα.

Όπως στο πολιτικό σκέλος της φιλοσοφίας του, όπου αναζητεί το ξεπέρασμα των ανισοτήτων και της οικονομικής εξαθλίωσης στην προοπτική μιας καινούργιας συλλογικότητας, έτσι και στις αναζητήσεις του για τον έρωτα ο Μπαντιού ψάχνει ένα νόημα το οποίο θα βγάλει τους ανθρώπους από τη στενωπό του ατομικισμού, χωρίς την ίδια ώρα να τους στερήσει την αναζωογονητική δύναμη της σεξουαλικής συνεύρεσης, το προνόμιο της προσωπικής ελευθερίας ή τη χαρά του να μεγαλώνουν παιδιά.
Ο έρωτας, όμως, για τον Μπαντιού δεν είναι μόνο η έξοδος από τον εαυτό και η διαπροσωπική πορεία προς ένα άλλο ανθρωπολογικό καθεστώς, αλλά και η υπόσχεση μιας νέας επινόησης της πραγματικότητας: ένα συμβάν ικανό να αμφισβητήσει ριζικά όλους τους υπάρχοντες κανόνες, να πάει κόντρα στην καθιερωμένη λογική και να αναστρέψει ή να αντιστρέψει συνειδήσεις.
Εδώ είναι προφανές πως ο έρωτας θα έρθει σε απόσταση αναπνοής από την πολιτική, αφού και από την πολιτική απαιτούμε μιαν εδραία ανατροπή όσων μας περιβάλλουν και μας βασανίζουν καθημερινά, αλλά ο Μπαντιού θα σπεύσει να ξεκαθαρίσει πως η ορμή του έρωτα είναι κατά πολύ ευρύτερη της πολιτικής ορμής: στην πολιτική υπάρχουν μόνο εχθροί και αντίπαλοι, με τους οποίους καλούμαστε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να αντιπαρατεθούμε, ενώ στον έρωτα στόχος δεν είναι ο αντίζηλος (ο εν δυνάμει εχθρός ακόμα και στους πιο ισορροπημένους δεσμούς), αλλά η αυτοαπομόνωση και ο εγωισμός, με την απόσβεση των οποίων θα επέλθει, επιτέλους, η ολοκληρωτική κάθαρση.
Επιμέλεια Ανάρτησης: Eπικούρειος Πέπος.


27.2.15

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΖΑΝ ΝΤ'ΑΡΚ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΜΥΡΤΩ ΛΟΓΩ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ

Η φιλοσοφία του Έρωτα στο filomatheia.blogspot.com Φίλες και Φίλοι καλημέρα, η σημερινή μέρα, και η αυριανή,  είναι ξεχωριστές για μένα γιατί δύο πολύ αγαπημένα μέλη έχουν τα γενέθλιά τους. Η μία μάλιστα όπως καταλαβαίνετε τα έχει κάθε τέσσερα χρόνια γι'αυτό φέτος θα το γιορτάσει χ4!!!! ας ξεκινήσω όμως από την αρχή. 27/02/15 γιορτάζει η επίτιμη πρόεδρος της ΛΟΓ η ξακουστή Ζαν Ντ' Αρκ 29/02/15 γιορτάζει μία Μούσα της ΛΟΓ η πολυαγαπημένη μας Μυρτώ. Εύχομαι και στις δύο να είναι καλότυχες, να συνεχίσουν να είναι ελκυστικές, και ερωτικές, σύντομα να γίνουν μητέρες, να καθιερωθούν στον κλάδο τους, Ιστορικό και Βιολογικό, και κυρίως να να μελετήσουν τη φιλοσοφία του ώστε η ζωή τους να είναι πάντα Ερωτική, και Φιλοσοφημένη. Χρόνια Καλά λοιπόν στα υπέροχα κορίτσια της ΛΟΓ.        Με εκτίμηση, και σεβασμό Επικούρειος Πέπος.

Ο ΕΡΩΤΑΣ αποτελεί ένα από τα ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ ΘΕΜΑΤΑ που μας απασχολεί στην καθημερινή μας ζωή, σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα ακόμα και κατά την διάρκεια ολόκληρης της ζωής μας!

Παρόλα αυτά, γι αυτό το ΚΥΡΙΑΡΧΟ και ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ θέμα που αφορά όλους μας, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι στην πραγματικότητα γνωρίζουμε ελάχιστα, αφού σχεδόν ποτέ δεν ξέρουμε πώς να διαχειριστούμε τα ΕΡΩΤΙΚΕΣ μας ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ.
Η Ελληνική Μυθολογία είναι σε θέση για άλλη μια φορά, να μας δώσει τις ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ και να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τον Έρωτα στην ΠΛΗΡΗ και κυρίως στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ του διάσταση.
Σύμφωνα με την Μυθολογία μας λοιπόν γνωρίζουμε ότι ο ΑΡΗΣ είναι ο Θεός εκείνος που αντιπροσωπεύει το διαχρονικό πρότυπο του ΑΝΤΡΑ και αντίστοιχα η ΑΦΡΟΔΙΤΗ είναι η Θεά εκείνη που αντιπροσωπεύει το διαχρονικό πρότυπο τη
 ΓΥΝΑΙΚΑΣ.
Δεν είναι λοιπόν καθόλου περίεργο το γεγονός ότι από τον ΑΡΗ και την ΑΦΡΟΔΙΤΗ, γεννιέται ο ΕΡΩΣ τον οποίο όλοι μας γνωρίζουμε και στον οποίο εναποθέτουμε τις περισσότερες φορές τις ελπίδες μας για την ΠΡΩΣΟΠΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΤΥΧΙΑ.
Αν όμως προσέξουμε λίγο καλύτερα την Μυθολογία μας, θα ανακαλύψουμε ότι ο Έρως δεν είναι το μόνο τέκνο που γεννιέται από τον Άρη και την Αφροδίτη.

Ο ΕΡΩΣ έχει και έναν ΔΙΔΥΜΟ ΑΔΕΛΦΟ, τον οποίον όμως σπανίως αναφέρουμε.

Αυτός ο δίδυμος αδελφός του μάλιστα έχει ένα πολύ περίεργο όνομα.
Ονομάζεται ΑΝΤΕΡΩΣ.
Το πρώτο σημαντικό στοιχείο λοιπόν που θα πρέπει να κατανοήσουμε για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε και να γνωρίσουμε τις ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ είναι δεν υπάρχει μόνο ένας Έρωτας, όπως ίσως πιστεύουμε αλλά αντιθέτως υπάρχουν ΔΥΟ ΕΡΩΤΕΣ.
Ο ΕΡΩΣ και ο ΑΝΤΕΡΩΣ
Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι το θέμα του Έρωτα είναι πολύ περισσότερο πολύπλοκο από ό, τι αρχικά θα μπορούσαμε να φανταστούμε.
Διότι, όχι μόνο δεν υπάρχει μόνο ένας, αλλά ΔΥΟ ΕΡΩΤΕΣ, αλλά επιπλέον αυτοί οι δύο Έρωτες είναι και ΔΙΔΥΜΑ ΑΔΕΛΦΙΑ.
Από την στιγμή λοιπόν που είναι δίδυμοι, αυτό που θα πρέπει να γνωρίζουμε για να μπορέσουμε να αποκωδικοποιήσουμε την Μυθολογία μας, είναι ότι αυτοί οι ΔΥΟ ΕΡΩΤΕΣ θα εκφράζονται υποχρεωτικά από ΑΝΤΙΘΕΤΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ, όπως ακριβώς υποκρύπτεται μέσω των ονομάτων τους: ΕΡΩΣ και ΑΝΤΕΡΩΣ.
Θα πρέπει επίσης προσθέσουμε ότι ο ΑΝΤΕΡΩΣ αναφέρεται ως ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ και ΜΟΧΘΗΡΟΣ, επομένως αφού χαρακτηρίζονται από αντίθετες ιδιότητες, ο ΕΡΩΣ θα πρέπει να είναι ΦΩΤΕΙΝΟΣ και ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟΣ.
Όπως γνωρίζουμε και από την Αστρολογία και το ζώδιο των διδύμων, αυτή η ΔΙΦΥΗΣ ΥΠΟΣΤΑΣΗ που υποκρύπτεται μέσω της ιερογλυφίας του συμβόλου του Έρωτα, αναφέρεται στον ΑΝΩΤΕΡΟ και στον ΚΑΤΩΤΕΡΟ Εαυτό μας.
Αναφέρεται δηλαδή στην ΔΙΑΣΠΑΣΜΕΝΗ ΦΥΣΗ του Ανθρώπου που εκφράζεται μέσω των δύο βασικών ζωτικών του οργάνων.
Τον ΕΓΚΕΦΑΛΟ όπου βρίσκεται η έδρα του ΝΟΥ και την ΚΑΡΔΙΑ όπου βρίσκεται η έδρα της ΨΥΧΗΣ. Στην Μυθολογία μας το γεγονός αυτό υποκρύπτεται από τον ΔΙΑ που αντιπροσωπεύει πάντα τον ΝΟΥ και την ΗΡΑ που αντιπροσωπεύει πάντα την ΨΥΧΗ.
Αυτό που μας γνωστοποιεί το ζώδιο των διδύμων είναι ότι αυτές οι δύο ΔΙΔΥΜΕΣ ΥΠΟΣΤΑΣΕΙΣ, δεν μπορούν ΠΟΤΈ ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ!
Διότι, έχουν δημιουργηθεί με τέτοιον τρόπο, ώστε υποχρεωτικά μόνο ο ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΟ μπορεί να βρίσκεται ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ, ενώ την ίδια στιγμή ο δεύτερος παραμένει ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ.
Το γεγονός αυτό υποκρύπτεται και στην περίπτωση των διδύμων ΔΙΟΣΚΟΥΡΩΝ, του Κάστορα και του Πολυδεύκη στους οποίους ο πατέρας τους ο Δίας χάρισε ΕΝΑΛΛΑΞ την Αθανασία.
Έτσι λοιπόν όταν ο Κάστορας ΚΟΙΜΑΤΑΙ, τότε ΞΥΠΝΑΕΙ ο Πολυδεύκης και αντίστοιχα μόλις κοιμηθεί ο Πολυδεύκης, τότε ξυπνάει ο Κάστορας.
Αυτό που θα πρέπει να κατανοήσουμε λοιπόν ότι με τον ΙΔΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΡΟΠΟ λειτουργεί και ο Έρωτας, που όπως είδαμε χαρακτηρίζεται επίσης από την ίδια διφυή φύση.
Όταν ΚΟΙΜΑΤΑΙ Ο ΕΡΩΣ, τότε ξυπνάει και ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Ο ΑΝΤΕΡΩΣ.
Όταν με την σειρά του ΚΟΙΜΗΘΕΙ Ο ΑΝΤΕΡΩΣ, τότε ξυπνάει και ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Ο ΕΡΩΣ.
Τις ουσιαστικές διαφορές των ΔΥΟ ΕΡΩΤΩΝ, μπορούμε να τις ανακαλύψουμε μέσω των ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ που χρησιμοποιούν.
Ο ΕΡΩΣ είναι ΦΩΤΕΙΝΟΣ και κρατάει ΑΡΠΑ με την οποία παίζει την πιο γλυκιά μουσική που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει, έτσι ώστε να ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΕΙ και να προσφέρει ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ στην Ψυχή μας.
Αντιθέτως, ο ΑΝΤΕΡΩΣ είναι ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ και κρατάει ΤΟΞΟ και ΒΕΛΗ με τα οποία και ΒΑΛΕΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ μας, με αποτέλεσμα αυτό που προσφέρει τελικά στην Ψυχή μας να είναι η ΔΥΣΑΡΜΟΝΙΑ και ο ΠΟΝΟΣ!
Βεβαίως ακριβώς τα σύμβολα του Έρωτα, μας παραπέμπουν στον ίδιο τον Απόλλωνα ο οποίος είναι επίσης διφυής και εκφράζεται κατά περίπτωση, άλλοτε ως Απόλλων ΔΗΛΙΟΣ και άλλοτε ως Απόλλων ΠΥΘΙΟΣ.
Μία επιπλέον σημαντική σύνδεση, ώστε να αποκτήσουμε μία όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα αυτής της ΔΙΦΥΟΥΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ, είναι ότι ο ΕΡΩΣ είναι αυτός που ενεργοποιεί τον ΑΝΩΤΕΡΟ ΕΑΥΤΟ μας και μας φέρνει σε επαφή με την ΨΥΧΗ μας, ενώ αντιθέτως ο ΑΝΤΕΡΩΣ ενεργοποιεί τον ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΕΑΥΤΟ μας και μας φέρνει σε επαφή με τον ΣΩΜΑ μας.
Έχοντας ολοκληρώσει και κατανοήσει αυτήν την εσωτερική ανάλυση της ΔΙΠΛΗΣ ΦΥΣΗΣ του ΕΡΩΤΑ, μπορούμε να εξάγουμε ένα άκρως ενδιαφέρον και πολύτιμο συμπέρασμα.
Πίσω από το πρόσωπο του ΕΡΩΤΑ η Μυθολογία μας έχει καταφέρει να συμπυκνώσει σε ένα και μόνο σύμβολο, ολόκληρη την εσωτερική διάσταση της Ελληνικής Φιλοσοφίας.
Αυτό δηλαδή που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι σαν Άνθρωποι διαθέτουμε ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ:
Ή να στραφούμε προς το Υλικό μας Σώμα και γενικότερα προς τις ΥΛΙΚΕΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ.
Ή να στραφούμε προς την Ψυχή μας και στις ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ.
Βεβαίως η έννοια της ΥΛΗΣ περιορίζει υποχρεωτικά την αντίληψή μας, μόνο στην παρατήρηση των ΥΛΙΚΩΝ άρα και ΟΡΑΤΩΝ αντικειμένων που μας περιβάλουν.
Όπως διαπιστώσαμε όμως, αυτός που ασχολείται με την Ύλη και τις εκφράσεις του Κατώτερου Εαυτού μας, είναι ο Σκοτεινός ΑΝΤΕΡΩΣ.
Αντιθέτως ο Λαμπερός ΕΡΩΣ είναι αυτός που μπορεί να μας προσφέρει την Ουράνια Θεία Μουσική της Επτάχορδης ΛΥΡΑΣ του πραγματικού Έρωτα.
Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι σε αντίθεση με τις Υλικές απολαύσεις που είναι ΟΡΑΤΕΣ, υπάρχουν και οι Πνευματικές απολαύσει οι οποίες όμως είναι ΑΟΡΑΤΕΣ και αυτό που μας ζητείται, είναι να κάνουμε μία ΥΠΕΡΒΑΣΗ για τις αντιληφθούμε και να τις κατακτήσουμε.
Το κέρδος που θα έχουμε σε αυτήν την περίπτωση είναι τεράστιο, διότι όπως διαπιστώσαμε ο ΑΝΤΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΛΗΓΩΝΕΙ με αποτέλεσμα να ΥΠΟΦΕΡΟΥΜΕ και να ΠΟΝΑΜΕ, ενώ ο Έρωτας μας ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ και μας ανεβάζει σε ΑΝΩΤΕΡΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ.
Ακριβώς αυτός ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ!
Να μας υποδείξει τον τρόπο που θα μας βοηθήσει να ξεκολλήσουμε από το Βάρος του Σώματός μας και την ΒΑΡΥΤΗΤΑ της Γης που μας υποχρεώνει να βιώνουμε τον Αντέρωτα.
Το γεγονός αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με την προοδευτική απεξάρτησή μας από την Ύλη στην οποία βρισκόμαστε προσκολλημένοι.
Αυτή είναι η σημαντικότερη και βεβαίως δυσκολότερη ΥΠΕΡΒΑΣΗ που μπορεί και ΟΦΕΙΛΕΙ να πραγματοποιήσει ένας Άνθρωπος κατά την διάρκεια της ζωής του επάνω στον πλανήτη Γη.
Σε αυτήν ακριβώς την υπέρβαση αποσκοπεί το σύνολο της Ελληνικής Φιλοσοφίας, ολόκληρο το εκπαιδευτικό και θρησκευτικό σύστημα των Αρχαίων Ελλήνων που είχε σαν στόχο του την πραγματική και ουσιαστική εξέλιξη του Ανθρώπου έτσι ώστε να τον βοηθήσει εμπράκτως όσο περισσότερο γίνεται στο να ΕΠΙΤΕΛΕΣΕΙ ΤΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ και να ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ.
Να τον βοηθήσει να καταστεί τελικά Θεός και να επιστρέψει στην Αγκαλιά του Πατέρα του, που προσμένει νυχθημερόν την επιστροφή του!
Ας αναλογιστούμε λοιπόν ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΕΡΩΤΕΣ είναι αυτός που επιτρέπουμε να ΕΛΕΓΧΕΙ και να ΕΞΟΥΣΙΑΖΕΙ την ζωή μας και βεβαίως ας αξιολογήσουμε και τα αποτελέσματά του!
Επιμέλεια: Eπικούρειος Πέπος.Πηγή: http://www.astrology.gr/ENALLAKTIKI-GONIA/
Ο σημαντικός Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος, που έγινε διάσημος μετά το μυθιστόρημά του «Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα», επισκέφθηκε την Αθήνα και μας μίλησε για όλο αυτό που χαρακτήρισε κυρίως τη γραφή αλλά και τη σκέψη του: Τις ευχάριστες αλλά και δραματικές διαστάσεις του έρωτα. 
Ο ΠΟΘΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΡΚΕΙΑ
«Στον έρωτα ο ένας ζει από τον άλλο,
αποσύρονται τα δύο αυτά άτομα από τον κόσμο, αλληλοκαταβροχθίζονται σωματικά και πνευματικά και, σιγά σιγά, ο χρόνος τους ξαναθέτει στη συνέχεια εντός του κόσμου. Τους εγκαθιστά, δηλαδή, ξανά μέσα στην καθημερινότητα όπου εκεί βρίσκουν πάλι μία θέση στη ζωή. Αυτή η στιγμή της επανένταξής τους στον κόσμο είναι πολύ δύσκολη, γιατί είναι εκεί που αυτή σχέση περνάει από το πάθος στην διαρκή αγάπη. Είναι αυτό το οποίο ονόμαζε και ο Πλάτωνας ως "ο έρωτας του έρωτα"-μία, κατά κάποιο τρόπο, αυτοαναφορική σχέση, όπου ο έρωτας αγαπάει στην ουσία τον εαυτό του. Αυτό που βιώνουμε στην ερωτική κατάσταση είναι ο βρασμός, μέσα στον οποίο, κατά κάποιο τρόπο, μας βυθίζει. Βγαίνουμε, δηλαδή, από το κοινότυπο, από την καθημερινότητα της ύπαρξης και μπαίνουμε σε μία ζωή μόνιμου αναπάντεχου: Όλα ρυθμίζονται από την προσμονή, την ελπίδα, την απογοήτευση, τη χαρά, τον πόνο.Όταν είμαστε ερωτευμένοι κρεμόμαστε, για παράδειγμα, πάνω από το τηλέφωνο, αναρωτιόμαστε αν πήρε κανείς-δηλαδή το αντικείμενο του πόθου μας-αν αποφορτίστηκε η μπαταρία και γι αυτό δεν καλεί, αν δεν υπάρχει σήμα. Και μετά αναρωτιόμαστε "μου θύμωσε; Είπα κάτι άσχημο;". Κι έτσι, ακόμη και το τηλέφωνο, αποκτά υστερικές διαστάσεις στη νεύρωση που έχουμε. Λογικό, αφού η ερωτική κατάσταση μας θέτει εκτός εαυτού. Και η μεγάλη δυσκολία κάθε ερωτικής ζωής είναι να περάσουμε από αυτή την κατάσταση, για ένα διάστημα μηνών ή-στην καλύτερη περίπτωση-ετών, σε μία πιο καθημερινή ζωή η οποία να είναι εξίσου ενδιαφέρουσα, αλλά με λιγότερο πάθος ή ένταση. Κι έτσι το ζεύγος καλείται να παντρέψει στη συνέχεια την ένταση με τη διάρκεια, αλλά και να συνηθίσει στην ιδέα ότι αυτή η διάρκεια μπορεί να υπάρξει χωρίς την ένταση-και αυτό είναι κάτι που δεν παραδέχεται εύκολα κανείς. Ξαφνικά θα πρέπει να αποδεχτούμε, για παράδειγμα, πως ο άλλος μπορεί να μας ξεχάσει κατά καιρούς, αλλά εμείς να τον θυμόμαστε. Είναι και αυτή άλλη μία μεγάλη πρόκληση της συζυγικής ζωής».
Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ «ΙΔΑΝΙΚΟΥ»
«Κάθε φορά που διαρρηγνύεται ένα ζεύγος, αυτόματα θέτει σε κίνδυνο τα άλλα φιλικά ζευγάρια, αυτά που βρίσκονται γύρω του, τα οποία ξαφνικά αναλογίζονται και τη δική τους σχέση. Κι έτσι αυτοί οι χωρισμοί είναι επώδυνοι για όλους. Οι φίλοι του ζεύγους τους λένε "να μείνετε ενωμένοι, να μην χωρίσετε", συνήθως από φόβο για να μην αμφισβητηθεί και η δική τους ζωή. Κι έτσι, ένας χωρισμός ή ένα διαζύγιο φέρει μαζί του κι άλλους χωρισμούς, διότι ξαφνικά όλοι βρίσκουν λόγους ώστε να πάψουν να αγαπούν τον σύντροφο ή τη σύντροφό τους, αποφασίζοντας να ξεκινήσουν εκ νέου τη ζωή τους πάνω σε άλλες βάσεις. Αυτό ονομάζεται και "εναλλαγή". Δηλαδή παντρευόμαστε, αποκτάμε ενδεχομένως και ένα παιδί, και στη συνέχεια μπαίνουμε στην "αγορά των μεταχειρισμένων"-για να μιλήσουμε με εμπορικούς όρους. Όλα αυτά με πολλά δράματα, με πολλές παρεξηγήσεις-αλλά και με γέλιο ενδεχομένως. Λες και δεν μπορούν ποτέ οι άνθρωποι να βρουν άξιο σύντροφο ή σύντροφο που να στέκεται στο ύψος των προσμονών τους και των προσδοκιών τους. Αυτή θα έλεγα πως είναι μία σύγχρονη "ασθένεια" την οποία βιώνουμε συχνά σήμερα στη Γαλλία και κατά πάσα πιθανότητα αυτό θα συμβαίνει και στη χώρα σας. Αυτό συμβαίνει επειδή οι προσδοκίες μας από έναν σύντροφο είναι υπέρογκες και δυσανάλογες-και γι αυτό δεν μπορούν και ποτέ να καλυφθούν. Περιμένουμε πάντα την απόλυτη σεξουαλική ικανοποίηση, την απόλυτη αρμονία, οι γυναίκες να είναι πάντα άξιες μητέρες, οι άντρες ικανοί επαγγελματίες, υποδειγματικοί πατέρες αλλά και εραστές υψηλού επιπέδου. Κάποια στιγμή, όμως, αυτές οι αμοιβαίες προσδοκίες στα σύγχρονα ζευγάρια, φτάνουν σε τέτοια ύψη που τελικά καθίστανται γελοίες. Εκείνο που πιστεύω ότι πρέπει να ακούμε πια μεταξύ των ζευγαριών είναι "μπορούμε να είμαστε και ευάλωτοι και ανεπαρκείς. Δεν χρειάζεται να είμαστε super men και super women". Απ τη στιγμή που θα αντιληφθούμε ότι ο άλλος είναι-όπως κι εγώ- ένας συνηθισμένος άνθρωπος, ήδη έχουμε κάνει ένα μεγάλο άλμα στην αμοιβαία κατανόηση. Κυρίως οι νέοι άνθρωποι αναζητούν συνήθως την ίδια την ιδέα του "απόλυτου"-αλλά αυτό είναι απάνθρωπο. Κι όποιος δεν διακινδυνεύει να υποφέρει δεν μπορεί να αγαπήσει ούτε να αγαπηθεί. Ακούστε, ο έρωτας
είναι ένα μείγμα απόλαυσης, θαύματος τρόμου και θανάτου. Το μυστικό είναι να έχει κανείς την ερωτική φλόγα και τον ερωτισμό, αλλά και την ασφάλεια μέσα στην σχέση, ώστε να έχουμε τα ερωτικά ρίγη, χωρίς όμως να εκτιθέμεθα στους κινδύνους. Το ερωτικό σχήμα δεν είναι ένας δρόμος που πηγαίνει ευθεία στην κορυφή του βουνού, αλλά ένας δρόμος στον οποίο ακολουθεί σχεδόν πάντα και μία κάθοδος-ενίοτε απότομη. Αλλά σίγουρα μόνο όποιος δεν διακινδυνεύει να υποφέρει δεν γνωρίζει τον πραγματικό έρωτα».

Eπιμέλεια ανάρτησης: Επικούρειος Πέπος.

26.2.15

Αφιέρωμα στους πιστούς και εκλεκτούς Φίλους μας. Από τον Επικούρειο Πέπο. Κάποια λείπει απόψε από την παρέα.

Φίλες και Φίλοι, συναθλητές της Ουτοπίας καλημέρα, σήμερα η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στους φίλους, αφορμή για να κάνω αυτή την ανάρτηση είναι οι πιστοί, και πολίτιμοι φίλοι, έναν εξ αυτών είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε χθες βράδυ 25/02/15 στο σπίτι του Τζίμ Άνταμς=Αστροτόμ, τον καταπληκτικό καλλιτέχνη MILO Z που πριν λίγες μέρες απολαύσαμε στο GAZARTE. Το πιο κάτω ποίημα είναι του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, «Ποίημα στους φίλους»

Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.


Δεν μπορώ ν’ αλλάξω 

το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.


Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.


Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σουδεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένη/ο. 

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.


Δεν μπορώ να σου πω ποιος/α είσαι
ούτε ποιος/α πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ' αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.


Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο




Απλά ήσουν πολύ σημαντική/ός για μένα.
Να κοιμάσαι ευτυχισμένη/ος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.


Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.
Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή. 


Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.
Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

Επιμέλεια Ανάρτησης: Επικούρειος Πέπος.
Λενάρα με όλα αυτά που περνάμε αυτή την περίοδο εμείς οι τάχαμου ζωντανοί, εσύ θα ήσουν η μόνη που θα μπορούσες να κατατροπώσεις τον κορωνα'ι'ό. Μας λείπεις, μας λείπεις πάρα πολύ. Λενάρα θα το πίστευες εσύ ποτέ πως ο Ηγέτης θα έμενε μέσα στο σπίτι μια βδομάδα; Απίστευτο κι όμως αληθινό. Συνέβη κι αυτό τον ΜΑΡΤΙΟ του 2020.